Kontrak untuk mengupah pekerja berlaku atas manfaat usaha yang dicurahkannya; dan upah dinilai berdasarkan manfaat ini. Usaha itu sendiri bukanlah ukuran upah, dan bukan pula ukuran manfaat, kerana jika tidak, upah tukang batu akan lebih besar daripada upah jurutera kerana usaha tukang batu lebih besar; dan ini bertentangan dengan realiti. Oleh itu, upah ialah balasan bagi manfaat dan bukan bagi usaha. Selain itu, upah berbeza dan berubah mengikut jenis pekerja, dan ia juga berubah bagi pekerja yang sama mengikut perbezaan dalam standard manfaat, tetapi bukan mengikut perbezaan dalam usaha. Kontrak dalam kedua-dua keadaan adalah ke atas manfaat majikan, bukan ke atas usaha pekerja. Maka yang diambil kira ialah hasil, sama ada hasil daripada pekerja yang berbeza dalam kerja yang berbeza, atau hasil daripada pekerja yang berbeza dalam kerja yang sama; dan tiada sebarang pertimbangan diberikan kepada usaha sama sekali. Benar bahawa hasil kerja ialah buah daripada usaha, sama ada dalam kerja yang berbeza, atau dalam kerja yang sama yang dilakukan oleh orang yang berbeza, tetapi yang dimaksudkan ialah hasil, bukan semata-mata usaha, walaupun ini diambil perhatian dalam penilaian upah. Maka jika seseorang diupah untuk membina, upah hendaklah dinilai mengikut masa atau mengikut kerja. Jika dinilai mengikut kerja, manfaat itu jelas akan ternyata pada lokasi bangunan, panjangnya, lebarnya, ketebalannya dan bahan binaan dan sebagainya. Jika kerja dinilai mengikut masa, maka manfaat kerja biasanya bertambah apabila masa bertambah, dan berkurang apabila masa berkurang. Dengan itu, penerangan kerja bersama-sama dengan penyebutan masa ialah ukuran manfaat. Jika dinilai mengikut masa, pekerja tidak boleh bekerja melebihi kemampuan biasanya, dan tidak boleh diwajibkan melakukan kerja berat yang luar biasa.

The contract to hire an employee applies on the benefit of the effort He expends; and the wage is evaluated in terms of this benefit. The effort itself is neither the measure of the wage, nor the measure of the benefit, otherwise the wage of the stonemason would be greater than the wage of the engineer because the stonemason’s effort is greater; and this is contrary to the reality. Therefore, the wage is a recompense for the benefit and not for the effort. Besides that, the wage differs and changes according to the type of employee, and it also changes for the same employee according to the difference in the standard of the benefit, but not according to differences in effort. The contract in both cases was over the benefit of the employer, not over the employee’s effort. So what does matter is the result, whether it was of different employees in different works, or of different employees in the same work; and there is no consideration given to the effort at all. It is true that the result of the work is the fruit of the effort, whether it was in different works, or in the same work done by different people, but what is intended is the result, not only the effort, even though this is noticed in the evaluation of the wage. So if a person was hired for building, then the wage should be evaluated by the time or by the work. If it was evaluated by the work, then the benefit will obviously be manifested in the location of the building, its length, width, thickness and the material of the building etc. If the work was evaluated by time, then the benefit of the work usually increases as the time increases, and decreases as the time decreases. Thus the description of the work together with the mentioning of the time is the measure of the benefit. If it is evaluated by time, the person should not work more than his usual capacity, and should not be obliged to do unusually hard labour.