Cahiliye dönemi Arap toplumunun büyük çoğunluğu okuma yazma bilmiyordu; buna karşılık son derece zengin bir sözlü ve işitsel gelenek, destanlar ve hikâyeler geliştirmişti ve bunların başında, Arap edebiyatının en eski biçimi olan, ince işçiliğe sahip sözlü şiir geliyordu. Ayrıca İslam'dan önceki birçok yüzyıl boyunca Arapçanın yayılması, ağırlıklı olarak sözlü bir kültürün hâkim olduğu Arabistan'da ve ötesinde, Arapçanın Levant ve Irak'ın bazı bölgelerine yayılması ise sözlü ve işitsel gelenekler, destanlar, Arap şiiri ve mu'allaqat gibi klasik kasidelerin ezberlenmesi yoluyla gerçekleşti. Bu İslam öncesi şiir, Arap dili ve belagatinin başlıca kaynağı ve dönemin siyasi ve kültürel yaşamının zengin bir tarihi kaydı haline geldi. İslam öncesi güçlü sözlü ve işitsel gelenekler ile şiirin bu aktarımı ve destanların ezberlenmesi yalnızca şairler ve râvîler (hikâye anlatıcıları) tarafından değil, aynı zamanda seyahat eden Arap tüccarlar tarafından da sürdürülüyordu; bu aktarım, İslam öncesi Mekke'ye yapılan yıllık hac ziyaretleri ve mevsimlik edebi pazarlarda düzenlenen şiir yarışmaları aracılığıyla gerçekleşiyordu (bunun ünlü bir örneği, Hicaz'da Ta'if yakınlarındaki Sûku Ukaz'dı). Bu İslam öncesi Arap kültüründe şair; sözlü tarihçi, hikâye anlatıcısı, toplumsal eleştirmen, kamusal aydın, kahin ve siyasi kışkırtıcı rolünü üstleniyordu.

By and large Arab pagan society was illiterate, cultivating immensely rich oral/aural traditions and epic stories and prizing, in particular, exquisite oral poetry, the oldest form of Arabic literature. Furthermore, for many centuries before Islam the spread of Arabic in the predominantly oral culture of Arabia and beyond, and the Arabisation of parts of the Levant and Iraq, were carried out through the memorisation of oral/aural traditions, epics, Arabic poetry and classic poems (for instance, the mu’allaqat). This pre-Islamic poetry became a major source for the Arabic language and rhetoric and a rich historical record of the political and cultural life of the time. This communication of powerful pre-Islamic oral/aural traditions and poetry and the memorisation of epics were transmitted not only by poets and rawis (storytellers) but also by travelling Arab traders, through the annual pilgrimage to pre-Islamic Mecca and poetry competitions at seasonal literary markets (a famous example was Souq ‘Ukath, near Ta’if in the Hijaz). In this pre-Islamic Arab culture the poet played the role of oral historian, storyteller, social critic, public intellectual, soothsayer and political agitator.

Arap şiiri, Arapça okuryazarlığı ve Arap dünyasında yaygın olan sözlü/işitsel kültürden daha çok yazılı bir kitap kültürüne geçiş, Hristiyanlığın Helenistik biçimde yayılmasından ve ardından İslam'ın doğuşundan büyük ölçüde etkilenmiştir; İslam'ın “Kitap Ehli” (ehl-i kitap) olarak adlandırdığı topluluklar da bu süreçte önemli bir rol oynamıştır. Özellikle, okuryazarlıktan yoksun ve sözlü/işitsel geleneklerin egemen olduğu bir yapıdan okuryazarlığa ve yazılı kültüre doğru yavaş yavaş gerçekleşen bu geçiş, Filistin'deki Gassânî filarklarının Hristiyan Arap sarayları tarafından da desteklenmiştir. Bu saraylar, sanatları, özellikle de Arap şiirini cömertçe himaye etmiştir. Okuryazarlığa doğru olan bu hareket, destanların ve klasik Arap şiirinin ezberlenmesi gibi önemli bir geleneğle birlikte, İslam'ın yayılmasıyla birlikte de sürmüştür; ancak daha da önemlisi, bu gelişme Kur'an-ı Kerim'in okunması ve ezberlenmesiyle birlikte ilerlemiş, böylece standart Arapçanın yayılmasına, Araplaştırmanın gerçekleşmesine ve yeni kurulan İslam imparatorluğunda Arapçanın ortak dil (lingua franca) haline gelmesine hizmet etmiştir. Provincia Palaestina ve eski Provincia Arabia'daki Araplar da ağırlıklı olarak sözlü/işitsel bir kültüre sahipti; onlar da 5. ve 6. yüzyıllardaki Arapların edebî yaşamından ve şairler, râviler ve sıradan insanlar tarafından klasik Arap şiirinin ezberlenmesi geleneğinden etkilenmişlerdir.

Arabic poetry and Arabic literacy and the movement from a predominantly oral/aural culture and oral traditions to a more literate Arabic setting and book culture was hugely influenced by the spread of Hellenistic Christianity and later the rise of Islam and by what Islam termed the ‘people of the Book’ (ahl al-kitab). Crucially, this gradual movement from illiteracy and oral/aural traditions to literacy and written culture was also promoted by the Christian Arab courts of the Ghassanid phylarchs of Palestine. These courts generously patronised the arts, especially Arabic poetry. This movement to literacy, together with the important tradition of memorisation of epics and classic Arabic poetry, continued to flourish with the spread of Islam, but crucially it was also accompanied by the reading and memorisation of the holy Quran as a means of spreading standard Arabic and establishing Arabisation and Arabic as the lingua franca in the newly founded Islamic empire. The Arabs of Provincia Palaestina and former Provincia Arabia, with their predominantly oral/aural culture, were also influenced by the literary life of the Arabs in the 5th and 6th centuries and by the tradition of memorisation of classic Arabic poetry by poets, rawis and ordinary people.

Câhiliye döneminde, Irak'ın güneyindeki Hîre ile Palaestina Secunda'daki Câbiye'de Hristiyan Arap sarayları bulunuyordu; ayrıca el-Nâbiga ez-Zübyânî (535–604 M.S.) gibi saray şairleri de vardı ve bunlar klasik Arap şiirinin yayılmasında önemli bir rol oynadı. Gassânî kabile kralları (filarklar)

In pre-Islamic times, there were Christian Arab courts at Hirah, in southern Iraq, and Jabiyah, in Palaestina Secunda, and court poets, such as al-Nabighah adh-Dhubyani (535–604 AD), who played an important role in the spread of classical Arabic poetry. The Ghassanid tribal kings (phylarchs)

Palaestina Secunda'nın özellikle sanatı himaye eden ve el-Nâbiğa ile Hassân ibn Sâbit gibi önemli Arap şairlerini saraylarında ağırlayan bir hükümdarı vardı; Hassân ibn Sâbit, Peygamber Muhammed ﷺ'in sahabelerinden olup 674 yılında vefat etmiştir.

of Palaestina Secunda, in particular, patronised the arts and entertained some key Arabian poets such as al-Nabighah and Hassasn ibn Thabit (a companion of the Prophet Muhammad who died in 674) at their courts.

Ghassanilerin, İncil'in "topraklarında" Hristiyan kutsal mekânlarının koruyucuları olarak Filistin'deki rolü ile Mekke'deki ileride kurulacak İslami kutsal mekânlar arasındaki olası bir bağlantı, Peygamber Muhammed'in (570–632 M.S.) çağdaşı olan el-Nâbiğa ile ilgilidir. El-Nâbiğa (kelime anlamıyla "dahi") ﷺ

One possible connection between the Ghassanids of Palestine as protectors of the Christian holy places in the ‘land of the Gospel’ and the future Islamic holy places in Mecca is related to al-Nabighah, a contemporary of the Prophet Muhammad (570–632 AD). Al-Nabighah (literally ‘the genius’)

…, pre-İslam döneminin son büyük Arap şairlerinden biriydi; zamanının çoğunu Filistin'deki Gassânî krallarının ve Hîre'deki Hıristiyan Arap krallarının, el-Mundhirlerin saraylarında geçirdi. Palaestina Tertia ve Palaestina Secunda gibi, Hîre de 4. ile 7. yüzyıllar arasında Doğu Kilisesi'nin bir piskoposluğu ve 410 yılı itibarıyla Nesturi piskoposluğunun merkezi olarak, İslam öncesi dönemin önemli büyük Arap Hıristiyan merkezlerinden biriydi. Nâbiğa, Hıristiyan Arap adı olan 'İlyas' ile tanınır oldu ve daha sonra, Arap tarihçi el-Makrîzî'nin (1364–1442) anlattığı gibi, 'İncil Diyarından İlyas' (İlyâs min arḍi'l-Beşâra الياس من أرض البشارة) ya da Kutsal Topraklardan İlyas olarak anıldı. Grekçe, Bizans Filistin'inin iki ortak dilinden biriydi ve İlyas, bugün Hıristiyan Araplar arasında yaygın bir ad olan Grekçe Elias'ın Arapça biçimidir.

was one of the last great Arab poets in the pre-Islamic era who spent most of his time at the courts of the Ghassanid kings in Palestine and the courts of the Christian Arab kings of Hirah, al-Mundhirs. Like Palaestina Tertia and Palaestina Secunda, Hirah was an important major pre-Islamic Arab Christian centre, being a diocese of the church of the East between the 4th and 7th centuries and seat of the Nestorian bishopric by 410 AD. Al-Nabighah became known as by his Christian Arab name ‘Ilyas and later ‘Ilyas from the Land of the Gospel’ (Ilyas min ard al-Bishara الياس من أرض البشارة ) or the Holy Land, as described by Arab historian al-Maqrizi (1364–1442). Greek was one the two lingua francas of Byzantine Palestine and Ilyas is the Arabic form of the Greek Elias, a name common among Christian Arabs today.

El-Nabiğa/İlyas, İslam'ın ortaya çıkmasından önce yaşamış ve şiirleri, İslami ikinci yüzyılın ortalarından önce derlenmiş, Arap şiirinin ölçüsü kabul edilen altı seçkin şairden biridir. Bu şairler, destanlara benzeyen uzun şiirler yazmışlardır; bu şiirler, Kabe'nin duvarlarına asıldıkları için Muʿallaqat (Askıya Alınanlar) olarak bilinir. (Kabe, İslam'ın en kutsal camisi olan Mekke Mescidi'nin merkezinde bulunan yapıdır.) Günümüze ulaşan Gassani kentleri ve saraylarına dair betimlemeler, lüks ve canlı bir kültürel hayat izlenimi vermekte; sanatlara, müziğe ve özellikle Arapça şiire verilen himayeyi göstermektedir.

Al-Nabighah/Ilyas is one of the six eminent pre-Islamic poets whose poems were collected before the middle of the 2nd century of Islam, and have been regarded as the standard of Arabic poetry. These poets have written long poems comparable to epic poems, known as Muʿallaqat since they were hung on the walls of the Kaaba (a building at the centre of Islam’s most sacred mosque in Mecca). The surviving descriptions of the Ghassanid urban centres and courts impart an image of luxury and an active cultural life, with patronage of the arts, music and especially Arab-language poetry.

Warwick Ball, yazar, arkeolog ve Ürdün Antikiteler Dairesi'nde eski bir Mimari Koruma Uzmanı, şunları söylüyor:

Warwick Ball, writer, archaeologist and former Architectural Conservator in the Department of Antiquities in Jordan, comments:

Gassânî sarayları, İslam'ın doğuşundan önce Arap şiirinin en önemli merkezleriydi; saray kültürleri ve Kasr İbn Vardan gibi çöl saraylarına duydukları eğilim, Emevi halifeleri ve sarayları için bir model oluşturdu. Halifelik sarayları İslam döneminde yükselmeye başlayınca bu model bir kenara bırakılmadı, aksine onun üzerine inşa edildi.

the Ghassanid courts were the most important centres for Arabic poetry before the rise of the Caliphal courts under Islam, and their court culture, including their penchant for desert palaces like Qasr ibn Wardan, provided the model for the Umayyad caliphs and their court.

(Ball 2000: 103‒105; ayrıca bkz. Shahid 2006b: 102)

(Ball 2000: 103‒105; also Shahid 2006b: 102)

Roma Filistin'inin neredeyse tüm kentlerinde Samiri toplulukları kuruldu: Neapolis, Sebaste, Caesarea Maritima, Scythopolis, Askalon, Aşdod, Gazze, Iamnia, Emmaus, Aşdod ve Antipatris (Hjelm 2016). Bu topluluklar Bizans döneminde de Filistin'in çoğu kentinde bulunuyordu. Nitekim nüfus bakımından, Yunanca konuşan Bizans Hristiyanları ve Samiriler Palaestina Prima'nın merkezî bölgesine hâkimdi; Palaestina Secunda'da Hristiyan Gassani Arapları, Palaestina Tertia'da ise Nabatili Arapları çoğunluktaydı. Ancak 5. ve 6. yüzyıllarda Palaestina Prima'daki Samiri isyanları iki taraf için de büyük şiddetle geçti ve bu isyanların Bizanslılar ile müttefikleri Gassani Araplarınca acımasızca bastırılması (Crown 1989: 72–73; Shahid 2010: 8), bölgenin nüfus yapısının değişmesine yol açtı; bu durum Hristiyanları, Palaestina Prima eyaletinde onlarca yıl boyunca baskın grup haline getirdi. Ayrıca, 7. yüzyılın başlarından itibaren birçok Samiri İslam'a geçti.

Samaritan communities were established in practically all the cities of Roman Palestine: Neapolis, Sebaste, Caesarea Maritima, Scythopolis, Ascalon, Ashdod, Gaza, Iamnia, Emmaus, Ashdod and Antipatris (Hjelm 2016), and these communities were also found in most Palestinian cities in the Byzantine period. In fact, demographically the Greek-speaking Byzantine Christians and Samaritans dominated the central region of Palaestina Prima, while the Christian Ghassanid Arabs and Nabataean Arabs dominated Palaestina Secunda and Palaestina Tertia respectively. However, the Samaritan revolts during the 5th and 6th centuries in Palaestina Prima were marked by great violence on both sides, and their brutal suppression at the hands of the Byzantines and their Ghassanid Arab allies (Crown 1989: 72–73; Shahid 2010: 8) contributed to shifting the demographics of the region, making the Christians the dominant group in the province of Palaestina Prima for many decades. Also, many Samaritans converted to Islam from the early 7th century onwards.

Gassanî Araplar 5. yüzyılda Filistin'de önemli bir etnik-dilsel ve dinî topluluk haline geldi ve onların Monofizit Ortodoks Kilisesi Filistin'de önem kazandı. 5. ve 6. yüzyıllarda başkentleri, Palaestina Secunda sınırları içinde yer alan Golan Tepeleri'ndeki Cabiye'ydi. "Gabitha" adı, Monofizit Piskopos Bet Arsham'lı Simeon'un 520 yılında yazdığı bir Süryanice Aramca mektupta geçmektedir. 636 yılındaki Yermük Savaşı'nın ve Arapların Filistin ile Suriye'yi fethinin ardından, Gassanî kasabası Cabiye, Suriye'deki Müslüman ordularının başlıca askerî karargâhı oldu. Genel olarak Monofizit Gassanî Araplar, Kalkedonyalı Hristiyanlara tercih ederek Müslüman Arap fatihleri yeğlediler (Wigram 2004). Yermük'teki Bizans askerî yenilgisinin ardından, Gassanîlerin birçoğu Bizans İmparatoru'ndan ve Yunanca konuşan Kalkedonyalı Kilisesi'nden kurtulmaktan memnuniyet duyar ve yükselen İslam gücüyle ittifak kurmuş olurdu.

The Ghassanid Arabs rose in the 5th century to be become an important ethno-linguistic religious community in Palestine and their Monophysite Orthodox Church became important in Palestine. In the 5th‒6th centuries their capital was at Jabiyah in the Golan Heights, located within Palaestina Secunda. ‘Gabitha’ is mentioned in 520 AD in a Syriac Aramaic letter of Monophysite Bishop Simeon of Bet Arsham. Following the Battle of Yarmouk in 636 AD and the Arab conquest of Palestine and Syria, the Ghassanid town of Jabiyah became the headquarters of the main military camp for the Muslim armies in Syria. Overall the Monophysite Ghassanid Arabs preferred the Muslim Arab conquerors to the Christian Chalcedonians (Wigram 2004). Following the Byzantine military defeat at Yarmouk many of the Ghassanids would have been happy to get rid of the Byzantine Emperor and the Greek-speaking Chalcedonite Church and ally themselves with the rising power of Islam.

Kur'an Arapçası'ndaki millah teriminden türeyen millet kelimesi, İslam altındaki dini cemaati ifade ediyordu. Gassanilerin egemen olduğu Monofizit Ortodoks kiliseleri, millet sisteminin fikrini İslam'a aktarmış olabilir. Bu düzen, İslam Filistin'i ve Yakın Doğu'su boyunca, gayrimüslimlere kendi cemaatleri içinde önemli ölçüde dini ve sosyal özerklik tanıyan bir ilke haline geldi.

Derived from the Quranic Arabic term millah, the term millet denoted the religious community under Islam. The Ghassanid-dominated Monophysite Orthodox churches may have given the idea of the millet system to Islam. This became a principle for non-Muslims, who were given a significant degree of religious and social autonomy within their own community throughout the history of Islamic Palestine and the Near East.

Ayrıca tarihçiler Warwick Ball ve Irfan Shahid'e göre, Gassanilerin Arap bağlamında daha basit ve daha katı bir tek tanrıcı Hristiyanlık biçimini teşvik etmeleri, İslam'ı öngördüğü söylenebilir (Ball 2000: 105; Shahid 2006b: 102).

Furthermore, according to historians Warwick Ball and Irfan Shahid, the Ghassanids’ promotion of a simpler and more rigidly monotheistic form of Christianity in a specifically Arab context can be said to have anticipated Islam (Ball 2000: 105; Shahid 2006b: 102).

Palaestina Prima'da yaşayan ve Arap nüfusun çoğunlukta olduğu Gassanî yerleşimlerinin önemli ölçüde özerklik kazanması, bu yerleşim yerlerinin hem başında bir üstün Arap filarkı (kabile kralı) bulunan filarkhat, hem de başında piskoposlar bulunan piskoposluk statüsü kazanmış olmasından kaynaklanıyordu. Bizans Provincia Arabia'sından gelen bir Arap kabilesinin ya da kabile grubunun reisi olan ve asıl adı Aspebetos olan Petros (veya Petrus), Palaestina Prima'da aynı anda hem filarkh hem de piskopos olarak atanan ilk kişi oldu (Shahid 2006a: 181; Isaac 2003: 450‒451). Aspebetos'un renkli kariyeri dikkat çekiciydi. Pers şahının hizmetinde bir askeri komutan olarak başladı. Daha sonra Bizanslılara geçti ve Provincia Arabia'nın Arap filarkı oldu. Ardından Palaestina Prima'ya taşındı ve Aelia Capitolina (Kudüs) ile arasında yer alan Euthemius manastırının yakınına yerleşti.

The substantial autonomy achieved by the Ghassanid Arab-populated settlements of Palaestina Prima was derived from the fact that their localities acquired the status of both phylarchates, headed by a supreme Arab phylarch (a tribal king), and episcopates, headed by bishops. Petros (or Petrus), a chief of an Arab tribe or group of tribes from Byzantine Provincia Arabia, whose original name was Aspebetos, was the first to be simultaneously appointed as phylarch and bishop in Palaestina Prima (Shahid 2006a: 181; Isaac 2003: 450‒451). The colourful career of Aspebetos was remarkable. He started as a military commander in the service of the Persian shah. He then defected to the Byzantines and became the Arab phylarch of Provincia Arabia. He then moved to Palaestina Prima, settling near the monastery of Euthemius, located between Aelia Capitolina (Jerusalem)

ve Jericho'ya de hizmet etti ve Palaestina Prima'nın Arap filarhı olarak görev yaptı.

and Jericho, and served as the Arab phylarch of Palaestina Prima.

Ardından kendisi ve oğlu Terebon Hristiyanlığa geçtiler ve Euthemius tarafından vaftiz edildiler. Ayrıca Petros (Yunanca: kaya) adını aldı ve bu ad onun vaftiz adı oldu. Yunanca Petros adının Arapça biçimi olan Butros – bugün hâlâ Filistinli ve Arap Hristiyanlar arasında yaygın olan bir ad – onun ve Filistin'deki Arap takipçilerinin kullanacağı ad olurdu.

He and his son Terebon were then converted to Christianity and baptised by Euthemius. He also adopted the name Petros (Greek: rock) which became his baptismal name. Butros, the Arabic form of the Greek name Petros – a name still common among Palestinian and Arab Christians – would be the name used by him and his Arab followers in Palestine.

Petros/Butros, yaklaşık M.S. 427'de Filistin Parembolesi'nin ilk filarkbişopu oldu. Piskoposluk soyu, 6. yüzyılın ortalarına kadar varlığını sürdürdü. Piskoposluğu Palaestina Tertia'da merkezli olmasına rağmen, sorumluluğu, daha sonra İlya (Kudüs) Patrikhanesi olarak bilinen Aelia Capitolina Bütün Filistin Patrikhanesi'ne aitti.

Petros/Butros became first phylarch-bishop of the Palestinian Parembole in around 427 AD. This line of Palestinian bishops survived until the middle of the 6th century. Although his bishopric was based in Palaestina Tertia, he was responsible to the All Palestine Patriarchate of Aelia Capitolina, which later became known as the Patriarchate of Ilya (Jerusalem)

...Arap Müslüman yönetimi altında, 637'den itibaren. Aspebetos/Butros'un din değiştirmesinin ardından kabilesi de Hristiyanlığa geçti; o ise ateşli bir Hristiyan oldu ve yıllarca dönüşmüş Sarasen (Arap) Hristiyan topluluğuna önderlik ederek Filistin'deki Hristiyan Arapların sayısını önemli ölçüde artırmayı başardı. Kariyerinin doruk noktası, 431 yılında Efes Ekümenik Konsili'ne aktif olarak katılmasıydı; burada yalnızca konsil listesinde bir imza olarak değil, tartışmalara etkin biçimde katılan ve Konsil'in Nestorius'a gönderdiği bir heyetin üyesi olarak yer alır (Shahid 2006a: 46‒48, 181‒184, 528; 2006b: 128). Aspebetos hanedanının üyeleri, Arap Palaestina Prima'nın kabile liderleri olarak varlıklarını sürdürdüler; 6. yüzyılda Filistin'deki manastır yaşamının tarihçisi Scythopolisli Kyrillos, Aspebetos'un büyük torunu Terebon II'yi "bu bölgenin ünlü filarkı" olarak tanımlar: Kudüs ile Eriha arasındaki bölge (Shahid 1995: 652).

under Arab Muslim rule from 637 onwards. The conversion of Aspebetos/ Butros was followed by the conversion of his Arab tribe and he became a zealous Christian and for years led his converted Saracen (Arab) Christian community and managed to increase significantly the number of Christian Arabs in Palestine. The climax of his career was his active participation at the ecumenical Council of Ephesus in 431 AD, where he appears not merely as a subscription in the conciliar list but as an active participant in the debates and a delegate of the Council of Ephesus to Nestorius (Shahid 2006a: 46‒48, 181‒184, 528; 2006b: 128). Members of the house of Aspebetos continued to thrive as the tribal leaders of Arab Palaestina Prima and in the 6th century Cyril of Scythopolis, the historian of monastic life in Palestine, describes Terebon II, Aspebetos’ great-grandson, as ‘the renowned phylarch in this region’: the area between Jerusalem and Jericho (Shahid 1995: 652).

Ancak Palaestina Prima'nın – çekirdek bir eyalet olan – "özerk" Arap filarkları-piskoposları ile iki "sınır eyaleti" olan Palaestina Secunda ve Palaestina Tertia'nın oldukça bağımsız Gassanid kralları-filarkları, yani Ebu Kârib ve el-Hâris arasında temel farklılıklar vardı. Bunlar sonuncuları, yerleşik ve tanınmış başkentlerden faaliyet gösteriyorlardı.

But there were some fundamental differences between the ‘autonomous’ Arab phylarchs-bishops of Palaestina Prima – a core province – and the fairly independent Ghassanid kings-phylarchs of the two ‘frontier provinces’ of Palaestina Secunda and Palaestina Tertia: Abu Karib and al-Harith. The latter operated from established and recognised capitals.

Onlar ayrıca kendi kabileleri kaynaklı birlik güçlerinden ibaret olmayan, kendi büyük ve profesyonel Arap ordularını da emrindeydi. Geniş egemenlik alanları içinde kanun ve düzeni sağladılar; eyaletlerinden geçen kazançlı uluslararası ve bölgesel ticaretten vergi ve harç topladılar. Filistin'deki kutsal mekânları koruma altına aldılar ve en önemlisi, kendi elçilerini yabancı ülkelere gönderdiler; bu elçiler Bizans devletini temsil etmek yerine kendi adlarına hareket ediyordu.

They also commanded their own substantial professional Arab armies, and not just contingent tribal forces. They enforced law and order within their wider domain and raised revenues and taxes from the lucrative international and regional trade passing through their provinces. They provided protection to the holy places in Palestine and, crucially, they dispatched their own ambassadors to foreign countries – ambassadors who acted in their names rather than representing the Byzantine state.

451 yılı, Filistin'deki Kilise açısından bir dönüm noktasıydı. Kalkedon Konsili'nde (451), "Üçlü Bir İçinde" Filistin eyaletleri Antakya Patrikhanesi'nin yargı yetkisinden ayrıldı. "Üç Filistin"in Antakya'dan kiliseye ilişkin bu ayrılığı, kadim Hristiyan (federe) Arap kilisesi üzerinde hemen bir etki yaratmadı; bu kilise Ortodoks inancına sıkı sıkıya bağlı kalmaya devam etti. Yakın Doğu'da 6. yüzyılda Monofizitliğin yayılmasıyla, özellikle İmparator Anastasius'un verdiği itici güçten sonra, Filistin Patrikhanesi Filistin'de Yunan egemenliğindeki Ortodoksluğun kalesi olarak kaldı ve bu miras, Filistin Kilisesi içindeki Arap-Yunan ilişkilerini uzun süre etkiledi (Shahid 2006a: 528). Bu durum, bugüne kadar süren iç çatışmaların da kapısını araladı; 5. yüzyılda, Filistin Kilisesi içindeki bu iç bölünmeler sembollerde ve renk kodlarında da kendini gösterdi:

The year 451 was a turning point for the Church in Palestine. At the Council of Chalcedon, 451, the ‘Three in One’ Palestine provinces were separated from the jurisdiction of the Patriarchate of Antioch. The ecclesiastical separation of the ‘Three Palestines’ from Antioch did not have an immediate effect on the Arab church of the federates who remained staunchly Orthodox. With the growth of Monophytism in the Near East in the 6th century, especially after the impetus given by the Emperor Anastasius, the Patriarchate of Palestine remained the stronghold of Greek-dominated orthodoxy in Palestine and this legacy had a lasting impact on Arab‒Greek relationships within the Palestine Church (Shahid 2006a: 528). It also opened up internal conflicts which lasted until today; in the 5th century AD, these internal divisions within the Palestine Church were also reflected in symbols and colour codes:

Üç Filistin'in Arap federasyonları, en azından Prima ve Secunda, sıkı bir Ortodoks tutumunu korurken, Kudüs Patrikhanesi'nin yetki alanının dışında kalanlar çoğunlukla Monofizit'ti; özellikle baskın grup olan Gassanlılar bunlardandı … Arap kilisesi içindeki bu bölünme Filistin tarihyazımına da yansımıştır: Palaestina Prima'daki Ortodoks [Arap] filarkların Parembole'deki imajı parlak, Arabistan'ın Gassanlılarınınki ise soluktur. (Shahid 2006a: 528)

The Arab federates of the three Palestines, at least Prima and Secunda, remained staunchly Orthodox, while those outside the jurisdiction of the Patriarchate of Jerusalem, were mostly Monophysites, especially the dominant group, the Ghassanids … The division within the Arab church is reflected in Palestinian historiography, where the image of the [Arab] Orthodox phylarchs of the Parembole in Palaestina Prima is bright and that of the Ghassanids of Arabia is dim. (Shahid 2006a: 528)

Palestina Prima, Palestina Secunda ve Palestina Tertia'nın tüm Arap filarkları arasında arka planı bakımından biraz farklı olan kişi, 494 yılında bütün Filistin Kilisesi'nin başına geçen Aelia Capitolina (Kudüs) Arap Patriği Elias'tı. Diğerleri federe Arap kralları olsa da Elias, Arabistan'da doğmuş bir Rhomaic Arap'tı. Kilisedeki kariyeri de bir o kadar dikkate değerdi.

Somewhat different in background from all Arab phylarchs of Palaestina Prima, Palaestina Secunda and Palaestina Tertia was Elias, the Arab Patriarch of Aelia Capitolina (Jerusalem), who became head of the All Palestine Church in 494 AD. While the others were federate Arab kings, Elias was a Rhomaic Arab born in Arabia. His ecclesiastical career was no less remarkable.

Filistin çölünde, Büyük Euthymius'a (377–473) bağlı bir keşiş olarak başladı; Euthymius, bugün hem Roma Katolik hem de Doğu Ortodoks kiliselerinde saygı gören bir başrahiptir. Ardından Elias, Patrik Anastasius'un dikkatini çekti ve Patrik onu Kudüs'teki Anastasia Kilisesi'nin rahibi olarak atadı. Sonunda Elias, kutsal şehrin Patriği oldu ve Patrikhanesi'ni etkili bir şekilde yönetti. Kiliselerin ve manastırların iyileştirilmesine zaman ayırdı ve Kudüs'te Theotokos Kilisesi'nin temelini attı; bu muhteşem kilise, İmparator Justinianus'un saltanatı sırasında tamamlanmış ve 543'te ibadete açılmıştır.

He started as a monk in the desert of Palestine associated with Saint Euthymius the Great (377–473), an abbot venerated today in both Roman Catholic and Eastern Orthodox churches. Elias then drew the attention of Patriarch Anastasius, who ordained him priest of the Church of Anastasia in Jerusalem; finally, Elias became the Patriarch of the holy city, and engaged in an effective administration of his Patriarchate. He devoted time to the improvement of the churches and monasteries and laid the foundation of the Church of the Theotokos in Jerusalem, the spectacular church completed during the reign of Emperor Justinian and dedicated in 543.

Muhtemelen Ilyas, kendi dini yetki alanına giren "Üç Filistin"e dağılmış çeşitli Hristiyan Arap topluluklarının yararına, basit bir ayin ve İncil okuma takvimini (lectionary) Arapçaya çevirmekle de ilgiliydi (Shahid 2006a: 193‒194).

Possibly Elias was also associated with the translation of a simple liturgy and biblical lectionary into Arabic for the benefit of the various Christian Arab communities scattered in the ‘Three Palestines’ which came under his ecclesiastical jurisdiction (Shahid 2006a: 193‒194).