Dört Büyük Devlet Siyonizme bağlıdır. Ve Siyonizm, doğru ya da yanlış, iyi ya da kötü olsun, köklü geleneklerde, şimdiki ihtiyaçlarda ve gelecek umutlarda yatmaktadır; bu umutlar, bugün o kadim topraklarda yaşayan 700.000 [Filistinli] Arap'ın istek ve önyargılarından çok daha büyük bir öneme sahiptir. (Arthur James Balfour, Nutting 2013'ten alıntı)

The four Great Powers are committed to Zionism. And Zionism, be it right or wrong, good or bad, is rooted in age-long traditions, in present needs, in future hopes, of far greater import than the desires and prejudices of the 700,000 [Palestine] Arabs who now inhabit that ancient land. (Arthur James Balfour, cited in Nutting 2013)

Filistin'deki çatışmanın merkezinde Siyonist yerleşimci-sömürgecilik yer almaktadır; yerleşimci-sömürgecilik bir olay değil, bir yapıdır (Wolfe 2006). Siyonist yerleşimci-sömürgecilik, Avrupa sömürgeciliğinde derin kökler taşımaktadır. Yerli halkların varlığını ve haklarını yok sayan İngiliz sömürgeciler, dünyanın büyük bölümlerini çoğu zaman terra nullius, yani "kimsenin toprağı" olarak görmüşlerdir. Aslen Roma hukukuna dayanan bu ifade, herhangi bir Avrupa devletinin egemenliği altında olmayan toprakları tanımlamak için kullanılmıştır; terra nullius olan topraklar üzerindeki egemenlik ise işgal ve/veya yerleşimci-sömürgeleştirme yoluyla elde edilebilmektedir.

Zionist settler-colonialism is at the heart of the conflict in Palestine; settler-colonialism is a structure not an episode (Wolfe 2006). Zionist settler-colonialism is deeply rooted in European colonialism. Ignoring the existence and rights of indigenous peoples, British colonialists often saw large parts of the earth as terra nullius, ‘nobody’s land’. This (originally Roman legal) expression was used to describe territory which was not subject to the sovereignty of any European state – sovereignty over territory which is terra nullius may be acquired through occupation and/ or settler-colonisation.

Geç on dokuzuncu yüzyılda Avrupa kökenli “Siyonist milliyetçilik” Filistin'in yerleşimci-sömürgeleştirilmesini ve “bütün Yahudilerin toplanmasını” savunan bir siyasi güç olarak ortaya çıktığında, Filistin'in zaten nüfusunun bulunduğu gerçeğine pek dikkat edilmedi. Nitekim 1897'de siyasi Siyonizmi başlatan Birinci Siyonist Kongre'de kabul edilen Basel Programı, hareketin amacını dile getirirken “Yahudi halkı için Filistin'de kamuya açık ve yasal güvence altına alınmış bir yurdun kurulması” ifadesini kullandı ve bu amaç açıklanırken Filistin'in yerli Arap nüfusundan hiç söz etmedi.

When in the late 19th century European ‘Zionism nationalism’ arose as a political force calling for the settler-colonisation of Palestine and the ‘gathering of all Jews’, little attention was paid to the fact that Palestine was already populated. Indeed, the Basel Programme adopted at the First Zionist Congress, which launched political Zionism in 1897, made no mention of a Palestinian indigenous population when it spelled out the movement’s objective: ‘the establishment of a publicly and legally secured home in Palestine for the Jewish people’.

Ayrıca, Siyonistler işlerine destek sağlamak için çaba gösterdikleri ilk yıllarda, Batı'da "insansız bir ülke, topraksız bir halk için" ırkçı efsanesini yaydılar. Bu slogan, İngiliz basınında Siyonizmin sözcüsü olarak sık sık alıntılanan önde gelen bir Anglo-Yahudi yazar ve İngiltere'deki Siyonist hareketin en erken organizatörlerinden biri olan Israel Zangwill tarafından popülerleştirildi. 1914 yılına kadar bile, İsrail'in ilk Cumhurbaşkanı olacak ve Theodor Herzl ile David Ben-Gurion ile birlikte Siyonist düşü gerçeğe dönüştürmekten en çok sorumlu üç kişiden biri olan Chaim Weizmann şunu belirtti:

Moreover, in the early years of their efforts to secure support for their enterprise, the Zionists propagated in the West the racist myth of ‘a land without a people for a people without a land’, a slogan popularised by Israel Zangwill, a prominent Anglo-Jewish writer often quoted in the British press as a spokesman for Zionism and one of the earliest organisers of the Zionist movement in Britain. Even as late as 1914, Chaim Weizmann, who was to become the first President of Israel and who, along with Theodor Herzl and David Ben-Gurion, was one of the three men most responsible for turning the Zionist dream into reality, stated:

Siyonizm, ilk aşamasında öncüleri tarafından tamamen mekanik etkenlere bağlı bir hareket olarak tasarlanmıştı: Filistin adında bir ülke vardı, ama halkı olmayan bir ülkeydi; öte yandan Yahudi halkı vardı, ama bir ülkesi yoktu. Öyleyse geriye, bu halkı bu ülkeyle birleştirmek için, yüzüğe mücevheri yerleştirmekten başka ne gerekiyordu? Bu nedenle ülkenin sahipleri [Türkler], bu evliliğin yalnızca [Yahudi] halkı ve ülke için değil, kendileri için de yararlı olduğuna ikna edilmeli ve kanaat getirtilmeliydi.1

In its initial stage, Zionism was conceived by its pioneers as a movement wholly depending on mechanical factors: there is a country which happens to be called Palestine, a country without a people, and, on the other hand, there exists the Jewish people, and it has no country. What else is necessary, then, than to fit the gem into the ring, to unite this people with this country? The owners of the country [the Turks] must, therefore, be persuaded and convinced that this marriage is advantageous, not only for the [Jewish] people and for the country, but also for themselves.1

Ne Zangwill ne de Weizmann bu demografik değerlendirmeleri gerçek anlamda kastetmişti. Onlar Filistin'de hiç insan olmadığını değil, o dönemde egemen olan Avrupa merkezli ırkçı üstünlük anlayışının çerçevesinde dikkate alınmaya değer hiçbir insanın bulunmadığını kastediyorlardı. Bu bağlamda, Weizmann'ın Yahudi Ajansı'nın yerleşim (kolonizasyon) dairesinin başkanı Arthur Ruppin'e yaptığı bir yorum özellikle açıklayıcıdır.

Neither Zangwill nor Weizmann intended these demographic assessments in a literal fashion. They did not mean that there were no people in Palestine, but that there were no people worth considering within the framework of the notions of racist European supremacy that then held sway. In this connection, a comment by Weizmann to Arthur Ruppin, the head of the colonisation department of the Jewish Agency, is particularly revealing.

Ruppin'in yerli Filistinli Araplar hakkında sorusu üzerine Weizmann şu cevabı verdi: "İngilizler bize orada yüz bin kadar zenci [İbranice: kushim, zenciler] olduğunu ve bunların hiçbir değeri olmadığını söylediler."2

When asked by Ruppin about the indigenous Palestinian Arabs, Weizmann replied: ‘The British told us that there are there some hundred thousand niggers [Hebrew: kushim, negroes] and for those there is no value.’2

İngilizce dilinde "nigger" kelimesi, Siyah ve Afrikalı insanlara yöneltilen Beyaz ırkçı bir hakaret sözcüğüdür. Bu sözcüğün aşağılayıcı çağrışımları, Beyaz Britanya'nın Kutsal Kitap önyargılarından ödünç alıp gündelik dile yaydığı "philistine" kelimesinin aşağılayıcı anlamlarını yankılar. Bununla birlikte, Weizmann ve arkadaşlarının faaliyet gösterdiği Beyaz ırkçı sömürgeci kültür içinde, Filistin'in yerli halkına "nigger" diye atıfta bulunmak içgüdüsel ve doğal karşılanırdı. Weizmann'ın demografik ırkçılığını ve Shaftesbury'nin Kutsal Kitap merkezli Oryantalizmini yansıtan Zangwill, 1920'de sloganının gerçek anlamını takdire değer bir açıklıkla ortaya koymuştur.

In the English language, the word nigger is a White racist slur directed at Black and African people. Its derogatory connotations echo another pejorative English word, philistine, which White Britain borrowed from biblical prejudices and popularised in daily parlance. However, in the White racist colonial culture within which Weizmann and co. operated, the reference to the indigenous people of Palestine as nigger would have been instinctive and natural. Echoing Weizmann’s demographic racism and Shaftesbury’s biblical Orientalism, Zangwill himself spelled out the actual meaning of his slogan with admirable clarity in 1920:

Shaftesbury'nin Filistin'i "halkı olmayan bir ülke" olarak tanımlaması harfi harfine yanlış olsa bile, esasen doğruydu; zira ülkeyle yakın bir bütünleşme içinde yaşayan, kaynaklarından yararlanan ve onu kendine özgü bir izle damgalayan bir Arap halkı yoktur: en fazla bir Arap konaklama yeri vardır. (Zangwill 1920: 104; ayrıca bkz. Kamel 2015)

If Lord Shaftesbury was literally inexact in describing Palestine as a country without a people, he was essentially correct, for there is no Arab people living in intimate fusion with the country, utilising its resources and stamping it with a characteristic impress: there is at best an Arab encampment. (Zangwill 1920: 104; see also Kamel 2015)

İngiliz iç ve imparatorluk kaygılarının, Yahudi Siyonist lobicilerin (özellikle Chaim Weizmann, 1874‒1952) ve Hristiyan Siyonist peygamberlik siyasetinin birbirine geçmesi, 1917 tarihli Balfour Deklarasyonu'na yol açtı; bu deklarasyon Filistin'de bir 'Yahudi yurdu' vaat ediyordu (Anderson, I. 2005: 1, 57‒58). Bir emperyal dünya gücü olan İngiltere böylece ilk kez Siyonist Filistin'i ele geçirme kampanyasına onay verdi. 2 Kasım tarihli bu son derece tartışmalı belge, Dışişleri Bakanı Arthur James Balfour'un (daha sonra Lord Balfour) Siyonist harekete önde gelen İngiliz Yahudi destekçisi Lionel Walter (Lord) Rothschild'e yazdığı bir mektup biçiminde yayımlandı; belgede İngiltere'nin politik Siyonizmi desteklediği bildiriliyordu:

The interplay between British domestic and imperial considerations, Jewish Zionist lobbyists (especially Chaim Weizmann, 1874‒1952) and Christian Zionist prophetic politics would lead to the Balfour Declaration of 1917 which promised a ‘Jewish homeland’ in Palestine (Anderson, I. 2005: 1, 57‒58). Then an imperial world power, Britain gave sanction for the first time to the Zionist campaign for possession of Palestine. This highly controversial document, dated 2 November, was issued by Foreign Secretary Arthur James Balfour (later Lord Balfour), in the form of a letter to a prominent British Jewish supporter of the Zionist movement, Lionel Walter (Lord) Rothschild, declaring British support for political Zionism:

Majestelerinin Hükümeti, Filistin'de Yahudi halkı için ulusal bir yurt kurulmasını olumlu karşılamakta ve bu amacın gerçekleştirilmesini kolaylaştırmak için en iyi çabayı gösterecektir; ancak Filistin'de var olan Yahudi olmayan toplulukların medeni ve dini haklarına ya da diğer herhangi bir ülkede Yahudilerin sahip olduğu hak ve siyasi statüye zarar verecek hiçbir işlemin yapılmayacağı açıkça anlaşılmalıdır. (Said 1980: 3'ten alıntılanmıştır)

Her Majesty’s Government views with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavours to facilitate the achievement of this object, it being clearly understood that nothing shall be done to prejudice the civil and religious rights of the existing non-Jewish communities in Palestine, or the rights and political status enjoyed by Jews in any other country. (Quoted in Said 1980: 3)

Yirminci yüzyılın başında Siyonist Yahudi hareketi, zaten bir dizi uluslararası kongre başlatmış ve Filistin'de küçük Yahudi kolonileri kurmuştu. Ancak Siyonist projeyi Filistin'de büyük bir Avrupa yerleşimci-sömürgeci projesine dönüştürecek olan, çağın önde gelen emperyal gücünün Siyonizmi desteklemesi oldu.

Although the Zionist Jewish movement had already initiated a series of international congresses and established small Jewish colonies in the early 20th century Palestine, it was the sponsorship of Zionism by the leading imperial power of the age that would transform the Zionist project into a major European settler-colonial project in Palestine.

Balfour'un mirası, 1917'de yayımladığı Siyonizm yanlısı Bildirge'den ayrılmaz hâle geldi. Bu bildirgenin nedenleri karmaşıktı. Balfour'un Hristiyan Siyonizmi, büyük ölçüde Yahudi düşmanlığı, abartılmış "Siyonist Yahudi gücü" algısı ve Doğu Avrupa'dan Britanya'ya kitlesel Yahudi göçü korkusuyla besleniyordu. Başbakan olarak Balfour, esas amacı Doğu Avrupalı Yahudilerin Britanya'ya girişini kısıtlamak olan 1905 Yabancılar Yasası'nı çıkarmıştı. Brian Klug bunu oldukça kuşkucu bir dille şöyle ifade etti: "Yahudileri Britanya'dan uzak tutmak ve onları Filistin'e göndermek, aynı antisemitik madalyonun iki yüzüydü."3 Bu noktada Siyonist tarihçiler çoğu zaman itici güçler/saikler ile gerekçelendirme arasındaki ayrımı görmezden gelmeyi tercih etti ve Balfour'un savaş sonrasındaki Hristiyan Siyonist söylemini Bildirge'yi meşrulaştırmak için kullandı. Oysa Balfour'un stratejik ve milliyetçi iç saikleri ve kaygıları, özellikle Doğu Avrupa Yahudiliğinin Birleşik Krallık'a akınını durdurmak için belgelenmiş çabaları ve politikaları, Bildirge'nin arkasındaki saikleri değerlendirmeye çalışan herhangi bir girişimde, ayrıca Balfour taahhüdünün Filistin için uzun vadeli felaket niteliğindeki sonuçlarında göz önünde bulundurulmalıdır.

Balfour’s legacy became inseparable from the pro-Zionist Declaration he issued in 1917. The reasons for the declaration were complex. Balfour’s brand of Christian Zionism was driven by a great deal of Judeophobia, hyped perceptions of ‘Zionist Jewish power’ and of fears of mass immigration of Jews from Eastern Europe to Britain. As Prime Minister, Balfour had passed the 1905 Aliens Act, the main object of which was to restrict the entry into Britain of Jews from Eastern Europe. Brian Klug put it rather sceptically: ‘Keeping Jews out of Britain and packing them off to Palestine were just two sides of the same antisemitic coin’.3 Here Zionist historians often chose to ignore the distinction between drivers/motives and justification and seize upon Balfour’s own post-war Christian Zionist rhetoric to justify his Declaration. Yet Balfour’s strategic and nationalist domestic motives and concerns, especially his well-documented efforts and policies to stop the influx of Eastern European Jewry into the UK, must be taken into consideration in any attempt to assess the motives behind the Declaration as well as the long-term catastrophic consequences for Palestine of that Balfour commitment.

Bu İngiliz Siyonist yanlısı tutumun dinî-siyasi kökleri, 1830'lu yıllarda Lord Shaftesbury (Anthony Ashley Cooper; 1801‒1885) tarafından Londra'da kurulan Protestan Hristiyan Siyonist lobisine kadar uzanır. Shaftesbury, İngiliz aristokrat yönetici seçkinlerinden geliyordu ve on yıllar boyunca Victoria İngiltere'sinin kurumsal düzeninin merkezinde yer aldı. Ayrıca Victoria döneminin zirvesinde toplumsal reformcu politikaları savunmasıyla da tanınır oldu. Shaftesbury, Avam Kamarası'nın Muhafazakâr (Tory) bir üyesiydi, daha sonra da Birleşik Krallık Parlamentosu'nun üst meclisi olan Lordlar Kamarası'nın üyesi oldu. 1834 ile 1841 arasındaki dönemin büyük bölümünde Başbakanlık yapmış olan Lord Melbourne'ün kayınbiraderinin oğluydu; 1840'lı yılların büyük bölümünde ve 1850'lerin başında Dışişleri Bakanı, ardından 1855‒1865 döneminin büyük bölümünde Başbakan olan Lord Palmerston'ın ise üvey kayınbiraderiydi (Merkley 1998:

The religio-political roots of this British pro-Zionist commitment go all the way back to the Protestant Christian Zionist lobby which was established in London in the 1830s by Lord Shaftesbury (Anthony Ashley Cooper; 1801‒1885). Shaftesbury came from the British aristocratic ruling elite and was for decades at the heart of the Victorian establishment. He also became well known for advocating socially reformist policies at the height of the Victorian era. Shaftesbury was a Tory member of the Commons, and later a member of the Lords, the upper house of Parliament in the United Kingdom. He was the nephew-in-law of Lord Melbourne (Prime Minister through most of the period from 1834 to 1841), and the stepson-in-law of Lord Palmerston (Foreign Minister for most of the 1840s and early 1850s, and then Prime Minister for most of the period 1855‒1865) (Merkley 1998:

13). Palmerston (1784–1865), 19. yüzyılın ortalarında iki kez Başbakanlık yaptı. 1830'dan 1865'e kadar olan dönemin çoğunda, Britanya'nın emperyalist gücünün zirvesindeyken İngiliz dış politikasına hâkim oldu. Shaftesbury, art arda gelen İngiliz hükümetleri tarafından güç mevkilerine getirilmeyi teklif edildi; Palmerston onu teşvik etti ve maddi olarak destekledi. İki isim de 1838'de Kudüs'te İngiliz Konsolosluğu'nun kurulmasında etkili oldu. Bu konsolosluk, 19. yüzyılda Hristiyan Siyonistler tarafından yönetiliyordu ve Filistin'de Balfour politikasına yol açan İngiliz emperyal planlarının merkezinde yer aldı (Schölch 1992).

13). Palmerston (1784–1865) served twice as Prime Minister in the mid-19th century. For most of 1830 to 1865 he dominated British foreign policy when Britain was at the height of its imperialist power. Shaftesbury was offered positions of power by successive British governments, Palmerston encouraged and financially supported him and both men were instrumental in the establishment of the British Consulate in Jerusalem in 1838 – a Consulate which in the 19th century was dominated by Christian Zionists and was at the centre of British imperial schemes which led to the Balfour policy in Palestine (Schölch 1992).

Özellikle, haçlı ruhlu Protestan Hristiyan Siyonist Shaftesbury, Yahudilerin "Tanrı'nın kadim halkı" olarak nitelendirdiği şeyin geri getirilmesinin en ateşli savunucusu ve lobicisiydi (Tuchman 1982). Hem kendisi hem de yönettiği etkili çevre, Eski Ahit'in Daniel Kitabı'na dayanan "Dünyanın Sonu" kehanet siyasetinin etkisindeydi; bu siyaset, Yahudilerin Filistin'e "gerçek anlamda dönüşü" ve "Yeniden Kuruluşu" ile gerçekleşeceğine inanılan, evanjelist bir siyasetti. Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşünün yaklaştığı görünürken, Birleşik Krallık'ta Protestan "Yahudi yeniden kuruluşçuluğu" ve Filistin'in yerleşimci-sömürgeleştirilmesi için yapılan savunu artmış ve Orta Doğu'da genişleyen İngiliz İmparatorluğu için son derece yararlı görülmüştür. 19. yüzyılın ortalarından sonlarına doğru Shaftesbury, Lord Lindsay (Crawford 1847: 71), Lord Manchester, George Eliot, Holman Hunt ve Hall Caine gibi kurum içi isimleri de kapsayan İngiliz Hristiyan Siyonist lobisine önderlik etti.

In particular, crusading Protestant Christian Zionist Shaftesbury was the most ardent propagator and lobbyist of the restoration of ‘God’s ancient people’, as he styled the Jews (Tuchman 1982). He and the influential circle he dominated were under the influence of the ‘End of Times’ prophetic politics – evangelising politics based on the Old Testament’s Book of Daniel – which they believed would be fulfilled by the ‘literal return’ and ‘Restoration’ of the Jews to Palestine. As the demise of the Ottoman Empire appeared to be approaching, the Protestant advocacy of ‘Jewish restorationism’ and settler-colonisation of Palestine increased in the UK and was seen as highly beneficial to the expanding British Empire in the Middle East. In the mid-to-late 19th century Shaftesbury led the British Christian Zionist lobby which included establishment figures such as Lord Lindsay (Crawford 1847: 71), Lord Manchester, George Eliot, Holman Hunt and Hall Caine.

Victoria dönemi Protestan emperyalizminin somut bir örneği olan, Kutsal Kitap'ı sert bir dille savunan Shaftesbury aynı zamanda bir mit yaratıcısıydı. Her yerde ve her dönemde görülen Yahudi diasporasının 'geri dönme' özlemi mitini coşkuyla yaydı ve 4 Kasım 1840'ta

Epitomising Victorian Protestant imperialism, Bible-bashing Shaftesbury was also a myth-maker. He pushed zealously the myth of ubiquitous and perennial Jewish diaspora longing to ‘return’, and on 4 November 1840

Londra'daki The Times gazetesinde bir ilan verdi:

he placed an advertisement in the Times (London):

YAHUDİLERİN GERİ DÖNÜŞÜ: Avrupa'nın Protestan hükümdarlarına, Yahudi halkının Filistin topraklarına geri döndürülmesi konusunda bir muhtıra gönderilmiştir. Doğuda yaşanan belirli bir durum birleşimi ve "zamanın diğer çarpıcı işaretleri" tarafından ortaya konulan söz konusu belge, İbrahim'in soyundan gelen [Yahudilere] bu toprakları güvence altına alan ilk ahde dönmektedir. (Wagner 1995: 91'den alıntı)

RESTORATION OF THE JEWS: A memorandum has been addressed to the Protestant monarchs of Europe on the subject of the restoration of the Jewish people to the land of Palestine. The document in question, dictated by a peculiar conjunction of affairs in the East, and other striking ‘signs of the times’, reverts to the original covenant which secures that land to the [Jewish] descendant of Abraham. (Quoted in Wagner 1995: 91)

Shaftesbury, slogan ‘A country without a nation for a nation without a country’ ile doğrudan ilişkilidir; bu söz daha sonra Siyonist Yahudi mitinin temel unsuru haline gelen ‘Halkı olmayan bir topraklar için topraksız bir halk’ sözüne dönüşmüştür (Masalha 1997; Hyamson 1950: 10, 12; Kamel 2015).

Shaftesbury was directly responsible for the propagandistic slogan ‘A country without a nation for a nation without a country’,4 later to be become a key Zionist Jewish myth: ‘A land without a people for a people without a land’ (Masalha 1997; Hyamson 1950: 10, 12; Kamel 2015).

Protestant Zionist hareketinin İngiltere'deki talihi üzerindeki lobi faaliyetlerinin önemini değerlendiren Donald Wagner şöyle yazar:

Assessing the significance of his lobbying efforts on the fortunes of the Protestant Zionist movement in Britain, Donald Wagner writes:

Lord Shaftesbury'nin İngiliz siyasi seçkinleri, kilise liderleri ve sıradan Hristiyan halk üzerindeki etkisi abartılamaz. Onun çabaları ve dini-siyasi düşüncesi, sonraki yüz yıl boyunca İngiltere'nin Yakın Doğu'ya ve özellikle Kutsal Topraklara yönelik sömürgeci yaklaşımının tonunu belirlemiş olabilir. Brightman, Henry Finch ve John Nelson Darby'nin [modern premillenyal dispensasyonalizmin babası]:5 aşağıya bakınız]5 teolojik görüşlerini tek başına bir siyasi stratejiye dönüştürmüştür. Yüksek siyasi bağlantıları ile sıradışı sezgileri bir araya gelerek Hristiyan Siyonist vizyonunu ilerletmiştir. (Wagner 1995: 92)

One cannot overstate the influence of Lord Shaftesbury on the British political elites, church leaders, and the average Christian layperson. His efforts and religious political thought may have set the tone for England’s colonial approach to the Near East and in particular the holy land during the next one hundred years. He singularly translated the theological positions of Brightman, Henry Finch, and John Nelson Darby [the father of modern premillennial dispensationalism]:5 see below]5 into a political strategy. His high political connections, matched by his uncanny instincts, combined to advance the Christian Zionist vision. (Wagner 1995: 92)

1880'de milletvekili, romancı ve evanjelik bir Hristiyan olan ve Shaftesbury'nin takipçisi olan F. Laurence Oliphant (1829‒1888), The Land of Gilead (Kitabın adı, İncil'deki 'Gilead topraklarından' esinlenmiştir) adlı bir kitap yayımladı. Bu kitapta 'Yahudi restorasyonu' planını ve Ürdün Nehri'nin doğusunda Yahudi yerleşimi için ayrıntılı bir proje sundu. Britanya parlamentosunu, Rusya ve Doğu Avrupa'dan Filistin'e Yahudi göçünü desteklemeye çağırdı. Şaşırtıcı olmayan biçimde, Filistinli yerli Araplar'ın da Kuzey Amerika'nın yerli halklarınınkine benzer rezervasyonlara sürülmesini savundu.7

In 1880 F. Laurence Oliphant (1829‒1888), MP, novelist and evangelical Christian, a follower of Shaftesbury, published a book entitled The Land of Gilead (named after the biblical ‘land of Gilead’),6 in which he presented a plan of ‘Jewish restoration’ and a detailed project for Jewish settlement east of the River Jordan. He urged the British parliament to assist Jewish immigration from Russia and Eastern Europe to Palestine. Not surprisingly he also advocated that indigenous Palestinian Arabs be removed to reservations like those of the indigenous inhabitants of North America7

(Sharif 1983: 68) veya daha sonra Güney Afrika'nın geliştirdiği Bantustan ideolojisine işaret ederek (Sharif 1983: 68; Wagner 1995: 93).

(Sharif 1983: 68), or hinting at the Bantustan ideology later developed by South Africa (Sharif 1983: 68; Wagner 1995: 93).

Protestant dini ve emperyalist kaygıların bir araya gelmesi, bazı İngilizleri Hristiyan Siyonist romanlar üretmeye, keşif cemiyetleri kurmaya ve kamuoyu önünde ve özel olarak 'Yahudilerin Filistin'e geri döndürülmesi'ni savunmaya yöneltti.8 Ayrıca Yakın Doğu'da art arda gelen arkeolojik keşifler, askeri macera arayışları ve giderek artan seyahat kitapları, Protestan misyonerlerin, Avrupalı yetkililerin ve Arapça uzmanı akademisyenlerin hayal gücünü ateşledi ve Avrupa devletlerinin Kutsal Topraklara doğrudan müdahil olmasına yol açtı (Shepherd 1987; Osband 1989). Avrupa'nın arkeolojik geçmişe duyduğu bu takıntı, Filistin'in yerli halkına ve modern Filistin köy ve kasabalarındaki yaşama karşı açıkça bir küçümsemeyle damgalanmıştı. İngiliz İmparatorluğu'nun ve Victoria döneminin zirvesinde, 'kutsal yeniden kuruluş' (biblical restorationism) kaynaklı kehanetçi siyaset, İngiltere'nin 'Doğu'daki' sömürgeci müdahalesinin artmasıyla el ele gidiyordu. 19. yüzyılda Kutsal Topraklar, dünyanın dört bir yanında sömürge kaslarını gösteren birkaç Avrupa devleti için cazip bir hedefti. Bölge, özellikle Osmanlı İmparatorluğu siyasi ve ekonomik çözülme belirtileri gösterirken, Batı'nın nüfuzuna hazırdı. Doğu'da, özellikle de Kutsal Topraklarda, Avrupalı bir ulusal varlık ve sömürgeci ticari çıkarlar için yarış, bilimsel faaliyetler ve Şarkiyatçılık (Oriental Studies) kılıfı altında gizleniyordu (Said 1978). Avrupa'nın 'Filistin için yarışı'na paralel olarak, Batı akademisinin çeşitli kesimleri ve Batı Hristiyan kiliselerinin çoğu, Filistin'e artan bir ilgi gösterdi. Yabancı ilgi neredeyse her zaman Hristiyan kurumların kurulması biçimini aldı; Kırım Savaşı'ndan (1853‒1856) sonraki Osmanlı reformları, gayrimüslimlere mülkiyet hakları da dahil olmak üzere eşit haklar tanıdı ve böylece Hristiyan misyonerlik çabası ulusal nüfuzla birleşti. Tanrı'nın ve ülkenin çıkarları paralel ilerliyordu. İngilizler erken davrandı,9 ve kısa sürede Ruslar tarafından da taklit edildiler,10

A combination of Protestant religious and imperialist considerations drove some Britons to produce Christian Zionist novels, to set up exploration societies and to advocate the ‘restoration of the Jews to Palestine’ in public and in private.8 Furthermore, a succession of archaeological discoveries in the Near East, military adventurism and the growing number of travelogues fired the imagination of Protestant missionaries, European officials and Arabist scholars and led to the direct involvement European powers in the Holy Land (Shepherd 1987; Osband 1989). This European obsession with the archaeological past was marked by a decided contempt for the indigenous people of Palestine and life in modern Palestinian villages and towns At the height of the British Empire and the Victorian era prophetic politics of ‘biblical restorationism’ went hand in hand with increasing British colonial involvement in the ‘Orient’. The Holy Land in the 19th century was an attractive target for several European nations which were flexing their colonial muscles around the globe. The region was ready for Western penetration, particularly while the Ottoman Empire was showing signs of political and economic disintegration. The race for a European national presence and colonial commercial interests in the East, and in the Holy Land in particular, was masked by scholarly activities and Oriental Studies (Said 1978). Coinciding with the European ‘scramble for Palestine’, various sectors of the Western academy, and most of the Western Christian churches, displayed an increasing interest in Palestine. Invariably foreign interest took the form of establishing Christian institutions – the Ottoman reforms after the Crimean War (1853‒1856) granted equal rights, including property rights, to non-Muslims – thereby uniting Christian missionary endeavour with national influence. The interests of God and country ran in parallel. The British moved early,9 and were soon emulated by the Russians,10

Almanya'dan,11 Avusturyalılar (Wrba 1996) ve diğerleri, Filistin'de geniş kapsamlı Batı etkisinin başlangıcını işaret etti; Osmanlılar bu etkinin Filistin'i Hıristiyan bir devlet olarak geri almaya yönelik bir girişimin habercisi olabileceğinden korkuyordu.12 Batı nüfuzu o kadar yaygındı ki, Avusturya konsolosu Kont de Caboga 1880'de Kudüs'ün Avrupalı bir şehre dönüştüğünü bildirdi. Kutsal Kitap topografyasını haritalandırmak ve 'tapınağın yerini' araştırmak üzere gönderilen, İngiliz Filistin Keşif Fonu'nun önde gelen subaylarından, İngiliz Kraliyet Mühendisleri'nden Kaptan (sonradan General Sir) Charles Warren (1840‒1927) ise şunu kaydetti: '[İngiliz] Kral Konsolosu [James Finn] yalnızca şehrin yerlilerine değil, yabancılara hükmediyor; ama bu yabancıların çoğu gerçek sahiplerdir, yerliler ise çoğunlukla gasp edenlerdir' (Shepherd 1987: 127‒128).

Germans,11 Austrians (Wrba 1996) and others, marking the beginning of extensive Western influence in Palestine, an influence which the Ottomans feared might be a prelude to attempting to recover Palestine as a Christian state.12 Such was the degree of Western penetration that the Austrian consul, the Count de Caboga, reported in 1880 that Jerusalem had become a European city, and Captain (later General Sir) Charles Warren (1840‒1927) of the British Royal Engineers and one of the key officers of the British Palestine Exploration Fund, who was sent to map the Old Testament topography of Jerusalem and investigate ‘the site of the temple’, noted: ‘[British] King Consul [James Finn] rules supreme, not over the natives of the city, but over strangers; but yet these strangers for the most part are the rightful owners, the natives, for the most part, are usurpers’ (Shepherd 1987: 127‒128).

Protestant Siyonistler ve İngiliz emperyalistleri, "Yahudi Filistin"in Hindistan'a giden ana yol üzerinde, orada bir İngiliz himayesi için elverişli olacağına inanıyorlardı. 19. yüzyılın sonlarından 20. yüzyılın ortalarına kadar üç ünlü İngiliz başbakanı Britanya'da "Gayriyahudi Siyonizm" ile yakından ilişkilendirildi: Süveyş Kanalı'nın kontrolünü İmparatorluk Britanya'sına güvence altına almayı başaran Benjamin Disraeli (1804‒1881), 1917 Balfour Deklarasyonu'nu yayımlayan hükümetin başkanı David Lloyd George (1863‒1945) ve iktidarda olsun olmasın yarım yüzyıla yakın bir süre boyunca politik Siyonizm'e ve İngiliz İmparatorluğu'na bağlı kalan Sir Winston Churchill (Sykes 1973: 45, 52, 207). Hem Disraeli hem de Lloyd George, Hristiyanlık ile Yahudilik arasındaki birleşme veya yakınlık teorilerine hayrandı (Anderson, I.

Protestant Zionists and British imperialists believed that a ‘Jewish Palestine’ would be convenient for a British protectorate there along the main route to India. From the late 19th century to the middle of the 20th century three famous British prime ministers were closely associated with ‘Gentile Zionism’ in Britain: Benjamin Disraeli (1804‒1881), who was successful in securing for imperial Britain control of the Suez Canal, David Lloyd George (1863‒1945), whose government issued the Balfour Declaration of 1917, and Sir Winston Churchill, who for nearly half a century in and out of office was devoted to political Zionism and the British Empire (Sykes 1973: 45, 52, 207). Both Disraeli and Lloyd George were fascinated by the theories of amalgamation or affinity between Christianity and Judaism (Anderson, I.

2005: 60). Lloyd George, Protestan bir Siyonist olan, bir keresinde şöyle dediği aktarılmıştır:

2005: 60). Lloyd George, a Protestant Zionist, was once quoted as saying:

“Yahudiler hakkında, kendi halkımın tarihinden çok daha fazla tarih öğretildi” (Stein 1961: 142); Disraeli Protestan olarak vaftiz edildi, ama Yahudi kökenine karşı hayranlığını sürdürdü. Protestan Hristiyanlığı “tamamlanmış Yahudilik” olarak tanımlayan Disraeli, birçok Hristiyan Siyonist gibi, kendini Eski ve Yeni Ahit arasındaki “kayıp sayfa” olarak nitelendirmekten hoşlanıyordu (Johnson, P. 1993: 324). Disraeli'nin medenileştirici Hristiyan emperyalizmi, Yahudilere karşı himayeci tutumu, Orta Doğu'ya yönelik emperyalist dış politikalarla birleşmişti. Bu politikaları ise İngiltere'nin imparatorluk şairi Rudyard Kipling'in “beyaz adamın yükü” diye adlandıracağı şeyin bir tezahürü olarak gören, babacan ve ırkçı kuramlarla haklı çıkarıyordu.13

‘I was taught far more history about the Jews than about the history of my own people’ (quoted by Stein 1961: 142); and Disraeli was baptised a Protestant, but he remained fascinated by his Jewish background. Describing Protestant Christianity as ‘completed Judaism’, he – like many Christian Zionists – delighted in describing himself as the ‘missing page’ between the Old and New Testaments (Johnson, P. 1993: 324). Disraeli’s civilising Christian imperialism combined patronising attitudes towards the Jews with imperialist foreign policies towards the Middle East, policies which he justified by invoking paternalistic and racist theories which saw imperialism as a manifestation of what Britain’s imperial poet, Rudyard Kipling, would refer to as ‘the white man’s burden’.13

Yüzyıllar boyunca ve siyasi Siyonizm'in sekiz yılı aşkın süresi boyunca Filistin Araplar, Filistin'de mutlak çoğunluğu oluşturuyordu. Balfour, 11 Ağustos 1919'da tipik sömürgeci görüşlerini açıkça dile getirirken bu gerçeğin tamamen farkındaydı ve şöyle yazdı:

For centuries, and for more than eighty years of political Zionism, the Palestinian Arabs were an absolute majority in Palestine. Balfour was fully aware of this fact when, on 11 August 1919, he frankly expressed his typically colonialist views and wrote:

Siyonizm, doğru ya da yanlış, iyi ya da kötü olsun, yüzyıllara dayanan geleneklerde, bugünkü ihtiyaçlarda ve gelecek umutlarında köklüdür; bu kökler, bugün o antik topraklarda yaşayan 700.000 Arap'ın arzu ve önyargılarından çok daha derin bir öneme sahiptir … Yerli bir çoğunluk nüfusun üzerine, ona danışılmadan, bir [Avrupalı] azınlığın dışarıdan gelen insanlarının yerleştirilmesi fikri, Cecil Rhodes ile çalışmış veya Kenya'da Avrupalı yerleşimi teşvik etmiş insanları dehşete düşürecek nitelikte değildi. (Talmon 1965: 248, 250'den alıntılanmıştır)

Zionism, be it right or wrong, good or bad, is rooted in age-long traditions, in present needs, in future hopes, of far profounder import than the desires and prejudices of the 700,000 Arabs who now inhabit that ancient land … The idea of planting a [European] minority of outsiders upon an indigenous majority population, without consulting it, was not calculated to horrify men who had worked with Cecil Rhodes or promoted European settlement in Kenya. (Quoted in Talmon 1965: 248, 250)

1925'te Balfour Filistin'i ziyaret etti ve Kudüs İbrani Üniversitesi'nin açılışında başlıca onur konuğu oldu. Küçük Avrupalı Siyonist Yişuv'un (yerleşim) liderliği tarafından coşkuyla karşılandı.

In 1925 Balfour visited Palestine and was a key guest of honour at the opening of the Hebrew University of Jerusalem. He was greeted enthusiastically by the leadership of the small European Zionist Yishuv (settlement)

Filistin'de; Filistin'in yerli halkının çoğunluğu onu siyah bayraklarla karşılarken.

in Palestine, while the majority of indigenous inhabitants of Palestine welcomed him with black flags.

Palestinen mid-20. yüzyılda yaşanan Nekbe (felaket) içinde İngiltere'nin payını anlamanın anahtarı, bazı İngiliz Hristiyan restorasyonistlerin Filistin'de bir "Yahudi yurdu" projesini ne kadar yoğun biçimde benimsediğinde, Başbakan Lloyd George ile Dışişleri Bakanı Arthur James Balfour'un (Balfour Deklarasyonu'nu yayımlayan kişi) Kitab-ı Mukaddes'i ve "ilahi haklar ve ilahi vaatleri" nasıl gördüğünde, ve genel olarak siyasi Siyonizmin Batı'da olağanüstü bir çekiciliğe sahip olmasında yatmaktadır. Balfour Deklarasyonu kısmen Birinci Dünya Savaşı hesaplarıyla ilham alınmış olsa da, ideolojik bir boşlukta ortaya çıkmamıştır. İçeriği, 19. yüzyıl emperyalist Protestan İngiltere'sinde derin kökler salan Hristiyan Siyonist kehanet siyasetini yansıtıyordu (Verete 1970).14 Bütün bunlar şu anlama geliyordu: başından itibaren Filistin'in ve Filistinlilerin gerçekliği, Batılı ve Siyonist temsillerin Filistin'deki "Yahudi yurdu" tasavvurunun dışında kalmıştır.

The key to understanding the contribution of Britain to the Palestinian Nakba (catastrophe) of the mid-20th century lies in the intensity with which some British Christian restorationists embraced the project of a ‘Jewish homeland’in Palestine; the way in which the Bible and ‘divine rights and divine promises’ were seen by the likes of British Prime Minister Lloyd George and his Foreign Secretary Arthur James Balfour (who issued the Balfour Declaration); and generally the extraordinary appeal political Zionism had in the West. Although the Balfour Declaration was partly motivated by First World War calculations, it was not issued in an ideological vacuum. Its content reflected the Christian Zionist prophetic politics which became deeply rooted in 19th century imperialist Protestant Britain (Verete 1970).14 This all meant that, from the beginning, the reality of Palestine and the Palestinians lay outside Western and Zionist representations of the ‘Jewish homeland’ in Palestine.

Ayrıca Edward Said'in savunduğu gibi, Siyonist mücadelenin "alanı yalnızca kısmen Filistin'deydi"; Siyonist mücadelenin asıl alanı 1948'e kadar Batı'daki başkentlerde kaldı, Filistin'in gerçekliği ve "Siyonistlere karşı yerli direniş" ise Batı'da "ya küçümsendi ya da göz ardı edildi" (Said 1980: 22‒23). Mücadeleyi Orta Doğu'dan çıkararak Filistinliler (ve Araplar) kendilerini temsil etmekten alıkonuldu ve bunu yapamayacak durumda oldukları varsayıldı: "[Onlar] kendilerini temsil edemezler; onların temsil edilmesi gerekir" (Said 1980'den alıntı).15 Siyonist hareketi Batılı kitleler için cazip hale getirirken, liderleri yalnızca Filistin'deki Arapça konuşan halkın varlığını inkâr etmekle kalmadı; Arapları Batı'ya, belirli biçimlerde anlaşılabilecek ve yönetilebilecek bir şeymiş gibi tanıttılar. Siyonizm ile Batı arasında bir dil ve ideoloji topluluğu vardı ve hâlâ var; Araplar bu topluluğun bir parçası değildi. Bu topluluk büyük ölçüde, Batı'da özellikle İslam'a ve genel olarak Doğu'ya karşı süregelen bir düşmanlık geleneğine dayanmaktadır (Said 1979: 25‒26). Hristiyan ve Yahudi Siyonistlerin en önemli başarısı, Arapları Batı'ya temsil edip açıklayabilecekleri konumu ele geçirebilmeleri olmuştur:

Furthermore, as Edward Said argued, the ‘site of the Zionist struggle was only partially in Palestine’; the crucial site of the Zionist struggle remained until 1948 in the capital cities in the West, while the reality of Palestine and ‘the native resistance to the Zionists was either played down or ignored in the West’ (Said 1980: 22‒23). By removing the struggle from the Middle East, the Palestinians (and Arabs) were prevented from representing themselves, and were deemed incapable of doing so: ‘[T]hey cannot represent themselves; they must be represented’ (quoted in Said 1980).15 In making the Zionist movement attractive to Western audiences, its leaders not only denied the existence of the Arabic-speaking people of Palestine; they represented the Arabs to the West as something that could be understood and managed in specific ways. Between Zionism and the West there was and still is a community of language and of ideology; Arabs were not part of this community. To a very great extent this community depends on a tradition in the West of enmity towards Islam in particular and the Orient in general (Said 1979: 25‒26). A major success of the Christian and Jewish Zionists has been their ability to occupy the space from which they were all to represent and explain the Arabs to the West:

[Siyonistler], kendilerini Doğu'nun en kötü aşırılıklarından kurtulmuş, kısmen 'Doğulu' bir halk olarak görerek, Doğulu Arapları Batı'ya açıklamayı, Arapların gerçekte nasıl olduklarını ve hakkında ne olduğunu ifade etme sorumluluğunu üstlenmeyi ve Arapların Filistin'de kendileriyle eşit biçimde var olduklarının asla görünmesine izin vermemeyi üstlendiler. Bu yöntem, Siyonizme Orta Doğu varoluşunun yerli gerçeklerine hem dahil olan hem de onlardan üstün görünme imkânı tanıdı. (Said 1980: 26)

[The] Zionists took it upon themselves as a partially ‘Eastern’ people who had emancipated themselves from the worst Eastern excesses, to explain the Oriental Arabs to the West, to assume responsibility for expressing what the Arabs were really like and about, never to let the Arabs appear equally with them as existing in Palestine. This method allowed Zionism always to seem both involved in and superior to the native realties of Middle Eastern existence. (Said 1980: 26)

Buna rağmen, bu tür Hıristiyan ve Yahudi Siyonist açıklamalara karşın, Siyonist liderler baştan itibaren yalnızca topraklarda insanların bulunduğunun değil, bu insanların büyük sayılarda orada yaşadığının da farkındaydılar. 1897'de Filistin'i ziyaret etmiş ve demografik gerçeklikle yüz yüze gelmiş olan Zangwill, 1905'te Manchester'daki bir Siyonist gruba yaptığı konuşmada şunu kabul etti: 'Filistin'in kendisinin zaten sakinleri var. Kudüs paşalığı, mil kare başına elli iki kişiyle, Amerika Birleşik Devletleri'nden zaten iki kat daha yoğun nüfusludur ve bunların yüzde 25'inden azı Yahudidir' (Zangwill 1937: 210). Erken dönem Siyonist metinlerindeki Filistin nüfusuna dair çok sayıda atıf, Siyonist tarihyazımının Rus Bilu Derneği üyelerinin gelişini esas aldığı 1882'den itibaren, Filistin'deki Siyonist yerleşimin başlangıcından itibaren Filistinli Arapların ‘görünmez’ ya da ‘gizli’ bir varlık olmadığını açıkça göstermektedir. Dahası, son çalışmalar Siyonist liderlerin, kendi deyimleriyle ‘Arap sorunu’ (İbranice: Habe’ayah Ha’arvit) ya da ‘Arap Meselesi’ (İbranice:

Despite such Christian and Jewish Zionist statements, however, the Zionist leaders from the outset were well aware that not only were there people on the land, but that people were there in large numbers. Zangwill, who had visited Palestine in 1897 and come face to face with the demographic reality, acknowledged in 1905 in a speech to a Zionist group in Manchester that ‘Palestine proper has already its inhabitants. The pashalik of Jerusalem is already twice as thickly populated as the United States, having fifty-two souls to the square mile, and not 25 percent of them Jews’ (Zangwill 1937: 210). Abundant references to the Palestinian population in early Zionist texts show clearly that from the beginning of Zionist settlement in Palestine, which Zionist historiography dates to the arrival of the members of the Russian Bilu Society in 1882, the Palestinian Arabs were far from being an ‘unseen’ or ‘hidden’ presence. Moreover, recent studies have shown that Zionist leaders were concerned with what they termed the ‘Arab problem’ (Hebrew: Habe’ayah Ha’arvit) or the ‘Arab Question’ (Hebrew:

Hashelah Ha'arvit). Yazılarından da anlaşıldığı üzere, Siyonist grupların ve yerleşimcilerin çoğunluğunun yerli Filistin nüfusuna yönelik tutumları, ilgisizlik ve aldırmazlıktan himayeci bir üstünlük duygusuna kadar uzanıyordu. Bunun tipik bir örneği, 1890'da Filistin'e göç eden Siyonist yazar ve İşçi Partisi lideri Moshe Smilansky'nin eserlerinde bulunabilir:

Hashelah Ha’arvit). As seen in their writings, the attitudes prevailing among the majority of the Zionist groups and settlers concerning the indigenous Palestinian population ranged from indifference and disregard to patronising superiority. A typical example can be found in the works of Moshe Smilansky, a Zionist writer and Labour leader who immigrated to Palestine in 1890:

Arap fellahlarıyla fazla samimi olmayalım; yoksa çocuklarımız onların yollarını benimser ve çirkin davranışlarından ders alır. Tevrat'a bağlı olan herkes çirkinlikten ve ona benzeyen şeylerden kaçınsın, fellahlardan ve onların aşağılık nitelikolerinden uzak dursun.

Let us not be too familiar with the Arab fellahin lest our children adopt their ways and learn from their ugly deeds. Let all those who are loyal to the Torah avoid ugliness and that which resembles it and keep their distance from the fellahin and their base attributes.

Kuşkusuz, bu tür tutumlara itiraz edenler de vardı.

There were, certainly, those who took exception to such attitudes.

Ahad Ha'am (Asher Zvi Ginzberg), 1891'de Filistin'i ziyaret etmiş liberal bir Rus Yahudi düşünürdü. Hamelitz adlı İbranice süreli yayında, siyasi Siyonizmin etnosantrizmini ve Siyonist yerleşimci-sömürgecilerin Filistinli köylüleri sömürmesini keskin biçimde eleştiren bir dizi makale yayımladı.

Ahad Ha’Am (Asher Zvi Ginzberg), a liberal Russian Jewish thinker who visited Palestine in 1891, published a series of articles in the Hebrew periodical Hamelitz that were sharply critical of the ethnocentricity of political Zionism as well as the exploitation of Palestinian peasantry by Zionist settlercolonists.

Ahad Ha'Am, Filistin'in boş bir toprak olmadığına ve toprak üzerinde başka bir halkın varlığının sorunlar doğurduğuna dikkat çekmek isteyen biri olarak, Siyonist "öncülerin" Arapların anladığı tek dilin güç dili olduğuna inandıklarını gözlemledi ... [Onlar] Araplara karşı düşmanca ve zalimce davranıyorlar, sınırlarını haksız yere çiğniyorlar, nedensiz yere utanç verici biçimde dövüyorlar ve hatta bununla övünüyorlar; bu aşağılık ve tehlikeli eğilimi kontrol etmek için kimse ayağa kalkmıyor. (Masalha 1992: 7'den aktarılmıştır)

Ahad Ha’Am, who sought to draw attention to the fact that Palestine was not an empty territory and that the presence of another people on the land posed problems, observed that the Zionist ‘pioneers’ believed that the only language that the Arabs understand is that of force ... [They] behave towards the Arabs with hostility and cruelty, trespass unjustly upon their boundaries, beat them shamefully without reason and even brag about it, and nobody stands to check this contemptible and dangerous tendency. (Cited in Masalha 1992: 7)

Konunun özüne, kolonistlerin yerli köylülere karşı saldırgan tutumunun, "İsrail topraklarında hâlâ orada yaşayan ve gitmeyi niyet etmeyen başka bir halkın var olduğunu kendilerine hatırlatanlara karşı" duydukları öfkeden kaynaklandığını ileri sürdüğünde doğrudan değindi.

He cut to the heart of the matter when he ventured that the colonists’ aggressive attitude towards the native peasants stemmed from their anger ‘towards those who reminded them that there is still another people in the land of Israel that have been living there and does not intend to leave’.

Bir diğer erken dönem yerleşimcisi olan ve 1886'da Rusya'dan Filistin'e gelen Yitzhak Epstein, Siyonist kolonizasyonun yalnızca ahlaki sonuçlarına değil, aynı zamanda bu girişimin içinde barındırdığı siyasi tehlikelere de dikkat çekti. 1907'de, Siyonistlerin Celile'deki toprak alımlarının, gıyabi toprak sahiplerinin sattığı topraklardan zorla çıkarılan Filistinli köylüler arasında tepki uyandırdığı bir dönemde Epstein, "Gizli Soru" başlıklı tartışmalı bir makale yazdı. Bu makalede Siyonistlerin Arap topraklarını satın alma yöntemlerini sert biçimde eleştirdi. Ona göre Arap çiftçilerin topraklarından yoksun bırakılmasını gerektiren bu yöntemler, gelecekte kaçınılmaz olarak siyasi bir çatışmaya yol açacaktı.

Another early settler, Yitzhak Epstein, who arrived in Palestine from Russia in 1886, warned not only of the moral implications of Zionist colonisation but also of the political dangers inherent in the enterprise. In 1907, at a time when Zionist land purchases in the Galilee were stirring opposition among Palestinian peasants forced off land sold by absentee landlords, Epstein wrote a controversial article entitled ‘The Hidden Question’, in which he strongly criticised the methods by which Zionists had purchased Arab land. In his view, these methods entailing dispossession of Arab farmers were bound to cause political confrontation in the future.

Epstein'ın makalesine Siyonist kurumun öfkeli tepkisinde, ana akım Siyonist düşüncenin iki temel özelliği yansımaktadır: Yahudilerin toprak edinmesinin ahlaki kaygılardan önce geldiği inancı ve Filistin'de ayrımcı ve dışlayıcı bir Yişuv (koloni) savunusu.

Reflected in the Zionist establishment’s angry response to Epstein’s article are two principal features of mainstream Zionist thought: the belief that Jewish acquisition of land took precedence over moral considerations, and the advocacy of a separatist and exclusionist Yishuv (colony) in Palestine.

Avrupalı sömürgeci yerleşimcilerin izinden giden bazı Siyonist liderler, Birinci Dünya Savaşı öncesinde, özellikle Theodor Herzl'in Siyonist romanı Altneuland'da, Filistin'in gerçekliğini ve Avrupalı Yahudi kolonizasyonunun Filistin'e sağlayacağı maddi faydaları, "beyaz adamın yükü" ideolojisine benzer bir üstünlükçü ideolojiye benzer şekilde tasavvur ettiler. Ancak Mandater dönemde, Siyonist liderliğe, Filistin'in yerli halkının sistematik olarak yerinden edilmesi ve "nakledilmesinin" Siyonist girişimin conditio sine qua non'u (vazgeçilmez koşulu) olduğu açık hale geldi (Wiemer 1983: 26; Masalha 1992).

Following in the footsteps of European settler-colonialists, before the First World War some Zionist leaders (notably Theodor Herzl in his Zionist novel Altneuland), conceived the reality of Palestine, and the material benefits European Jewish colonisation would bring to Palestine, to be similar to the supremacist ideology of the ‘white man’s burden’. During the Mandatory period, however, it became clear to the Zionist leadership that a systematic dislocation and ‘transfer’ of the indigenous inhabitants of Palestine was the conditio sine qua non of the Zionist enterprise (Wiemer 1983: 26; Masalha 1992).

Edward W. Said, Orientalism (1978) adlı çığır açan eserinde Batı'nın "Doğu Çalışmaları"nı yıkıcı bir eleştiriye tabi tutmuş ve disiplinin altında yatan varsayımları gözler önüne sermiştir. Ayrıca Kutsal Kitap çalışmalarının Batı Oryantalist söyleminin bir parçası ve uzantısı olduğu sonucuna varmıştır; bu söylem, hiçbir "Doğulu"/Arap/Müslüman okuyucu gözetilmeksizin inşa edilmişti. Said'e göre bu Kutsal Kitap Oryantalist söyleminde Filistin'in yerli halkı, birleşik eylemde bulunma ve ulusal bilinç yoksunu olarak sunulmuştur. Batılı Oryantalistlerin izinden giden Kutsal Kitap alimleri, tarihsel ve arkeolojik sorular üzerinde yoğunlaşmıştır. Orientalism'den iki yıl sonra yayımlanan The Question of Palestine'de Said, Filistinlilerin tarihten silinmesini de açıklamaya çalışmıştır. Ona göre Filistin gerçeğinin yok sayılması üç temel mesele etrafında yoğunlaşmaktadır: birincisi, Filistin'in, Filistinlilerin ve İslam'ın Batı'daki temsilini anlamak. Said'in Covering Islam (1981) kitabı, Orientalism (1978) ve The Question of Palestine (Said 1980; Ashcroft ve Ahluwalia 2001: 125) ile birlikte bir üçlemenin parçası olarak ele alınmalıdır. Said'e göre Batı'da İslam'ın temsilleri, Filistin sorununun önemli bir parçasıdır, çünkü çoğunluğu Müslüman olan Filistinlileri susturmak için kullanılmaktadır (Said 1980; Ashcroft ve Ahluwalia 2001: 128); ikincisi, "bir onaylama ile bir inkar arasındaki mücadeleyi" anlamak; üçüncüsü, Batı Oryantalist tutumlarını Araplara ve İslam'a karşı anlamak; Batılı ırksal önyargıları ve özellikle Siyonist Avrupalı yerleşimcilerin "medenileştirici" güçleri ile "medeniyetsiz", "hain" ve dejenere Doğulu Araplar arasındaki bir mücadele anlatısını anlamak (Said 1980: 25‒28). Bu İncil merkezli söylem, (a) tarihin şekillendirilmesini kapsar; öyle ki bu tarih şimdi Siyonist Filistin iddialarının geçerliliğini doğrular gibi görünmekte ve böylece Filistinlilerin iddialarını küçümsemektedir (Said 1980: 8), ve (b) Filistin'de Siyonist yerleşimci-sömürgeciliğinin Siyonist meşrulaştırılmasını kapsar; bu süreç, 1948'de İsrail'in kurulmasıyla sona ermemiştir.

In his seminal work, Orientalism (1978), Edward W. Said subjected Western ‘Oriental Studies’ to a devastating critique and exposed the underlying presumptions of the discipline. He also concluded that Biblical Studies were part of and an extension of the Western Orientalist discourse, which had been constructed without any ‘Oriental’/Arab/Muslim reader in view. For Said, in this biblical Orientalist discourse the indigenous inhabitants of Palestine were presented as incapable of unified action and national consciousness. The biblical scholars, following in the footsteps of the Western Orientalists, concentrated on historical and archaeological questions. In The Question of Palestine, which came out two years after Orientalism, Said also tried to explain the erasure of Palestinians from history. For him, the deletion of the reality of Palestine centred on three key issues: first, understanding the representation of Palestine, the Palestinians and Islam in the West: Said’s book Covering Islam (1981) should be treated as part of a trilogy which includes Orientalism (1978) and The Question of Palestine (Said 1980; Ashcroft and Ahluwalia 2001: 125). For Said, the representations of Islam in the West are an important part of the question of Palestine because they are used to silence the Palestinians, the majority of whom are Muslims (Said 1980; Ashcroft and Ahluwalia 2001: 128); second, understanding the ‘contest between an affirmation and a denial’; third, understanding Western Orientalist attitudes towards Arabs and Islam; Western racial prejudices, and especially the Western narrative of a contest between the ‘civilising’ forces of the Zionist European settlers and the ‘uncivilised’, ‘treacherous’ and degenerate Oriental Arabs (Said 1980: 25‒28). This biblically framed discourse entails (a) the shaping of history, ‘so that this history now appears to confirm the validity of Zionist claims to Palestine, thereby denigrating Palestinians claims’ (Said 1980: 8), and (b) the Zionist legitimisation of Zionist settler-colonisation in Palestine, a process that did not end with the creation of Israel in 1948.