19 Penyekatan (Hima) demi Kepentingan Awam - Sistem Ekonomi Islam | Quran Course

19 Penyekatan (Hima) demi Kepentingan Awam - Sistem Ekonomi Islam | Quran Course

0% read · 2 min left

Sistem Ekonomi Islam Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

19 Penyekatan (Hima) demi Kepentingan Awam

19 Seclusion (Hima) in the Public Interests

by Taqiuddin an-Nabhani2 min readViewed 89 times

Terdapat hak bagi semua orang untuk mendapat manfaat daripada kemudahan awam, untuk tujuan yang ditetapkan baginya. Kemudahan tersebut tidak boleh digunakan kecuali untuk tujuan yang telah ditetapkan baginya. Oleh itu, tidak dibenarkan menggunakan jalan raya untuk tujuan berehat (meletakkan kenderaan untuk rehat), tidak juga untuk meletak kenderaan bagi tujuan perniagaan, mahupun apa-apa sahaja yang bukan tujuan wujudnya jalan tersebut. Ini kerana jalan raya wujud untuk tujuan dilalui di atasnya; kecuali jika ia digunakan dengan cara yang tidak mengganggu perjalanan, dan penggunaan sampingan seperti ini dinilai sebagai penggunaan yang tidak mendatangkan mudarat atau kesukaran kepada orang yang lalu lalang. Sungai juga tidak boleh digunakan untuk selain perkara yang menjadi tujuan wujudnya. Maka jika sesebuah sungai wujud untuk pengairan, sebagaimana halnya dengan sungai kecil misalnya, maka ia tidak boleh digunakan untuk pelayaran (perkapalan). Manakala jika ia wujud untuk kedua-dua tujuan, seperti Sungai Nil dan Sungai Tigris, ia boleh digunakan untuk kedua-duanya.

There is a right for all the people to benefit from the public utilities, for the purpose for which they are designated. They should not be used except for the purpose for which they are designated. Thus, it is not allowed to use a road for the purpose of a recess (parking for a break), nor parking to trade, nor anything that the road did not exist for. This is because the road exists for the purpose of travelling upon it; unless it were to be used in such a way that does not interfere with travelling; and this marginal use is evaluated as that which does not cause harm or difficulty for passers by. Rivers also should not be used for other than the matter, which they exist for. So if a river exists for irrigation, as would be the case for example with a small river, then it should not be used for navigation (shipping), while if it exists for both matters, like the Nile and Tigris, it may be used for both.

"Tiada hima (kawasan larangan) kecuali bagi Allah dan Rasul-Nya," diriwayatkan oleh Abu Dawud melalui Ass'ab bin Jathamah. Asal usul hima bagi orang Arab ialah apabila ketua mereka berkhemah di tempat yang subur, dia akan membiarkan seekor anjing menyalak di tempat yang tinggi, dan setiap kawasan yang dapat didengari salakan anjing itu di semua arah akan dilindungi untuknya, dan tiada siapa dibenarkan menghantar ternakan (kawanan) mereka untuk merumput di dalamnya, sedangkan dia masih dapat membiarkan kawanan ternakannya merumput bersama orang lain di tempat-tempat lain. Maka hima ialah tempat yang dilindungi, dan ia berbeza daripada tempat yang harus (mubah). Oleh itu, Islam melarang orang daripada menguasai mana-mana perkara awam untuk kegunaan sendiri dengan mengecualikan orang lain. Justeru, maksud hadis tersebut ialah tiada seorang pun dibenarkan melindungi (untuk kegunaannya) mana-mana perkara itu, yang menjadi milik semua orang Islam, kecuali Allah dan Rasul-Nya, kerana hanya mereka yang berhak melindungi mana-mana perkara ini mengikut apa yang mereka anggap sesuai. Rasulullah ﷺ bertindak sesuai dengan ini, lalu baginda melindungi beberapa tempat. Diriwayatkan daripada Ibnu 'Umar, "bahawa Nabi ﷺ melindungi (tanah) Naqee'a untuk kuda-kuda kaum Muslimin," diriwayatkan oleh Abu Ubayd dalam kitab Al-Amwal (harta-harta), iaitu Nabi ﷺ melindungi satu tempat yang dipanggil an-Naqee'a, iaitu tanah yang benar-benar basah dengan air dan oleh itu subur, ia berjarak 20 farsakh (ukuran panjang) dari Madinah. Maka orang dilarang menghuni tanah mati (tidak diusahakan) ini, supaya padang rumput dapat tumbuh, dan kawanan ternakan tertentu dibenarkan merumput sementara yang lain dilarang.

“There is no seclusion (Hima) except for Allah and His Messenger,” narrated by Abu Dawud through Ass’ab ibn Jathama. The origin of seclusion (Hima) to the Arabs was that their chief, when he camped in a fertile place, would let a dog bark at the top of a high place, and wherever the voice of the dog reached on all sides, that area would be protected for him, and no one would be allowed to send his cattle (flock) to graze inside it, while he was still able to graze his flock with other people in other places. So the sanctuary (Hima) is the protected place, and it is different from the allowed (Mubah) place. Thus, Islam prevented people from secluding any of the public things for their own use to the exclusion of the others. Accordingly, the meaning of the Hadith is that no one is allowed to protect (for one’s use) any of those things, which belong to all Muslims, except Allah and His Messenger, for only they have the right to protect any of these things they deem appropriate. The Messenger of Allah acted in accordance with this, so he protected some places. It is narrated from Ibn ’Umar, “that the Prophet protected the (land of) Naqee’a for the horses of the Muslims,” narrated by Abu Ubayd in the book of Al-amwal (properties) i.e. the Prophet protected a place called an-Naqee’a i.e. a land which was thoroughly soaked with water and was therefore fertile, it was 20 farsakh (a measure of length) from Al-Madina. So people were prohibited from inhabiting this dead (uncultivated) land, thus the pastures could grow, and special flocks were allowed to graze whilst others were prohibited.