Tanah mempunyai leher (tanah itu sendiri) dan manfaat. Lehernya ialah asalnya, dan manfaatnya ialah penggunaannya dalam pertanian dan kegunaan lain. Islam membenarkan pemilikan leher tanah sebagaimana ia membenarkan pemilikan manfaatnya, dan telah menetapkan hukum bagi setiap daripadanya. Mengenai pemilikan leher tanah, perkara ini perlu dikaji. Jika negara yang merangkumi tanah ini telah dibuka melalui penaklukan, maka leher tanah itu akan dimiliki oleh Negara, dan tanah tersebut ialah tanah Kharaji, kecuali jika ia berada di Semenanjung Arab.

Land has a neck (the land itself) and a benefit. Its neck is its origin, and its benefit is its use in farming and other uses. Islam allows the ownership of the neck of the land as it allows the ownership of its benefit, and has put rules for each of them. With regard to the ownership of the neck of the land this has to be examined. If the country which includes this land has been opened by conquest, then the neck of the land will be owned by the State, and the land would be Kharaji land, except if it was in the Arab Peninsula.

Jika negeri itu dibuka secara damai, maka perkara ini juga perlu diteliti. Jika perjanjian damai menyatakan bahawa tanah itu milik orang Islam, dan Negara menempatkan penduduk di atas tanah mereka sebagai balasan bagi Kharaj yang mereka bayar kepada Negara, maka Kharaj ini kekal selama-lamanya. Tanah negeri sebegini kekal sebagai tanah Kharaj sehingga hari Kiamat, walaupun pemiliknya memeluk Islam atau pemilikannya dipindahkan kepada orang Islam melalui jual beli atau dengan cara lain.