18. yüzyıl tarihine Filistin'i yazarken, Osmanlı yönetimi altında Filistin'in toplumsal ve ekonomik özerkliği fikri, Beshara Doumani tarafından (1995) 18. yüzyıl Nablus Dağı'nın toplumsal tarihine özel bir atıfla ustalıkla incelenmiştir. Bu çalışma, Albert Hourani'nin "şehir ayanları" (a'ayan) paradigması çerçevesinde yürütülmüştür: Arap eyaletlerindeki kasaba ve şehirlerin siyasi ve ekonomik seçkinleri; bunlar, imparatorluk başkenti İstanbul ile eyalet toplumu arasında "patrisyen" aracılar olarak görev yapmış ve geniş Osmanlı İmparatorluğu'nun eyaletlerini yönetmişlerdir. Arap Doğusu'nun geri kalanında olduğu gibi Filistin'in kentsel toplumsal seçkinleri de bölgesel ve uzak ticareti kontrol etmeye ve kırsaldaki toprak sahipliğine hâkim olmaya çalışmıştır.

Writing Palestine into the history of the 18th century, the idea of Palestinian social and economic autonomy under the Ottomans was masterfully explored by Beshara Doumani (1995) with special reference to the social history of 18th century Jabal Nablus. This was done within the framework of Albert Hourani’s paradigm of the ‘urban notables’ (a’ayan): the political and economic elites in provincial Arab cities and towns that served as ‘patrician’ intermediaries between the imperial capital in Istanbul and provincial society and governed the provinces of the vast Ottoman Empire. The urban social elites of Palestine, as in the rest of the Arab East, sought to control regional and distant trade and dominate landownership in the countryside.

Ancak Geç Osmanlı döneminde Filistin'deki şehirler nispeten küçüktü ve kentsel toplumsal seçkinler Osmanlı himayesine bağımlıydı; ayrıca çevrelerindeki köylerle ve kırsaldaki kitlesel köylü nüfusla karşılıklı bağımlılık içindeydi.

However, in late Ottoman Palestine cities were relatively small and urban social elites were dependent on Ottoman patronage and interdependent with their surrounding villages and the mass peasantry of the countryside.

Ancak Osmanlı Filistini'nin tarihi, Hourani'nin kentli ileri gelenlerinin siyasetiyle ya da elit siyasetin diğer biçimleriyle sınırlandırılamaz. Bu siyaset, ister Osmanlı iltizam toprak işletme sistemi aracılığıyla Filistin köylüsünü sömüren açgözlü feodal toprak ağalarına, ister ülkede dikkate değer hayır vakıfları kuran iyiliksever aristokratik soylulara odaklansın, bu böyledir. Bu kentli elitler Osmanlı'nın Filistin'deki doğrudan yönetimine direnmiş olsalar da, büyük ölçüde aynı toplumsal sınıflardan geliyorlardı ve siyaset anlayışları aileye dayalı, şiddetle rekabetçi ve derinden bölücü kaldı (Mao'z 1968: 113); sonuçta da etkisiz kaldı. Ayrıca Filistin'in bütün tarihi tek bir paradigmaya indirgenemez: imparatorluk hami-müşteri çerçevesi ve elit siyaseti. En önemlisi, Filistin'deki kentli 'ayanların' bu toplumsal özerkliği, 18. yüzyılda neredeyse bağımsız bir Filistin varlığının, modern anlamda Filistin'in ulaştığı en yakın bağımsız devlet olan el-Zâhir el-Ömer Filistin devletinin, 'aşağıdan' ve 'içeriden' gelen siyasi özerkliğinin ortaya çıkışını açıklayamaz. Oysa kentli 'ileri gelenler' gibi bu elit paradigma, modern Ortadoğu üzerine çalışan bir tarihçi kuşağını etkilemiştir. Tarihçiler yerleşik paradigmalara meydan okumaktan genellikle çekinirler ve birçok akademik kariyer bu paradigmalara bağlı olduğundan, el-Ömer'in yaklaşık yarım yüzyıl süren güçlü Filistin devletinin yalnızca sınırlı ölçüde incelenmiş olmasının kısmen nedeni budur.

But the history of Ottoman Palestine cannot be confined to the politics of Hourani’s urban notables or other forms of elite politics, whether this is centred on greedy feudal landlords who exploited the Palestine peasantry through the Ottoman iltizan land-cultivation system or on benevolent aristocratic patricians who set up remarkable charitable waqf foundations in the country. Although these urban elites resisted direct Ottoman rule in Palestine, they were drawn for the most part from the same social classes and their politics remained family-centred, fiercely competitive and deeply fractious (Mao’z 1968: 113) and, ultimately, ineffective. Also, the entire history of Palestine cannot be reduced to one paradigm: the imperial patron‒client framework and elite politics. Crucially, this social autonomy of the urban ‘ayans’ in Palestine cannot account for the dramatic emergence political autonomy ‘from below’ and ‘from within’ of an almost independent Palestinian entity in the 18th century, the al-ʿDhaher al-ʿUmar state of Palestine, which was the closest Palestine got to a modern independent state. However, this elite paradigm of local ‘urban notables’ has influenced an entire generation of historians of the modern Middle East. Historians are often wary of challenging established paradigms and, with so many academic careers depending on them, this partly explains why al-ʿUmar’s powerful state in Palestine, which lasted for nearly half a century, has been studied only marginally.