Bu çalışma, Filistin'in çok kültürlü kimliğini ve ortak tarihlerini, bölgenin çok uzun tarihi içinde konumlandırmaktadır. Filistin tarihini Yakındoğu ve Doğu Akdeniz'in antik, klasik, klasik sonrası, ortaçağ, erken modern ve modern tarihleri içinde ele almaktadır. Amaç, entelektüel açıdan mesafeli bir tarih anlatımı sunmak değil, bilakis toplumsal, entelektüel, kültürel ve siyasal açıdan bilgili ve katılımcı bir tarih ortaya koymaktır. Geniş bir tarihsel süreci kapsamaya çalışırken, bu çalışma aşağıdan tarih, toplumsal bellek, kültürel kimlik ve siyaset sorularını birbirine bağlamaktadır.

This work locates the multicultural identity and shared histories of Palestine in a very long history of the whole region. It locates Palestinian history in the ancient, classical, post-classical, medieval, early and modern histories of the Near East and Eastern Mediterranean. The intention is not to produce an intellectually detached form of history but rather to offer a socially, intellectually, culturally and politically informed and engaged history. While attempting to cover the vast span of history, this work links questions of history from below, social memory, cultural identity and politics.

Bu bir "milliyetçi tarih" değildir ve bugünkü bir "Filistin ulusu" için İncil'den günümüze uzanan bir anlatı da değildir; tarihin bugünkü siyasi meşruiyet üretme gücünün farkındayım. "Ulus" ve milliyetçilik modern icat ve inşalardır ve "ulus" gibi siyasi bir terimin geniş bir tarih yelpazesine uygulanmasının faydası konusunda ciddi kuşkularım var. Elbette "ulusal icat" ve görselleştirme süreci yalnızca modern Filistin ya da Filistinlilerle sınırlı değildir. Bu, tüm modern ulusal varlık ve gruplar için ortaktır ve hem milliyetçilikte hem de ulus-devletlerin yaratılması ve sürdürülmesinde önemli bir unsurdur. Ulus inşası ve "geleneğin icadı", Avrupa'da tipik bir uygulamaydı: ulusal ve dini geçmişin belirli parçalarını manipüle ederek, diğerlerini bastırarak ve başkalarını yükselterek ve harekete geçirerek, tamamen işlevsel bir biçimde ve siyasi amaçlarla kolektif hafızayı seçmeli olarak kullanmak. Dolayısıyla harekete geçirilmiş hafıza mutlaka özgün değildir, aksine siyasi açıdan kullanışlıdır (Said 1999: 6‒7). Modern ulus inşasının ve milliyetçi mit üretiminin rakip biçimleri, Benedict Anderson (1991: 6, 11‒12), Eric Hobsbawm (1990; Hobsbawm ve Ranger 1996), Anthony Smith (1971, 1984, 1986) ve Ernest Gellner'in (1983) çalışmalarında kapsamlı biçimde eleştirel yeniden değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Hobsbawm'ın Avrupa'da ulus inşası ve mit üretimine dair en kapsamlı analizi, 1990'da "Program, Mit, Gerçeklik" alt başlığıyla yayımlanan *Nations and Nationalism since 1780* adlı eserinde yer alır. Bu çalışma, "geleneğin icadı", ulusal kültürün yaratılması ve halk tarihi ile tarihsel mitlerin karışımından ulusal kimliklerin inşası üzerinedir (Hobsbawm 1990).

This is not a ‘nationalist history’ or a narrative about the Bible to the present for a ‘Palestinian nation’, although I am fully aware of history’s power to create national/political legitimacy in the present. ‘Nation’ and nationalism are modern inventions and constructions and I am highly sceptical about the utility of a political term such as ‘nation’ across a vast sweep of history. Of course, the process of ‘national invention’ and visualisation is not confined to modern Palestine or the Palestinians. It is common to all modern national entities and groupings, and it is an important ingredient both in nationalism and in the creation and maintenance of nation-states. Nation-building and the invention of tradition was a typical European practice of using collective memory selectively by manipulating certain bits of the national and religious past, suppressing others and elevating and mobilising others in an entirely functional way and for political purposes; thus mobilised memory is not necessarily authentic but rather useful politically (Said 1999: 6‒7). Competing modes of modern nation-building and nationalist myth-making have received extensive critical reappraisal in the works of Benedict Anderson (1991: 6, 11‒12), Eric Hobsbawm (1990; Hobsbawm and Ranger 1996), Anthony Smith (1971, 1984, 1986) and Ernest Gellner (1983). Hobsbawm’s most comprehensive analysis of nation-building and myth-making in Europe is found in Nations and Nationalism since 1780. Published in 1990 with the subtitle Programme, Myth, Reality, his work is about the ‘invention of tradition’, the creation of national culture, and the construction of national identities from a mixture of folk history and historical myths (Hobsbawm 1990).

Hobsbawm ve Terence Ranger, *The Invention of Tradition* adlı eserlerinde (1996: 1‒14, 263‒283), 19. yüzyılın ortasındaki Avrupa'da toplumsal ve siyasi otoritelerin, yöneticiler ile yönetilenler için yeni bir kimlik duygusu yaratmanın bir yolu olarak uydurulmuş geçmiş anılarını sunarak, sözde köklü geleneklerin nasıl oluşturulduğunu inceler.

In The Invention of Tradition Hobsbawm and Terence Ranger (1996: 1‒14, 263‒283) explore the way social and political authorities in the Europe of the mid-19th century set about creating supposedly age-old traditions by providing invented memories of the past as a way of creating a new sense of identity for the ruler and ruled.

Genellikle liberal İsrailli Yahudi akademisyenler (Sand 2009; Sternhell 1998; Piterberg 2001, 2008; Rabkin 2006, 2010; Ben-Zeev 2014; Greenstein 2014), Siyonizmin "milliyetçi icat" geleneklerini ve bu "hayali geleneğin" Yahudi halkı üzerindeki etkisini eleştirmektedir; ancak bunu, Siyonizmin başlıca mağduru olan Filistin'in yerli halkı üzerindeki yıkıcı sonuçlarına değil, yaptıkları eleştiriye odaklanarak yapmaktadırlar.

Often liberal Israeli Jewish scholars (Sand 2009; Sternhell 1998; Piterberg 2001, 2008; Rabkin 2006, 2010; Ben-Zeev 2014; Greenstein 2014) critique the ‘nationalist inventive’ traditions of Zionism and the impact of this ‘imagined tradition’ on the Jewish people, rather than on the catastrophic consequences of Zionism for its main victim, the indigenous people of Palestine.

Ancak Siyonist ulus inşası ve geleneğin icadı, Avrupa "milliyetçi" uygulamalarının kolektif hafızayı kullanmasına özgü bir örnek olduğundan, bu akademik yaklaşım Siyonizmi Avrupa'nın milliyetçi icat ve mit üretimi geleneklerinin arasına, "normal" olanlar arasına yerleştirmektedir. Sonuçta Siyonizmin bu "normalleştirilmesi" ve "milliyetleştirilmesi", Siyonist ideologların her zaman savunduğu şeyin ta kendisidir. Ayrıca Siyonizmin bu mit üretimi stratejileri, onun en kötü yönlerinden pek de değildir. Buna karşılık, Siyonizmi aşağıdan, en başta mağduru olan Filistin'in yerli halkının bakış açısından okumak, Siyonizmi tamamen farklı bir geleneğin içine yerleştirir: modern Avrupa yerleşimci-sömürgeciliğinin, etnik temizliğin, hafıza yok etmenin ve kültürel soykırımın güçleri arasına (Masalha 1992, 2012; Pappe 2006; Rashed ve diğerleri 2014).

But since this Zionist nation-building and the invention of tradition was typical of European ‘nationalist’ practices of using collective memory, this scholarly approach places Zionism among the ‘normal’ European traditions of nationalist invention and myth-making. In effect this ‘normalisation’ and ‘nationalisation’ of Zionism is exactly what Zionist ideologues have always argued for. Also, these myth-making strategies of Zionism are hardly its worst aspects. By contrast, reading Zionism from below, from the viewpoint of its main victim, the indigenous people of Palestine, places Zionism within an altogether different tradition: among the forces of modern European settler-colonisation, ethnic cleansing memoricide and cultural genocide (Masalha 1992, 2012; Pappe 2006; Rashed et al. 2014).

Ayrıca, The Bible and Zionism: Invented Traditions, Archaeology and Post-Colonialism in Palestine-Israel (2007) ve The Zionist Bible: Biblical Precedent, Colonialism and the Erasure of Memory (2013) adlı çalışmalarımda savunduğum gibi, Filistin tarihi bir halkın tarihi olarak yalnızca Eski Ahit anlatılarından bağımsız olarak yazılabilir ve yazılmalıdır. Bu eserler, Siyonizmin kolonizasyon projelerini ve kendi "tarihsel iddialarını" Kutsal Kitap metninin kapsamlı kullanımları ve kötüye kullanımları yoluyla nasıl meşrulaştırmaya çalıştığını da ele almıştır. Bu tema, Keith Whitelam'ın çığır açıcı eseri The Invention of Ancient Israel: The Silencing of Palestinian History (1996) içinde de incelenmiştir. Bu kitap, o alanı yeniden gözden geçirmek ya da Whitelam'ın değerli çalışmasının ve İsrail için Kutsal Kitap'tan bağımsızlığa uzanan bir "tarihsel süreklilik" anlayışını etkili biçimde çürütmesinin üzerine inşa etmek amacı taşımamaktadır. Bunun yerine, Filistin'in tarihini Kutsal Kitap tartışmalarından ve Kutsal Kitap bilimselliğinden tamamen bağımsız olarak yeniden kazanıp anlatarak ileriye gitmeyi hedefler. Ayrıca, Filistin'in karmaşık tarihinin Yakın Doğu ve Doğu Akdeniz'in antik dünyasına derinden kök saldığını savunurken, burada Filistin'in uzun, "kesintisiz" ve düzenli bir tarihi olduğu yönündeki Siyonist iddiaları taklit etme girişimi yoktur.

Furthermore, as I have argued in The Bible and Zionism: Invented Traditions, Archaeology and Post-Colonialism in Palestine-Israel (2007) and The Zionist Bible: Biblical Precedent, Colonialism and the Erasure of Memory (2013), Palestinian history as people’s history can and should only be written independent of the Old Testament stories. These works have also addressed the ways in which Zionism attempted to validate its colonisation projects and its own ‘historical claims’ through extensive uses and abuses of the biblical text. This theme has also been explored in Keith Whitelam’s seminal work, The Invention of Ancient Israel: The Silencing of Palestinian History (1996). This book is not designed to revisit that ground or build on Whitelam’s excellent work and his effective dismantling of a Bible-to-independence ‘historical continuum’ for Israel. It rather seeks to move forward by recovering and narrating a history of Palestine completely independent of the biblical debates and the biblical scholarship. Furthermore, while arguing that the complex history of Palestine is deeply grounded in the ancient Near East and Eastern Mediterranean, there is no attempt here to mimic the Zionist claims of a long, ‘unbroken’ and neat history of Palestine.

Aksine, bu cildin göstereceği gibi, Filistin'in çok katmanlı mirası, karışık üsluplar ve çelişkili geleneklerin tarihidir; dönemeçler, hatırlama ve unutma, bastırma ve yeniden kazanma dolu bir tarihtir.

On the contrary, as this volume will demonstrate, the multi-layered heritage of Palestine is a history of mixed styles and contradictory traditions; a history full of twist and turns, of memory and forgetfulness, and of suppression and recovery.