Syarikat (Ash-Sharika) dari segi bahasa bermaksud mencampurkan dua bahagian atau lebih bersama-sama sehingga tidak dapat dibezakan antara satu dengan yang lain. Syarikat dari segi syarak ialah satu akad antara dua orang atau lebih, yang mana mereka bersetuju untuk melaksanakan kerja kewangan dengan niat untuk mendapatkan keuntungan. Akad syarikat memerlukan wujudnya ijab dan qabul, sebagaimana semua akad Islam yang lain. Ijab berlaku apabila salah satu pihak berkata kepada pihak yang lain: 'Saya telah menjalin perkongsian dengan awak dalam perkara sekian-sekian', dan pihak yang lain menjawab dengan berkata, 'Saya terima.' Lafaz sebenar ini tidak diperlukan, tetapi maknanya mesti ada. Dalam ijab dan qabul mesti terdapat sesuatu yang menunjukkan bahawa salah satu pihak telah menyeru pihak yang lain, sama ada secara lisan atau bertulis, mengenai perkongsian dalam sesuatu perkara, dan pihak yang lain menerimanya. Oleh itu, persetujuan untuk berkongsi semata-mata tidak merupakan satu akad. Persetujuan untuk membayar wang atau harta bagi perkongsian juga tidak dianggap sebagai akad. Sebaliknya, akad mesti mengandungi konsep perkongsian dalam sesuatu perkara. Syarat sah akad perkongsian dalam Islam menghendaki bahawa perkara yang diakadkan ialah hak pelupusan, dan hak pelupusan yang menjadi dasar akad syarikat itu hendaklah boleh diwakilkan (Wakalah), supaya apa yang diperoleh daripada pelupusan tersebut dikongsi di antara kedua-dua rakan kongsi.

Company (Ash-Sharika) linguistically means mixing two or more shares together such that neither can be distinguished from the other. Company in Shar’a is a contract between two or more persons, in which they agree to perform financial work with the intention of making profit. The contract of the company requires the existence of both offer and acceptance, as is the case with all Islamic contracts. An offer occurs when one party says to the other: ‘I entered into partnership with you in such and such’ and the other party replies by saying, ‘I accepted.’ These actual words are not necessary but the meaning is. There must occur in the offer and acceptance something that indicates that one of the parties addressed the other orally or in writing on the matter of partnership over something, and the other accepted. Therefore, an agreement on partnership only does not represent a contract. An agreement to pay money or property for partnership is also not considered a contract as well. Rather, the contract must include the concept of partnership in something. The condition of validity of the partnership contract in Islam requires that the contracted matter be a right of disposal and that this right of disposal, over which the company contract is concluded, is suitable for representation (Wakala) such that what is gained by the disposal is shared between the two partners.

Perkongsian dibenarkan dalam Islam kerana ketika Muhammad (ﷺ) diutus sebagai Rasul, orang ramai telah berurusan dengan syarikat-syarikat, dan Baginda (ﷺ) tidak melarang perkara ini. Al-Bukhari meriwayatkan bahawa Abu Al-Minhal berkata: “Saya dan rakan kongsi saya membeli sesuatu secara tunai dan secara kredit. Al-Bara’ bin ‘Azib datang kepada kami, lalu kami bertanya kepadanya tentang perkara ini. Dia berkata: ‘Rakan kongsi saya, Zaid bin Al-Arqam, dan saya juga melakukan perkara yang sama, dan kami bertanya kepada Nabi (ﷺ) tentang perkara ini.’ Baginda (ﷺ) bersabda: ‘Apa yang dibeli secara tunai, ambillah, dan apa yang dibeli secara kredit, kembalikanlah.’” Ad-Daraqutni meriwayatkan daripada Abu Hurairah bahawa Nabi (ﷺ) bersabda: “Allah Yang Maha Tinggi berfirman: ‘Aku adalah yang ketiga bagi dua rakan kongsi selagi salah seorang daripada mereka tidak mengkhianati rakannya. Jika dia mengkhianatinya, Aku akan menarik diri daripada mereka.’” Perkongsian dibenarkan di kalangan orang Islam, Dhimmi (orang bukan Islam yang tinggal di bawah pemerintahan Islam), dan antara orang Islam dengan Dhimmi. Maka dibenarkan bagi seorang Muslim untuk berkongsi dengan seorang Kristian, seorang penyembah api atau Dhimmi yang lain. Muslim meriwayatkan daripada Abdullah bin ‘Umar yang berkata: “Nabi (ﷺ) berurusan dengan penduduk Khaybar, yang merupakan orang Yahudi, dengan separuh daripada hasil tanaman atau buah-buahan tanah tersebut.” Dalam riwayat lain oleh Bukhari daripada Aisyah: “Nabi (ﷺ) membeli makanan daripada seorang Yahudi di Madinah dan Baginda (ﷺ) menyerahkan baju besinya kepadanya sebagai jaminan.” At-Tirmidhi meriwayatkan daripada Ibn ‘Abbas yang berkata: “Nabi (ﷺ) wafat sedangkan baju besinya masih digadaikan sebagai jaminan bagi dua puluh cupak (Sa’a) makanan yang Baginda ambil untuk keluarganya.” At-Tirmidhi meriwayatkan daripada Aisyah bahawa “Rasulullah (ﷺ) mengutus untuk seorang Yahudi meminta dua helai pakaian daripadanya (dan menunggu) sehingga (tiba) waktu kemewahan.” Oleh itu, berkongsi dengan orang Yahudi, Kristian dan Dhimmi lain dibenarkan, kerana berurusan dengan mereka adalah harus. Namun, Dhimmi tidak dibenarkan menjual arak dan babi semasa bertindak sebagai rakan kongsi dengan orang Islam. Sebelum membentuk perkongsian dengan seorang Muslim, seorang Dhimmi mungkin pernah menjual arak, dan hasil jualannya itu halal bagi syarikat tersebut. Perkongsian hanya sah antara orang-orang yang dibenarkan untuk melupuskan harta, kerana ia ialah kontrak yang berdasarkan pelupusan harta. Oleh yang demikian, adalah tidak sah membentuk syarikat dengan seseorang yang dihalang daripada melupuskan harta. Begitu juga, tidak dibenarkan berkongsi dengan seseorang yang diletakkan di bawah jagaan, atau seseorang yang tidak dibenarkan untuk melupuskan haknya.

Partnership is allowed in Islam because when Muhammad (pbuh) was sent as a Messenger people were dealing with companies and He (pbuh) did not forbid this. Al Bukhari narrated that Abu Al-Minhal said: “I and my partner bought something in cash and credit. Al-Bara ibn ‘Azib came to us so we asked Him about this. He said: ‘My partner, Zaid ibn Al-Arqam, and I did the same and we asked the Prophet (pbuh) about this.’ He (pbuh) said: ‘That which is in cash you take, and that which is in credit you return it back.”’ Ad-Daraqutni narrated from Abu Hurairah that the Prophet (pbuh) said: “Allah the Supreme said ‘I am the third of the two partners as long as one of them does not betray his companion. If He betrayed, I would withdraw from them.”’ Partnership is allowed amongst Muslims, Dhimmis (non-Muslims living under Islamic authority), and between Muslims and Dhimmis. So it is allowed for a Muslim to enter into partnership with a Christian, a fireworshipper or other Dhimmis. Muslim narrated from Abdullah ibn ‘Umar who said: ‘The Prophet (pbuh) dealt with the people of Khaybar, who were Jews, for half of the land production of plant or fruit.’ In another narration by Bukhari from Aisha: “The Prophet (pbuh) bought food from a Jew in Madinah and He deposited his armour with Him as security.” At-Tirmidhi narrated from Ibn ‘Abbas who said ‘The Prophet (pbuh) passed away while his armour was left as a security in return for twenty cubic measures (Sa’a) of food which He took for his family.’ At-Tirmidhi narrated from Aisha that ‘the Messenger of Allah (pbuh) sent for a Jew asking Him for two garments (and to wait) until (the time of) prosperity.’ Entering into partnership with Jews and Christians and other Dhimmis is therefore allowed, as dealing with them is permissible. However, Dhimmis are not allowed to sell alcohol and pork while acting as partners with Muslims. Prior to forming a partnership with a Muslim, a Dhimmi may have sold alcohol, the proceeds of which would be Halal for the company. Partnership is only valid between people whose right of disposal is allowed, for it is a contract based upon the disposal of property. It follows that it is invalid to form a company with a person who is prevented from disposal of property. It is also not allowed to enter into partnership with a person who is placed under guardianship, or a person whose right of disposal is not allowed.

Perkongsian ialah sama ada perkongsian harta atau perkongsian kontrak. Perkongsian harta ialah perkongsian aset, seperti perkongsian dalam harta yang telah diwarisi, dibeli atau dihadiahkan. Perkongsian kontrak pula ialah perkara yang dibincangkan berkaitan peningkatan pemilikan. Daripada penelitian terhadap kontrak perkongsian dalam Islam, dan hukum-hukum syarak (Ahkam Shar'iyah) yang berkaitan dengannya, dapat disimpulkan bahawa terdapat lima jenis syarikat dalam Islam. Ia ialah Al-'Inan (sama rata), Al-Abdan (tenaga kerja), Al-Mudharabah (dua pihak atau lebih), Al-Wujooh (kedudukan dan kepercayaan) dan Al-Mufawadhah (rundingan).

Partnership is either a partnership of properties or a partnership of contracts. The company of properties is a company of assets, such as partnership in a property that has been inherited, bought or gifted. The company of contracts is the subject of discussion regarding increasing of ownership. From the examination of partnership contracts in Islam, and the divine rules (Ahkam Shar’iyah) related to them it can be concluded that there are five types of company in Islam. These are Al-’Inan (equal), Al- Abdan (bodies), Al-Mudharaba (two or more), Al-Wujooh (faces) and Al- Mufawadha (negotiation).