1948'e kadar Siyonistler Filistin'deki yer adı belirleme süreçlerini kontrol etmiyordu. Nekbe'deki kitlesel etnik temizlikten ve İsrail'in tarihi Filistin'in yaklaşık yüzde 80'i üzerindeki tam kontrolü ele geçirmesinden sonra, isimlendirmenin kültürel politikası kökten hızlandırıldı. Devletin yer adı projeleri artık Filistin'in Arapsızlaştırılmasının etkinliğini sağlamak için araç olarak kullanıldı. Bu araçlardan biri, çoğunlukla İbranice, Arapça ve İngilizce yazılan resmi İsrail yol işaretleriydi. Ancak hem Arapça hem de İngilizce yazımlar, orijinal Filistin Arapçası adını yansıtmak yerine, yeni İbranice yer adlarının transliterasyonlarıdır. Elbette İsraillilerin büyük çoğunluğu Arapça okuyamaz; bu kısmen İsrail içindeki yerli Filistinlilere yeni İbranice yer adlarını içselleştirmeleri gerektiğini hatırlatmak, ya da belki yok olmakta olan Filistinli Arap'ın (Shohat 2010: 264) açık onayını aramak içindir ve bu da Arapları Filistin'in Arapsızlaştırılmasında suç ortağı yapmaktadır.

Until 1948 the Zionists were not in control of the toponymic processes in Palestine. Following the mass ethnic cleaning of the Nakba and the Israeli assumption of full control of nearly 80 per cent of historic Palestine, the cultural politics of naming was accelerated radically. State toponymic projects were now used as tools to ensure the effectiveness of the de-Arabisation of Palestine. One of these tools consisted of the official Israeli road signs, which are often in Hebrew, Arabic and English. But both the Arabic and the English are transliterations of the new Hebrew place names – rather than reflecting the original Palestinian Arabic name. Of course the overwhelming majority of Israelis cannot read Arabic; this is partly to remind the indigenous Palestinians inside Israel of the need to internalise the new Hebrew place names or perhaps to seek the express approval of the vanishing Palestinian Arab (Shohat 2010: 264), making Arabs complicit in the de-Arabisation of Palestine.

İsrail'in Siyonist yeniden adlandırma kalıplarının ve Nekbe sonrası dönemde yeni yer adları yaratma yöntemlerinin başlıca özellikleri şunlardı:

Key features and methods of Israeli Zionist renaming patterns and creation of new place name in the post-Nakba period included:

• İsrail Ordusunun rolü: 1949'daki İbranice İsimler Komitesi

• The role of the Israeli Army: the Hebrew Names Committee of 1949

ve Avrupalı yerleşimcilerin yerlileştirilmesi.

and indigenising of the European settlers.

• Devlet eliyle yürütülen projeler: İsrail Hükümet İsimler Komitesi.

• State-enforced projects: the Israeli Governmental Names Committee.

• Siyonist yerleşimcilerin ve Ortaçağ Haçlılarının efsanevi yer adbilimi.

• The legendary toponymy of Zionist settlers and the medieval Crusaders.

• Toponimisid ve Filistin mirasının sahiplenilmesi; Filistin geçmişinin susturulması: taklit, Filistin yer adlarının Arapça kökeninden arındırılması ve sahiplik iddiası.

• Toponymicide and the appropriation of Palestinian heritage; silencing of the Palestinian past: mimicry, the de-Arabisation of Palestinian place names and assertion of ownership.

• Kullanılabilir bir geçmişin inşası: güç/bilgi bağlantısı.

• The creation of a usable past: the power/knowledge nexus.

• Yahudileştirme stratejileri ve sahiplik iddiası: İncil, Talmud ve Mişna isimlerinin üst üste bindirilmesi.

• Judaisation strategies and the assertion of ownership: the superimposition of biblical, Talmudic and Mishnaic names.

• Yeni bir Avrupa manzarasını, unutuş ve silinmenin bir alanı olarak biçimlendirmek.

• Fashioning a new European landscape as a site of amnesia and erasure.

• İşgalden sonra (1967 sonrası) yeni İbranice yer adlarının ve yol işaretlerinin İngilizce ve Arapçaya transliterasyonu.

• Transliteration of new Hebrew place names and road signs into English and Arabic, post-1967 occupation.