Definisi upah-mengupah sebagai suatu akad yang menetapkan balasan bagi hasil kerja, dan menetapkan bahawa manfaat itu ialah sesuatu yang boleh diterima sepenuhnya oleh majikan, membawa kita kepada kefahaman bahawa upah-mengupah dibenarkan bagi setiap manfaat yang boleh diterima sepenuhnya oleh majikan daripada pekerja. Ini boleh jadi manfaat seorang individu seperti pembantu, atau manfaat kerja seorang tukang, melainkan terdapat dalil syarak yang mengharamkan manfaat tersebut. Ini kerana hukum asal bagi segala sesuatu ialah harus, dan manfaat termasuk antara perkara tersebut. Tidak benar untuk mengatakan di sini bahawa ini ialah suatu akad atau transaksi yang pada asalnya perlu dihadkan oleh syarak dan bukannya dibenarkan. Ini tidak benar kerana akad itu sendiri ialah upah-mengupah, bukan manfaat. Manfaat ialah perkara yang menjadi objek transaksi dan yang ke atasnya akad dikenakan, maka manfaat itu bukanlah transaksi atau akad. Oleh itu, upah-mengupah dibenarkan ke atas semua manfaat apabila tiada larangan yang disebut berkenaannya, sama ada terdapat nas yang membenarkannya atau tidak. Maka seseorang dibenarkan mengupah seorang lelaki atau wanita untuk menaip baginya di atas mesio taip, halaman-halaman tertentu dengan upah tertentu, kerana ini ialah upah-mengupah ke atas suatu manfaat yang tiada larangan disebut berkenaannya. Maka upah-mengupah ke atasnya adalah harus, walaupun tidak disebut nas yang membenarkannya. Dibenarkan juga mengupah seseorang yang menyukat dan menimbang untuk sesuatu kerja dalam tempoh masa tertentu. Abu Dawud meriwayatkan dalam hadis Suwaid bin Qais, katanya: "Nabi ﷺ datang kepada kami (di pasar), lalu baginda berniaga dengan kami dan kami menjual kepada baginda. Dan ada seorang lelaki yang menimbang dengan upah. Maka Nabi ﷺ bersabda: 'Sukatlah dan timbanglah (dengan neraca yang berat).'" Maka upah-mengupah ini adalah harus dan terdapat nas yang membenarkannya. Adapun ibadat, sama ada yang fardu atau yang sunat, ia perlu diteliti terlebih dahulu. Jika manfaatnya tidak meluas kepada selain orang yang melakukannya, seperti menunaikan haji untuk dirinya sendiri dan membayar zakatnya sendiri, maka dia tidak dibolehkan menerima upah untuknya, kerana upah itu merupakan balasan bagi suatu manfaat, dan dalam perkara-perkara ini tiada manfaat bagi selain dirinya sendiri. Oleh itu, mengupah seseorang untuk perkara-perkara ini tidak dibolehkan, kerana ia adalah fardu ke atasnya. Tetapi jika manfaat ibadat itu melangkaui orang yang melakukannya, maka mengupah ke atasnya dibolehkan. Contohnya ialah melaungkan azan untuk orang lain dan mengimamkan orang lain dalam solat, atau mengupah seseorang untuk menunaikan haji bagi pihak si mati, atau mengupah seseorang untuk membayar zakat bagi pihaknya. Semua perkara ini dibolehkan kerana ia adalah suatu akad ke atas manfaat dengan balasan. Upah dalam perkara-perkara ini ialah balasan bagi manfaat yang dicapai oleh orang lain, maka pengupahan itu dibolehkan. Adapun riwayat At-Tirmizi daripada Uthman ibn Abi al-As, beliau berkata: "Perkara terakhir yang diperintahkan oleh Nabi ﷺ kepadaku ialah agar aku menjadikan seorang muadzin yang tidak mengambil upah atas azannya." Dalam hadis ini Nabi ﷺ melarang daripada menjadikan muadzin yang mengambil upah sebagai muadzin baginya, tetapi baginda tidak melarang muadzin daripada mengambil upah. Ini menunjukkan bahawa terdapat muadzin yang mengambil upah dan ada yang tidak mengambil upah. Maka Nabi ﷺ melarang baginya mengambil muadzin daripada kalangan yang mengambil upah. Larangan ini menunjukkan penjauhan daripada mengambil upah atas azan, yang membawa maksud makruhnya mengambil upah atas azan. Namun, ini tidak menunjukkan pengharaman mengambil upah atas azan; sebaliknya ia menunjukkan bahawa perbuatan itu dibolehkan tetapi makruh.

The definition of hiring as a contract stipulating the recompense for the fruits of labour, and stipulating that the benefit is something the employer can receive fully, leads us to understand that hiring is allowed for every benefit which the employer can receive from the employee fully. This could be the benefit of a person like a servant or the benefit of the work of a craftsman, unless a divine evidence has been mentioned that prohibits such benefit. This is because things are originally allowed and benefit is one of those things. It is untrue to say here that this is a contract or a transaction which should be originally restricted by Shar’a rather than allowed. This is untrue because the contract is the hiring itself, not the benefit. The benefit is the matter over which the transaction is concluded and over which the contract is applied, and thus the benefit is not a transaction or a contract. Therefore, hiring is allowed over all benefits when there is no prohibition mentioned regarding them, whether there is a text allowing them or not. So the person is allowed to hire a man or a woman to type for Him on a typewriter, certain pages for a certain wage because this is a hiring over a benefit for which no prohibition is mentioned. So hiring over it is allowed, even though there was no mention of a text to allow it. It is also allowed to hire a person who measures and weighs for a certain work in a certain time-period. Abu Dawud narrated in the hadith of Suwaid ibn Qais, who said: “The Prophet (pbuh) (pbuh) came to us (in the market) and He bartered with us and we sold to him. And there was a man who was weighing for a wage. The Prophet (pbuh) (pbuh) then said: ‘Measure and out-weigh (the scale of balance).’” So this hiring is allowed and there is a text that allows it. But as for the worships, whether they are Fard or Nafilah, they have to be examined. If their benefit does not extend to other than the person who performs them, such as performing the pilgrimage for himself, and paying his own Zakat, then He is not allowed to receive a wage for it because the wage is a recompense for a benefit and there is no benefit in these matters for other than himself. Accordingly, hiring Him on these matters is not allowed, because they are Fard upon him. But if the benefit of the worship goes beyond the one who performs it, then hiring over it is allowed. Examples include making Adhan for others and leading the others in prayer or hiring a person to perform Hajj on behalf of a dead person or a person to pay his Zakat on his behalf. All these things are allowed because it is a contract over a benefit for recompense. The wage in these matters is recompense for benefit, which was accomplished by another person, so the hiring was allowed. In regard of what At-Tirmidhi narrated from Uthman ibn Aby al A’as, He said: “The last thing the Prophet (pbuh) commanded me to do is to use a Muadhin (caller to prayer) who does not take a wage for performing his adhan.” In this Hadith the Prophet (pbuh) forbade using the Muadhin who takes a wage as a Muadhin for him, but He did not forbid the Muadhins from taking a wage. This indicates that there are Muadhins who take a wage and others who do not take a wage. So the Prophet (pbuh) (pbuh) forbade Him from taking a Muadhin from those who take a wage. This prohibition indicates alienation from taking a wage over Adhan, which implies the dislike of taking a wage over Adhan. However, this does not indicate the prohibition of taking a wage over Adhan; rather it indicates that it is allowed but with dislike.

Berkenaan dengan pendidikan, seseorang dibenarkan untuk mengupah seorang guru bagi mengajar anak-anaknya atau dirinya sendiri, atau untuk mengajar sesiapa sahaja yang dia kehendaki. Ini kerana mengajar ialah satu manfaat yang harus (Mubah), yang dibolehkan untuk mengambil bayaran sebagai balasan baginya, maka mengupah untuknya adalah dibenarkan. Syara’ telah membenarkan mengambil upah bagi mengajar Al-Qur’an, maka mengambil upah bagi mengajar selain Al-Qur’an adalah dibenarkan dengan alasan yang lebih utama. Al-Bukhari meriwayatkan daripada Ibnu Abbas, daripada Nabi ﷺ daripada Allah (SWT), bahawa Dia berfirman: “Perkara yang paling layak untuk diambil upah daripadanya ialah Kitab Allah.” Al-Bukhari juga meriwayatkan daripada Sahl bin Sa’ad As-Sa’idi bahawa Nabi ﷺ mengahwinkan seorang wanita dengan seorang lelaki kerana apa yang dia ketahui daripada Al-Qur’an, iaitu untuk mengajarkan wanita itu apa yang Baginda ketahui daripada Al-Qur’an. Terdapat juga ijmak para sahabat bahawa dibenarkan mengambil bekalan daripada Baitul Mal kerana mengajar; oleh itu, dibenarkan mengambil upah untuknya.

With regards to education, a person is allowed to hire a teacher to teach his children or himself or to teach anyone He likes. This is because, teaching is an allowed (Mubah) benefit, for which it is allowed to take recompense for, so hiring for it is allowed. And Shar’a has allowed taking a wage for teaching the Qur’an, so taking a wage for teaching other than the Qur’an is allowed by greater reason. Bukhari narrated from ibn Abbas from the Prophet (pbuh) of Allah (swt) that He said: “The most worthy thing to take a wage for is the Book of Allah.” Bukhari also narrated from Sahl ibn Sa’ad As-Sa’idi that the Prophet (pbuh) married off a woman to a man for what He knew of the Qur’an i.e. to teach her what He knew of the Qur’an. There was a consensus of the companions as well that it is allowed to take a provision from Bait ul- Mal for teaching; therefore it is allowed to take a wage for it.

Diriwayatkan daripada Ibn Abi Syaibah, daripada Sadaqah al-Dimasyqi, daripada Al-Wadhi’ ibn ‘Atha’, bahawa dia berkata: “Terdapat tiga orang guru di Madinah yang mengajar kanak-kanak, dan ‘Umar ibn Al-Khattab memberikan kepada setiap seorang daripada mereka lima belas (Dinar) setiap bulan.” Semua ini menunjukkan bahawa mengambil upah untuk mengajar adalah dibenarkan. Adapun hadith-hadith yang datang berkenaan perkara ini yang melarang daripada mengambil upah, ia tertumpu untuk melarang mengambil upah bagi mengajar al-Qur’an, dan bukannya menafikan pengambilan orang untuk mengajarnya. Kesemuanya menunjukkan makruhnya mengambil upah bagi mengajar al-Qur’an, dan bukannya mengharamkan pengambilan orang untuk mengajarnya. Makruh mengambil upah tidak menafikan keharusannya, maka makruh mengambil upah bagi mengajar al-Qur’an, namun dibenarkan mengambil orang untuk melakukannya.

It was narrated from Ibn Aby Sheeba from Sadaqa al-Dimashqi from Al-Wadhiya ibn’ Ata’a, that He said: “There were three teachers in Madinah who used to teach the youngsters, and ‘Umar ibn Al-Khattab used to provide every one of them with fifteen (Dinars) every month.” All of this indicates that taking a wage for teaching is allowed. With respect to the Ahadith which came in this regard to discourage taking a wage, they were focused on discouraging the taking of a wage for teaching the Qur’an, rather than denying the hire of people to teach it. They all indicate the dislike of taking a wage for teaching the Qur’an, rather than forbid the hiring to teach it. Dislike of taking the wage does not deny its permissibility, so it is disliked to take a wage for teaching Qur’an, yet it is allowed to hire people for doing so.

Mengenai pengambilan doktor secara upahan, ia dibenarkan kerana ia melibatkan manfaat yang boleh diperoleh oleh majikan, tetapi tidak dibenarkan mengupah beliau untuk menyembuhkan, kerana itu bermakna mengupah atas perkara yang tidak diketahui. Dibenarkan mengupah doktor untuk memeriksa pesakit kerana ini ialah manfaat yang diketahui, dan dibenarkan mengupah doktor untuk berkhidmat kepada pesakit pada hari-hari tertentu, kerana ini ialah kerja yang ditentukan. Dibenarkan juga mengupah doktor untuk merawat pesakit, kerana rawatannya diketahui dengan cara yang menghapuskan kejahilan, walaupun jenis penyakit tidak diketahui, kerana memadai sekadar diketahui bahawa pesakit itu sakit.

Concerning the hiring of the doctor, it is allowed because it involves a benefit which the employer can receive, but it is not allowed to hire Him for curing, because that would be hiring over an unknown matter. It is allowed to hire the doctor for examining a patient because this would be a known benefit, and it is allowed to hire the doctor for serving the patient during certain days, as this would be a defined work. It is also allowed to hire the doctor to treat the patient, because his treatment is known in a manner that removes ignorance, even if the type of disease is not known, since it is enough for it to be known that the patient is sick.

Hukum mengupah doktor adalah dibolehkan kerana perubatan ialah suatu manfaat yang dapat diterima oleh pihak yang mengupah, maka mengupahnya adalah harus. Juga telah disebutkan bahawa Nabi ﷺ menunjukkan keharusan mengupah untuk tujuan perubatan. Bukhari meriwayatkan daripada Anas bahawa beliau berkata: "Nabi ﷺ memanggil Abu Taibah untuk berbekam (ihtajama) ke atas baginda, lalu baginda memberinya dua sa' makanan dan baginda menyarankan kepada tuannya supaya mengurangkan kerja ke atasnya." Berbekam pada masa itu merupakan satu kaedah rawatan yang digunakan oleh orang ramai, maka mengambil upah kerana melakukannya menunjukkan keharusan mengupah doktor. Adapun sabda Nabi ﷺ yang diriwayatkan oleh Tirmidzi daripada Rafi' bin Khadij bahawa "pendapatan tukang bekam adalah kotor (khabeeth)", ia tidak menunjukkan larangan mengupah tukang bekam. Sebaliknya, ia menunjukkan ketidaksukaan terhadap pendapatan daripada berbekam, walaupun ia adalah mubah (harus) berdasarkan dalil bahawa dalam hadis yang diriwayatkan oleh Muslim daripada Ma'dan bin Abi Talhah, Nabi ﷺ menggambarkan bawang putih dan bawang merah sebagai buruk, padahal ia adalah harus. Kesemua ini berkaitan dengan pekerja yang perkhidmatannya bersifat persendirian.

The permissibility of the hiring of a doctor is established because medicine is a benefit which the employer can receive, so hiring over it is allowed. Also, it was mentioned that the Prophet (pbuh) indicated the allowance of hiring for medicine. Bukhari narrated from Anas that He said: “The Prophet (pbuh) called Abu Taeeba to cup/bleed (Ihtajama) Him then He gave Him two Sa’a (cubic measures) of food and He recommended to his master to reduce work on him.” Cupping at that time, was a medication with which people were treated, so taking a wage for doing it indicated the allowance of hiring a doctor. In regard of the saying of the Prophet (pbuh) which Tirmidhi narrated from Rafi’a ibn Khadeej that “the earning of the cupper is filthy (Khabeeth),” this does not indicate the forbiddance of hiring a cupper. Rather it indicates the dislike of earning by cupping, though it is Mubah (allowed) by the evidence that in the Hadith narrated by Muslim from M’adan ibn Aby Talha, the Prophet (pbuh) described garlic and onion as evil, though they are allowed. All this is in regard of the worker whose service is private.

Adapun pekerja yang manfaatnya bersifat umum, khidmat mereka dianggap termasuk kepentingan yang wajib disediakan oleh Negara untuk rakyat. Ini kerana setiap khidmat yang manfaatnya melangkaui individu kepada masyarakat, dan masyarakat memerlukannya, maka khidmat tersebut termasuk kepentingan awam yang wajib disediakan oleh Bait ul-Mal untuk seluruh rakyat. Contohnya ialah apabila pemerintah mengupah seseorang untuk menghakimi di kalangan rakyat secara bulanan, atau seperti pengambilan kakitangan bagi jabatan dan perkhidmatan, serta pengambilan muazzin dan imam. Antara khidmat yang mana Negara wajib mengupah pekerja untuk menyediakannya kepada rakyat ialah pendidikan dan perubatan. Dalam hal pendidikan, ini adalah kerana ijma‘ para sahabat dalam memberikan peruntukan kepada guru-guru dengan jumlah tertentu sebagai gaji mereka daripada Bait ul-Mal. Juga kerana Nabi ﷺ menetapkan tebusan tawanan (musyrikin) sebagai pengajaran sepuluh kanak-kanak Muslim, sedangkan tebusan ini termasuk harta rampasan yang merupakan milik seluruh kaum Muslimin. Dalam hal perubatan, ini kerana Nabi ﷺ pernah diberikan seorang doktor sebagai hadiah kepada baginda, lalu baginda menetapkannya untuk kaum Muslimin. Hakikat bahawa Rasulullah ﷺ menerima hadiah itu dan tidak menggunakannya untuk dirinya sendiri, mahupun mengambilnya, tetapi menetapkannya untuk kaum Muslimin, menunjukkan bahawa hadiah tersebut adalah milik orang awam Muslim, bukan milik baginda. Oleh kerana Nabi ﷺ telah menerima hadiah lalu meletakkannya untuk seluruh kaum Muslimin, ini menunjukkan ia termasuk perkara yang menjadi milik awam Muslim. Oleh itu, pemberian gaji kepada doktor dan guru adalah daripada Bait ul-Mal. Namun begitu, individu sendiri dibenarkan untuk mengupah doktor dan mengupah guru. Tetapi Negara diwajibkan menyediakan perubatan dan pendidikan untuk semua rakyat, tanpa perbezaan antara Muslim dan Dhimmi, atau antara yang kaya dan yang miskin. Ini kerana perkara-perkara ini, seperti azan dan kehakiman, adalah daripada urusan yang manfaatnya melangkaui diri seseorang itu sendiri, dan orang ramai memerlukannya; maka ia termasuk dalam perkhidmatan awam yang mesti disediakan untuk semua rakyat, dan Bait ul-Mal wajib menjaminnya.

But regarding the worker whose benefit is common, his services are considered to be of the interests which the State has to supply for the people. This is because every service whose benefit goes beyond the individuals to the community, and the community was in need of it, then this service would be of the public interests which the Bait ul-Mal has to make available for all of the people. An example of that is when the ruler hires a person to judge among the people on a monthly basis, or such as the hiring of employees for departments and services, and the hiring of Muadhins and Imams. Amongst the services for which the State has to hire employees in order to provide for the people are education and medicine. In regard to education this is the case, due to the consensus (Ijma’a) of the companions on giving provision to the teachers by a particular amount as a wage for them from the Bait ul-Mal. Also because the Prophet (pbuh) assigned the ransom of the captives (of Mushriks) as being to teach ten Muslim children, while this ransom was of the booties which are property belonging to all the Muslims. In regard to medicine, this is because the Prophet (pbuh) was given a doctor as a gift to him, whom He assigned to the Muslims. The fact that the Messenger received the gift and did not dispose of it, nor take it, but rather assigned it for the Muslims, is an evidence that this gift belongs to the Muslim public, and not to him. Since the Prophet (pbuh) had received a gift and He put it for all the Muslims, this indicates it is one of the things which belongs to the Muslim public. Therefore, giving provisions to the doctors and teachers is from the Bait ul-Mal. Nonetheless, the individual himself is allowed to hire a doctor and hire a teacher. But the State is obliged to make medicine and education available for all citizens, with no difference between the Muslim and the Dhimmi or between the rich and the poor. This is because these are like the Adhan and the judiciary, which are of the matters whose benefit extends beyond the one himself, and the people need them; so they are of the public services which have to be made available for all citizens, and the Bait ul-Mal has to secure them.