Syarikat Saham ialah syarikat yang dibentuk daripada rakan kongsi yang tidak diketahui oleh orang ramai. Pengasas Syarikat Saham ialah semua mereka yang menandatangani kontrak awal syarikat. Kontrak awal ialah kontrak yang mewujudkan antara para penandatangannya satu komitmen untuk bekerja bagi mencapai tujuan bersama, iaitu syarikat itu. Langganan dalam syarikat dilakukan dengan komitmen seseorang untuk membeli satu saham atau lebih dalam syarikat yang dicadangkan itu sebagai balasan bagi nilai nominal saham tersebut. Bentuk syarikat ini ialah salah satu bentuk pelupusan kehendak individu, di mana memadai bagi seseorang itu untuk membeli saham supaya dia menjadi rakan kongsi, sama ada pemegang saham lain menerimanya atau tidak. Langganan berlaku dengan dua cara. Pertama, saham syarikat dihadkan kepada pengasas yang mengagihkannya sesama mereka tanpa menawarkannya kepada orang ramai. Ini dilakukan dengan menulis perlembagaan, yang menyusun syarikat dan memasukkan syarat-syarat yang menjadi asas syarikat itu beroperasi, kemudian menandatanganinya sesama mereka. Setiap orang yang menandatangani perlembagaan dianggap sebagai pengasas dan rakan kongsi, dan apabila kesemua mereka telah menandatanganinya, syarikat itu ditubuhkan. Cara kedua langganan, yang paling meluas di dunia, ialah apabila beberapa orang menubuhkan syarikat dan menggariskan perlembagaannya. Kemudian saham ditawarkan kepada orang ramai untuk langganan umum dalam syarikat. Apabila tempoh langganan tamat, majlis penubuhan syarikat akan dijemput untuk bermesyuarat dan menilai sistem syarikat untuk persetujuan serta melantik lembaga pengarahnya. Setiap pemegang saham, tanpa mengira bilangan saham yang dimilikinya, berhak menghadiri majlis penubuhan itu, walaupun dia hanya memiliki satu saham. Syarikat memulakan aktivitinya sebaik sahaja tempoh langganan tamat.

Share Companies are companies formed of partners who are unknown to the public. The founders of the Share Company are all of those who signed the initial contract of the company. The initial contract is the one which initiates between its signatories a commitment to work for achieving the common aim, which is the company. Subscription in the company is undertaken by the commitment of the person to buy one share or more in the proposed company in exchange for the nominal value of the share. This form of company is one of the forms of disposal by an individual will, where it is enough for the person to buy the shares so as to become a partner, whether the other shareholders accept Him or not. Subscription occurs in two ways. In the first instance, the shares of the company are restricted to the founders who distribute them amongst themselves without offering them to the public. This is done by writing the constitution, which organises the company and includes the conditions upon which the company proceeds, then signing it among themselves. Everyone who signs the constitution is considered a founder and a partner, and once they all have signed, the company is founded. The second way of subscription is that which is most prevalent in the world, where a few people establish the company and lay out its constitution. Then the shares are offered to the public for general subscription in the company. When the time of subscription expires, the constituent assembly of the company will be invited to meet and review the system of the company for agreement and to appoint its board of directors. Every shareholder, irrespective of the number of shares He holds, has the right to attend the constituent assembly, even if He owns only one share. The company commences its activities once the time of subscription expires.

Kedua-dua cara ini mewakili satu bentuk yang sama, iaitu membayar harta. Syarikat itu tidak akan dianggap sebagai telah ditubuhkan kecuali dengan melengkapkan tandatangan para pengasas dalam cara pertama, dan dengan tamatnya tempoh langganan dalam cara kedua. Oleh itu, kontrak syarikat ialah kontrak antara harta sahaja.

Both of these means represent one form which is to pay for the properties. The company would not be considered as established except by completing the signature of the founders in the first method, and by the expiry of the subscription time in the second one. So the contract of the company is a contract between properties only.

Tidak ada unsur peribadi sama sekali di dalamnya. Oleh itu, yang menjadi rakan kongsi ialah harta-harta itu, bukan pemiliknya. Harta-harta ini dikongsikan bersama tanpa wujudnya mana-mana individu. Justeru, tiada kuasa bagi mana-mana rakan kongsi, tidak kira berapa banyak saham yang dimilikinya, untuk mengambil alih urusan syarikat dalam kapasitinya sebagai rakan kongsi. Dia juga tidak berhak untuk bekerja dalam syarikat atau mengawal mana-mana fungsinya dalam kapasitinya sebagai rakan kongsi. Sebaliknya, orang yang mengambil alih urusan syarikat, bekerja di dalamnya, mengawalnya dan menyelia seluruh kerjanya ialah Pengarah Urusan yang dilantik oleh lembaga pengarah. Lembaga pengarah ini dipilih oleh mesyuarat agung, di mana setiap orang mempunyai undi yang sama dengan jumlah sahamnya, bukan mengikut peribadinya, kerana rakan kongsi yang sebenarnya ialah modal, dan modallah yang menentukan bilangan undi. Maka setiap saham mempunyai satu undi, dan bukan setiap orang mempunyai undi. Oleh itu, tiada pertimbangan terhadap orang yang melanggan, tetapi pertimbangan itu hanya untuk modal sahaja. Lebih-lebih lagi, syarikat saham dianggap kekal, dan ia tidak terhad kepada hayat pemegang saham. Pemegang saham mungkin meninggal dunia dan syarikat tetap tidak dibubarkan, dan dia mungkin hilang kelayakan namun kekal sebagai rakan kongsi dalam syarikat. Berkenaan modal syarikat, ia dibahagikan kepada saham bernilai sama, yang dipanggil stok. Pemegang saham ialah rakan kongsi yang merit peribadinya tidak disiasat secara mendalam, dan tanggungjawabnya ditentukan oleh bahagian sahamnya dalam modal syarikat. Selain itu, rakan kongsi tidak terikat dengan kerugian melainkan sebanyak jumlah stok mereka dalam syarikat. Saham rakan kongsi boleh diedarkan, maka dia dibenarkan menjualnya, atau mengaitkan orang lain dalam sahamnya, tanpa kebenaran rakan kongsi yang selebihnya. Stok yang dimiliki oleh setiap orang ialah nota mata wang, sekuriti atau bon yang mewakili modal. Saham-saham ini boleh jadi untuk pembawa (bon tanpa nama), atau ditetapkan kepada pemegangnya, yang mana pemilikannya berpindah dari seorang kepada seorang yang lain. Pelabur yang melanggan dengan membeli saham hanya diwajibkan membayar nilai nominalnya. Maka saham itu adalah sebahagian daripada entiti syarikat, dan ia tidak boleh dibahagi-bahagikan, tetapi ia bukanlah sebahagian daripada modalnya.

There is absolutely no personal element in it. Thus the properties, rather than their owners, are the partners. These properties are entered into partnership together without the existence of any person. Accordingly, there is no authority for any partner, no matter how many shares He holds, to take charge of the activities of the company in his capacity as a partner. He also has no right to work in the company or to control any of its functions in his capacity as a partner. Rather, the one who takes charge of the activities of the company, works in it, controls it and supervises all of its work is called the Managing Director who is appointed by the board of directors. This board of directors is elected by the general assembly, in which every person has votes equal to his shares, not according to his personality, for the real partner is the capital and it is this which defines the number of votes. So every share has a vote and not every person has a vote. Thus, there is no consideration to the subscribing person but the consideration is for the capital only. Moreover, the share company is considered to be permanent, and it is not restricted to the life of the shareholders. The shareholder may die and yet the company is not dissolved and He may become incompetent and still remain a partner in the company. With regard to the capital of the company, it is divided into equal-valued shares, which are called stocks. The shareholder is a partner whose personal merits are not thoroughly investigated, and his responsibility is determined by his share in the company capital. In addition, the partners are not bound by losses except by the amount of their stocks in the company. A partner’s share is liable to circulation, so He is allowed to sell it, or associate other people in his shares, without the permission of the remaining partners. The stocks owned by every person are currency notes, securities or bonds that represent the capital. These stocks may be for the bearer (anonymous bonds) or designated to their holder where their ownership moves from person to person. The investor who subscribes by buying stocks is obliged only to pay their nominal value. So the stock is a part of the entity of the company, and it is indivisible, but it is not a part of its capital.

Nota saham dianggap sebagai surat bukti pendaftaran dalam syarikat ini, dan nilainya tidak sama, tetapi berubah mengikut keuntungan atau kerugian syarikat. Keuntungan atau kerugian ini tidak sama setiap tahun, malah boleh berbeza. Oleh itu, saham tidak mewakili modal yang disumbangkan ketika syarikat ditubuhkan; ia mewakili modal syarikat pada masa ia dijual, iaitu pada waktu tertentu. Ia seperti wang kertas yang nilainya jatuh apabila pasaran saham merosot dan naik apabila pasaran saham meningkat. Nilai saham menurun apabila syarikat mengalami kerugian, dan meningkat apabila syarikat memperoleh keuntungan. Selepas syarikat ditubuhkan, saham itu tidak lagi menjadi modal, sebaliknya menjadi kertas mata wang bernilai tertentu yang naik dan turun mengikut pasaran, keuntungan syarikat, atau tahap minat orang ramai terhadapnya, kerana ia adalah komoditi yang tertakluk kepada penawaran dan permintaan. Saham berpindah dari tangan seorang kepada tangan yang lain sama seperti cara wang kertas bergerak di kalangan orang ramai, tanpa sebarang tindakan pentadbiran dalam rekod syarikat jika saham itu dibawa oleh pembawa (tanpa nama), dan melalui tindakan sedemikian jika saham itu menyatakan nama pemegangnya.

The stock notes are considered as registration papers in this share, and their values are not the same, but change according to the profits or losses of the company. This profit or loss is not the same every year but it can differ. The stocks therefore do not represent the capital contributed at the time of establishing the company; they represent the capital of the company at the time of its sale, namely at a specific time. They are like paper currency whose value falls if the stock market declines and increases when the stock market rises. The value of stocks declines when the company makes losses, and increases when the company profits. The stock after the company is formed thus ceases to be a capital and becomes a currency paper of a specific value that rises and falls according to the market, the profitability of the company or according to the degree of interest or otherwise of the people in it, for it is a commodity subject to supply and demand. Stocks transfer from one hand to another similar to how bank notes move among people, without any clerical measures in the company records if the stocks are for the bearer (anonymous) and through such measures if they bear their holders’ names.

Syarikat dianggap untung jika nilai aset syarikat lebih besar daripada nilai liabilitinya pada pemeriksaan inventori tahunannya. Keuntungan diagihkan setiap tahun pada akhir tahun kewangan syarikat. Jika nilai aset syarikat meningkat akibat keadaan yang tidak dijangka tanpa wujudnya keuntungan, tiada apa-apa yang menghalang syarikat daripada mengagihkan lebihan ini. Walau bagaimanapun, jika sebaliknya berlaku, iaitu nilai aset menyusut dan syarikat mencatat keuntungan, tetapi jumlah keuntungan dan nilai asetnya tidak melebihi liabilitinya, maka syarikat tidak boleh mengagihkan keuntungan tersebut. Pada masa pengagihan keuntungan, sebahagian daripadanya diperuntukkan kepada rizab, dan baki yang tinggal dibahagikan di kalangan para pemegang saham. Syarikat dianggap sebagai entiti korporat yang mempunyai hak untuk menyaman dan disaman atas namanya sendiri di mahkamah. Ia juga mempunyai tempat kediaman sendiri dan kewarganegaraan tersendiri (negara penubuhan termasuk tempat ibu pejabatnya mungkin didaftarkan). Tiada seorang pun pemegang saham mahupun mana-mana ahli pengurusannya, sama ada dalam kapasiti sebagai rakan kongsi atau dalam kapasiti peribadinya, yang menggantikan tempatnya. Satu-satunya pihak yang mempunyai hak ini ialah orang yang telah diberi kuasa untuk bercakap bagi pihak syarikat. Pihak yang mempunyai hak pelupusan ialah syarikat, iaitu personaliti korporat, dan bukannya orang yang melupuskannya secara langsung.

The company is considered in profit if the value of the assets of the company is greater than the value of its liabilities at its annual inventory. Profits are distributed annually at the end of the financial year of the company. If the value of the company’s assets increased due to unexpected conditions without there being profits, nothing prevents the company from distributing this excess. However, if the contrary occurred, and the value of the assets declined and the company made profits, but the total of its profit and value of its assets was not greater than its liabilities, then it could not distribute the profits. At the time of distribution of profits, a part of it is assigned to the reserves and that which remains is divided among the shareholders. The company is considered as a corporate entity, which has the right to sue and be sued in its own name in the courts. It also has its own residence and particular nationality (country of incorporation including where its head office may be registered). Neither a shareholder nor any member of its management, in his capacity as partner or in his personal capacity, fills its place. The only one who has this right is the one who has been authorised to speak on behalf of the company. The one who has the right of disposal is the company, i.e. the corporate personality, rather than the person who disposes directly.

Ini adalah syarikat saham, dan ia adalah syarikat yang batal menurut Shar'a. Ia termasuk antara transaksi yang tidak dibenarkan bagi seorang Muslim untuk turut serta. Sebab kebatalannya, dan larangan untuk bergabung dengannya, jelas daripada perkara-perkara berikut:

This is the stock company and it is a void company in Shar’a. It is one of the transactions that a Muslim is not allowed to participate in. The reason of its invalidity, and the prohibition of associating with it, appear clearly from the following points:

1) Definisi syarikat dalam Islam adalah seperti berikut: ia ialah suatu akad antara dua orang atau lebih, yang mana mereka bersetuju untuk menjalankan kerja kewangan dengan niat untuk memperoleh keuntungan. Oleh itu, ia ialah akad antara dua orang atau lebih, maka persetujuan daripada hanya satu pihak tidak diterima. Sebaliknya, perlu bahawa persetujuan itu berlaku daripada dua pihak atau lebih. Akad syarikat mestilah tertumpu kepada melaksanakan kerja kewangan dengan tujuan membuat keuntungan, dan bukan kepada pembayaran modal. Tidak mencukupi juga jika tujuannya hanya perkongsian. Menjalankan kerja ialah asas akad syarikat, dan kerja kewangan mestilah dilakukan oleh kedua-dua pihak yang berakad, atau oleh salah seorang daripada mereka bersama modal pihak yang lain. Akad antara dua orang yang di dalamnya seseorang selain kedua-dua pihak yang berakad (penandatangan) menjalankan kerja kewangan tidak sah dan tiada sesiapa pun terikat dengannya. Ini kerana hanya pihak yang berakad sahaja yang terikat dengan akad; ia terpakai ke atas urusan (tindakan) miliknya sendiri dan bukan ke atas orang lain. Maka, menjalankan kerja kewangan mestilah terhad kepada pihak yang berakad, sama ada oleh kedua-duanya atau oleh salah seorang daripada mereka bersama modal yang lain. Keperluan menjalankan kerja kewangan oleh salah seorang daripada pihak yang menandatangani (rakan kongsi) supaya syarikat itu sah dari segi undang-undang menjadikan wajib wujudnya suatu badan dalam syarikat tempat akad itu dimeterai. Dalam Islam, adalah menjadi syarat bahawa badan itu wujud dalam syarikat, dan ia merupakan unsur asas dalam memeterai sesebuah syarikat. Jika badan itu wujud, maka syarikat itu terbentuk, dan jika badan itu tidak wujud dalam syarikat, maka ia tidak terbentuk dan tidak wujud sejak awal.

1) The definition of company in Islam is as follows: it is a contract between two or more persons, in which they agree to carry out financial work with the intention of gaining profit. It is thus a contract between two or more persons, so an agreement from only one side is unacceptable. Rather, it is necessary that the agreement occurs from two or more sides. The contract of the company must be focussed on performing financial work with the aim of making profit, and not on paying the capital. It is also not enough that the aim be partnership only. Carrying out the work is the basis of the company contract, and financial work has to be by the two contractors, or by one of them together with the capital of the other. A contract between two persons in which a person other than these two contractors (signatories) carries out financial work is not legitimate and no one is bound by it. This is because it is only the contractor who is bound with the contract; it applies to his own disposal (dealings) and not on others. So carrying out the financial work must be limited to the contractors, either by both of them or by one of them with the capital of the other. The necessity of carrying out financial work by one of the signatories (partners) in order that the company is legally established makes it inevitable that there must exist a body in the company upon which the contract is concluded. In Islam it is, thus, a condition that the body exists in the company, and it is a fundamental element in concluding a company. If the body existed the company will be established and if the body does not exist in the company, then it is not established and doesn’t exist in the first place.

Ahli ekonomi kapitalis mentakrifkan syarikat saham bersama sebagai satu kontrak yang menurutnya dua orang atau lebih menyumbangkan modal dalam satu projek kewangan dengan memberikan sebahagian modal, bagi tujuan membahagikan keuntungan atau kerugian yang mungkin timbul daripada projek itu. Daripada takrifan ini dan daripada realiti pembentukan syarikat melalui dua kaedah yang disebutkan tadi, jelas bahawa ia bukanlah satu kontrak antara dua orang atau lebih menurut hukum Ilahi (Shari'ah). Ini kerana, dari segi undang-undang, kontrak ialah tawaran dan penerimaan antara dua pihak daripada dua orang atau lebih. Mesti ada dua pihak dalam kontrak. Salah satu pihak diamanahkan dengan tawaran, dengan bercakap dahulu menyatakan tawaran kontrak. Ungkapan ini boleh berbentuk seperti 'Aku nikahkan engkau' atau 'Aku jualkan kepadamu' atau 'Aku sewakan kepadamu' atau 'Aku berkongsi denganmu' atau 'Aku berikan kepadamu.' Pihak yang satu lagi diamanahkan dengan penerimaan, seperti berkata 'Aku terima' atau 'Aku setuju' atau yang seumpamanya. Jika kontrak tidak mempunyai kewujudan dua pihak, atau tawaran dan penerimaan, maka ia tidak akan sah, dan dengan itu ia bukanlah kontrak Ilahi.

Capitalists define the joint stock company as a contract according to which two or more persons contribute to a financial project by providing a share of capital in order to divide the profit or loss that may result from the project. It appears, from this definition and from the reality of forming the company by the aforementioned two methods, that it is not a contract between two or more persons according to the divine law (Shari’ah). This is because legally, a contract is an offer and acceptance between two parties of two or more persons. There must be two sides in the contract. One of them is entrusted with the offer by speaking first with the offer of the contract. This Statement could be something like ‘I married to you’ or ‘I sold to you’ or ‘I leased to you’ or ‘I associated with you’ or ‘I granted to you.’ The other side is entrusted with the acceptance, such as to say ‘I accepted’ or ‘I agreed’ or the like. If the contract is devoid of the existence of two sides, or an offer and acceptance, then it would not be established, and accordingly it would not be a divine contract.

Dalam syarikat saham berkumpulan, para pengasas bersetuju atas syarat-syarat perkongsian. Mereka tidak terlibat secara langsung dan sebenar dalam perkongsian ketika bersetuju atas syarat-syarat syarikat, sebaliknya mereka hanya berunding dan bersetuju atas syarat-syarat tersebut. Kemudian mereka menyediakan satu dokumen, yang mewakili perlembagaan syarikat. Dokumen ini kemudian ditandatangani oleh setiap orang yang ingin menyertai perkongsian, dan tandatangan itu dianggap sebagai penerimaan. Sebaik sahaja seseorang berbuat demikian, dia kemudian dianggap sebagai pengasas dan rakan kongsi. Dengan kata lain, perkongsiannya terbentuk sebaik sahaja dia membubuhkan tandatangannya atau apabila tempoh langganan berakhir. Dalam proses ini jelas bahawa tiada dua pihak yang membuat kontrak, dan tiada tawaran serta penerimaan. Sebaliknya, terdapat satu pihak yang bersetuju atas syarat-syarat, dan dengan penerimaannya dia menjadi rakan kongsi. Dapat dilihat bahawa syarikat saham berkumpulan bukanlah satu perjanjian antara dua pihak, sebaliknya ialah persetujuan satu pihak atas syarat-syarat tertentu. Pemikir ekonomi Kapitalis dan undang-undang Barat berpendapat bahawa komitmen dalam jenis syarikat ini ialah satu bentuk pelupusan melalui kehendak individu. Kehendak individu berlaku apabila mana-mana orang mengikat dirinya dengan sesuatu perkara dari pihaknya terhadap orang ramai atau orang lain, tanpa mengira penerimaan atau penolakan orang ramai atau orang lain tersebut, seperti janji untuk memberi hadiah. Syarikat saham berkumpulan, pada pandangan mereka dan dalam realiti, ialah tempat di mana pemegang saham atau pengasas atau mana-mana orang yang menandatangani dokumen mengikat dirinya dengan syarat-syarat yang terkandung dalam dokumen itu tanpa mengira penerimaan atau penolakan pihak lain. Oleh itu, mereka menganggapnya sebagai satu bentuk pelupusan melalui kehendak individu. Kontrak syarikat saham berkongsi melalui kehendak individu adalah tidak sah (Batil) menurut Syara', kerana kontrak dalam Syara' ialah penyambungan ijab yang berasal daripada salah seorang pihak yang berkontrak dengan qabul pihak yang lain, dengan cara yang menzahirkan kesannya pada perkara yang menjadi objek kontrak itu. Perkara ini tidak berlaku dalam kontrak syarikat saham kerana tiada persetujuan antara dua orang atau lebih berlaku dalam kontrak tersebut. Sebaliknya, seseorang itu hanya mengikat dirinya, menurut kontrak ini, untuk berkongsi dalam sesuatu projek kewangan. Tanpa mengira bilangan pihak yang berkontrak dan rakan kongsi yang mengikat diri mereka kepada projek tersebut, orang yang mengikat dirinya itu tetap dianggap sebagai seorang individu.

In the joint stock company, the founders agree on the conditions of partnership. They are not directly and actually involved in the partnership when they agree on the conditions of the company, rather they only negotiate and agree on the conditions. They then draw up a document, which represents the constitution of the company. This document is then signed by everyone who wishes to enter into the partnership, the signature being considered as an acceptance. Once a person does this, He is then considered as a founder and a partner. In other words his partnership is established once He put his signature or when the subscription period comes to an end. In this process it is evident that there are no two sides who concluded the contract, nor is there an offer and acceptance. Instead, there is one party who agrees on the conditions, and by its acceptance becomes a partner. It can be seen that the joint stock company is not an agreement between two parties, rather it is an agreement of one party on certain conditions. Thinkers on the Capitalist economy and Western law say that the commitment in this type of company is a type of disposition by individual will. The individual will occurs when any person commits himself with a certain matter from his side towards the public or another person, irrespective of the acceptance or non-acceptance of the public or the other person, such as a promise to give a prize. The joint stock company, in their view and in reality, is where the shareholder or the founder or any person who signs a document commits himself with the conditions contained in the document regardless of the acceptance or non-acceptance of the others. Thus they consider it as a type of disposal by individual will. The contract of the joint stock company by the individual will is invalid (Batil) in Shar’a because a contract in Shar’a is the linking of an offer originating from one of the contractors with the acceptance of the other contractor in a way that reveals its effect in the issue over which the contract is concluded. This does not occur in the contract of the share stock company as no agreement between two or more persons occurs in the contract. Rather, one person commits himself, according to this contract, to share in a financial project. Regardless of the number of contractors and partners who committed themselves to that project, the one who committed himself is still considered as one person.

Mungkin dihujahkan bahawa para rakan kongsi telah bersetuju bersama atas syarat-syarat syarikat, maka persetujuan mereka itu dianggap sebagai tawaran dan penerimaan, dan penulisan dokumen hanyalah perkara formal untuk merekodkan kontrak yang mereka persetujui. Maka mengapakah ini tidak dianggap sebagai kontrak? Jawapannya ialah para rakan kongsi memang telah bersetuju bersama atas syarat-syarat syarikat. Namun, menurut persetujuan mereka, mereka tidak menganggap diri mereka sebagai rakan kongsi yang sebenar, dan mereka tidak mengikat diri mereka dengan persetujuan sedemikian kepada syarat-syarat syarikat. Mana-mana daripada mereka dibenarkan untuk menarik diri dan tidak lagi berkongsi selepas persetujuan atas syarat-syarat dibuat dan selepas dokumen ditulis. Tiada seorang pun daripada mereka terikat dengan persetujuan mereka mengenai syarat-syarat, mengikut istilah teknikal mereka, kecuali selepas dia menandatangani kontrak. Setelah dia menandatangani kontrak, dia menjadi terikat, manakala sebelum itu dia tidak terikat atau terbeban dengan apa-apa pun. Oleh itu, persetujuan mereka atas syarat-syarat sebelum menandatangani kontrak tidak dianggap, pada pandangan mereka dan pada pandangan Shar‘a, sebagai kontrak. Ini kerana persetujuan atas syarat-syarat perkongsian, dan atas perkongsian itu sendiri, tidak dianggap sebagai kontrak syarikat. Menurut persetujuan mereka, mereka tidak dianggap terikat dengannya sebelum penandatanganan, sedangkan kontrak ialah perkara yang dengannya kedua-dua pihak yang berkontrak terikat. Oleh itu, persetujuan mereka atas syarat-syarat syarikat dan atas perkongsian tidak dianggap sebagai tawaran dan penerimaan. Ia tidak dianggap, menurut hukum syariat dan juga pada pandangan mereka sendiri, sebagai kontrak.

It may be argued that the partners agreed together on the conditions of the company, so their agreement is considered to be an offer and acceptance, and that the writing of the document is just a formal matter to record the contract which they agreed upon. So why is this not considered a contract? The answer to this question is that the partners agreed together on the conditions of the company. However, according to their agreement they did not consider themselves actually partners, and they did not commit themselves by such an agreement to the conditions of the company. It is allowed for any of them to withdraw and not to associate after their agreement on the conditions has been made and after the document has been written. None of them is committed to their agreement over the conditions, according to their technical terminology, except after He signs the contract. Once He signed the contract He becomes committed, while before that He is not committed to or bound by anything. Therefore, their agreement on the conditions before signing the contract is not considered, in their view and in the view of the Shar’a, as a contract. This is because the agreement over the conditions of partnership, and over the partnership, is not considered a company contract. According to their agreement, they are not considered obliged to it before the signing, whereas the contract is that which the two contracting sides are obliged with. Therefore, their agreement on the conditions of the company and on partnership is not considered offer and acceptance. It is not considered, according to the divine law and even in their own view as a contract.

Ia juga boleh dikatakan bahawa penerimaan rakan kongsi untuk menandatangani kontrak itu harus dianggap sebagai tawaran daripada pihaknya kepada yang lain, dan tandatangan orang berikutnya dianggap sebagai penerimaan. Mungkin ditanyakan mengapa menyerahkan dokumen yang memperincikan kontrak itu tidak dianggap sebagai tawaran, dan penandatanganannya tidak dianggap sebagai penerimaan. Jawapannya ialah setiap rakan kongsi yang menandatangani kontrak itu hanya menerima, tetapi tawaran itu tidak berasal daripada mana-mana individu tertentu. Tiada tawaran, sama ada daripada para pengasas atau daripada penandatangan pertama; yang ada hanyalah penerimaan daripada setiap rakan kongsi. Maka penandatangan itu menerima dan mengikat dirinya dengan syarat-syarat tersebut tanpa ia dikemukakan sebagai tawaran pelupusan daripada sesiapa, tanpa seseorang berkata kepadanya: "Aku berkongsi denganmu." Tindakan menyerahkan dokumen kepadanya untuk ditandatangani tidak dianggap sebagai tawaran. Hakikat syarikat saham kongsi ialah setiap rakan kongsi hanya menerima, dan penerimaan yang ditambah dengan penerimaan tidak dianggap sebagai kontrak dalam Syarak. Mesti wujud tawaran dalam bentuk lafaz yang menunjukkan tawaran, bukan penerimaan. Penerimaan kemudian menyusul dalam bentuk lafaz yang menyatakannya secara jelas. Oleh itu, tiada seorang pun yang menandatangani dokumen syarikat itu dianggap sebagai pemberi tawaran; mereka semua ialah penerima. Dengan itu, hanya penerimaan tanpa tawaran yang wujud dalam syarikat saham kongsi, lalu syarikat itu tidak sah terbentuk.

It may also be said that the acceptance of the partner to sign the contract should be considered as an offer from his side towards the others and the signature of the next person is considered as acceptance. It may be asked why offering the document detailing the contract is not considered an offer and its signing not considered acceptance. The answer is that every partner who signed the contract has only accepted, but the offer did not originate from any particular person. There is no offer, either from the founders or from the first signatory; there is only acceptance from every partner. Thus the signatory accepts and commits himself with the conditions without them being presented as an offer of disposal from anyone, without anyone saying to him: ‘I shared with you.’ The action of giving Him the document for signature is not considered an offer. The reality of the share stock company is that every partner has only accepted, and acceptance added together with acceptance is not considered a contract in Shar’a. There must exist an offer in words which indicates offer not acceptance. The acceptance then comes after that in words, which indicate this explicitly. Nobody who signed the company document is therefore considered an as an offerer; they are all acceptors. Thus, only acceptance without offer has originated in the share stock company, so the company is not concluded.

Kapitalis menamakan dokumen syarikat itu sebagai perlembagaannya dan menganggapnya sebagai kontrak. Mereka juga mengatakan bahawa kontrak itu telah ditandatangani. Namun, dalam Syara', dokumen ini tidak dianggap sebagai kontrak kerana kontrak ialah tawaran dan penerimaan antara dua pihak. Oleh itu, syarikat saham tidak dianggap sebagai kontrak dalam Syara'.

The Capitalists call the document of the company its constitution and consider this as a contract. They also say that the contract was signed. However, in Shar’a, this document is not considered a contract for a contract is an offer and an acceptance between two parties. The share stock company is therefore not considered a contract in Shar’a.

Selain itu, tiada persetujuan dalam kontrak untuk melaksanakan kerja kewangan bagi tujuan memperoleh keuntungan. Sebaliknya, pengasas atau pelanggan bersetuju untuk membayar wang ke dalam sesuatu projek kewangan, maka ia tidak mempunyai unsur persetujuan untuk melaksanakan kerja. Yang ada hanyalah komitmen peribadi daripada seseorang untuk menyediakan harta, tanpa sebarang rujukan kepada kerja dalam komitmen tersebut. Matlamat syarikat hanyalah melaksanakan kerja kewangan dan bukannya perkongsian, maka ketiadaan persetujuan untuk melaksanakan kerja dalam kontrak itu membatalkan kontrak. Oleh itu, sesebuah syarikat tidak wujud semata-mata kerana terdapat persetujuan untuk menyumbang modal sahaja, kerana tiada persetujuan untuk melaksanakan kerja kewangan. Daripada perbincangan ini dapat disimpulkan bahawa syarikat tersebut tidak sah (Batil).

In addition, there is no agreement in the contract to undertake financial work for the purpose of gaining profit. Rather the founder or the subscriber agrees to pay money into a financial project, so it is devoid of the element of an agreement to carry out work. Instead it only contains the individual commitment from the person to provide property, without any reference to the work in that commitment. Only carrying out the financial work rather than partnership is the aim of the company, and so the absence of agreement to carry out work in the contract negates the contract. A company does not, therefore, merely exist because there is an agreement to contribute capital only, as there is no agreement to carry out the financial work. From this discussion it can be concluded that the company is invalid (Batil).

Boleh dihujahkan bahawa dokumen syarikat mungkin telah memasukkan jenis kerja yang dijalankan oleh syarikat, seperti pengeluaran gula atau perdagangan. Maka, wujud satu persetujuan untuk menjalankan kerja kewangan. Namun, jenis kerja yang disebutkan itu ialah kerja yang mungkin dijalankan oleh syarikat, dan tidak wujud sebarang persetujuan daripada pihak pekongsi bahawa mereka akan benar-benar menjalankannya. Mereka hanya bersetuju untuk menjadi pekongsi dan menetapkan syarat-syarat syarikat, manakala pelaksanaan kerja diserahkan kepada personaliti korporat yang akan dimiliki syarikat selepas penubuhannya. Oleh itu, tiada persetujuan berlaku antara pekongsi untuk menjalankan sebarang kerja kewangan oleh mereka sendiri.

It can be argued that the document of the company may have included the type of work, which the company carries out, such as production of sugar or trading. There was, therefore, an agreement to carry out financial work. However, the type of work mentioned is the work, which the company may carry out and no agreement existed on the part of the partners that they will indeed carry it out. They only agreed on being partners and on the conditions of the company while conducting the work was left to the corporate personality, which the company would have after its establishment. Thus, no agreement occurred between the partners to carry out any financial work themselves.

Selain itu, dalam Islam perlu wujud pula badan (Badan) yang menjadi pihak yang melakukan urusan dalam syarikat. Yang dimaksudkan dengan badan (Badan) dalam syarikat, dalam jual beli, sewaan dan kontrak-kontrak lain, ialah pihak yang melakukan urusan, bukan jasad fizikal atau usaha. Oleh itu, kewujudan badan ialah unsur yang penting dalam menubuhkan syarikat. Jika badan tidak wujud, syarikat tidak dapat ditubuhkan. Syarikat saham tidak mempunyai badan (Badan) sama sekali, malah ia sengaja mengeluarkan unsur peribadi daripada syarikat. Kontrak syarikat saham ialah kontrak antara harta sahaja. Faktor peribadi tidak wujud kerana yang saling dikaitkan hanyalah harta, bukan pemilik-pemiliknya.

In addition to this, it is necessary that the body (Badan) which is the disposing person exists in the company in Islam. What is meant by the body (Badan) in the company, in trading (selling), hiring and the other contracts is the disposing person, not the physical body or effort. So, the existence of the body is an essential element in establishing the company. If the body did not exist, the company could not have been established. The share stock company has no body (Badan) at all, and in fact it intentionally removes the personal element from the company. The contract of the share stock company is a contract between properties only. The personal factor does not exist as the properties alone and not their owners are associated with each other.

Dengan kata lain, harta-harta itu berkongsi antara satu sama lain tanpa wujudnya suatu badan. Ketiadaan badan yang berkongsi bermakna syarikat itu tidak ditubuhkan dan ia tidak sah menurut Shar'a. Shar'a menetapkan bahawa badan itulah yang melupuskan harta, dan pelupusan harta bergantung kepada badan itu semata-mata. Jika badan itu tidak wujud, maka pelupusan tidak dapat wujud.

In other words, the properties associate with each other without the existence of a body. The absence of an associating body means the company is not established and it is invalid in view of the Shar’a. Shar’a dictates that the body is the disposer of the property, and the disposal of the property depends upon it alone. If the body does not exist, then disposal cannot exist.

Orang-orang yang memiliki modal secara langsung bersetuju atas penyumbangan harta-harta tersebut, dan mereka memilih lembaga pengarah yang menjalankan kerja di dalam syarikat. Walau bagaimanapun, ini tidak bermakna bahawa terdapat satu badan di dalam syarikat, kerana persetujuan mereka adalah untuk menjadikan harta itu sebagai rakan kongsi, bukan mereka sendiri sebagai rakan kongsi. Maka yang menjadi rakan kongsi ialah harta, bukan pemiliknya. Berkenaan pemilihan mereka terhadap lembaga pengarah, ini tidak bermakna lembaga itu adalah wakil mereka. Sebaliknya, harta mereka telah diwakili oleh wakil-wakil (iaitu lembaga pengarah) yang dipilih oleh mereka, dan tiada perwakilan dibuat bagi pihak mereka sendiri. Buktinya ialah pemegang saham mempunyai undi yang sama dengan jumlah sahamnya. Maka orang yang memiliki satu saham mempunyai satu undi atau satu wakil. Orang yang memiliki seribu saham mempunyai seribu undi, iaitu seribu wakil. Oleh itu, perwakilan dibuat bagi pihak harta dan bukan bagi pihak orang. Ini menunjukkan bahawa unsur badan tiada dalam syarikat, kerana syarikat itu hanya terdiri daripada unsur harta semata-mata.

The people who own the capital are the ones who directly agree on the subscription of the properties, and they elect the board of directors who carry out the work in the company. However, this still does not mean that there is a body in the company, for their agreement is upon making the property as a partner rather than themselves as partners. So the property and not its owner is the partner. With regard to their election of the board of directors, this does not mean that the board are their deputies. Rather their property has been represented by deputies (i.e. the board) selected by them, and no deputation was made on their own behalf. The evidence for this is that the shareholder has votes equal to his shares, so the person who has one share would have one vote or one deputy. The person who has one thousand shares would have one thousand votes; that is one thousand deputies. So the deputation is on behalf of the property and not the person. This indicates that the element of the body is missing from the company, which is composed of the element of property only.

Definisi syarikat saham itu menunjukkan bahawa ia tidak mengandungi syarat-syarat yang diperlukan untuk menubuhkan sebuah syarikat menurut Islam, kerana tiada perjanjian berlaku antara dua orang atau lebih. Sebaliknya, ia adalah suatu komitmen yang dibuat oleh kehendak individu dari satu pihak. Tambahan pula, tiada perjanjian telah berlaku untuk menjalankan sesuatu kerja; sebaliknya, seseorang itu hanya mengikat dirinya untuk menyerahkan harta. Juga tiada badan yang menjalankan pelupusan dalam kapasiti peribadinya, sebaliknya ia hanyalah harta tanpa badan. Oleh itu, kontrak syarikat saham adalah tidak sah. Ia tidak sah kerana ia tidak ditubuhkan sebagai sebuah syarikat, sebagaimana ditakrifkan oleh Islam.

The definition of the share stock company thus indicates that it does not contain the necessary conditions required for establishing a company according to Islam, as no agreement occurs between two or more persons. Rather it is a commitment made by an individual will from one side. Furthermore, no agreement has occurred to carry out a work; instead, one person commits himself to offer property. There is also no body which practises the disposal in his personal capacity, rather it is only property without a body. The contract of the share stock company is thus invalid. It is invalid, because it was not established as a company, as defined by Islam.

2) Syarikat itu ialah satu kontrak mengenai pelupusan harta. Oleh itu, penambahan harta melalui syarikat ialah penambahan milikan. Menambah milikan ialah salah satu pelupusan yang dibenarkan oleh Syariah. Semua pelupusan Syariah ialah pelupusan yang dinyatakan secara lisan dan ia berasal daripada seseorang, bukan daripada harta. Penambahan milikan mesti berpunca daripada orang yang boleh melupus, iaitu daripada seseorang dan bukan daripada harta. Syarikat saham (share stock company) menganggap penambahan harta berlaku dengan sendirinya tanpa rakan kongsi yang merupakan satu badan, dan tanpa seorang yang melupus yang mempunyai hak pelupusan. Sebaliknya, ia menyerahkan pelupusan harta itu kepada pihak lain, kerana syarikat saham terdiri daripada harta yang dikumpulkan bersama dan memperoleh hak pelupusan. Oleh itu, syarikat itu dianggap sebagai satu personaliti korporat, yang sahaja mempunyai hak pelupusan undang-undang seperti menjual, membeli, mengeluarkan barangan dan menyaman. Para pemegang saham tidak mempunyai hak pelupusan undang-undang; sebaliknya pelupusan itu terhad kepada personaliti syarikat. Dalam syarikat Islam, pelupusan hanya berpunca daripada rakan kongsi, dan setiap seorang daripada mereka melupus dengan kebenaran rakan-rakan yang lain. Harta para rakan kongsi secara keseluruhannya tidak mempunyai keupayaan untuk melupus; pelupusan terhad kepada diri setiap rakan kongsi. Tindakan yang berpunca daripada syarikat dalam personaliti korporatnya oleh itu adalah tidak sah pada pandangan Syarak. Ini kerana pelupusan mesti berpunca daripada seseorang tertentu, dan orang itu mestilah salah seorang yang mempunyai hak pelupusan (rakan kongsi), perkara yang tidak dipenuhi dalam syarikat saham. Adalah tidak tepat untuk mengatakan bahawa mereka yang menjalankan kerja ialah pekerja upahan yang diambil bekerja oleh pemegang saham yang merupakan pemilik modal, dan bahawa mereka yang mengendalikan pentadbiran dan pelupusan ialah pengarah dan lembaganya, yang merupakan wakil pemegang saham. Ini kerana rakan kongsi ditetapkan secara peribadi dalam syarikat, dan akad syarikat dimeterai ke atasnya secara peribadi, maka dia tidak dibenarkan mewakilkan seseorang untuk menjalankan aktiviti syarikat bagi pihaknya, mahupun mengupah seseorang untuk menjalankan aktiviti syarikat bagi pihaknya. Dia mesti menjalankan aktiviti syarikat dengan sendirinya. Oleh itu, rakan kongsi tidak dibenarkan mengupah pekerja untuk menjalankan kerja bagi pihak mereka, mahupun mewakilkan lembaga pengarah bagi pihak mereka. Selain itu, lembaga pengarah bukanlah wakil para pemegang saham, tetapi hanyalah wakil bagi harta mereka, kerana orang yang dipilih ke dalam lembaga itu dipilih melalui undi yang mengikut jumlah saham dalam syarikat, bukan para pemegang saham sebenar. Lebih-lebih lagi, pengarah dan lembaga pengarah tidak mempunyai hak untuk melupuskan harta dalam syarikat atas tiga sebab berikut:

2) The company is a contract over the disposal of property. Thus, the increase of the property by using a company is an increase of ownership. Increasing ownership is one of the disposals allowed by Shari’ah. All the Shari’ah disposals are verbal disposals which originate from a person and not from property. The increase of the ownership must result from the one who can dispose, that is, from a person and not from property. The share stock company assumes the increase of property by itself without a partner which is a body, and without a disposing person entitled with the right of disposal. Instead, it assigns the disposal for the property, because the share stock company consists of properties gathered together and got the right of disposal. The company is accordingly considered a corporate personality, which alone has the right of legal disposal like selling, buying, manufacturing and suing. The partners do not have a legal right of disposal; rather the disposal is confined to the personality of the company. In the Islamic company, the disposal originates only from the partners, and each one of them disposes by permission of the others. The property of the partners as a whole does not have the ability of disposal; disposal is confined to the person of the partner. The actions which originate from the company in its corporate personality are therefore invalid in the view of Shar’a. This is because the disposal should originate from a certain person and this person should be one of those who has the right of disposal (partners), a matter which is not fulfilled in the share stock company. It is incorrect to say that those who carry out the work are the hired labourers and that are employed by the shareholders who are the owners of the capital. And that the ones who handle the administration and disposal are the director and his board, who are deputies of the shareholders. This is because the partner is designated personally into the company, and the contract of the company was concluded on Him personally so He is not allowed to deputise somebody to carry out the activities of the company on his behalf, nor to hire somebody to carry out the activities of the company on his behalf. He must carry out the activities of the company by himself. Therefore, the partners are not allowed to employ labourers to carry out the work on their behalf, nor to deputise a board of directors on their behalf. Also, the board of directors is not a deputy of the shareholders, it is merely a deputy of their properties, because the person who is elected to the board is elected by the votes which are according to the amount of shares in the company not the actual shareholders. Moreover, the director and the board of directors do not have the right of disposal in the company for the following three reasons:

Pertama, mereka bertindak sebagai wakil bagi pemegang saham, iaitu rakan kongsi, dengan cara dilantik oleh mereka. Rakan kongsi tidak boleh mewakilkan dirinya sendiri, kerana dialah orang yang akad syarikat itu dimeterai. Ini serupa dengan hukum bahawa tidak dibenarkan seseorang mewakilkan orang lain untuk berkahwin bagi pihaknya. Namun, dia dibenarkan mewakilkan seseorang untuk melafazkan akad nikah bagi pihaknya. Begitu juga, dia tidak dibenarkan mewakilkan seseorang untuk menjadi rakan kongsi bagi pihaknya. Akan tetapi, dia dibenarkan mewakilkan seseorang untuk memeterai akad syarikat bagi pihaknya, tetapi bukan untuk menjadi rakan kongsi bagi pihaknya.

Firstly, they act as deputies for the shareholders, who are the partners by electing them. The partner should not deputise for himself, because He is the one on whom the company was concluded. This is similar to the fact that it is also not allowed for somebody to deputise another person to marry on his behalf. He is, however, allowed to deputise somebody to make the marriage contract on his behalf. Similarly, He is not allowed to deputise somebody to enter into partnership on his behalf. However, He is allowed to deputise somebody to conclude the company contract on his behalf, but not to be a partner on his behalf.

Kedua, para pemegang saham yang juga merupakan rakan kongsi telah mewakilkan lembaga pengarah bagi pihak harta mereka, bukan bagi pihak diri mereka sendiri. Buktinya ialah undi pemilihan itu sendiri dianggap sebagai perwakilan, dan undi-undi ini dikira mengikut kuantiti saham, bukan mengikut pemegang saham. Maka perwakilan itu adalah bagi pihak harta mereka dan bukan bagi pihak diri mereka.

Secondly, the shareholders who are also the partners have deputised the board on behalf of their properties not on behalf of themselves. The evidence for this is that the election votes themselves are considered for deputation, and these votes are considered according to the quantity of shares and not according to the shareholders. The deputation is thus on behalf of their properties and not on behalf of their persons.

Ketiga, pemegang saham hanyalah rakan kongsi dalam harta sahaja dan bukan rakan kongsi dalam diri (tubuh). Rakan kongsi dalam harta sama sekali tidak mempunyai hak untuk membuat pelupusan dalam syarikat. Tidak sah baginya untuk melantik seseorang bagi pihaknya untuk membuat pelupusan dalam syarikat. Oleh itu, pelupusan oleh pengurus syarikat dan lembaga pengarah dianggap tidak sah di sisi Syarak.

Thirdly, shareholders are partners of property only and not partners of body. The partner of property has absolutely no right of disposal in the company. It is not valid for Him to deputise somebody to dispose in the company on his behalf. Thus, the disposal of the company’s manager and the board of directors is considered invalid in Shar’a.

3) Fakta bahawa syarikat saham itu bersifat kekal bertentangan dengan Syarak. Syarikat itu secara hukumnya tergolong dalam jenis kontrak yang diharuskan, yang akan batal dengan kematian, kegilaan atau ketidakcekapan mana-mana salah seorang rakan kongsi, dan dengan pembubaran yang dipohon oleh salah seorang rakan kongsi apabila ia dibentuk oleh dua orang rakan kongsi. Jika syarikat itu terdiri daripada lebih dua orang rakan kongsi, maka perkongsian itu terbubar apabila seorang rakan kongsi meninggal dunia, menjadi gila atau disabitkan sebagai tidak cekap. Jika salah seorang rakan kongsi telah meninggal dunia dan dia mempunyai waris, maka perkara itu dikaji. Jika waris itu belum baligh, dia tidak berhak meneruskan penyertaan dalam syarikat. Jika dia sudah baligh, dia mempunyai pilihan sama ada untuk mengesahkan syarikat itu dan rakan kongsi yang lain memberinya kebenaran untuk membuat pelupusan, atau menuntut pembubaran syarikat. Jika rakan kongsi itu disabitkan sebagai tidak cekap, syarikat itu terbubar, kerana adalah wajib bagi rakan kongsi itu mempunyai keupayaan untuk membuat pelupusan. Jika syarikat saham itu bersifat kekal, dan ia terus beroperasi walaupun berlaku kematian atau ketidakcekapan mana-mana rakan kongsi, maka ia tidak sah (Fasid). Ini kerana ia mengandungi syarat yang tidak sah yang berkaitan dengan hakikat syarikat dan sifat kontrak.

3) The fact that the stock company is permanent contradicts Shar’a. The company is legally of the type of permissible contract which becomes null by the death, insanity or the incompetence of any one of the partners and by dissolution requested by one partner when it is formed of two partners. If the company was composed of more than two partners, then the partnership is dissolved if a partner dies or becomes insane or is judged as incompetent. If one of the partners died and He has a person to inherit from him, then the matter is examined. If the inheritor is not mature He has no right to continue in the company. If He is mature, He has the choice to endorse the company and the other partner gives Him the permission of disposal, or to demand the dissolution of the company. If the partner was judged incompetent, the company is dissolved, because it is necessary that the partner has the ability of disposal. If the share stock company is permanent, and it continues to function despite the death or the incompetence of any of the partners, then it is invalid (Fasid). This is because it included an invalid condition which is related to the entity of the company and the nature of the contract.

Ringkasnya, syarikat saham tidak pernah wujud sebagai syarikat sejak awal, kerana mereka yang wujud hanyalah rakan kongsi harta sahaja dan tiada rakan kongsi badan. Kehadiran rakan kongsi badan ialah syarat asas, kerana syarikat terbentuk sebagai syarikat melalui Dia, dan tanpanya ia tidak akan terbentuk. Dalam syarikat saham, bagaimanapun, perkongsian pada pandangan mereka yang membentuknya hanya wujud dengan kehadiran rakan kongsi harta sahaja. Syarikat itu berfungsi dan menjalankan aktiviti tanpa kewujudan rakan kongsi badan. Oleh itu, ia adalah syarikat yang tidak sah kerana ia tidak ditubuhkan sebagai syarikat menurut Shar'a. Mereka yang menjalankan tindakan dalam syarikat ialah lembaga pengarah, yang merupakan wakil bagi para pemegang saham, iaitu bagi rakan kongsi harta. Dalam Shar'a, rakan kongsi tidak dibenarkan mewakilkan sesiapa dengan hak pelupusan dalam syarikat bagi pihaknya, sama ada dia rakan kongsi harta atau rakan kongsi badan. Akad syarikat dimeterai ke atas dirinya secara peribadi, maka dia mesti bertindak sendiri. Adalah tidak betul untuk mewakilkan atau mengupah sesiapa yang mengambil alih pelupusan dan tindakan dalam syarikat bagi pihaknya. Dari sudut Shar'a, rakan kongsi harta sahaja tidak mempunyai hak pelupusan dalam syarikat, dan dia juga tidak mempunyai hak untuk bekerja dalam syarikat sebagai rakan kongsi dalam apa cara sekalipun. Hak pelupusan dan hak bekerja dalam syarikat hanya terhad kepada rakan kongsi badan. Lebih-lebih lagi, syarikat saham menjadi suatu personaliti korporat yang mempunyai hak pelupusan. Namun, tindakan-tindakan ini hanya diterima dalam Shar'a daripada seseorang yang mempunyai kelayakan untuk melupuskan dan telah baligh serta waras, dengan akal yang mampu membezakan. Mana-mana tindakan yang tidak berpunca daripada makna ini adalah tidak sah menurut pandangan Shar'a. Oleh itu, menyerahkan pelupusan kepada suatu personaliti korporat tidak dibenarkan, sebaliknya ia hendaklah diserahkan kepada manusia yang mempunyai kelayakan bertindak. Dapatlah disimpulkan bahawa syarikat-syarikat saham dan tindakan mereka adalah tidak sah. Semua harta yang diperoleh melaluinya adalah harta yang tidak sah, yang diperoleh melalui perbuatan yang tidak sah, maka ia tidak dibenarkan untuk dimiliki.

In summary, the share stock company is not established as a company in the first place, for those who exist are partners of property only and there is no partner of body. The presence of a partner of body is an essential condition, for the company is established as a company by Him and, without him, it would not have been established. In the share stock company however, partnership in the view of those who form it, exists by the presence of partners of property only. The company functions and conducts activity without the existence of a partner of body. It is thus, an invalid company as it was not established as a company according to the Shar’a. Those who carry out the actions in the company are the board of directors who are deputies for the shareholders, that is for the property partners. The partner is not allowed, in Shar’a, to deputise somebody with the right of disposal in the company on his behalf whether He was a property partner or a body partner. The contract of the company is concluded on Him personally, so He has to act by himself. It is incorrect to deputise or hire somebody who takes charge of disposal and action in the company on his behalf. From Shar’a view, the partner of property only has no right of disposal in the company, nor has He the right to work in the company as a partner in any way. The right of disposal and to work in the company is confined to the partner of body only. Moreover, the share stock company becomes a corporate personality which has the right of disposal. However, these actions are only accepted in Shar’a from a person who has the competence to dispose and is mature and sane, with a discerning mind. Any action that does not originate in this sense is invalid from the viewponit of the Shar’a. Entrusting the disposal to a corporate personality is thus not allowed, rather it should be referred to a human being who has the competence of action. It can be concluded that the share stock companies and their actions are invalid. All the properties earned through them are invalid properties which were earned by invalid actions, so they are not allowed to be owned.