Penipuan, dari segi bahasa bermaksud tipu daya. Maka apabila dikatakan bahawa dia menipu-Nya dalam jual beli, maksudnya dia menipu dan menundukkannya. Menipu dalam harga bermaksud menjual sesuatu dengan harga lebih tinggi atau lebih rendah daripada nilainya. Penipuan jenayah diharamkan dalam Shar'a kerana telah disahkan dalam Hadith yang sahih bahawa tipu daya adalah diharamkan dengan tegas. Bukhari meriwayatkan daripada 'Abdullah bin 'Umar bahawa seorang lelaki memberitahu Nabi ﷺ bahawa dia menipu dalam perdagangan; Rasulullah ﷺ bersabda: "Jika engkau berniaga, katakanlah tiada tipu daya (khilaba)." Ahmad bin Hanbal meriwayatkan daripada Anas bahawa seorang lelaki pada zaman Rasulullah ﷺ biasa berniaga sedangkan dia lemah akal; saudara-maranya datang kepada Rasulullah ﷺ dan berkata: "Wahai Nabi Allah ﷺ, isytiharkanlah si fulan ini tidak layak mengurus hartanya (iaitu, halang dia daripada urusan pelupusan harta) kerana dia berniaga sedangkan dia lemah akal; maka Nabi Allah ﷺ memanggilnya dan melarangnya daripada menjual; dia berkata: 'Wahai Nabi Allah ﷺ, aku tidak tahan untuk tidak berniaga.' Rasulullah ﷺ bersabda: "Jika engkau tidak akan berhenti berniaga, katakanlah: lihat ini dan lihat itu, tiada tipu daya." Al-Bazzar meriwayatkan daripada Anas bahawa Rasulullah ﷺ "melarang menjual haiwan yang tidak diperah susunya" (sebagai penipuan).

Fraud, linguistically means deceit, so if it is said that He defrauded Him in selling and buying, it means that He deceived him, and subdued him. Deceiving in the price means to sell something for more or less than it’s worth. Criminal fraud is prohibited in Shar’a because it was confirmed in the authentic Hadith that deception is forbidden decisively. Bukhari narrated from ’Abdullah ibn ’Umar that a man mentioned to the Prophet (pbuh) that He deceives in trading; the Messenger of Allah (pbuh) said: “If you entered into trading say there is no deceit (khilaba).” Ahmad ibn Hanbal narrated from Anas “that a man at the time of the Messenger of Allah (pbuh) used to trade while He was mentally weak; his relatives came to the Messenger of Allah (pbuh) and said: ‘O Prophet (pbuh) of Allah, declare so and so person as legally incompetent (i.e. prevent Him from disposition) because He trades while He is feeble minded; so the Prophet (pbuh) of Allah (swt) invited Him and forbade Him from selling; He said: ‘O Prophet (pbuh) of Allah, I cannot bear not to trade.’ The Messenger of Allah (pbuh) said: “If you are not going to stop trading, say: look at this look and at that, there is no deceit.’” Al-Bazzar narrated from Anas that the Messenger of Allah (pbuh) “forbade selling animals left unmilked” (as deception).

Ahadith ini menuntut agar penipuan ditinggalkan, yang menunjukkan bahawa larangan terhadap penipuan itu tegas. Oleh itu, penipuan adalah haram (dilarang). Namun sebenarnya, penipuan yang haram ialah penipuan yang jenayah (iaitu yang berlebihan), kerana sebab larangan terhadap penipuan ialah ia merupakan tipu daya dalam harga; tetapi tipu daya yang kecil tidak akan dinamakan penipuan, kerana ia akan dianggap sebagai sebahagian daripada kemahiran dalam berunding. Maka, tipu daya hanya dianggap penipuan jika ia berlebihan. Jika penipuan telah terbukti, orang yang tertipu mempunyai pilihan sama ada untuk membatalkan jual beli atau meneruskannya, iaitu jika penipuan berlaku dalam jual beli, maka orang yang tertipu mempunyai pilihan untuk mengembalikan wang dan mengambil barang jika dia ialah penjual, dan mengembalikan barang dan mengambil wang jika dia ialah pembeli. Tetapi dia tidak dibenarkan mengambil ganti rugi, iaitu perbezaan antara harga sebenar barang dengan harga jualan. Ini kerana Rasulullah ﷺ memberinya pilihan sama ada untuk membatalkan jual beli atau meneruskannya. Ad-Daraqutni meriwayatkan daripada Muhammad bin Yahya bin Hibban, bahawa beliau berkata: Rasulullah ﷺ bersabda: "Jika kamu membeli, maka katakanlah tiada penipuan; maka bagi setiap barang yang kamu beli, kamu mempunyai pilihan selama tiga malam untuk menerimanya dan memilikinya, atau mengembalikannya kepada pemiliknya." Ini menunjukkan bahawa orang yang tertipu mempunyai pilihan; namun pilihan itu ditetapkan dengan dua syarat: pertama, ketiadaan pengetahuan tentang harga pada masa akad (atau perjanjian), dan kedua, kenaikan atau penurunan yang berlebihan yang mana orang ramai tidak terlibat dalam penipuan pada masa akad. Penipuan jenayah ialah yang dianggap sedemikian oleh para peniaga. Ini tidak ditentukan dengan satu pertiga atau satu perempat harga, tetapi diserahkan kepada anggaran para pedagang di pekan pada waktu akad dimeterai; kerana kadar kenaikan dan penurunan berbeza-beza mengikut jenis barangan dan pasaran.

These Ahadith demanded giving up deception, which indicates that forbidding of the deception was decisive. Therefore, deception is Haram (prohibited). But in fact, the deception that is Haram is the criminal (i.e.excessive) deception (or fraud), because the reason for prohibiting fraud is that it was a deception in the price; but this would not be called a deception if it was minute, as it would then be a form of skill in negotiation. So deception is only considered fraud if it was excessive. If fraud was proven, the deceived person has the choice to abrogate the sale or to conclude it i.e. if fraud appeared in the sale then the deceived person has the choice to return the money and take the commodity if He was the seller, and to return back the commodity and take the money if He was the purchaser. But He is not allowed to take the indemnity i.e. the difference between the actual price of the commodity and the sale price. This is because the Messenger of Allah (pbuh) gave Him the choice either to abrogate the sale or to conclude. Ad-Daraqutni mentioned from Muhammad ibn Yahya ibn Hibban that He said that the Messenger of Allah (pbuh) said: “If you purchased say there is no deception, then in every commodity you purchased you have the choice after three nights to accept (the commodity) and thus hold it or to return it back to its owner.” This indicates that the deceived person has the choice; but the choice is proved by two conditions: the first is the lack of knowledge of the price at the time of contract (or deal), and the second is the excessive increase or decrease with which people do not involve in deception at the time of contract. The criminal fraud is that which the traders consider as being so. This is not assessed by one third or by one fourth of the price, but it is rather left to the estimation of the traders in the town at the time of concluding the contract; because the amount of increase and decrease differs according to the types commodities and the markets.