Tarihçiler, Filistin'de Arapçılaşma süreçleri ile Arapçanın Filistin ve Yakın Doğu için ortak dil (lingua franca) olarak yerleşmesini sıklıkla birbirine karıştırmaktadır. Oysa Filistin'deki Arapçılaşma ve İslamlaşma ile ülkenin dini topluluklarının dönüşümleri – Prima, Secunda ve Tertia olmak üzere üç Filistin eyaletini de kapsayan – birbirinden ayrı tarihsel süreçlerdi ve bunlar otomatik olarak birleştirilmemeli ya da eşzamanlı kabul edilmemelidir.

Historians tend to conflate Arabisation processes in Palestine with the establishment of Arabic as the lingua franca for Palestine and the Near East. In fact, Arabisation and Islamisation in Palestine and the transformations of religious communities of the country – including the three Palestine provinces: Prima, Secunda and Tertia – were distinct historical processes and should not be automatically conflated or synchronised.

Tarihsel olarak, Büyük Filistin'i (Filistin'in de dahil olduğu geniş coğrafya) kapsayan Araplaşma süreçleri, ülkenin İslamlaşma süreçlerinden çok önce başlamıştır; Arapça-konuşan Filistinli Hristiyanların varlığı da bunun bir kanıtıdır. Bununla birlikte, Arapçanın Filistin'in ortak dili (lingua franca) hâline gelmesi, ülkenin İslamlaşmasıyla el ele gitmiştir.

Historically, Arabisation processes in greater Palestine (including the existence of Arabic-speaking Palestinian Christians) long preceded Islamisation processes in the country, although the establishment of Arabic as the lingua franca of Palestine went hand in hand with the Islamisation of the country.

Daha önce gördüğümüz gibi, Demir Çağı II'nin (1000–6000

As we have already seen, over the course of the Iron Age II (1000–6000

MÖ) eski Filistin'in ticaret kentleri (Gazze, Yafa, ‘Afek, Ekron, Aşdod, Askalon), Arap tüccar ve denizcilerle yakın iş birliği yaparak Filistin'in güneyinde müreffeh, bütünleşmiş bir bölge oluşturdu. Araplar, Hindistan ve Asya'dan gelen uzak ticareti Kızıldeniz, Nabatea, güney Filistin ve Filistin'in liman kentleri üzerinden Doğu Akdeniz bölgesine bağlayan güçlü tüccarlardı. Bu bütünleşmiş güney, Asur ve Pers imparatorlukları altında da sürdürüldü; MÖ 5. yüzyılda Herodotos, güney Filistin'deki Arapların varlığını ayrıntılı biçimde anlatır. Bir yüzyıl sonra, uluslararası ticaret ve yerel tarımla gelişen Nabatea Arapları, MÖ 4. yüzyıldan itibaren Naqab/Negev'e hâkim olmaya başladı ve birkaç Filistin köyü ile kasabası kurdu; bunların bazıları 1948 Filistin Nekbesi'ne kadar varlığını sürdürdü.

BC) the trading cities of old Philistia (Gaza, Jaffa, ‘Aphek, Ekron, Ashdod, Ascalon) created a flourishing integrated south in Palestine by working closely with Arab traders and sailors. The Arabs were powerful traders who linked the distant trade from India and Asia to the Eastern Mediterranean region via the Red Sea, Nabataea, southern Palestine and the seaports of Philistia. This integrated south was maintained under the Assyrian and Persian empires and in the 5th century BC Herodotus describes in detail the presence of Arabs in southern Palestine. A century later, the Nabataean Arabs, who flourished on international trade and local agriculture, began to dominate the Naqab/Negev from the 4th century BC onwards and founded several Palestinian villages and towns, some of which survived until the Palestinian Nakba of 1948.

Filistin'de, Beerşeba şehrinin 23 kilometre güneybatısında yer alan ve 1948'de İsrail tarafından boşaltılan Müslüman bir köy olan el-Halasa, 4. yüzyılın başlarında Nabatî Araplar tarafından "el-Halus" adı kullanılarak kurulmuş ve kasaba Nabatî Arapların tütsü yolunun bir parçası haline gelmiştir. Grek-Romalı tarihçi ve coğrafyacı Ptolemy, burayı İdumaea'da bir kasaba olarak tanımlamaktadır. Geç Roma döneminde büyüyerek Batı Roma Arabistan Petraea eyaletinin başlıca kasabası olmuştur.

Al-Khalasa, a Palestinian Muslim village located 23 kilometres south-west of the city of Beershiba and depopulated by Israel in 1948, was founded by the Nabataean Arabs in the early 4th century using the Arabic name ‘al-Khalus’, and the town became part of the Nabataean Arab incense route. The Greco-Roman historian and geographer Ptolemy identifies it as a town in Idumaea. In the late Roman period it grew to become the principal town of the western Roman Arabia Petraea province.

Bizans döneminde Palaestina Tertia kasabası "Elusa" adıyla anılmaya başlandı ve Arapça ismini korudu. Kasaba ayrıca Naqab çölünde bir idari merkez olarak hizmet verdi ve Bizans Filistin'indeki üç klasik retorik okulundan birinin de merkeziydi. Arap İslam döneminde kasaba büyük bir kentsel merkez olmaya devam etti ve modern Arapça adı olan el-Khalasa ile bilinir oldu, ancak 15. yüzyılda Geç Memlük döneminde bir zamanlar terk edildi. 20. yüzyılın başlarında Filistinli Bedevîler tarafından yeniden iskân edildi. 1948'de Arap köyünün yıkılmasının ardından İsrailliler, "el-Khalus" Arapça yer adına dayanan, İbranice gibi duyulan bir isim olan Haluza'ya (İbranice: "öncü") adını değiştirdi. Daha yakın zamanda ise UNESCO arkeolojik alanı Dünya Mirası Alanı ilan etti; bu, alanın tarihi önemi nedeniyle ironik bir durum, ancak aslında Filistin'deki yirmi dört yüzyıllık Arap tarihi ve mirasının merkezinde yer alan bu alanın önemini kabul etmeden yapılmış bir karar.

Under the Byzantines the Palaestina Tertia town became known as ‘Elusa’, preserving the Arabic name. It also served as an administrative centre in the Naqab desert and was the home of one of three classical schools of rhetoric in Byzantine Palaestina. Under Arab Islam the town continued to function as a major urban centre and became known by its modern Arabic name al-Khalasa, but was abandoned sometime during the late Mamluk period in the 15th century CE. It was repopulated by Palestinian Bedouins in the early 20th century. After the destruction of the Arab village in 1948 the Israelis renamed it Haluza (Hebrew: ‘pioneer’), a Hebrew-sounding name based on the Arabic toponym ‘al-Khalus’; and more recently UNESCO declared the archaeological site a World Heritage Site, ironically due to its historic importance but, in fact, without acknowledging the centrality of the site to the twenty-four centuries of Arab history and heritage in Palestine.

İslam'ın ilk dönemlerinde, Bilad al-Şam'da dört, daha sonra beş Müslüman ajnad (eyalet) sisteminin oluşturulmasında hem stratejik-askeri hem de idari düşünceler, bölgenin önceki Bizans stratejik yapılanmasından etkilenmiştir. Şam Bilad'ında İslam altındaki ajnad sisteminin kökenleri tartışmalıdır. Bununla birlikte Irfan Shahid (1986), bu sistemin Bizans kökenli olduğunu düşünmektedir. Eyaletler veya ajnad, çevrelerindeki bölgeler için vergi toplanması da dahil olmak üzere sivil ve idari sorumluluklarını korumuşlardır (Walmsley 2000: 273). Şam bölgesinin beş ajnadının (tekil: cund), yani Dımaşk, Filistin, Ürdün, Hıms ve Kınnesrin'in Arap valileri emir olarak adlandırılmıştır ve bunlardan biri olan Cund Filistin valisi (vali) Süleyman İbn Abdülmelik, 715'te Emevi Halifesi olmuştur.

In early Islam, the combination of strategic-military and administrative considerations for the creation of the four, and later five, Muslim ajnads (provinces) system in Bilad al-Sham were influenced by the previous Byzantine strategic configuration of the region. The origins of the ajnad system of Bilad al-Sham under Islam are in dispute. However, Irfan Shahid (1986) sees a Byzantine origin for this system. The provinces, or ajnad, retained civil and administrative responsibilities for their surrounding districts, including the raising of taxes (Walmsley 2000: 273). The Arab governors of the five ajnad (sing. jund) of al-Sham region, Damascus, Filastin, al-Urdun, Hims and Qinnasrin, were called amirs and, in one case, the Governor (wali) of Jund Filastin, Suleiman ibn ‘Abd al-Malik, became the Umayyad Caliph in 715.

Filistin, 637-638 yıllarında tamamen İslam Halifeliği'nin sınırları içine alınmıştı.

Palestine had been brought fully within the Islamic Caliphate in 637‒638.

İslam siyaset teorisinde halife, toplum tarafından Hz. Muhammed ﷺ'in halefi olarak seçilen en yüksek yöneticiydi. Tüm Müslüman topluluğun siyasi lideri olarak halife, Kur'an ve Hadis (Hz. Muhammed ﷺ'in söz ve fiilleri) ile tanımlanan bir İslami referans çerçevesine sahipti ve şura (istişare, müzakere, danışma) yoluyla yönetmekle yükümlüydü. Kur'an ilkesi olan şura, İslami geleneklerin geniş İslam imparatorluğu boyunca toplumsal çoğulculuğu ve kültürlerarası alışverişi müzakere edebildiği bir alan yarattı. Ancak uygulamada birçok halife kalıtsal yöneticiydi ve ordularının ve siyasi ittifaklarının onları ne kadar güçlü kıldığı ölçüde güçlüydü. Emevi hanedanının kurucuları, Michel Foucault'nun ünlü paradigmasını yankılamak gerekirse, güç/bilgi bağlantısının da son derece farkındaydı.

In the Islamic theory of governance, a Caliph was a supreme ruler who was chosen by the community to be a successor to the Prophet Muhammad. As political leader of the entire Muslim community, the Caliph was provided with an Islamic reference framework defined by the Quran and the Hadith (the sayings and actions of the Prophet Muhammad) and was obliged to govern through shura (consultation, deliberation, advice). The shura, a Quranic principle, created a space that enabled the Islamic traditions to negotiate social pluralism and inter-cultural exchanges throughout the vast Islamic empire. In practice, however, many Caliphs were hereditary rulers and they were only as strong as their armies and political alliances made them. The founders of the Umayyad dynasty were also acutely aware of the power/knowledge nexus, to echo Michel Foucault’s famous paradigm.

Onlar güçlü, kurnaz ve pragmatik halifelerdi; Müslüman ve gayrimüslim tebaalarından eşit biçimde idari tavsiye, siyasi istişare, bilimsel bilgi ve teknolojik uzmanlık talep ettiler. İslam geleneğinin esnekliği sağlam bir biçimde yerleşmişken, M.S. 661'de Emevi halifeleri İslam devletinin yönetimini ele geçirdi ve geniş İslam imparatorluğunun başkentini Şam yaptı.

They were powerful, shrewd and pragmatic Caliphs and sought administrative advice, political shura, scientific knowledge and technological expertise from their Muslim and non-Muslim subjects alike. With the flexibility of the Islamic tradition firmly established, in 661 AD the Umayyad Caliphs took over the Islamic state and made Damascus the capital of the vast Islamic empire.

Materyal, ekonomik, dini ve siyasi kanıtlar, benzeri görülmemiş bir büyüklüğe ulaşan İslam imparatorluğunu genişletmeyi başaran Emevi Mervani halifeleri döneminde, Dımaşk ve Filistin vilayetlerinin (ecnâd), dini dogma ile realpolitik karışımı nedenlerle, geniş bir imparatorluğun çekirdek vilayetleri olarak ele alındığını göstermektedir. Nitekim Filistin, Emevi hükümdarları tarafından Arabistan çöllerinden stratejik açıdan daha önemli ve daha sıkı kontrol altında tutulan bir bölgeydi; Suriye de öyleydi. Bu nedenle Emevi Mervani halifeleri döneminde Filistin ve Suriye'nin merkezîliği ve önemi hep öncelikli kaldı. Geniş imparatorluğun homojenleşmesi ve Arapçalaşması sürecine ayrıca, Filistin köylülerinin, Arapçaya Yahudiceden başka hiçbir dilin olmadığı kadar yakın, yüzyıllardır büyük ölçüde yok olmuş bir Aramice lehçesini konuşmaları da katkı sağladı. Bu yüzden Arapçanın Filistin ve Yakındoğu'da resmî ortak dil olarak yavaş ama istikrarlı biçimde benimsenmesi ne zor ne de uzun sürdü.

Material, economic, religious and political evidence shows that under the Umayyad Marwanid Caliphs,1 who succeeded in expanding the Islamic empire to an unprecedented size, the two provinces (ajnad) of Dimashq and Filastin were treated as core provinces ( أجناد ) of a vast empire, for reasons of religious dogma mixed with realpolitik. After all, Palestine was more strategically important and more tightly controlled by the Umayyad rulers than the deserts of Arabia, as indeed was Syria, so that the centrality and importance of Palestine and Syria under the Umayyad Marwanid Caliphs remained paramount. It also helped the process of homogenisation and Arabisation of the large empire that the peasants of Palestine spoke a local version of Aramaic, a dialect much closer to Arabic than any other language but Hebrew, which had largely been extinct for centuries, so the gradual but steady move to Arabic as the official lingua franca in Palestine and the Near East was neither difficult nor protracted.

Dahası, Emevi Mervani hanedanının devrimi ile olağanüstü basiret ve yenilikçilik, Emevi Mervani halifeleri tarafından Kudüs, el-Ramle, Eriha yakınları ve Tiberya yakınlarında kurulan, Filistin'in bu geniş İslam imparatorluğu içindeki merkezi konumuna dair bize bir fikir veren, görkemli ve büyük saraylardan oluşan bir sistemin inşasına da yol açmıştır. Islahatçı Mervani hükümdarı Abdülmelik bin Mervan (hk. 685‒705 M.)

Moreover, the Umayyad Marwanid revolution and extraordinary shrewdness and innovation also resulted in the construction by the Umayyad Marwanid Caliphs of a system of exquisite and large palaces in Jerusalem, al-Ramla, near Jericho and near Tiberias which give us a glimpse into the centrality of Palestine within this vast Islamic empire. The reforming Marwanid ruler ‘Abd al-Malik ibn Marwan (r. 685‒705 AD)

Halife Abdülmelik, Kudüs'ün dönüşümünden, şehirde Kubbetü's-Sahra'nın inşasından ve para reformlarından, ayrıca Arapçanın İslam Hilafetinin resmî dili olarak kurulmasından sorumlu tutulur (Ochsenwald ve Fisher 2004: 57). İslam'ın Filistin'deki ilk altmış yılında, Abdülmelik'in dilsel ve idari reformlarından önce, ülkedeki yerel yönetimin işlerinin büyük bölümü Koine Yunancası ile kaydedilmiş ve ülkedeki birçok önemli makam Hristiyanlar tarafından doldurulmuştu; bunların bazıları Bizans yönetimlerinde görev yapmış ailelere mensuptu. Abdülmelik bin Mervan ile başlayan ve sonraki Mervânî halifeler tarafından sürdürülen dilsel devrim, Arapçanın yalnızca Filistin'in değil, o dönemde dünya nüfusunun yüzde 30'undan fazlasını kapsayan İslam imparatorluğunun ortak dili haline gelmesi anlamına geldi. Dilsel devrim ve İspanya'dan Orta Asya'ya kadar on milyonlarca insan için Arapçanın tek ortak dil olması, Müslüman yönetimi altındaki küresel ticaretin genişlemesinde de merkezi bir rol oynadı. Ortaçağ boyunca, antik çağlarda olduğu gibi, bölgesel ve uzak ticaret, stratejik konumdaki Filistin'in refahı için temel bir kaynak olmayı sürdürdü.

is credited with the transformation of Jerusalem, the construction of the Dome of the Rock in the city and the currency reforms, as well as the establishment of Arabic as the official language of the Islamic Caliphate (Ochsenwald and Fisher 2004: 57). For the first six decades of Islam in Palestine, prior to ‘Abd al-Malik’s linguistic and administrative reforms, much of the local government’s work in Palestine was recorded in Koine Greek and many prominent positions in the country were held by Christians, some of whom belonged to families that had served in Byzantine administrations. The linguistic revolution which began with ‘Abd al-Malik ibn Marwan and was maintained by subsequent Marwanid Caliphs meant that Arabic became the lingua franca not only of Palestine but the Islamic empire, which, at the time, included more than 30 per cent of the world’s population. The linguistic revolution and having Arabic as the single lingua franca for tens of millions of people from Spain to Central Asa was also central to the expansion of global trade under Muslim rule. Throughout the Middle Ages, as in ancient times, regional and distant trade remained a key source for the prosperity of a strategically located Palestine.

Arapça ve Filistin'in Arapçalaşması, Filistin'in zaten zengin ve karmaşık olan kimliğine daha fazla kültürel katman ekledi. Arapçalaşma süreci, ağırlıklı olarak Filistinli Hristiyan köylülüğün, Arapçayla yakın akrabalığı olan bir Sami dili olan Aramicenin bir Filistin lehçesini konuşmasından yararlandı. Ancak Romalılar ve Bizanslılar döneminde Filistin ve Levant'ın elit dili Koine Yunancaydı ve Helenleşme kozmopolitlik ve yüksek kültürle yakından ilişkilendiriliyordu; İslam döneminde ise edebi Arapça ve Arapçalaşma küreselleşmenin bir aracı haline geldi. Edebi Arapça ve Arapçaya çeviri, bilimsel araştırma ve kültürel yenilikle yakından ilişkilendirildi ve uluslararası ticareti ve kozmopolitliği genişletti.

Arabic and the Arabisation of Palestine added more cultural layers to Palestine’s already rich and complex identity. The Arabisation of Palestine benefited from the fact that the predominantly Palestinian Christian peasantry spoke a Palestinian dialect of Aramaic, a Semitic language closely related to Arabic. However, if under the Romans and Byzantines Koine Greek was the elite language of Palestine and the Levant and Hellenisation was closely associated with cosmopolitanism and high culture, under Islam literary Arabic and Arabisation became a vehicle for globalisation. Literary Arabic and translation into Arabic became closely associated with scientific inquiry and cultural innovation, expanding international trade and cosmopolitanism.

Ayrıca, Bizans Filistin'i dil ayrılıklarına yansıyan derin sınıf ayrımlarıyla boğuşuyordu. Rumca konuşmak başkent ve kent seçkinlerinin kimliğinin temel bir göstergesiyse, Aramice konuşmak Hristiyan çoğunluklu Bizans Palaestina'sında sıradan halkın ve Filistinli köylülüğün kimliğinin temel bir göstergesiydi. Arapça ve Araplaşma ise Filistin'de eşitlikçiliği teşvik etti ve hem kentli seçkinler hem de giderek Araplaşan Filistinli köylüler için kimliğin temel göstergeleri haline geldi.

Furthermore, Byzantine Palestine had been bedevilled by deep class cleavages reflected in linguistic divisions. If speaking Greek was a key marker of metropolitan and urban elite identity and speaking Aramaic was a key marker of identity for ordinary people and Palestinian peasantry in Christian-majority Byzantine Palaestina, Arabic and Arabisation encouraged egalitarianism in Palestine and became key markers of identity for both urban elites and the increasingly Arabised Palestinian peasantry.

İslam altında Şam, Bağdat ve Kahire metropolleri imparatorluk merkezleri olarak öne çıkmıştır; ancak karadan ve denizden geçen ticaret ve stratejik bağlantıları, onları Şam ve Filistin'deki iç bölge şehirlerinin bir takımadasına, yani Er-Ramle, Gazze, Askalan, El-Lecceun, El-Kuds, Nablus, Akka ve Tiberya dahil olmak üzere bütün Şam bölgesine bağlamıştır. Doğal olarak Araplaşma ve İslamlaşma ticaret ve siyasi güçle birlikte ilerlemiştir; Filistin'in bu kültürel ve dilsel dönüşümü, Arap-İslam fethinden sonra aktif ve özenli bir biçimde teşvik edilmiştir. Ülkedeki İslamlaşma süreçleri de bunu izlemiştir. Filistin, Yermük Savaşı'ndan (M.S. 636) sonra, Suriye ve Filistin'in Müslüman fethi sürecinde Arap-İslam devletinin bir parçası olmuştur.

Under Islam, the metropolises of Damascus, Baghdad and Cairo stood out as imperial centres, but their trade and strategic linkages through overland and sea routes tied them to an archipelago of hinterland cities in al-Sham and Palestine and the whole al-Sham region, including al-Ramla, Gaza, ‘Asqalan, al-Lajjun, al-Quds, Nablus, Acre and Tiberias. Naturally Arabisation and Islamisation followed trade and political power, and this cultural and linguistic transformation of Palestine was promoted actively and assiduously after the Arab Islamic conquest of Palestine. Islamisation processes in the country followed suit. Filastin became part of the Arab Islamic state following the Battle of Yarmuk (636 AD) in the course the Muslim conquest of Syria and Palestine.

638 M. yılında Arap İslam ordusunun Filistin'i fethi gerçekleşmiş olsa da, Filistin'in pratikte İslamlaşması yavaş ama köklü bir süreçti ve birçok kuşak boyunca devam etti. Erken İslam döneminde Samiriyelilerin Filistin'de toplu hâlde İslam'a geçtiğine dair de bazı kanıtlar vardır (bkz. Levy-Rubin 2000). Bununla birlikte, Arap Müslümanların Filistin üzerindeki güçlü etkisi, bugüne kadar yaklaşık 1400 yıl boyunca sürmüştür. Ülkenin İslam altında geçirdiği derin dinî, toplumsal, kültürel ve dilsel dönüşüm, topraklarının her yerinde açıkça görülmektedir.

Although the Arab Islamic military conquest of Palestine took place in 638 AD, the practical Islamisation of Palestine was a gradual but radical process which went on for many generations. There is also some evidence of the mass conversion by Samaritans to Islam in Palestine in the course of the early Muslim period (see Levy-Rubin 2000). However, the powerful Arab Muslim impact on Palestine has continued for nearly 1400 years, to the present time. The profound religious, social, cultural and linguistic transformation of the country under Islam is evident throughout the land.

Ancak ülkenin kademeli Araplaştırılma, tekdüzeleştirilme ve İslamlaştırılma süreçleri – büyük ölçüde Aramice konuşan, çoğunlukla Hristiyan bir ülkeden, çoğunlukla Arapça konuşan ve Müslüman çoğunluğa sahip bir ülkeye; bir tek tanrılı dinden bir başkasına; ayrıca birbirine yakın akraba bir başka Sami dilinden bir diğerine geçiş – ani bir şekilde putperest bir toplumun tek tanrılı bir siyasi düzene dönüştürülmesinden kültürel olarak daha az travmatik ve sosyal olarak daha az acı verici olmuştur.

But the gradual processes of Arabisation, homogenisation and Islamisation of the country, from a largely Aramaic-speaking majority Christian country to a predominantly Arabic-speaking Muslim majority, and from one monotheistic religion to another – as well as from one Semitic language to another closely related one – was less traumatic culturally and socially less painful than the sudden conversion of a pagan society into a monotheistic polity.

İslam'ın Filistin'deki erken dönemine ilişkin arkeolojik kanıtlar, 7. yüzyılda Filistin'in Müslümanlar tarafından fethedilmesinin ülkenin yerleşim yeri sayısında ve genel refahında bir gerileme yarattığı yönündeki yaygın kanıyı ve sinsi efsaneyi çürütmektedir (Magness 2003: 1‒3).

The archaeological evidence on the early history of Islam in Palestine debunks the common perception and insidious myth that the Muslim conquest of Palestine in the 7th century caused a decline in the number of localities and the overall prosperity of the country (Magness 2003: 1‒3).

Aksine, Müslüman Araplar Filistin'de bir refah ve dinî hoşgörü dönemi başlattılar; Hristiyan ve Yahudi dinî cemaatlerine (Arapça: millet) dinî ve kültürel özerklik tanıdılar ve önceki idari örgütlenmenin devam etmesine izin verdiler (The Encyclopaedia of Islam 1965, Cilt II: 911). İslam devletleri de tıpkı Roma ve Bizans imparatorlukları gibi Filistin'de bir hami-müşteri sistemi uyguladı; bu hamilik sistemi, yerel bir özerkliğin ve güçlü kentsel seçkinlerin ortaya çıkmasına imkân tanıdı.

On the contrary, the Muslim Arabs ushered in a period of prosperity and religious toleration and religious and cultural autonomy for Christian and Jewish religious communities (Arabic: millah) in Palestine and permitted the previous administrative organisation to continue (The Encyclopaedia of Islam 1965, Vol. II: 911). The Islamic states, like the Roman and Byzantine empires, also applied a patron‒client system in Palestine and this patronage system allowed the emergence of a degree of local autonomy and powerful urban elites.

Büyük Filistin'in İslam egemenliğinde yeniden yapılandırılması ve yeniden kurulması, büyük ölçüde savunma ağırlıklı askeri-stratejik nedenlerle, Bizanslıların "Üç Filistin"inden ikisi esas alınarak gerçekleşti (Blankinship 1994). Bu askeri-stratejik yeniden yapılandırma ve yeniden düzenleme, ülkenin adlandırılmasına da yansıdı: "askeri/idari eyalet Filistin" anlamına gelen Cund Filastin. Bu yeniden yapılandırma, aynı zamanda Bizans'ın "Üç Filistin"i ve Suriye'nin diğer bölgelerini savunmaya yönelik stratejik düşüncesindeki bazı temel zayıflıkları gidermeyi amaçlıyordu. Bizans ordusunun karargâhı sahil kenti Sezarya Maritima'daydı ve iç kesimlerdeki, fiilen Palaestina Secunda ile Palaestina Tertia'yı kontrol eden Gassani Arap müttefiklerine büyük ölçüde dayanıyordu. Müslüman Arap komutanlar, Müslüman ordularında hâlâ birçok Gassani Hristiyan askerden yararlanmakla birlikte, Müslüman komutanlara güvenmeyi tercih ettiler.

For largely defensive military-strategic reasons greater Palestine under Islam was reconfigured and reconstituted from two of the ‘Three Palestines’ of the Byzantines (Blankinship 1994). This military-strategic reconfiguration and reorganisation was also reflected in the actual naming of the country: Jund Filastin, the ‘administrative/military province of Palestine’. This reconfiguration was also aimed at addressing some of the fundamental weaknesses of the Byzantine strategic thinking for defending the ‘Three Palestines’ and other regions in Syria. The Byzantine military was headquartered in the coastal city of Caesarea Maritima and relied extensively on the Ghassanid Arab allies of the hinterland who had effectively controlled Palaestina Secunda and Palaestina Tertia. The Muslim Arab commanders, while still using many Ghassanid Christian troops in Muslim armies, preferred to rely on Muslim commanders.

Jund Filastin'in orijinal üç bölgeden (Palaestina Prima ve Palaestina Tertia) iki "Filistin"e indirilmesi askeri-stratejik açıdan da mantıklıydı.

Reducing Jund Filastin from the original Three to ‘Two Palestines’ (Palaestina Prima and Palaestina Tertia) also made sense in military-strategic terms.

İslam'ın erken dönemindeki idari yeniden düzenleme sırasında Filistin, Bizans döneminde büyük Filistin'in, nispeten geniş bir Cund Filistin eyaleti ile küçük bir Cund al-Urdun (Ürdün eyaleti) kombinasyonuna dönüşmesi anlamına geliyordu. Galilee'deki Tiberias'tan yönetilen Cund al-Urdun, günümüzdeki Ürdün ile eşitlenmemelidir. 7. yüzyılın ortalarında Arap Müslüman yönetiminin Filistin ve Levant'ta pekişmesiyle birlikte bölge Filistin, al-Urdun ve Dimaşk (Şam) olarak bölündü.

The administrative reorganisation of Palestine during early Islam meant that Byzantine greater Palestine became a combination of a relatively large Jund Filastin province and a small Jund al-Urdun (Jordan province). Governed from Tiberias in Galilee, Jund al-Urdun should not be equated with modern-day Jordan. With the consolidation of Arab Muslim rule in Palestine and the Levant in the mid-7th century, the region was divided into Filastin, al-Urdun and Dimashq (Damascus)

ve Araplar da (tıpkı Romalılar gibi) merkeziyetsiz bir yönetim biçimini tercih ettiler.

and the Arabs (like the Romans) opted for a decentralised administration.

Emevi döneminde (661‒750 M.S.) Şam bölgesi, cund adı verilen askeri ve idari eyaletlere bölünmüştü. Cund Filastin, 630'lu yıllarda Filistin'in Müslümanlarca fethinden kısa süre sonra örgütlendi. Emeviler, Bizans'a ait birçok yer adı, para ve idari geleneği uyarladı ve bu uyarlama süreci, Cund Filastin eyaletinin pek çok yönünde görülüyordu.

During the Umayyad period (661‒750 AD) the al-Sham region was divided into junds or military/administrative provinces. Jund Filastin was organised soon after the Muslim conquest of Palestine in the 630s. The Umayyads adapted many of the Byzantine toponymic, monetary and administrative traditions and this process of adaptation was evident in many aspects of the province of Jund Filastin.