Filistin'in eğitimli kentsel seçkinleri ve gelişen kent mekânları, Filistin fikrinin erken dönemde şekillenmesinde önemli bir rol oynadı. Geç Antik Çağ'a kadar Latince ve Koine Yunancası, Bizans İmparatorluğu'nun baskın dilleriydi; Latince 6. yüzyılda hâlâ devletin resmî dili olarak kalırken, Filistin'de tüccarların, çiftçilerin, denizcilerin ve sıradan yurttaşların yaygın kullandığı dil Yunancaydı. Ayrıca, Arapçayla yakından ilişkili olan Aramice, ülkedeki nüfusun çoğunluğunu oluşturan (ağırlıklı olarak Hristiyan) Filistinli köylüler arasında yaygın bir dildi. Uygulamada, Yunanca ve Latince, Bizans Filistin'indeki eğitimli kentsel seçkinlerin baskın dilleriydi; eğitimi, ticareti, yönetimi, resmî belgeleri, sanat ve mimariyi ve Filistin'in ve Doğu Akdeniz'in dört bir yanındaki başlıca yer adlarını etkiliyordu. Ancak Yunanca, İslam'ın doğuşundan kısa bir süre önce, geç Bizans Filistin'inin lingua franca'sı hâline geldi. Sonuç olarak, Filistin yer adlarının Helenleştirilmesi Geç Antik Çağ'da yaygındı. Geç Antik Çağ'daki Helenleştirmenin iyi bilinen bir örneği, Romalı-Yahudi tarihçi ve çevirmen Josephus'un (Titus Flavius Josephus, 37‒yaklaşık MS 100) çalışmasıdır; Aramice ve Yunanca konuşan ve Roma vatandaşı olan Josephus da, Greko-Romalı Yahudi yazar İskenderiyeli Philo gibi Filistin adını kullanmıştır (Robinson, E. 1865: 15). Josephus, Yahudiliğin ve Greko-Roma düşüncesinin uyumluluğuna inanıyordu; bu, genellikle Helenistik Yahudilik olarak anılır. Yerel Filistin yer adlarını listeledi ve bunları Greko-Romalı okuyucular için tanıdık hâle getirdi. Bireyler, gruplar, gelenekler ve yer adları hakkında malzeme içeren Yahudi Savaşı (1981) ve Yahudilerin Antikiteleri (2004) adlı eserlerinde Josephus, Tevrat yetkisine sahip Yahudi katipleri neredeyse hiçbir zaman "katip" olarak anmaz; bunun yerine onlara sofistler ve ihtiyarlar demektedir. Benzer şekilde Josephus, Yahudi "mezhepleri"nden (yüklü bir terim) felsefeler ya da okullar olarak söz eder. Transürdün için kullandığı terim, Peraea ('öte taraftaki ülke'), İncil'de geçmez; modern Amman ise Yunanca adı olan Philadelphia ile anılır. Ortaçağ Müslümanları ve modern Filistinliler Nablus (Yunanca: Neapolis, Νεάπολις), Filistin, Kayseriye (Caesarea; Yunanca: Καισάρεια) gibi Greko-Romen yer adlarını korumuştur, ancak Philadelphia'yı korumamıştır. Eusebius'un 4. yüzyılda Filistin topografyası üzerine yazdığı Onomasticon: On the Place Names in Divine Scripture (Notley ve Safrai 2004; Eusebius 1971) adlı eserinde ise 'Amman'dan şöyle söz edilir: 'Bu, şimdi Philadelphia'dır'.
Palestine’s educated urban elites and thriving urban spaces played an important part in shaping the early idea of Palestine. Both Latin and Koine Greek were the dominant languages of the Byzantine Empire until the 6th century; Latin remained the official language of the government in the 6th century, whereas the prevalent language of merchants, farmers, seamen and ordinary citizens in Palestine was Greek. Also, Aramaic – closely related to Arabic – was a prevalent language among the (predominantly Christian) Palestinian peasantry which constituted the majority of population in the country. In practice, Greek and Latin were the prevalent languages of the educated urban elites of Byzantine Palestine, affecting education, trade, administration, official documents, art and architecture and key place names throughout Palestine and the Eastern Mediterranean. Greek, however, became the lingua franca of late Byzantine Palestine, shortly before the advent of Islam. Consequently, the Hellenisation of Palestinian toponyms was not uncommon in Late Antiquity. A well-known example of Hellenisation from Late Antiquity is the work of the 1st-century Romano-Jewish historian and translator Josephus (Titus Flavius Josephus 37‒c. 100 AD) who spoke Aramaic and Greek and who became a Roman citizen. Both he and Greco-Roman Jewish writer Philo of Alexandria used the toponym Palestine (Robinson, E. 1865: 15). Josephus believed in the compatibility of Judaism and Greco- Roman thought, often referred to as Hellenistic Judaism.11 He listed local Palestinian toponyms and rendered them familiar to Greco-Roman audiences. In his works The Jewish War (1981) and the Antiquities of the Jews (2004) which include material about individuals, groups, customs and place names, Josephus almost never refers to Torah-authority Jewish scribes as ‘scribes’; instead he refers to them as sophists and elders. Similarly, Josephus refers to Jewish ‘sects’ (a loaded term) as philosophies or schools. The term he used to refer to Transjordan, Peraea (‘the country beyond’), is not found in the Bible, modern ‘Amman is referred to by its Greek name, Philadelphia. Medieval Muslims and modern Palestinians preserved Greco-Roman toponyms such Nablus (Greek: Neapolis, Νεάπολις), Palestine, Qaysariah12 (Caesarea; Greek: Καισάρεια), but not Philadelphia. Eusebius’ 4th century work on Palestinian topography, Onomasticon: On the Place Names in Divine Scripture (Notley and Safrai 2004; Eusebius 1971), refers to ‘Amman: this is now Philadelphia’.