Modern Orta Doğu üzerine çalışan akademisyenler çoğu zaman kentsel seçkinlerin tarihine ve siyasetine, ayrıca Avrupa'dan 19. yüzyılda ithal edilen milliyetçilik ve modernlik anlayışlarına yoğunlaşmaktadır. Bu yaklaşım kent merkezlerine odaklanma ve seçkin anlatılarını yeniden üretme eğilimindedir; köylü ve "sınır toplumlarını", ayrıca ast konumdaki ve marjinalleştirilmiş grupları göz ardı etmektedir. Bu yaklaşım, Filistin tarihinin büyük bir bölümünün susturulmasına ve Filistinlilerin kendi kimlik duygusundan ve kolektif failliğinden yoksun bırakılmasına da katkıda bulunmaktadır. Edward Said'in savunduğu üzere, Filistin ve Filistin halkının kendi adına konuşmasına neredeyse hiç izin verilmemekte; ya Batılı ya da İsrailli otoriter akademisyenler – Oryantalistler, İncil arkeologları, kutsal kitap coğrafyacıları (Said 1980) – tarafından temsil edilmek zorunda bırakılmakta ya da imparatorluk yapılanmaları ve kentsel (kozmopolit) hami‒müşteri sistemleri (Memlük, Osmanlı, İngiliz) üzerinden görülmektedir.

Scholars of the modern Middle East are often preoccupied with the history and politics of urban elites and with nationalism and modernities imported from Europe in the 19th century. This approach tends to focus on urban centres and reproduce elite narratives, while ignoring peasant and ‘frontier societies’ and the subaltern and marginalised. This approach also contributes to the silencing of much of Palestinian history and divesting the Palestinians of their own sense of identity and collective agency. Palestine and the Palestinian people are rarely allowed to speak for themselves, argued Edward Said; they have to be represented by authoritative Western or Israeli scholars – Orientalists, biblical archaeologists, scriptural geographers (Said 1980) – or they have to be viewed through the prism of imperial configurations and urban (cosmopolitan) patron‒client systems (Mamluk, Ottoman, British).