Monopoli dilarang secara mutlak, dan ia diharamkan dalam Syariat berdasarkan larangan tegas terhadapnya yang datang secara jelas dalam Hadis. Sa'id bin Al-Musayyab meriwayatkan daripada Mu'ammar bin Abdullah Al-'Adawi dalam Bukhari bahawa Nabi ﷺ bersabda: "Tiada yang menimbun melainkan orang yang berbuat dosa." Al-Athram meriwayatkan daripada Abu Umamah, beliau berkata: "Rasulullah ﷺ melarang barang makanan ditimbun." Dan Muslim meriwayatkan melalui sanadnya daripada Sa'id bin Al-Musayyab bahawa Mu'ammar berkata: "Rasulullah ﷺ bersabda: 'Sesiapa yang menimbun maka dia adalah orang yang berbuat dosa.'" Larangan dalam Hadis ini menunjukkan celaan dan keaiban terhadap penimbun dengan menggelarkannya sebagai orang yang berbuat dosa, dan orang yang berbuat dosa bermaksud orang yang derhaka. Ini merupakan rangkaian dalil yang menunjukkan bahawa larangan ini bersifat tegas. Oleh itu, Hadis-Hadis tersebut menunjukkan bahawa monopoli adalah haram. Penimbun ialah orang yang menyimpan komoditi sehingga harganya naik, supaya dapat dijual dengan harga yang mahal sehingga menjadi sukar bagi rakyat untuk membelinya. Adapun maksud penimbun sebagai orang yang menyimpan komoditi sambil menunggu harganya naik, ini kerana perkataan "ihtakara" dari segi bahasa bermaksud mengumpulkan sesuatu dan menahannya sambil menunggu sehingga ia menjadi mahal, kemudian menjualnya dengan harga yang tinggi. Ia juga bermaksud "istabadda", iaitu menahan (menimbun) barang supaya dijual dengan harga yang mahal. Adapun syarat monopoli bahawa ia mesti mencapai tahap di mana rakyat menjadi sukar untuk membeli komoditi yang ditimbun itu, ini kerana hakikat monopoli tidak dapat dibayangkan berlaku kecuali dalam keadaan sedemikian. Jika rakyat tidak menjadi sukar untuk membeli komoditi tersebut, maka ia tidak akan dikumpulkan mahupun ditahan untuk dijual dengan harga yang mahal. Oleh itu, syarat monopoli bukan sekadar membeli barang komoditi; sebaliknya, ia adalah mengumpulkannya dan menunggu harganya naik supaya dapat dijual dengan harga yang mahal, dan inilah yang dianggap monopoli. Ini berlaku sama ada orang yang memonopoli itu mengumpulkannya melalui pembelian, atau daripada hasil tanah luasnya kerana dialah satu-satunya orang yang menanam jenis hasil tanaman sedemikian, atau kerana jenis itu jarang ditanam, atau dia mengumpulkannya daripada kilang-kilangnya, sebagai satu-satunya pengeluar, atau kerana kekurangan dalam industri jenis ini, seperti yang berlaku pada monopoli kapitalis, yang memonopoli pengeluaran sesuatu barang dengan menyingkirkan kilang-kilang lain dan dengan itu memonopoli pasaran. Semua bentuk ini dinamakan monopoli kerana ia sepadan betul dengan maksud linguistik perkataan ihtikar (احتكار), iaitu menahan komoditi daripada dijual dan menunggu harganya naik supaya dapat dijual dengan harga yang mahal.

Monopoly is prevented absolutely, and it is forbidden in Shar’a due to the decisive prohibition of it that came explicitly in the Hadith. S’aid ibn Al-Musayyab narrated from Mu’ammar ibn Abdullah Al-‘Adawi in Bukhari that the Prophet (pbuh) said: “No one monopolises except the wrongdoer.” Al-Athram narrated from Abu Umamah, He said: “The Messenger of Allah (pbuh) forbade that a foodstuff be monopolised”. And Muslim narrated through his chain of narrators from S’aid ibn Al- Musayyab that Mu’ammar said: “The Messenger of Allah (pbuh) said: “Whoever monopolised is a wrongdoer.”’ The prohibition in the Hadith indicates the refrain and the dispraising of the monopoliser by describing Him as a wrongdoer, however the wrongdoer means the disobedient. This is a concatenation which indicates that this prohibition is decisive. Thereupon, the Ahadith indicated that monopoly is Haram. The monopoliser is the one who hoards the commodities until the price rises so as to sell them expensively such that it becomes difficult for the citizens to buy them. As for the meaning of the monopoliser (Muhtakir) as being the one who hoards commodities waiting for their price to rise, this is because the word monopolised (Ihtakara) linguistically means to gather something and hold it waiting until it becomes expensive and then sell it for a high price. It also means Istabadda i.e. to hold back (hoarded) the goods so that they are sold expensively. As for the condition of monopoly that it should reach a limit at which it becomes difficult for the citizens to buy the monopolised commodity, this is because the reality of the monopoly is not conceived to happen except in such a situation. If it did not become difficult for the people to buy the commodity then it would not have been gathered nor held back to be sold expensively. Therefore, the condition of the monopoly is not only to purchase the commodity; rather it is gathering it and waiting for its price to rise so as to sell it expensively, which is considered monopoly. This applies whether the monopoliser compiled it through purchase, or from the harvest of his large land because He is the only person to plant such type of harvest or for such type, because of it being rarely planted or He compiled it from his factories, as the sole manufacturer, or because of the shortage in this type of industry as is the case with the capitalist monopolies, who monopolise manufacturing a certain thing by eliminating other factories and thereby monopolise the market. All these forms are called monopoly because they fit exactly to the linguistic meaning of the word monopolised (Ihtakara), which again means holding the commodity from sale and waiting for its price to rise so as to sell it expensively.

Monopoli adalah haram dalam semua perkara, tanpa perbezaan antara makanan manusia atau makanan haiwan, sesuatu yang berupa makanan atau tidak, dan antara keperluan asas manusia atau barang mewah. Ini kerana makna bahasa bagi perkataan ihtakara (memonopoli) ialah mengumpulkan sesuatu secara mutlak (tanpa pengkhususan). Perkataan memonopoli tidak datang dengan makna mengumpulkan makanan atau keperluan manusia sahaja, sebaliknya mengumpulkan sesuatu benda, maka ia tidak boleh dikhususkan kepada selain daripada makna bahasanya. Selain itu, kerana makna zahir hadis-hadis yang datang dalam bab monopoli menunjukkan pengharaman monopoli dalam segala sesuatu. Ini jelas kerana hadis-hadis tersebut datang secara mutlak tanpa had, dan umum tanpa pengkhususan; maka ia mesti kekal mutlak dan umum.

Monopoly is prohibited (Haram) in all things without a difference between the human foodstuff or animals foodstuff, a foodstuff or not a foodstuff, and of the people’s necessities or luxuries. This is because the linguistic meaning of the word monopolised (Ihtakara) is to compile a thing in its absolute sense (without specification). The word monopolised did not come in the meaning of compiling the foodstuff or the people’s necessities, rather compiling the thing, so it should not be confined to other than its linguistic meaning. And also because the explicit meaning of the Ahadith that came in the subject of monopoly indicate the prohibition of monopoly in everything. This is clear because the Ahadith came absolute without qualification, general without specification; so they have to stay absolute and general.

Mengenai apa yang datang dalam sebahagian riwayat Hadith berkenaan mengehadkan monopoli kepada bahan makanan sahaja, seperti Hadith: "Rasulullah ﷺ melarang monopoli bahan makanan", dan riwayat-riwayat lain. Dalam hal ini, penyebutan bahan makanan dalam Hadith tidak menjadikan monopoli hanya terhad kepada bahan makanan. Begitu juga, tidak benar untuk dikatakan dalam perkara ini bahawa larangan itu datang secara umum (Mutlaq) dalam sebahagian riwayat, dan datang secara terikat (Muqayyad) kepada bahan makanan dalam riwayat yang lain. Maka, yang umum (Mutlaq) hendaklah dijelaskan mengikut yang terikat (Muqayyad). Ini tidak benar kerana perkataan bahan makanan (Ta'am) yang disebut dalam sebahagian riwayat tidak sesuai untuk mengikat riwayat-riwayat yang umum (Mutlaq), sebaliknya ia hanyalah penyebutan khusus bagi salah satu perkara individu yang dimaksudkan oleh yang umum (Mutlaq). Ini kerana mengecualikan selain bahan makanan daripada hukum ilahi yang melarang monopoli adalah berdasarkan penggunaan makna gelaran (Mafhum al-Laqab), suatu perkara yang tidak diterima (iaitu tidak sah); oleh itu, makna gelaran tidak sesuai untuk pengikatan mahupun pengkhususan. Maka, penyebutan bahan makanan dalam sebahagian riwayat Hadith monopoli hanyalah menyebut salah satu jenis monopoli sebagai contoh, bukan sebagai pengikat monopoli kepada bahan makanan, dan bukan juga sebagai sifat yang mempunyai makna yang perlu digunakan; ia sebenarnya merupakan nama jamid (tegar) bagi sesuatu yang tertentu, iaitu gelaran dan bukan sifat, maka maknanya tidak digunakan. Yang sesuai untuk mengikat atau mengkhususkan hukum ialah sesuatu yang mempunyai makna (Mafhum) yang boleh digunakan, dan perkara ini tidak terpakai dalam kes ini. Ini menunjukkan bahawa riwayat-riwayat yang melarang monopoli, walaupun yang menyebut bahan makanan, adalah umum (Mutlaq) dan am ('Am), maka ia merangkumi larangan monopoli dalam segala-galanya secara mutlak.

With regard to what came in some of the Ahadith narrations concerning limiting the monopoly to foodstuffs only, like the Hadith: “The Messenger of Allah (pbuh) prohibited monopolising the foodstuffs”, and other narrations. In this regard, mentioning of foodstuffs in the Hadith does not make monopoly confined only to foodstuffs. As well, it is not true to say in this matter that prohibition came as unqualified (Mutlaq) in some narrations, and came as qualified (Muqayyad) to foodstuffs in others. So the unqualification (Mutlaq) should be explained according to the qualified (Muqayyad). This is not true because the word foodstuff (Ta’am) mentioned in some narrations is not fit for qualifying the unqualified (Mutlaq) narrations, it is rather a specific mentioning of one of the individual things which the unlimited (Mutlaq) indicates. This is because excluding other than the foodstuffs from the divine rule of prohibiting monopoly is based on using the meaning of the title (Mafhum al-Laqab), a matter which is not applied (i.e is invalid); accordingly, the meaning of the title is not fit for qualification nor for specification. Thus, mentioning the foodstuffs in some narrations of the Ahadith of monopoly is only nominating one of the types of monopoly as an example, not as qualifying monopoly in foodstuffs nor as a description which has a meaning that has to be used; it is rather a rigid (Jamid) name for a specified thing, that is to say it is a title not a description, so its meaning is not used. That which fits to qualify or specify the rule is that which has a meaning (Mafhum) that can be used, a matter which does not apply in this case. This indicates that the narrations which forbid monopoly, even those which mentioned the foodstuffs, are unqualified (Mutlaq) and general (A’am), thus they include the prohibition of the monopoly in everything absolutely.

Realiti sebenar pemonopoli ialah dia menguasai pasaran; dan dia mengenakan ke atas orang ramai apa-apa harga yang dia kehendaki dengan menahan komoditi itu secara monopoli, maka orang ramai akan terpaksa membelinya daripadanya dengan harga yang tinggi, kerana ia tidak boleh didapati selain daripadanya. Oleh itu, pemonopoli sebenarnya mahu menaikkan harga ke atas orang Islam, perkara yang haram, berdasarkan apa yang diriwayatkan daripada Ma'akal bin Yasar, bahawa dia berkata: Rasulullah ﷺ bersabda: "Sesiapa yang terlibat dalam mana-mana harga orang Islam, untuk menaikkannya ke atas mereka, maka adalah menjadi hak Allah untuk meletakkannya di dalam api yang besar pada Hari Kiamat."

The reality of the monopoliser is that He monopolises the market; and imposes upon people whatever price He likes by holding the commodity as a monopoly, so people will be forced to buy it from Him at a high price, for it is not available other than to him. Thus the monopoliser in fact wants to increase the price for the Muslims, a matter which is Haram, due to what was narrated from Ma’akal ibn Yasar, that He said that the Messenger of Allah (pbuh) said: “Whosoever was involved in any of the prices of the Muslims, so as to increase it for them it would be due on Allah to place Him in a great fire at the Day of Judgement.”