Sesinizi duymeye hiç gerek yok, çünkü sizin kendiniz hakkında konuşabileceğinizden daha iyi konuşabilirim. Sesinizi duymeye hiç gerek yok. Yalnızca acınızdan bahsedin. Hikayenizi bilmek istiyorum. Ve sonra onu yeni bir biçimde size geri anlatacağım. Öyle bir biçimde geri anlatacağım ki, benim olsun, kendi malım olsun. Sizi yeniden yazarak kendimi yeniden yazıyorum. Hâlâ yazar, otorite benim. Hâlâ sömürgeci, konuşan özne benim ve siz artık konuşmamın merkezindesiniz. (Hooks 1990: 243)

No need to hear your voice when I can talk about you better than you can speak about yourself. No need to hear your voice. Only tell me about your pain. I want to know your story. And then I will tell it back to you in a new way. Tell it back to you in such a way that it has become mine, my own. Re-writing you I write myself anew. I am still author, authority. I am still colonizer the speaking subject and you are now at the center of my talk. (Hooks 1990: 243)

Tarih ve kolektif hafıza, çoğu zaman sosyal seçkinler tarafından dokunmuş bir hikâye gobeleni, sıradan insanların seslerine ve ezilenlerin, sömürgeleştirilenlerin, yerlilerin ve dışlananların kendi temsil hakkına ise gereken önemin verilmediği bir yapıdır.

History and collective memory are often a tapestry of stories woven by social elites, with disregard for the voices of ordinary people and selfrepresentation of the oppressed, colonised, indigenous and marginalised.

Filistin'in tarihlerinin büyük bölümü, güçlü seçkinler ile fatihlerin ve sömürgecilerin hizmetinde olanlar tarafından yazılmıştır. Ancak bugün Filistin hakkında, üç ayrı geleneğin etkisindeki üç tür yazı bulunmaktadır:

Much of the histories of Palestine are written by powerful elites and those who are in the service of conquerors and colonisers. However, today there are three types of writings on Palestine influenced by three distinct traditions:

(1) kutsal coğrafya ve İsrail yerleşimci-sömürgeci yazıları; (2)

(1) scriptural geography and Israeli settler-colonialist writings; (2)

İsrail'in "Yeni Tarihler" söylemlerinde, Filistin'in binlerce yıllık tarihi modern İsrail'in yalnızca bir eki olarak ele alınmakta; ve (3)

the discourses of the ‘New Histories’ of Israel in which the millennia-long history of Palestine is treated as a mere appendix to modern Israel; and (3)

yerli ve sömürgecilik karşıtı çalışmalar; Filistin halkının tarihi, "aşağıdan tarih" anlayışı, ast-çalışmalar (subaltern studies), yerlilerin kendi temsili ve Edward Said ile Frantz Fanon'un sömürgeci ve sömürgeleştirilen üzerine klasik yazıları. Bu çalışma, bu sınıflandırmanın üçüncü kategorisine girmektedir. Filistin'e ve Filistinlilere bir ses verilmesine öncelik tanır ve Filistin'in kendi kendini anlatmasına olanak sağlar. Bu kitapta diğer iki söylem sorgulanmaktadır:

indigenous and decolonisation scholarship informed by a people’s history of Palestine, ‘history from below’, subaltern studies, indigenous selfrepresentation and the classical writings of Edward Said and Frantz Fanon on the coloniser and colonised. This work comes under the third category of writings. It prioritises giving Palestine and the Palestinians a voice and allowing Palestine to speak for itself. The other two discourses are challenged in this book:

• Oryantalist, mukaddesatçı ve sömürgeci yazılar: Bu tarih/kolektif hafıza literatürü büyük ölçüde Batılı ya da İsrailli Siyonist mukaddes coğrafya tarafından, güçlü toplumsal elitler adına üretilmiş ve dolaşıma sokulmuştur; yerli Filistinli failliğine ve seslerine ise çok az önem verilmiştir. Ayrıca ülkenin tarihini gizleyerek, Filistin'e yönelik tarihsel yaklaşımlar çoğu zaman imparatorlukların kronolojileri, imparatorluk fetihleri veya hanedan kronolojileri (Roma, Osmanlı, İngiliz vb.) üzerinden ve "dışarıdan" kurulmaktadır. Tarihçiler arasında, çoğu zaman güçlü elitlerin finansmanına bağımlı olarak, Filistin'in sesini "içeriden" kaydetme, mukaddes mit-anlatılarından veya imparatorluk egemenliğinden bağımsız olarak, kendi failliğine ve kendi kaderini biçimlendirme gücüne sahip bir oluşum olarak kaydetme isteği ise pek yoktur.

• Orientalist, biblicist and colonialist writings: this literature of history/ collective memory has been largely produced and circulated by Western or Israeli Zionist biblical geography on behalf of powerful social elites, with little regard for the autochthonous Palestinian agency and voices. Furthermore, obscuring the history of the country, historical approaches to Palestine are often constructed through the chronologies of empires and through imperial conquest or dynastic chronologies (Roman, Ottoman, British and so forth) and ‘from without’. There is very little appetite among historians, often dependent on funding by powerful elites, to record the voice of Palestine ‘from within’, independent of biblical myth-narratives or imperial possession, or as having its own agency and shaping its own destiny.

• İsrail'in Yeni Tarihleri: Siyonist liberal sömürgeci, çoğu zaman "yerleşimci sömürgecilik" ile "demokrasiyi" birleştirmeye çalışmıştır; bunlar birbiriyle çelişen iki projedir. Bu eğilim son on yıllarda İsrail'in "Yeni Tarihleri"nin ortaya çıkmasına katkıda bulunmuştur. Bu yeni tarihler, cömertçe finanse edilen "barış süreci" endüstrisi tarafından da desteklenmiştir. Bu endüstri, büyük ölçüde aynı güçlü toplumsal sınıflardan gelen "yeni" akademik elitler yaratmış ve Filistin'i bin yıllara dayanan tarihinin üzerini örterek "İsrail-Filistin" başlığı altında eriten söylemleri yeniden paketlemiştir. Bu yeni "İsrail-Filistin" barış endüstrisinin en öğretici yönlerinden biri, sık sık kısa çizgiyle yazılan "İsrail-Filistin" ifadesinde görülür: İsrail bir çekirdek (birincil) siyasi varlık olarak, Filistin ise İsrail'in ikincil, dışlanmış, tabi bir eki olarak kurgulanmaktadır. Bu İsrail'in Yeni Tarihleri, Filistin'deki süregelen yerleşimci sömürgeciliğe meydan okumak yerine, onun etkisini idare etmek üzere tasarlanmıştır. Bu anakronizm, çalışmanın tamamı Osmanlı Filistini'ne (1516‒1917) ya da İsrail Devleti kurulmadan önceki Mandater Filistin'e odaklandığında bile kullanılmaktadır. İsrail'in kendisi 1948'de Filistin'in yerli halkını etnik temizliğe tabi tutarak kuruldu ve bir ülkenin harabeleri üzerine inşa edildi. Osmanlı ya da Mandater Filistin tarihi üzerine yayımlanan çalışmalar sıklıkla İsrail hakkında "Yeni Tarihler" ya da "Yeni Bakışlar" olarak sunulmaktadır; bu Yeni İsrail Tarihleri'nin liberal sömürgecileri ise 1948'de kurulmuş yeni bir devletin (İsrail), binlerce yıldır var olan bir ülkenin (Filistin) adından önce gelmesinin nedenini açıklamaya zahmet etmemektedir. Siyonist Yeni İsrail Tarihleri çoğu zaman herkes "adına konuştuğunu" ve herkesi "temsil ettiğini" iddia etmekte, ancak güç asimetrisini ve "sömürge halkın" (Filistin) deneyimlerinin "sömürgeci"nin (İsrail) deneyimlerinden temelden farklı olduğunu görmezden gelmektedir. 1998'de Al-Ahram online'da yayımlanan ve 'Yeni Tarih, Eski Fikirler' başlıklı ünlü bir makalesinde, merhum Edward Said, İsrail ile 'Filistin' arasında yapay bir simetri yaratmaya çalışan ve görünüşte sömürgeci (İsrail) ile sömürgeleştirilen (Filistin) arasındaki 'anlatı boşluğunu' kapatmayı amaçlayan Siyonist 'Yeni İsrail Tarihleri'ne meydan okudu. Ancak aslında İsrail'in bu Yeni Tarihleri, Filistinlilerin kendi adına konuşmasına izin vermek yerine, Filistin'i temsil etmeye ve Filistinliler adına konuşmaya çalışmaktadır.

• The New Histories of ‘Israel’: the Zionist liberal coloniser has often sought to combine ‘settler-colonisation’ with ‘democracy’ – two contradictory projects – and this tendency has in recent decades contributed to the emergence of the ‘New Histories’ of Israel. These new histories have also been backed by the generously funded ‘peace process’ industry – an industry which has spawned ‘new’ academic elites, drawn for the most part from the same powerful social classes, and repackaged discourses which have sought to subsume Palestine and obscure its millennia-long history of the country under the rubric of ‘Israel-Palestine’. One of the most revealing aspects of this new peace industry of ‘Israel-Palestine’ is found in the much-hyphenated ‘Israel-Palestine’, with Israel constructed as a core (primary) political entity and Palestine as a (secondary, marginalised, subordinate) appendage to Israel. These New Histories of Israel are designed to micro-manage, rather than challenge, the impact of ongoing settler-colonialism in Palestine. This anachronism is deployed even when the entire work focuses on Ottoman Palestine (1516‒1917) or Mandatory Palestine before the State of Israel came into existence. Israel itself was created in 1948 by ethnic cleansing the indigenous people of Palestine and founded on the ruins of a country. Works published on the history of Ottoman or Mandatory Palestine are often now packaged as ‘New Histories’ or ‘New Perspectives’ on Israel, without the liberal colonisers of these New Histories of Israel bothering to explain why a new state (Israel), which was created in 1948, should come before the name of a country (Palestine) which has existed for millennia. The Zionist New Histories of Israel often claim to ‘speak for’ and ‘represent’ everyone, while ignoring that the asymmetry of power and experiences of ‘colonised’ (Palestine) are fundamentally different from the experiences of the ‘coloniser’ (Israel). In a famous 1998 article in Al-Ahram online, entitled: ‘New History, Old Ideas’,5 the late Edward Said challenged the Zionist ‘New Histories’ of Israel, which seek to create artificial symmetry between ‘Israel’ and ‘Palestine’ and, on the face of it, bridge the ‘narrative gap’ between the coloniser (Israel) and colonised (Palestine). In effect, however, the New Histories of Israel seek to represent Palestine and speak for the Palestinians, rather than allowing the indigenous people of Palestine to speak for themselves.

Keith Whitelam'ın (1996) öncü eseri The Invention of Ancient Israel: The Silencing of Palestinian History'de, "Eski İsrail" teriminin tarihsel gerçekliği olmayan dini bir dogma olarak nasıl icat edildiğini göstermektedir. Whitelam, modern İncil disiplininin sorunlarını Filistin meselesiyle ilişkilendirmekte ve bu bölgeyi temsil etmek için seçilen İncil bilimi terminolojisinin siyasi sonuçlarını incelemektedir. Whitelam, bölgenin adlandırılmasının nasıl kontrol ve mülkiyet ifade ettiğini göstermektedir. Gerçek tarihin herhangi bir dönemiyle ilgisi olmayan, geç dönem dini-edebi bir kurgu olan "İsrail topraklarƒ" gibi dini terimin, hem Batı hem de İsrail bilim çevrelerinde nasıl laik siyasi anlamlarla donatıldığını ortaya koymaktadır. Whitelam ayrıca, Batı ve İsrail İncil biliminde "Filistin" teriminin kendine özgü bir anlamı ve kendine ait bir tarihi olmadığını, bunun yerine İsrail'in tarihi için bir arka plan sağladığını savunmaktadır. Bu tarih yoksunluğuyla orantılı olarak, toprakların yerli Filistinli sakinleri de görmezden gelinmektedir. Filistin'in ve genel olarak sakinlerinin tarihi, "Eski İsrail" arayışı ve bu konuya duyulan ilgi tarafından bastırılmakta ve sessizliğe mahkum edilmektedir (Whitelam 1996: 40‒45).

In his seminal work The Invention of Ancient Israel: The Silencing of Palestinian History, Keith Whitelam (1996) shows how the term ‘ancient Israel’ was invented as ahistorical religious dogma. He links the problems of the modern biblical discipline to the Palestine question and examines the political implications of the terminology of biblical scholarship chosen to represent this area. Whitelam shows how the naming of the land implied control and possession; how the religious term ‘the land of Israel’ – a late religio-literary fiction that does not relate to any particular period in the actual history of the land – has been invested with secular political meaning in both Western and Israeli scholarship. He also argues that in Western and Israeli biblical scholarship the term Palestine has no intrinsic meaning of its own, no history of its own; but provides a background for the history of Israel. Commensurate with this lack of history is also the absence of the indigenous Palestinian inhabitants of the land. The history of Palestine and its inhabitants in general is subsumed and silenced by the concern with, and the search for, ‘ancient Israel’ (Whitelam 1996: 40‒45).

Edward Said'in Oryantalizm (1978) ve The Question of Palestine (1980) adlı eserlerinden esinlenen Whitelam, Filistin'e odaklanan belirli bir kutsal kitap oryantalizminin, Batı'daki egemen Oryantalist söylemin ve temsilin bir parçası ve uzantısı olduğunu ve bu söylemin hiçbir "Doğulu" özne gözetilmeksizin yazıldığını güçlü bir biçimde savunur.

Inspired by the works of Edward Said, Orientalism (1978) and The Question of Palestine (1980), Whitelam argues powerfully that specific Palestine-focused biblical Orientalism have been part of and an extension of the hegemonic Orientalist discourse and representation in the West, which has been written without any ‘Oriental’ subject in view.

Said ve Whitelam'in her ikisi için de, bu Oryantalist-İncil söyleminde Filistin'in yerel kültürleri ve Filistinliler, birlikte hareket etme ve ortak bir hafıza oluşturma yetisinden yoksun olarak sunulmuştur. Whitelam, Said'in argümanlarını daha da geliştirerek, kadim Filistin tarihinin, kendi gündemi olan İncil çalışmaları söylemi tarafından göz ardı edildiğini ve susturulduğunu göstermektedir:

For both Said and Whitelam, in this Orientalist‒biblical discourse the local cultures of Palestine and Palestinians were presented as incapable of unified action or collective memory. Whitelam develops Said’s arguments further, showing that the history of ancient Palestine has been ignored and silenced by the discourse of biblical studies, which has its own agenda:

‘Batı akademisi, antik İsrail’i icat etti ve Filistin tarihini susturdu’ (Whitelam 1996: 1, 3). Whitelam’a göre antik Filistin’in kendine ait bir tarihi vardır ve bu tarihin romantik Kitab-ı Mukaddes Oryantalizmi ile kutsal metinlere dayalı coğrafyanın kıskacından kurtarılması gerekir.

‘Western scholarship has invented ancient Israel and silenced Palestinian history’ (Whitelam 1996: 1, 3). Ancient Palestine, Whitelam insists, has a history of its own, and needs to be freed from the grasp of romantic biblical Orientalism and scriptural geography:

Filistin tarihi sorunu, biblikal çalışmalar içinde dile getirilmeden kalmış, antik İsrail'in Avrupa ulus-devleti imgesinde icat edilmesiyle susturulmuştur. Yalnızca bu icadın doğurduğu sonuçları gün ışığına çıkardıktan sonra Filistin tarihi, biblikal çalışmaların ve onu şekillendirmiş söylemin kısıtlamalarından kurtulacaktır.

The problem of Palestinian history has remained unspoken within biblical studies, silenced by the invention of ancient Israel in the image of the European nation state. Only after we have exposed the implications of this invention will Palestinian history be freed from the constraints of biblical studies and the discourse that has shaped it.

(Whitelam 1996: 36)

(Whitelam 1996: 36)

Aşağıda göreceğimiz gibi, modern romantik Kitab-ı Mukaddes Oryantalizmi ile Protestan Restorasyonculuğu, Batı'da Siyonizmi destekleyen ve İsrail devletinin kurulmasını savunan ideolojik itici güçlerden ikisiydi.

As we shall see below, modern romantic biblical Orientalism and Protestant Restorationism were two of the ideological catalysts for supporting Zionism in the West and for backing the creation of the Israeli state.

Filistin'e özgü, İncil merkezli Oryantalizm, aynı zamanda "insansız bir ülke, topraksız bir halk için" olan Filistin'in bulunduğu zehirli efsanenin uydurulmasına yol açtı; Hıristiyan Siyonizminin uzun süren gelişimi de Filistinlisiz bir Filistin kavramının temelini attı (Kamel 2014:

Specific Palestine-focused biblical Orientalism also led to the concoction of the pernicious myth that Palestine was ‘a land without people for a people without land’ and the long development of Christian Zionism laid the foundation for a concept of Palestine without Palestinians (Kamel 2014:

1‒15, 2015; Masalha 1997). Modern dönemde Avrupalı yazarlar, toprak ve sömürgeci fetihler için terra nullius kavramını benimsediler. Filistin'in terra nullius olduğu temasının çeşitli varyasyonları Siyonist Yahudi yerleşimci kültüründe yaygınlaştırıldı (Wolfe 2006: 391; Masalha 1992, 1997).

1‒15, 2015; Masalha 1997). In the modern period, European writers adopted the terra nullius concept for territorial and colonial conquests. Variants on the theme of Palestine being terra nullius were popularised in Zionist Jewish settler culture (Wolfe 2006: 391; Masalha 1992, 1997).

Filistin'de çok tanrıcılık ile çok inançlılık el ele gitmiş ve binlerce yıl boyunca ülke çok inançlı/çok tanrılı bir siyasi yapı olmuştur; Filistin'deki dinlerin ve kültürlerin çokluğu, onun en çarpıcı ve ayırt edici özelliklerinden biridir. Ülkedeki bu inanç çokluğu ile Filistin'in (ve Arabistan'ın) üç tek tanrılı geleneğin doğduğu yer olarak rolü, bu çalışmanın temel konularından biridir; çalışma, dinsel çoğulculuğun tek tanrıcılıktan çok önce de Filistin'in çoğulcu kimliğinin özünde yer aldığını savunmaktadır.

In Palestine multifaith and polytheism went hand in hand and for millennia the country was a multifaith/polytheistic polity; the multitude of religions and cultures in Palestine is one of its most striking and characteristic features. This multitude of faiths in the country and the role of Palestine (and Arabia) as the birthplace of the three monotheistic traditions is a major topic of this work, which argues that religious pluralism has always been at the heart of the pluralist identity of Palestine, well before monotheism.

Beşinci yüzyılda M.Ö. yazan Herodot, coğrafi olarak doğal bir şekilde konumlanmış, çok dinli bir ülkeyi canlı bir biçimde anlatan ilk tarihçi oldu.

Writing in the 5th century BC, Herodotus was the first historian to describe vividly a multifaith country located naturally (geographically)

Phönikya ile Mısır arasında ve coğrafi bir bölgeyi tanımlamak için Palaistinê (Παλαιστίνη) adını verdi; bu ad, antik Filistiye'den daha geniş bir alanı kapsıyordu. Ayrıca Filistin'in derinden çok tanrılı (politeist) olduğunu bildirdi. Bugün arkeolojinin bulguları, Filistiye'deki son arkeolojik kazılar da dahil olmak üzere, Filistin'in antik tarihinin ve mirasının Batı üniversitelerinde ve okullarında nasıl anlaşılıp öğretildiği açısından merkezi öneme sahiptir; bu bulgular Herodotos'un çok tanrılı Filistin anlatısını doğrulamakta ve Eski Ahit'in büyük anlatılarıyla çelişmektedir. Nitekim tek tanrıcılık (monoteizm), devrimci bir biçimde değil, kademeli olarak; çok tanrılılıktan (birçok pagan tanrısı) tek tanrıya tapmaya (monolatrizm) ve “çok-tanrılı tek tanrıcılıktan” (pagan “tanrıların Tanrısı”) tek bir Tanrı ile tek bir otoriteye odaklanan katı tek tanrıcılığa, erken Orta Çağ'da İslam altında, bir temsil merkezleme stratejisi aracılığıyla evrilmiştir.

between Phoenicia and Egypt, and to denote a geographical region he called Palaistinê (Παλαιστίνη) which was larger than ancient Philistia. He also reported that Palestine was deeply polytheistic. Today the findings of archaeology, including recent archaeological excavations in Philistia, which are central to the ways in which the ancient history and heritage of Palestine are understood and taught in Western universities and schools, confirm Herodotus’ account of polytheistic Palestine and contradict the grand narratives of the Old Testament. In fact monotheism evolved gradually (not in a revolutionary fashion) through a centring strategy of representation from polytheism (many pagan gods) to monolatrism,6 and from ‘mono-polytheism’ (pagan ‘God of gods’) to strict monotheism, focusing on one God and one authority, under Islam in the early Middle Ages.