10.6 Saf Siyonist Yerleşimci Sömürge ve Tek Dilli Zihniyet: Filistinli Arap Maşa ve Sacara'dan İsrailli Kfar Tavor ve İlaniya'ya

10.6 Saf Siyonist Yerleşimci Sömürge ve Tek Dilli Zihniyet: Filistinli Arap Maşa ve Sacara'dan İsrailli Kfar Tavor ve İlaniya'ya - Filistin: Dört Bin Yıllık Bir Tarih | Quran Course

1994) Filistin'deki Siyonist yerleşim topluluğunda (Yişuv). Solcu laik Po'ale Tzion Siyonist hareketinin bazı liderleri, örneğin Ukrayna'da doğan ve 1910'da Filistin'e göç eden, Siyonist bir yazar, yayıncı ve bir Yidiş gazetesinin editörü olan Ya'akov Zerubavel (doğum adı Ya'akov Vitkin), Yidiş dilinin güçlü savunucularıydı. Yidiş, Orta ve Doğu Avrupa'nın Yahudi topluluklarınca konuşulan bir Alman lehçesidir. Bu liderler, birçok solcu laik Siyonist gibi, İbranicenin yalnızca birkaç Yahudi aydının dili olduğu ve bu nedenle partinin, başta Doğu Avrupa'da Yidişçe konuşan kitlelere ulaşma hedefine uygun olmadığı görüşünü paylaşıyorlardı (Chaver 2004: 97). Yidiş, Aşkenaz Yahudilerinin tarihsel ve tam anlamıyla "ana dili" (mame-loshn) olup, bu dili İbranice ve Aramice olan "kutsal dil" (loshn koydesh) ile ayırt eder. Yidiş, sözdizimi ve sözcük dağarcığının çoğunu Almancadan alır, ancak Slav dillerinden, İbraniceden ve Aramiceden de ödünçlemeler içerir. Bununla birlikte, Siyonist yerleşimci liderlerin çoğu için Yidiş, küçümsenen ve kadınsılaştırılmış diaspora Aşkenaz Yahudiliğiyle yakından ilişkilendirilirken, modern İbranice ise yeni, erkekleşmiş, yerleşimci-sömürgeci İbrani Adam'ı temsil ediyordu. Ya'akov Vitkin bile soyadını Ya'akov Zerubavel olarak değiştirdi. Böylece erken Yişuv'daki "Diller Savaşı", "yeni İbranice"nin zaferiyle sonuçlandı; bu dilin üstünlüğü, Siyonizmin "siyasi-toplumsal mitlerinin" (Azaryahu 1995), siyasi Siyonizmin ve Yişuv kolonisinin militan Siyonist Yahudi "ulusal" kimliğinin oluşturulmasında merkezi bir rol oynadı.

1994) in the Zionist colony (Yishuv) in Palestine. Some leaders of the leftwing secular Po’ale Tzion Zionist movement, such as Ya’akov Zerubavel (born Ya’akov Vitkin in the Ukraine, immigrated to Palestine in 1910), who was a Zionist writer, publisher and editor of a Yiddish newspaper, were strong proponents of Yiddish – a German dialect spoken by the Jewish communities of Central and Eastern Europe – shared the view of many left-wing secular Zionists that Hebrew was the language of only a few Jewish intellectuals and therefore not suitable for the party’s goal of reaching the primarily Yiddish-speaking masses in Eastern Europe (Chaver 2004: 97). Yiddish is the historical and literally the ‘mother language’ (mame-loshn) of the Ashkenazi Jews, distinguishing it from the ‘holy tongue’ (loshn koydesh), meaning Hebrew and Aramaic. Yiddish takes most of its syntax and vocabulary from German but has loans from Slavic languages and Hebrew and Aramaic. However, for most early Zionist settler leaders Yiddish was closely associated with the despised and feminised diaspora Ashkenazi Judaism, while modern Hebrew represented the new masculinised settler-colonising Hebrew Man. Even Ya’akov Vitkin changed his family name to Ya’akov Zerubavel. Thus the ‘War of the Languages’ in the early Yishuv ended in victory for the ‘new Hebrew’, whose ascendancy was central to the formulation of the ‘politico- social myths’ of Zionism (Azaryahu 1995), of political Zionism and the construction of the militant Zionist Jewish ‘national’ identity of the Yishuv colony.