1948 sonrası Siyonist projeler, yerlerin, mekânların ve olayların yeniden adlandırılması uygulamasıyla Filistin coğrafyasının ve toponimisinin İbranileştirilmesine/Yahudileştirilmesine odaklandı. İbranileştirme projesi, varsayılan İncil'deki yerlerle ilişkili yeni mekânlar ve yeni coğrafi kimlikler inşa etmek için yeniden adlandırmayı kullandı. "Yeni İbranice" adları, Siyonist hegemonik projenin bilinçli olarak seferber edebileceği ideolojik bir itki ve siyasi nitelikleri somutlaştırıyordu. Resmi proje, Hükümet İsimler Komitesi'nin (Va'adat Hashemot Hamimshaltit) atanmasıyla başladı.

Post-1948 Zionist projects concentrated on the Hebraicisation/Judaisation of Palestinian geography and toponymy through the practice of renaming sites, places and events. The Hebraicisation project deployed renaming to construct new places and new geographic identities related to supposed biblical places. The ‘new Hebrew’ names embodied an ideological drive and political attributes that could be consciously mobilised by the Zionist hegemonic project. The official project began with the appointment of the Governmental Names Committee (Va’adat Hashemot Hamimshaltit)

…Ben-Gurion'un Temmuz 1949'da Başbakan olarak yaptığı (bu girişin) ardından. Ben-Gurion, Haziran ayında Naqab/Negev'i ziyaret etmiş ve bölgedeki coğrafi yerlerin hiçbirinin Hebrew (İbranice) adının bulunmadığını fark ederek etkilenmişti. Savaş Günlüğü'nün 11 Haziran 1949 tarihli girişi şöyledir: "Eilat ... Arava'nın açık alanlarından geçtik ... 'Ein Husb'dan ... 'Ein Wahba'ya ... Bu yerlere İbranice adlar vermeliyiz – eğer varsa eski adlar, yoksa yeni adlar!" (Ben-Gurion 1982, Cilt 3: 989).

by Prime Minister Ben-Gurion in July 1949. Ben-Gurion had visited the Naqab/Negev in June and had been struck by the fact that no Hebrew names existed for geographical sites in the region. The 11 June 1949 entry for his War Diary reads: ‘Eilat ... we drove through the open spaces of the Arava ... from ‘Ein Husb ... to ‘Ein Wahba ... We must give Hebrew names to these places – ancient names, if there are, and if not, new ones!’ (Ben-Gurion 1982, Vol. 3: 989).

Nekbe'nin hemen ardından, İsrail'de arkeologlar ve İsrail Keşif Derneği'nin Hükümet İsimleri Komitesi'ndeki üyeleri ilk çabalarını, yeni işgal edilen 'Negev' için yeni bir harita oluşturmaya yoğunlaştırdılar (Abu El-Haj 2001: 91–94). Yeni işgal edilen Filistin arazisi için İbranice isimler oluşturmakla görevlendirilen bu komitenin ürettiği belgelerin hepsinde 'yabancı isimler' ifadesine yer verildi. İsrail halkı, 'yabancı ve mevcut isimleri kökünden söküp atmaya' ve bunların yerine yeni İbranice isimleri 'benimsemeye' çağrıldı. Mevcut isimlerin çoğu Arapçaydı. Negev'deki yüzlerce Arapça yer adını silme ve yerine İbranice isimler koyma görevini üstlenen komite, 18 Temmuz'da ilk toplantısını yaptı ve ardından on aylık bir süre boyunca ayda üç kez toplanarak dağlar, vadiler, pınarlar ve su kuyuları gibi Negev'deki 561 farklı coğrafi oluşuma, kaynak olarak Kutsal Kitap'ı kullanarak İbranice isimler verdi. Negev manzarasından birçok eski Arapça ismin silinmesine rağmen, bazı Arapça isimler benzer sesli İbranice isimlere dönüştü: örneğin, Seil 'Imran, Musa ve Harun'un babasını andırdığı anlaşılan Nahal Amram oldu; Arapça Cebel Harûf (Harûf Dağı), Har Harif (Keskin Dağ) oldu, Cebel Dibba (Göbek Tepe) ise Har Dla'at (Balkabağı Dağı) oldu. Arapça Cebel 'Ideid (Yayvan Dağ) için İbranice bir ad olarak, Kral Davud'un üçüncü eşinin ait olduğu halka atıfla Har Geshur adını reddettikten sonra komite, Negev'de krokus çiçeklerinin yetiştiği için dağa Har Karkom (Çiğdem Dağı) adını vermeye karar verdi. Ancak Arapça 'Ideid adının sesi, yakındaki pınarlar için korundu ve bunlar şimdi, sözde aynı adlı Kutsal Kitap peygamberi Oded'in adını taşıyan Beerot Oded (Oded'in Kuyuları) olarak anılıyor. İsrail Hükümet İsimleri Komitesi, Mart 1956 tarihli raporunda şunu belirtti:

In the immediate post-Nakba period, Israeli archaeologists and members of the Israeli Exploration Society on the Governmental Names Committee concentrated their initial efforts on the creation of a new map for the newly occupied ‘Negev’ (Abu El-Haj 2001: 91–94). Commissioned to create Hebrew names for the newly occupied Palestinian landscape, throughout the documents produced by this committee were reported references to ‘foreign names’. The Israeli public was called upon ‘to uproot the foreign and existing names’ and in their place ‘to master’ the new Hebrew names. Most existing names were Arabic. Charged with the task of erasing hundreds of Arabic place names and creating Hebrew names in the Negev, the committee held its first meeting on 18 July and subsequently met three times a month for a ten-month period and assigned Hebrew names to 561 different geographical features in the Negev – mountains, valleys, springs and waterholes – using the Bible as a resource. Despite the obliteration of many ancient Arabic names from the Negev landscape, some Arabic names became similar-sounding Hebrew names: for example, Seil ‘Imran became Nahal Amram, apparently recalling the father of Moses and Aaron; the Arabic Jabal Haruf (Mount Haruf) became Har Harif (Sharp Mountain), Jabal Dibba (Hump Hill) became Har Dla’at (Mount Pumpkin). After rejecting the name Har Geshur, after the people to whom King David’s third wife belonged, as a Hebrew appellation for the Arabic Jabal ‘Ideid (Sprawling Mountain), the committee decided to call it Har Karkom (Mount Crocus), because crocuses grow in the Negev.28 However, the sound of the Arabic name ‘Ideid was retained for the nearby springs, which are now called Beerot Oded (the Wells of Oded), supposedly after the biblical prophet of the same name. In its report of March 1956 the Israeli Government Names Committee stated:

Özetlenen dönemde antik yerleşim alanları, harabeler ve höyükler (Arapça'da tepe veya arkeolojik höyük anlamına gelir) için 145 isim benimsendi: bunlardan sekizi tarihsel tanımlamaya dayanılarak belirlendi, 16

In the summarised period 145 names were adopted for antiquities sites, ruins and tells [Arabic for hills or archaeological mounds]: eight names were determined on the basis of historical identification, 16

coğrafi yer adlarına göre sekiz tanesi, Arapça kelimelerin anlamına göre, ve adların büyük çoğunluğu (113 tanesi) ise Arapça kelimelerin seslerini taklit ederek belirlenmiştir; bu, yeni adı Hebrew karakterine kavuşturmak için kısmi veya tam bir taklit olup [kabul edilen] dilbilgisi ve sesli harf kurallarına uygun şekilde yapılmıştır. (Abu El-Haj 2001: 95'ten alıntı)29

according to geographical names in the area, eight according to the meaning of the Arabic words, and the decisive majority of the names (113) were determined by mimicking the sounds of the Arabic words, a partial or complete mimicking, in order to give the new name a Hebrew character, following the [accepted] grammatical and voweling rules. (Quoted in Abu El-Haj 2001: 95)29

Hidden Histories adlı kitapta Filistinli akademisyen Basem Ra’ad (2010), Thomas Thompson, Francolino Goncalves ve J. M. van Cangh'ın 1988 tarihli Toponymie Palestinienne: Plaine de St. Jean d’Acre et corridor de Jerusalem adlı çalışmasına atıfta bulunarak, İsrail'in yer adı komitelerinin orijinal görev alanlarının çok ötesine geçtiğini göstermektedir.

In Hidden Histories, Palestinian scholar Basem Ra’ad (2010), citing a 1988 study, Toponymie Palestinienne: Plaine de St. Jean d’Acre et corridor de Jerusalem, by Thomas Thompson, Francolino Goncalves and J. M. van Cangh, shows that the Israeli toponymy committees went far beyond their original mandates:

Yeterli bir İncil geleneği yoktu, bu yüzden proje ilerleyebilmek için İncil'le ya da Yahudilikle ilgili çağrışımları rastgele seçmek zorunda kaldı. Arapça adları İbranileştirmek gerekiyordu; diğer durumlarda ise bir yerin ideolojik olarak tutarlı bir kimlik kazanması için Arapçayı İbraniceye çevirmek gerekiyordu. Örneğin bazı yerler Arapçadan İbranice ses sistemine uyarlandı: Minet el-Muserifa, Horvat Mishrafot Yam oldu; Khirbet el Musherifa ise Horvat Masref olarak değiştirildi. Bu yapay süreçte komiteler zaman zaman gerçek Yahudi geleneklerini unuttu; örneğin Arapça Khirbet Hanuta adının tamamen iptal edilmesi olayında, bu adın büyük olasılıkla Talmud'daki Khanotah'ı karşıladığı fark edilmedi.

There was simply not enough [biblical] tradition to go by, so [the project] could only continue by picking out Biblical or Jewish associations at random. It had to Hebrewise Arabic names, or in other cases translate Arabic to Hebrew to give the location an ideologically consistent identity. For example, some locations were rendered from Arabic into the Hebrew phonetic system: Minet el-Muserifa became Horvat Mishrafot Yam and Khirbet el Musherifa was changed to Horvat Masref. Sometimes, in this artificial process, the committees forgot about certain genuine Jewish traditions, as in the case of the total cancelling of the Arabic name Khirbet Hanuta, not recognising that it probably rendered the Talmudic Khanotah.

Bu zorla yeniden adlandırma uygulaması çoğu zaman Kutsal Kitap geleneğine de aykırıydı; en belirgin örnek, 1967'den sonra Yalu ve ‘İmwas gibi Arapça adların silinmesidir. Yalu, Ayallon'a dönüştürüldü. Batılı Emmaus olarak bilinen ve İsa'nın hikâyesiyle ilişkilendirilen ‘İmwas ise, Beit Nuba ile birlikte 1967'de yerle bir edilen üç köyden biriydi. Köylerin eski taşları, yeni yapılara yerel gelenek ve yaşlılık kazandırmak amacıyla Yahudi müteahhitlere satıldı; bütün bölge ise Kanadalı bir bağışçının milyonlarla sağladığı kaynaklarla, trajik bir biçimde Canada Park'a dönüştürüldü.

This forced exercise of re-naming often even went against Biblical tradition, most notably in erasing the Arabic names Yalu and ‘Imwas [after 1967]. Yalu became Ayallon, while ‘Imwas, Western Emmaus, associated with the Christ story, was one of the three villages, along with Beit Nuba, razed in 1967. The old stones from the villages were sold to Jewish contractors to lend local tradition and age to new buildings elsewhere, and the whole area was turned into the tragic Canada Park, made possible by millions from a Canadian donor.

(Ra’ad 2010: 188–189; Thompson et al. 1988).

(Ra’ad 2010: 188–189; Thompson et al. 1988).