10.15 Kullanılabilir Bir Geçmişin Yaratılması: Güç/Bilgi Bağlantısı - Filistin: Dört Bin Yıllık Bir Tarih | Quran Course

10.15 Kullanılabilir Bir Geçmişin Yaratılması: Güç/Bilgi Bağlantısı - Filistin: Dört Bin Yıllık Bir Tarih | Quran Course

Tarihselleştirilmiş Kitab-ı Mukaddes, İsrail'de bütün üniversitelerdeki yüzlerce bilim insanının yürüttüğü ulusal bir girişimdir. Başlangıç noktası Kitab-ı Mukaddes kronolojisidir; ardından kanıtlar (sınırlı) ve spekülasyonlar (bol miktarda) buna göre düzenlenir. İsrail Savunma Bakanlığı, dünyanın yaratılışı için kesin tarihler veren, Kitab-ı Mukaddes olaylarının eksiksiz bir kronolojisini bile yayımlamıştır… Bu kadim mitolojiyi tarih olarak öne sürmek, Yahudi halkının antik Batı Asya'daki kökenine dair tutarlı bir anlatı sunma çabasında, Zionist laik milliyetçiliğin temel bir parçasıdır. Bu anlatı, Ravvinik, Diaspora geleneklerine karşı bir özdeşleşme odağı sağlar. Kitab-ı Mukaddes'in İsrailli çocuklara tarih olarak öğretilmesi, süreklilik fikrini yaratır. Söz konusu olan, Filistin'e göç eden “ilk Siyonist” İbrahim, Yeşu ve Filistin'in fethi (bugün olduğu gibi Kenanlıları yok ederek) ve Kral Davud'un Kudüs'ü fethidir (bugün olduğu gibi). (Beit-Hallahmi 1992: 119)

The historicisation of the Bible is a national enterprise in Israel, carried out by hundreds of scholars at all universities. The starting point is Biblical chronology, then evidence (limited) and speculation (plentiful) are arranged accordingly. The Israeli Defence Ministry has even published a complete chronology of Biblical events, giving exact dates for the creation of the world … Claiming this ancient mythology as history is an essential part of Zionist secular nationalism, in its attempt to present a coherent account of the genesis of the Jewish people in ancient West Asia. It provides a focus of identification to counter the rabbinical, Diaspora traditions. Teaching the Bible as history to Israeli children creates the notion of continuity. It is Abraham (‘the first Zionist’, migrating to Palestine), Joshua and the conquest of Palestine (wiping out the Canaanites, just like today), King David’s conquest of Jerusalem (just like today). (Beit-Hallahmi 1992: 119)

Yişuv] Filistin'deki topluluk. Hebrew okul sisteminin her kademesindeki her öğrenci, kolektif geçmişlerinin tarihini evrensel tarihten ayrı olarak inceler. Kolektif hafızanın gelişiminin yeterli bir üniversite eğitimiyle tamamlanması mantıklıydı. "Üç bin yıllık Yahudi milleti", ayrı bir pedagoji ve araştırma alanını hak ediyordu; bu alana erişmeye kalkışan "akredite edilmemiş" tarihçilere ise bu alan yasaktı. Bu özgün yaklaşımın en çarpıcı sonuçlarından biri şuydu: 1930'lardan 1990'lara kadar İsrail üniversitelerindeki "Yahudi Halkının Tarihi" bölümlerinin hiçbir öğretmeni ya da araştırmacısı kendini Siyonist olmayan bir tarihçi olarak görmedi. Zionist kimliği her zaman bu kadar sağlam olmayan genel tarih tarihçilerinin Yahudi tarihiyle ilgili konuları ele alma özgürlüğü vardı; ancak Yahudi tarihiyle ilgili bütçelere, burslara, araştırma enstitülerine, kürsülere ya da doktora tezlerini yönetme imkânına erişimleri yoktu. (Sand 2011: 159–160)

Yishuv] community in Palestine. Each student in every level of the Hebrew school system studies the history of their collective past separately from universal history. It was logical that the development of the collective memory was completed by an adequate university education. The ‘three-thousand years of Jewish nation’ had the right to a separate field of pedagogy and research prohibited to ‘unaccredited’ historians who would presume to access it. One of the most striking results of this original approach was that from the 1930s to the 1990s, no teacher or researcher from the various departments of ‘History of the Jewish People’ in Israeli universities considered him- or herself to be a non-Zionist historian. Historians of general history whose Zionist identity was not always as confirmed had the freedom to treat questions dealing with Jewish history, but they were ineligible for budgets, scholarships, research institutes, chairs or directing doctoral theses relate to Jewish history. (Sand 2011: 159–160)

Siyonizm ayrıca ülkenin manzarasını "yeniden hayal etmeyi" ve "yeniden kurmayı" da amaçladı. Bu süreç aslında, on dokuzuncu yüzyılın ortalarından itibaren, ülke Türk egemenliği altındayken Filistin'i ziyaret eden Avrupalı ve Amerikalı Hıristiyan kaşifler, arkeologlar ve Kutsal Kitap bilginleriyle başladı. Çağdaş Arapça adlar, kutsal metinlerde ya da başka tarihi kaynaklarda bulunan eski adlandırmaların uyarlamaları veya bozulmuş biçimlerinden başka bir şey değildi. Siyonist yerleşimciler bu süreci sürdürdü; ancak onlar için mesele yalnızca Kutsal Yazılar'daki Kutsal Topraklar'ı yeniden ele geçirmek değildi. Bu, daha çok, kendilerini atalarının topraklarında yeniden hayal etme yönünde derinden kişisel bir girişimdi. Sonuç olarak, topraklara yeni adlar verirken, Avrupa'nın ve Arap komşularının hem fiziksel hem de sosyal ve kültürel işaretlerini bilinçli olarak göz ardı ettiler ya da bir kenara ittiler... Siyonistler, Mukaddes Kitap'taki Rehovot30 ve Aşkelon ['Asqalan] adlarının tarihe geri dönüşünü kutladılar... Ayrıca, binlerce ad sokaklara, meydanlara ve manzaraya verildi; her yerde İbranice tabelalar kullanıldı. Bütün bunların toplam etkisi, gözlemcilere yerleşimlerin, kendilerini geri dönen yerliler olarak meşru biçimde ileri sürebilecek bir halkın ulusal dirilişinin somut bir tezahürü olduğunu fark ettirdi. (Troen 2008: 197)

Zionism also set out to ‘re-imagine’ and ‘re-constitute’ the country’s landscape. The process actually began with Christian explorers, and archaeologists and Bible scholars from Europe and the United States who visited Palestine from the mid-nineteenth century when the country was under Turkish rule. Contemporary Arab names were but adaptations or corruptions of ancient designations found in sacred texts or other historical sources. Zionist settlers continued the process, although for them it was not merely to recapture the Holy Land of Scriptures. Rather it was a deeply personal attempt to re-imagine themselves in the land of their ancestors. As a consequence, in renaming the land they consciously ignored or set aside many of the physical markers as well as the social and cultural ones of both Europe and the Arab neighbours … Zionists celebrated the return to history of Biblical Rehovoth30 and Ashkelon [‘Asqalan] … In addition, thousands of names were given to streets, public squares and the landscape, with signs in Hebrew everywhere. The total effect invited observers to appreciate that the settlements were the concrete manifestation of national revival by a people who could legitimately claim to be returning natives. (Troen 2008: 197)