1.6 Filistin'in Yüksek Gelişmiş Şehirleri - Filistin: Dört Bin Yıllık Bir Tarih | Quran Course

1.6 Filistin'in Yüksek Gelişmiş Şehirleri - Filistin: Dört Bin Yıllık Bir Tarih | Quran Course

0% read · 2 min left

Filistin: Dört Bin Yıllık Bir Tarih Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

1.6 Filistin'in Yüksek Gelişmiş Şehirleri

1.6 The Highly Developed Cities Of Philistia

by Nur Masalha2 min readViewed 198 times

Demir Çağı'nın büyük bölümü boyunca (yakl. M.Ö. 1200‒600) Filistiye, güçlü uluslararası ticaret bağlantılarına dayanarak gelişti ve aşağıda göreceğimiz gibi, M.Ö. 6. yüzyılın sonu‒5. yüzyılın başında Filistin'in ilk parasal sistemini geliştirdi. Filistiye'nin karasal kazıları ve gemi enkazlarının sualtı arkeolojisi, Filistlilerin son derece medeniyetli bir halk olduğunu ortaya koymuştur.

Throughout much of the Iron Age (c. 1200‒600 BC) Philistia flourished on strong international trade links and, as we shall see below, developed the first monetary system of Palestine in the late 6th‒early 5th century BC. Terrestrial excavations and underwater archaeology of shipwrecks of Philistia have revealed that the Philistines were a highly civilised people.

Onlar gelişmiş denizciler, son derece yetkin mimarlar ve şehir plancılarıydı; ayrıca çok sanatsal çömlekçiler, dokumacılar, fildişi ve metal işçileriydi (Dothan 1992). Tıpkı Fenikeliler gibi Filistliler de gelişmiş deniz teknolojisi geliştirdiler; bu da muhtemelen onların denizci bir halk olarak ünlerini artırdı. Kökenleri (Ege veya Yakın Doğu) bilim insanları arasında ciddi biçimde tartışılmış olsa da (Berlin 1997) – en son araştırmalar onların Levant'ın yerli bir halkı olduğunu öne sürse de (Evian 2017) – Filistin'deki gelişmiş Filistli şehir devletlerinin evriminin, bir ölçüde, karmaşık antik Yunan polisinin evrimine benzediğini varsaymak için iyi nedenler vardır. Zamanla, özellikle Helenistik ve Roma dönemlerinde daha belirgin biçimde, Filistin'deki birkaç şehir, özellikle güneydeki Askalon ve kuzeydeki Ptolemais (Akka), tipik Yunan poleisi haline gelecekti. Yunanca polis (çoğulu poleis), 'şehir devleti', antik dönem boyunca şehir, devlet ve nihayetinde vatandaşlığın atası olarak evrilmeyi sürdürdü; Yunanca polis (Arapça madinah), Helenistik, Roma ve Bizans dönemlerinde varlığını sürdürdü ve Roma ve Yunanca konuşan Bizans Filistin'indeki şehirlerin adlandırılmasında yaygın hale geldi; bu kelime, Filistin'deki Nablus şehrinin uyarlanmış adında da görülür (aslında Neapolis).

Filistin'in o dönemdeki güçlü ticaret geleneği ve teknolojik yenilikleri, Filist uygarlığının doğası – yüksek düzeyde gelişmiş ve etkili bir Akdeniz kültürü ve siyasi yapısı – son dönem arkeolojik kazılarla doğrulanmıştır. Filistin arkeolojisi, Filist şehir devletlerinin, Filistin'in diğer çağdaş bölgelerine kıyasla kentsel ve teknolojik gelişim açısından (demirden çanak çömleğe kadar) çok daha ileri düzeyde, oldukça sofistike bir kültüre sahip olduklarını göstermiştir. Filistin kıyısındaki bu yüksek gelişmişlik düzeyine dair, İsrailliler tarafından kazılan arkeolojik kanıtlar, modern Tel Aviv şehrinin kuzey sınırının dışında bulunmuştur. Tel Aviv, 1909'da Doğu Avrupalı Yahudi yerleşimciler tarafından kurulan ve 1948'e kadar Filistin'deki Siyonist Yişuv yerleşimci kolonisinin fiilen başkenti olan, İsrail'in “anaşehri” sayılan metropoldür. Bu kanıtlar, MÖ 12.–10. yüzyıllarda gelişen bir liman kasabası olan Filist kasabası Tel Qasile'nin kalıntılarında ortaya çıkarılmıştır. Bu arkeolojik buluntular, Tel Aviv Üniversitesi kampüsünde, Tel Aviv'in Ramat Aviv semtinde bulunan tarihi ve arkeolojik bir müze olan “Eretz Israel Müzesi”nde sergilenmektedir. Tel Aviv Üniversitesi kampüsünün kendisi ise, 1948 Mart ayında Haganah tarafından boşaltılan modern bir Filistin köyü olan Şeyh Muvannis'in ve eski bir Filist kasabasının kalıntıları üzerine inşa edilmiştir.

The strong tradition of trading and the technological innovation of Philistia during that period, and the nature of Philistine civilisation – a highly developed and influential Mediterranean culture and polity – have all been confirmed by recent archaeological excavations. The archaeology of Philistia has shown that the Philistine city-states had a highly sophisticated culture, in fact far more advanced in urban and technological development (from iron to pottery) than other contemporary regions of Palestine. Israeli- excavated archaeological evidence for this high level of development of the coast of Philistia was found outside the northern border of the modern city of Tel Aviv (the Israeli metropolis – ‘mother city’ – founded by East European Jewish settlers in 1909 and effectively the capital of the Zionist Yishuv settler colony in Palestine until 1948) in the remains of Tel Qasile, a Philistine town which formed a thriving harbour town through the 12th‒10th centuries BC. These archaeological discoveries were deposited in ‘the Eretz Israel Museum’ on the campus of Tel Aviv University, a historical and archaeological museum in the Ramat Aviv neighbourhood of Tel Aviv. The campus of Tel Aviv University itself was constructed on the ruins of an ancient Philistine town and a modern Palestinian village, al-Shaykh Muwannis, depopulated by the Haganah in March 1948.

Demir Çağı boyunca Filistin, güney ve kuzey doğal sınırlarıyla, iki güçlü ticaret komşusu olan Mısır ile Fenike arasında yer alan ayrı bir siyasi birim olarak ortaya çıktı; aynı zamanda batıda Ege bölgesiyle ve güneyde Arabistan ile canlı bir uluslararası ticaret geliştirdi. Bu komşuluk, Filistlilerin uluslararası ticaret bağlantılarını, ekonomilerini ve kendine özgü bir jeopolitik bölge ile maddi kültürü geliştirmek için kurnazca kullanmasıyla değerlendirildi (Ben-Shlomo 2010; Thompson 2016). Filistin'in ticarete dayalı ekonomisi, çok tanrılılık ve kültürel melezlik ile şekillenmiş bir ülkede de önemli bir birleştirici unsurdu. Filistliler diğer yerel halklarla kaynaşdı ve kıyı liman kentlerinde ile çevre köylerinde yaşadı. Başlıca kentleri özerk krallar tarafından yönetiliyordu ve nüfusları, Filistin'in diğer yerli halklarıyla karışmış ve bütünleşmişti. Gazze, Yafa, Ekron, Aşdod, Aşkelon ve Gat gibi antik kentlerde ortaya çıkarılan, üslup olarak stilize kuşlarla bezenmiş çanak çömlek kalıntıları, antik Filistin'deki gelişmiş Filist kentlerinin arkeolojik kanıtını sunar. Mısır ile Fenike arasında Doğu Akdeniz kıyısı boyunca seyreden gemiler, erzaklarını yenilemek ve fırtınalı havalarda sığınmak için Filistin'in limanlarını (Gazze, Aşkelon, Aşdod, Yafa ve Tantur/Dor) kullandı. Özellikle, Filistin'in kentleri Via Maris ("Filistlilerin Yolu") uluslararası ticaret yolunu kontrol etti ve ticaret kervanlarından bölgelerinden geçmeleri için geçiş ücreti aldı (Gallagher 1999: 113).

Throughout the Iron Age Philistia, with its southern and northern natural borders, emerged as a distinct polity nestling between two powerful trading neighbours, Egypt and Phoenicia, but also cultivated flourishing international trade with the Aegean region in the West and Arabia in the south. This neighbourhood was shrewdly exploited by the Philistines, who used it to develop their international trade links, economy and a distinct geo-political region and material culture (Ben-Shlomo 2010; Thompson 2016). The trade-based economy of Philistia was also a major unifying factor in a country which was shaped by polytheism and cultural hybridity. The Philistines integrated with other local populations and lived in coastal port towns and their surrounding villages. Their key cities were ruled by autonomous kings and their populations were mixed and inteThe grated with other indigenous populations of Palestine. Pottery remains excavated in ancient cities such as Gaza, Jaffa, Ekron, Ashdod, Ascalon and Gath, decorated with stylised birds, provide archaeological evidence for highly developed Philistine cities in ancient Palestine. Ships sailing along the Eastern Mediterranean coast between Egypt and Phoenicia used the harbours of Philistia (Gaza, Ascalon, Ashdod, Jaffa and Tantur/Dor) to replenish supplies and take shelter in stormy weather. Crucially, the cities of Philistia controlled the international trade route of the Via Maris (‘Way of the Philistines’) and charged the trade caravans tolls for passing through their region (Gallagher 1999: 113).