10.12 Kendini Yeniden Yaratma, Kendini Yerlileştirme ve Kendini Eskitme: İsrail'in Yırtıcı Siyonist Aşkenazi Seçkinleri Tarafından Kişisel Ad Değiştirme

10.12 Kendini Yeniden Yaratma, Kendini Yerlileştirme ve Kendini Eskitme: İsrail'in Yırtıcı Siyonist Aşkenazi Seçkinleri Tarafından Kişisel Ad Değiştirme - Filistin: Dört Bin Yıllık Bir Tarih | Quran Course

Ben-Gurion'a göre, bir İbrani geleneğinin icadı ve bir ulusun sentezlenmesi, İbranice İncil'in artık dinî bir belge ya da teolojik iddiaların bir deposu olmadığı anlamına geliyordu; ulusallaştırılmış ve ırksallaştırılmış, laik Siyonizmin modern kuruluş mitlerinin merkezinde yer alan kutsal bir metin olarak yeniden tasarlanmıştı. Yahudi ulusçuluğunun köklü geçmişini savunan (Smith, A. 1986, 1989: 340‒367) bir laik milliyetçiliğin ilkelci (primordialist) bir ideolojisi olarak ve Avrupa merkezli völkisch ve ırk ideolojilerinden esinlenen Ben-Gurion'un Siyonizmi, İncil'e tamamen işlevsel bir biçimde bakıyordu: İncil dili, anlatıları ve yer adları, harekete geçirici bir mit ve Yahudilerin "toprak üzerindeki hakkı" için bir "tarihsel anlatı" olarak işlev görüyordu; bu iddia, son arkeolojik bulgularla mutlaka doğrulanmayan bir iddiaydı. Ben-Gurion için İncil anlatısının ve yer adlarının gerçek tarihsel olayların ve geçmişin nesnel ve doğru bir kaydı olup olmadığı önemli değildi. Ben-Gurion'un, İsrail devletinin yeniden canlandırdığı antik olayların gerçekten yaşandığını varsayıp varsaymadığı tam olarak açık değildir. Ancak, onun açıkladığı gibi: "[İncil'deki] hikâyenin bir olayın doğru bir kaydı olup olmadığı önemli değildir. Önemli olan, Yahudilerin Birinci Tapınak dönemine kadar uzanan süreçte buna inanmış olmalarıdır" (Pearlman 1965: 227; ayrıca Rose 2004: 9).

For Ben-Gurion, the invention of a Hebrew tradition and the synthesising of a nation meant that the Hebrew Bible became not a religious document or a repository of theological assertions; it was reinvented as a nationalised and racialised sacred text central to the modern foundational myths of secular Zionism. As a primordialist ideaology of secular nationalism, asserting the antiquity of Jewish nationalism (Smith, A. 1986, 1989: 340‒367), and inspired by Eurocentric völkisch and racial ideologies, Ben-Gurion’s Zionism viewed the Bible in an entirely functional way: the biblical language, narrative and place names functioned as a mobilising myth and as an ‘historical account’ of Jews’ ‘title to the land’ – a claim not necessarily borne out by recent archaeological findings. For Ben-Gurion, it was not important whether the biblical narrative and place names were an objective and true record of actual historical events and the past. It is not entirely clear whether Ben-Gurion assumed that the ancient events the Israeli state was re-enacting had actually occurred. But, as he explains, ‘It is not important whether the [biblical] story is a true record of an event or not. What is of importance is that this is what the Jews believed as far back as the period of the First Temple’ (Pearlman 1965: 227; also Rose 2004: 9).

Ben-Gurion gibi, birçok laik işçi Siyonisti de en başından itibaren dine karşı derinden ikircikli bir tutum sergiledi. Hareketin adı, başlangıçta Kudüs'te bir kalenin adı olan "Siyon" kelimesinden türetilmiş olmasına rağmen, Siyonizm Yahudiliği yeniden icat etti ve Yahudi temalarını siyasi eyleme dönüştürdü. Ayrıca Siyonizm, diaspora'daki Yahudi yaşamından farklı olacak yeni bir İbrani toplumu yaratma hedefine sahipti ve çok dinli ve çoğulcu Kudüs'ü böyle yeni bir toplumun kurulması için uygun bir yer olarak görmedi. Kent yalnızca yabancılarla (yerli Filistinli Araplarla) dolu değildi, aynı zamanda Siyonizm karşıtı ultra-Ortodoks topluluğun bir parçası olan barışçıl "eski Yahudi Yişuv"unun da yaşadığı bir yerdi. Bu nedenle Siyonistlerin, Filistin'in Yafa kentinin hemen dışında, Akdeniz kıyısında yeni (ve saf) Yahudi kenti Tel Aviv'i inşa etmeyi tercih etmelerine şaşmamak gerekir. Tel Aviv, 1910 yılında, İncil'e göre İsraillilerin değil, Filistlilerin yönettiği bir bölgede kuruldu.

Like Ben-Gurion, many secular labour Zionists displayed from the outset a deeply ambivalent attitude towards religion. Although the movement’s name is derived from the word ‘Zion’, which was originally the name of a fortress in Jerusalem, Zionism reinvented Judaism and translated Jewish themes into political action. Furthermore, Zionism had ambitions to create a new Hebrew society that would be different from Jewish life in the diaspora and did not see multi-religious and pluralistic Jerusalem as the appropriate place for the founding of such a new society. Not only was it full of aliens (native Palestinian Arabs), but it was also inhabited by the peaceful ‘old Jewish Yishuv’, whose members were part of the anti-Zionist ultra-Orthodox community. It is no wonder, therefore, that the Zionists preferred to build the new (and pure) Jewish city of Tel Aviv on the Mediterranean coast, just outside the Palestinian city of Jaffa. Tel Aviv was founded in 1910 in a region which, according to the Bible, was ruled by the Philistines (not the Israelites)

Yeni bir erkek kolektif belleğinin icadı, hegemonik devlet gücüne dayanıyordu: "Yeni İbranice" dili, "Yeni İbrani Erkek", yeni ve militarize bir toplum, yalnızca Yahudilerden oluşan bir "İbrani Şehri" (Tel Aviv), bir "Yeni Yişuv" yerleşimci kolonisi ve Filistin Topraklarındaki Genel İbrani İşçiler Federasyonu olan Histadrut'un yeni ve silahlı İbrani işçileri. 1920'de kurulan militarize Histadrut ile askerlik hizmeti, Siyonist fetih projesinin merkezindeydi. Bu proje, yeniden inşa edilmiş kaslı ve militan ulusal kimliği temsil ediyordu. Özellikle militarize Histadrut, Siyonist Yişuv'un hem ekonomik hem de askeri-güvenlik altyapısına hakim oldu; göç, toprak yerleşimi ve kolonizasyon, ekonomik faaliyetler, işgücü istihdamı ve askeri örgütlenme ve savunmada (Haganah) büyük rol oynadı. Sendika faaliyeti, faaliyetlerinin yalnızca bir parçasıydı. İsrail'in Filistinli vatandaşları 1959'a kadar üye olarak kabul edilmedi. Histadrut, kan ve ortak soy bağına dayalı bir "Yeni Yerleşim" yaratmayı ve "kutsal topraklarıa" fetih yoluyla yeniden kazanmayı amaçlayan bu çabanın merkezi haline geldi. 1920'lerde Siyonist İşçi liderliği de Filistin'de bir boykot stratejisi geliştirmeye başladı. Nitekim 1929'da Ben-Gurion, her İbrani şehrini ve kasabasını, yalıtılmış noktaları birbirine bağlayan toprağı ve insan köprüsünü çevreleyen [Siyonist] işçi yerleşimlerinden oluşan bir "Demir Duvar"a ihtiyaç olduğunu yazdı; bu duvar, münhasır "İbrani işgücü" ('avoda 'ivrit) ve "İbrani toprağı" (adama 'ivrit) doktrinini uygulayabilecek nitelikte olacaktı (Masalha 1992: 24‒25).

The invention of a new masculine collective memory was based on hegemonic state power: the ‘New Hebrew’ language, the ‘New Hebrew Man’, a new and militarised society and an exclusively Jewish ‘Hebrew City’ (Tel Aviv), a ‘New Yishuv’ settler colony, and the new and armed Hebrew workers of the Histadrut, the General Federation of Hebrew Workers in the Land of Israel. Established in 1920, the militarised Histadrut and military service were central to the Zionist project of conquest. They represented that newly constructed muscular and militant national identity. The militarised Histadrut, in particular, dominated both the economic and military- security infrastructure of the Zionist Yishuv and played a major role in immigration, land settlement and colonisation, economic activities, labour employment and military organisation and defence (the Haganah), with trade union activity as only one part of its activities.26 Palestinian citizens of Israel were not admitted as members until 1959. The Histadrut became central to this drive designed to create a ‘New Settlement’ of blood and common descent and redeem the ‘biblical soil’ by conquest. In the 1920s the Zionist Labour leadership also began to develop a boycott strategy in Palestine. Thus, in 1929, Ben-Gurion wrote of the need for an ‘Iron Wall of [Zionist] workers’ settlements surrounding every Hebrew city and town, land and human bridge that would link isolated points’ and which would be capable of enforcing the doctrine of exclusive ‘Hebrew labour’ (‘avoda ‘ivrit) and ‘Hebrew soil’ (adama ‘ivrit) (Masalha 1992: 24‒25).

Within the Zionist strategies, there is a long list of Zionist leaders who formally changed their names from Russian and East European to Hebrew-sounding names. Many changed their names following Ben-Gurion's military directives after the establishment of Israel in 1948. While only a small minority of East European Jews who had migrated to the US or Britain chose voluntarily to anglicise their names, members of almost the entire Zionist elite of Israel were pressurised after May 1948 to change their European names to 'authentic'-sounding biblical ones. In fact this intense pressure was applied almost immediately after the establishment of Israel in May 1948. It was applied top down by Prime Minister and Defence Minister David Ben-Gurion, who effectively ordered all senior officers of the Israeli army to change their European surnames. Yigael Sukenik, chief of operations and acting chief of staff of the army in 1948, was the first to comply: 'On June 28, 1948, Ben-Gurion swore in the members of the IDF high command, insisting that each one adopted a Hebrew last name. Since most chose their Haganah code names, Yigael Sukenik became Yigael Yadin' (Pasachoff 1997: 220).

Within the Zionist strategies, there is a long list of Zionist leaders who formally changed their names from Russian and East European to Hebrew-sounding names. Many changed their names following Ben- Gurion’s military directives after the establishment of Israel in 1948. While only a small minority of East European Jews who had migrated to the US or Britain chose voluntarily to anglicise their names, members of almost the entire Zionist elite of Israel were pressurised after May 1948 to change their European names to ‘authentic’-sounding biblical ones. In fact this intense pressure was applied almost immediately after the establishment of Israel in May 1948. It was applied top down by Prime Minister and Defence Minister David Ben-Gurion, who effectively ordered all senior officers of the Israeli army to change their European surnames. Yigael Sukenik, chief of operations and acting chief of staff of the army in 1948, was the first to comply: ‘On June 28, 1948, Ben-Gurion swore in the members of the IDF high command, insisting that each one adopted a Hebrew last name. Since most chose their Haganah code names, Yigael Sukenik became Yigael Yadin’ (Pasachoff 1997: 220).