Satu lagi cara pemilikan ialah apa yang diambil oleh individu daripada harta orang lain tanpa memberikan harta pengganti atau usaha. Cara ini merangkumi lima jenis.

Another means of ownership is that which the individuals take from the properties of others without giving an alternate property or an effort. This means includes five types.

1. Ganjaran yang diberikan oleh individu-individu kepada satu sama lain. Ini boleh berlaku semasa hayat mereka, seperti pemberian (ʿaṭiyyah) dan hadiah, atau selepas kematian mereka, seperti harta wasiat. An-Nasa'i dan Ibn Ishaq meriwayatkan dalam Sirah Rasulullah ﷺ daripada ʿAmr bin Shuʿaib, daripada bapanya, daripada datuknya, bahawa apabila utusan Hawazin datang menemui Nabi ﷺ dan memohon agar Baginda mengembalikan kepada mereka harta yang Baginda perolehi daripada mereka sebagai rampasan, Nabi ﷺ bersabda: "Rampasan yang menjadi milikku dan milik anak-anak ʿAbdul-Muttalib adalah untuk kamu," yakni ia merupakan pemberian daripadaku kepadamu. Ibn ʿAsakir meriwayatkan daripada Abu Hurairah bahawa Nabi ﷺ juga bersabda: "Salinglah memberi hadiah di antara kamu supaya kamu saling mencintai." Al-Bukhari meriwayatkan daripada Ibn ʿAbbas bahawa Nabi ﷺ bersabda: "Kami tidak memberi contoh yang buruk; orang yang menarik balik pemberiannya adalah seperti anjing yang kembali menelan muntahnya." Tidak ada perbezaan antara orang kafir dan orang Islam dalam hal pemberian dan hadiah. Memberi hadiah kepada orang kafir dibolehkan, dan menerima apa yang dia berikan adalah seperti menerima apa yang diberikan oleh seorang Muslim. Diriwayatkan daripada Asma', anak perempuan Abu Bakar, yang berkata: "Ibuku datang menziarahiku ketika dia masih seorang musyrik, termasuk dalam perjanjian yang dibuat oleh Rasulullah ﷺ dengan Quraisy (Perjanjian Hudaibiyyah), maka aku bertanya kepada Nabi, 'Wahai Nabi Allah ﷺ! Ibuku mengasihiku, adakah patut aku memberinya hadiah?' Baginda ﷺ bersabda: 'Ya.'" Al-Bukhari meriwayatkan daripada Abu Hamid As-Saʿidi, yang berkata bahawa Raja Ayla memberikan kepada Nabi ﷺ seekor baghal putih dan sehelai pakaian sebagai hadiah. Oleh kerana hibah (pemberian) dan hadiah ialah pemberian harta secara sukarela semasa hayat, maka harta wasiat (wasiyyah) ialah pemberian harta secara sukarela selepas kematian. Allah (SWT) berfirman,

1. Rewards which the individuals give to each other. This could be in their lifetime such as a grant and a gift, or after their death such as the property of a will. An-Nisai and Ibn Ishaq narrated in the Seerah of the Messenger of Allah (pbuh) from ’Amr ibn Shu’aib from his father, from his grandfather that when the delegates of Hawazin came to the Prophet (pbuh) and asked Him to return to them the properties which He had gained from them as spoils, the Prophet (pbuh) said: “The spoils which belong to me and to the sons of ’Abdul-Muttalib are for you,” in other words they are a grant from me to you. Ibn’ Asakir narrated from Abu Hurairah that the Prophet (pbuh) also said: “Exchange gifts amongst yourselves so that you love each other.” It was narrated by Bukhari from Ibn ’Abbas that the Prophet (pbuh) said: “We do not set the bad example; the one who claims back his grant is like the dog which returns back its vomit.” There is no difference between a disbeliever and a Muslim concerning the grant and the gift. Granting a gift to the disbeliever is permitted and accepting that which He gives is like accepting that which a Muslim gives. It is narrated from Asma, daughter of Abu Bakr, who said: “My mother visited me while she was still a polytheist (Mushrik), included in the covenant which the Messenger of Allah (pbuh) had with Quraish (Treaty of Hudaibiyyah), so I consulted the Prophet, ‘O Prophet (pbuh) of Allah! My mother has love for me, should I give her a present?’ He (pbuh) said: ‘Yes.’” Bukhari narrated from Abu Hameed As-Sa’idi, who said that the King of Ayla gave the Prophet (pbuh) a white mule and a dress as a gift. As the grant (Hiba) and the gift (Hadiyyah) are the voluntary giving of property during the lifetime, the property of the will (Wasiyah) is the voluntary giving of property after the death. Allah (swt) says,

"Diwajibkan atas kamu, apabila salah seorang daripada kamu menghampiri kematian, jika dia meninggalkan harta, supaya diwasiatkan kepada ibu bapanya dan kaum kerabatnya." [Al-Baqarah: 180] Al-Bukhari meriwayatkan bahawa Sa'ad bin Abi Waqqas berkata: "Aku pernah sakit di Makkah sehingga aku hampir mati. Nabi ﷺ datang melawat aku. Lalu aku berkata: 'Wahai Rasulullah, aku mempunyai harta yang banyak, dan tiada yang mewarisi aku melainkan anak perempuanku. Bolehkah aku mewasiatkan dua pertiga daripada hartaku?' Baginda ﷺ bersabda: 'Tidak.' Aku berkata: 'Separuh daripadanya?' Baginda ﷺ bersabda: 'Tidak.' Aku berkata: 'Sepertiga daripadanya?' Baginda ﷺ bersabda: 'Sepertiga itu sudah banyak (jumlahnya). Lebih baik kamu meninggalkan anak-anakmu dalam keadaan kaya daripada meninggalkan mereka dalam keadaan miskin dan meminta-minta daripada orang ramai.'" Dengan itu, melalui hibah, pemberian atau harta wasiat, orang yang menerimanya diberi pemilikan ke atas perkara yang dihadiahkan, diberikan atau diwasiatkan kepadanya.

“It is prescribed for you, when one of you approaches death, if you leave wealth, that it be bequeathed unto his parents and relatives.” [Al-Baqarah: 180] It was narrated by Bukhari that Sa’ad ibn Waqqas said: “I was ill once in Makkah to the point I was approaching death. The Prophet (pbuh) came to visit me. So I said: ‘O Messenger of Allah, I have great wealth, and nobody inherits from me except my daughter. Can I bequeath two thirds of my property?’ He (pbuh) said: ‘No.’ I said: ‘Half of it?’ He (pbuh) said: ‘No.’ I said: ‘One third of it?’ He (pbuh) said: ‘The third is big (enough). It is better to leave your children rich than to leave them poor and begging from the people.’” Thus the person, by the means of the gift, the grant or the bequeathed property, is given ownership of the thing gifted, granted or bequeathed to him.

2. Harta yang menjadi hak seseorang sebagai ganti rugi atas bahaya yang menimpanya, seperti diyat (wang darah) dan wang luka. Allah (SWT) berfirman:

2. Property due to a person as a recompense for a harm which had befallen him, such as the blood money and the wound money. Allah (swt) said:

“Sesiapa yang membunuh seorang mukmin kerana tersilap, hendaklah dia membebaskan seorang hamba yang beriman dan membayar diat kepada keluarga si mati.” [An-Nisa: 92] An-Nisai meriwayatkan bahawa Nabi ﷺ menulis surat kepada penduduk Yaman dan menghantarnya bersama Amr ibn Hazm; di dalamnya tertulis: “Diat bagi orang (yang dibunuh) ialah 100 ekor unta.” Mengenai wang bagi kecederaan, An-Nisai meriwayatkan daripada al-Zuhri, daripada Abu Bakr ibn Mohammed ibn ’Amr ibn Hazm, daripada bapanya, daripada datuknya bahawa Nabi ﷺ menulis surat kepadanya yang berbunyi: “Diat dibayar bagi hidung yang dipotong, lidah, kedua-dua bibir, kedua-dua buah zakar, zakar, tulang belakang dan kedua-dua mata. Separuh diat dibayar bagi satu kaki. Bagi luka yang sampai ke dalam kepala (walaupun mengikis kulit kepala), sepertiga diat, dan bagi luka yang sampai ke dalam perut, atau ke dalam mana-mana anggota badan, sepertiga diat. Bagi luka yang memecahkan tulang, 15 ekor unta.” Diat bagi orang yang dibunuh dengan sengaja wajib dibayar oleh pembunuh kepada waris-warisnya. Ibnu Majah meriwayatkan daripada ’Amr ibn Al-Ahwas bahawa Nabi ﷺ bersabda: “Orang yang melakukan kesalahan hanya menanggung akibatnya ke atas dirinya sendiri.” Dalam kes pembunuhan tidak sengaja, seperti pembunuhan yang kelihatan seperti disengajakan atau yang berlaku kerana tersilap, waris si mati berhak menuntut diat daripada kaum kerabat dekat pembunuh. Bukhari meriwayatkan daripada Abu Hurairah, yang berkata: “Dua orang wanita daripada Hudhail bertengkar; salah seorang daripada mereka melontar batu kepada yang lain lalu membunuhnya beserta janin dalam rahimnya. Mereka mengadu kepada Nabi ﷺ. Baginda memutuskan bahawa diat bagi janin wanita itu ialah seorang hamba (lelaki atau perempuan), dan baginda memutuskan bahawa diat wanita itu ditanggung oleh kaum kerabat dekatnya (’Aqilah).” ’Aqilah bermaksud mereka yang menanggung ’Aqal. ’Aqal di sini bermaksud diat. 'Aqilah merangkumi semua saudara-mara rapat pembunuh, iaitu bapa-bapa, anak-anak lelaki, saudara-saudara lelaki, bapa-bapa saudara (adik-beradik bapa) dan anak-anak lelaki mereka. Jika pembunuh tidak mempunyai 'Aqilah, diyat diambil dari Bait ul-Mal kerana Rasulullah ﷺ telah membayar diyat seorang Ansar yang terbunuh di Khaybar dari Bait ul-Mal. Juga diriwayatkan bahawa seorang lelaki terbunuh dalam kesesakan orang ramai pada zaman 'Umar, dan pembunuhnya tidak diketahui. Lalu 'Ali berkata kepada 'Umar, "Wahai Amirul Mukminin, darah seorang Muslim tidak boleh disia-siakan, maka bayarlah diyatnya dari Bait ul-Mal." Mengenai luka-luka seperti patah tulang kepala atau muka, atau pemotongan (amputasi) anggota badan atau sekeping daging, atau kecacatan sesuatu fungsi seperti hilang pendengaran, penglihatan dan akal, apabila salah satu daripada luka ini menimpa seseorang, maka dia berhak mendapat wang atas luka-luka tersebut mengikut hukum terperinci bagi setiap anggota dalam setiap kes. Melalui diyat yang menjadi haknya daripada diyat orang yang terbunuh, atau bagi anggota yang rosak, atau fungsi yang cacat, orang ini memiliki wang atau harta tersebut.

3. Wang mahar dan perkara tambahan lain (seperti rumah, hadiah) dalam akad nikah yang menjadi hak wanita dimiliki mengikut hukum-hukum terperinci dalam perkahwinan. Harta ini bukanlah pertukaran manfaat kerana pasangan suami isteri saling bertukar manfaat (kepuasan). Sebaliknya, ia wajib melalui Ketetapan Syara'. Allah (SWT) berfirman:

3. The marriage money and other additional things (such as a house, gifts) of the marriage contract due to the woman are owned according to the detailed rules of marriage. This property is not an exchange of a benefit because the couples mutually exchange benefit (satisfaction). It is rather due through the Statement of Shar’ah. Allah (swt) said:

“Dan berikanlah kepada perempuan (yang kamu nikahi) mahar mereka sebagai pemberian” [An-Nisa: 4], iaitu dengan rela hati, dan dengan mengambil wang yang diwajibkan oleh Allah (SWT). Wang ini ialah pemberian, kerana setiap pasangan menikmati pasangannya. Ahmad meriwayatkan daripada Anas yang berkata: “’Abdurrahman bin ’Awf memakai pakaian berwarna kunyit, lalu Nabi ﷺ bersabda: ‘Adakah engkau sedang dilamun cinta?’ Dia menjawab: ‘Wahai Rasulullah, saya telah mengahwini seorang perempuan.’ Nabi ﷺ bersabda: ‘Apakah pemberian yang engkau berikan kepadanya?’ Dia menjawab: ‘Emas seberat biji kurma.’ Nabi ﷺ bersabda: ‘Semoga Allah memberkatimu. Adakanlah kenduri walaupun dengan seekor kambing.’” 4. Barang temuan (Luqatah). Jika seseorang menjumpai barang yang hilang, perkara itu hendaklah diteliti. Jika barang itu boleh dipelihara dan boleh digambarkan kepada orang ramai, seperti emas, perak, perhiasan atau pakaian, dan ia berada jauh dari kawasan Haram (Ka’bah), maka dibolehkan untuk diambil sebagai milik. Ini kerana apa yang diriwayatkan oleh Abu Dawud daripada ’Abdullah bin ’Amr bin al-’As, bahawa Rasulullah ﷺ ditanya tentang barang hilang yang dijumpai di jalan, lalu baginda bersabda: “Apa-apa yang dijumpai di jalan yang digunakan atau di sebuah perkampungan, hendaklah engkau umumkan sifatnya selama setahun. Jika pemiliknya datang, maka barang itu miliknya, jika tidak, maka ia milikmu, dan ke atasnya wajib (zakat) sebagaimana harta karun (satu perlima kepada Negara).” Jika barang yang dijumpai itu berada di dalam Haram, ia tidak dikira sebagai Luqatah kerana Luqatah di dalam Haram adalah diharamkan, berdasarkan hadis yang diriwayatkan daripada ’Abdurrahman bin ’Uthman bahawa Rasulullah ﷺ melarang orang yang menunaikan Haji daripada mengambil barang-barang seperti itu. Dalam keadaan itu, tidak dibenarkan untuk mengambilnya kecuali untuk menjaganya bagi pemiliknya, kerana Rasulullah ﷺ bersabda: “Tidak dibenarkan seorang pun mengambil barang yang tercicir kecuali orang yang sedang mencarinya,” sebagaimana diriwayatkan oleh Bukhari.

“And give unto women (whom you marry) free gift of their marriage portions” [An-Nisa: 4] i.e. willingly, and by taking the due money which Allah (swt) prescribed. This money is a gift, because each of the couple enjoys his partner. Ahmad narrated about Anas who said: “Abdurrahman ibn ’Awf was wearing a dress of saffron so He (pbuh) said: ‘Are you passionately in love?’ He said: ‘O Messenger of Allah, I have married a woman.’ The Prophet (pbuh) said: ‘What gift did you give to her?’ He said: ‘A date seed weight of gold.’ The Prophet (pbuh) said: ‘May Allah bless you. Make a feast even with one sheep.’” 4. The picked up property (Luqatah). If a person found a lost thing, the matter has to be examined. If the thing could be saved and be described to people such as gold, silver, jewellery or dresses, and it was away from the area of the Haram (the Ka’bah) then it is allowed to be picked up for possession. This is because of what Abu Dawud narrated from ’Abdullah ibn ’Amr ibn al-’As that the Messenger of Allah (pbuh) was asked about lost things picked up from the road and He said: “Whatever of it was found in a used road or a village, you have to announce its description for one year. If its owner came, it is his, otherwise it is yours, and there is duty on it as on hidden treasure (one-fifth to the State).” If the found thing was found in the Haram it is not considered Luqatah because the Luqatah of the Haram is prohibited according to what came in the Hadith narrated from ’Abdurrahman ibn ’Uthman that the Messenger of Allah (pbuh) forbade the Hajj (pilgrim) from picking such things. In that case it is not permitted to pick it except to protect it for its owner because the Messenger of Allah (pbuh) said: “No one is allowed to pick a fallen thing except the one who is looking for it,” as narrated by Bukhari.

Jika barang yang ditemui itu bukan jenis yang boleh disimpan kerana ia tidak akan kekal elok, seperti makanan contohnya tembikai dan seumpamanya, maka orang itu mempunyai pilihan antara memakannya dan membayar harganya kepada pemiliknya jika ditemui, atau menjualnya dan menyimpan harganya selama setahun. Semua ini adalah dalam kes Luqatah (barang temuan) yang biasanya akan dituntut kerana ia mempunyai nilai dan pemiliknya tidak akan mengabaikannya jika ia hilang. Jika ia termasuk perkara remeh seperti sebiji buah atau sepotong makanan (bernilai sesuap) dan seumpamanya, maka dia tidak perlu mengumumkan sifat-sifatnya dan dia boleh memilikinya dengan segera.

If the found thing was not of the kind that can be saved as it will not remain suitable, like for example, food such as a melon and the like, then the person has a choice between eating it and paying its price to its owner if found, or selling it and keeping its price for one year. All this is in the case of Luqatah (a picked thing) which would usually be claimed as it has a value and its owner would not have ignored it if it was lost. If it was of the trivial things such as a piece of fruit or a piece of food (mouthfuls worth) and the like, He does not need to announce its description and He may own it at once.

5. Ganjaran yang diberikan kepada Khalifah dan mereka yang kerjanya dianggap sebagai memerintah. Ini bukan diberikan kepada mereka sebagai balasan bagi kerja mereka, tetapi sebagai ganjaran kerana mereka dihalang daripada menjalankan perniagaan mereka sendiri. Para pemerintah ini memiliki harta tersebut sejak mereka mengambilnya kerana Allah (SWT) telah menghalalkannya bagi mereka. Abu Bakar mengambil harta sebagai ganjaran kerana dihalang daripada berniaga ketika beliau diminta mencurahkan seluruh tenaganya dalam menguruskan urusan kaum Muslimin, dan para Sahabat berijmak atas perkara itu.

5. Recompense given to the Khalifah and those whose work is considered to be ruling. This is not given to them in exchange for their work, but rather as a recompense for being prevented from practising their own business. These rulers own the property from the moment they take it because Allah (swt) made it Halal for them. Abu Bakr took a property as a recompense for being prevented from trading when He was asked to exert all of his effort in taking care of the Muslims affairs, and the Sahabah made Ijma’a on that.

Semua lima jenis harta atau hak milik ini, iaitu hadiah, ganti rugi kerana kerosakan, mas kahwin, luqatah dan ganti rugi kepada pemerintah, dalam semua keadaan tidak dimiliki sebagai pertukaran dengan harta lain atau dengan usaha. Memiliki harta dalam kes-kes ini ialah salah satu cara pemilikan yang sah, yang dengannya seseorang itu memiliki harta yang diambilnya.

All these five types or properties, the gift, recompense for damage, marriage money, Luqatah and recompense to the rulers, in all cases are not possessed in exchange for another property or for an effort. Possessing the property in these cases is one of the legal means of ownership by which the person owns the taken property.