13.4 Koperasi - Sistem Ekonomi Islam | Quran Course

13.4 Koperasi - Sistem Ekonomi Islam | Quran Course

1. Koperasi ialah sebuah syarikat, maka ia mesti memenuhi syarat-syarat syarikat sebagaimana yang ditetapkan oleh Syara' agar sah. Syarikat dalam Islam ialah suatu akad antara dua orang atau lebih, yang mana mereka bersetuju untuk menjalankan suatu projek ekonomi bagi tujuan mencapai keuntungan. Oleh itu, mesti ada suatu badan supaya aktiviti syarikat dijalankan oleh rakan kongsi. Dengan kata lain, syarikat hendaklah mengandungi suatu badan (rakan kongsi) yang mempunyai saham dalam syarikat itu agar ia sah di sisi undang-undang. Maka, jika tidak wujud dalam syarikat seorang rakan kongsi yang mempunyai saham di dalamnya dan turut menjalankan kerja yang menjadi tujuan penubuhan syarikat, maka tidak wujudlah syarikat itu. Apabila syarat-syarat ini dikenakan ke atas koperasi, kita dapati bahawa koperasi bukanlah syarikat yang sah dari sudut undang-undang, kerana ia dibina di atas harta (modal) semata-mata. Ia tidak berasaskan akad untuk menjalankan kerja; akadnya ialah menyediakan modal dan menubuhkan pengurusan yang akan menjalankan aktivitinya (kerjanya). Oleh itu, orang-orang yang melanggan saham dalam syarikat hanya bergabung melalui harta mereka (modal); maka syarikat itu tidak mempunyai badan. Justeru, koperasi tidak mewakili syarikat yang sah, kerana ia tidak mengandungi badan. Ia dianggap tidak wujud pada permulaannya kerana syarikat ialah akad untuk menguruskan modal, dan tindakan ini memerlukan suatu badan. Apabila sesebuah syarikat tidak mempunyai badan, ia gagal menjadi syarikat dari sudut pandangan Syara'.

1. The Co-operative is a company, so it should fulfil the conditions of a company as stated by the Shar’a in order to be valid. The company in Islam is a contract between two or more persons, in which they agree to run an economic project for the purpose of achieving a profit. Therefore, there must be a body so that the activity of the company is carried out by partners. In other words, the company should include a body (partner) who has a share in the company to be legal. Thus if there did not exist a partner in the company who has shares in it and additionally runs the work which the company was established for, then no company exists. If we apply these conditions to Co-operatives we find that they are not legally valid companies, because they are built upon property (capital) only. They are not based on an agreement to carry out work; the agreement is to provide capital and establish a management that will run its activities (work). Therefore, the people who subscribed to the company only associate together via their properties (capital); thus the company does not have a body. Accordingly, the Co-operative does not represent a legal company, as it does not include a body. It is considered non-existent in the first instance as the company is a contract to manage capital, and this action requires a body. When a company has no body, it fails to be a company from the Shar’a point of view.

2. Selain itu, membahagikan keuntungan secara berkadar dengan pembelian, atau mengikut pengeluaran, dan bukannya berkadar dengan modal atau berkadar dengan kerja, adalah tidak dibenarkan. Jika syarikat itu dimeterai atas dasar modal, maka keuntungan hendaklah ditentukan mengikut modal, dan jika ia dimeterai atas dasar kerja, maka ia juga hendaklah ditentukan mengikut kerja. Maka keuntungan mengikut sama ada modal atau kerja, atau kedua-duanya. Tetapi mensyaratkan pembahagian keuntungan mengikut pembelian atau mengikut pengeluaran tidak dibenarkan, kerana ia bercanggah dengan kontrak menurut pandangan Shar'a. Dan setiap syarat yang bercanggah dengan apa yang dikehendaki oleh kontrak, atau yang tidak memberi kebaikan kepada kontrak, ialah syarat yang tidak sah (Fasid). Pembahagian keuntungan mengikut pembelian atau mengikut pengeluaran bercanggah dengan apa yang dikehendaki oleh kontrak, kerana kontrak menurut pandangan Shar'a terpakai ke atas harta (modal) atau kerja, maka keuntungan hendaklah selaras dengan modal atau kerja. Jika ia disyaratkan mengikut pembelian, atau pengeluaran, maka ia merupakan syarat yang tidak sah (Fasid).

2. Furthermore, distributing profits proportional to purchases or according to production, rather than relative to the capital or relative to the work is not allowed. If the company was concluded on the basis of capital then the profit should be determined by the capital, and if it was concluded on the basis of work it should also be determined by work. So the profit follows either the capital or the work, or both of them. But to stipulate the distribution of the profit according to purchases or according to production is not allowed, because this contradicts the contract in the opinion of the Shar’a. And every condition that contradicts what is required by the contract or it is not for the interest of the contract, is an invalid condition (Fasid). Distributing the profit according to purchases or according to the production contradicts what is required by the contract, because the contract in the view of the Shar’a, applies upon the property (capital) or the work, so the profit should be in proportion with the capital or the work. If it is stipulated according to purchases, or the production, it would be an invalid (Fasid) condition.