Eğer Kayseriye-Filistin'deki Hristiyan klasisizmi ve Origenizm, zihin üzerine teolojiler ve felsefeler geliştirmeyi amaçladıysa, Gazze'nin klasikçi filozofları ve Hristiyan teologları, yüksek teolojiyi ve klasik retoriği popüler dindarlık ve dinî bayramlarla birleştirmeyi amaçladı; bunların en ünlüsü Gazze Gül Bayramı'ydı. Gazze'nin rahat ortamında Hristiyan retorikçiler Prokopios ve Koriktios, uzun bir klasik geçmişi ve derin pagan kökleri olan bir bahar bayramı olan Gül Bayramı'na katıldılar (Kennedy, G. 2008: 171). Gazzeli John de, Yunan şair Anakreon'un (yakl. M.Ö. 582–yakl. M.Ö. 485) aşk ve şarap üzerine yazdığı şiirlerde kullandığı ölçüdeki dizeleri taklit ederek iki anakreontik şiir yazdı; bunları, kendi sözleriyle, "gül günü ve Prokopios'un söylevleri" için halka sunduğunu belirtir. Gazzeli Chorikios'un şiirleri de gül günlerinde geçer (Westberg 2009: 187‒189; Talgam 2004: 223‒224).

If Christian classicism and Origenism in Caesarea-Palaestina sought to develop theologies and philosophies of the mind, the classicising philosophers and Christian theologians of Gaza sought to combine high theology and classical rhetoric with popular religion and religious festivals, the most famous of which was the Rose Festival of Gaza. In the relaxed setting of Gaza the Christian rhetoricians Procopius and Coricius participated in the Rose Festival (Kennedy, G. 2008: 171), a spring festival with a long classical history and deep pagan roots. Also John of Gaza wrote two anacreontic poems – imitating verses in metre used by the Greek poet Anacreon (c. 582–c. 485 BC) in his poems dealing with love and wine – that he says he presented publicly on ‘the day of the roses, and declamations by Procopius’. Poetry by Chorikios of Gaza is also set at rose days (Westberg 2009: 187‒189; Talgam 2004: 223‒224).

6. yüzyılda Gazze'de, muhtemelen Rosalia'nın Hristiyanlaştırılmış bir devamı olan, bahar festivali niteliğinde bir "Güller Günü" düzenleniyordu (Talgam 2004: 223‒224; Belayche 2004: 17). Yunanistan ve Roma'da, hem erkekler hem de kadınlar, şenlikli günlerde çiçek çelenkleri, çiçek süsleri ve yeşil dallardan yapılmış taçlar takardı. Rosaria ya da Rosalia, çoğunlukla Mayıs ayında, farklı tarihlerde kutlanan bir Roma gül festivaliydi. Bu kutlama bazen rosatio ("gül süslemesi") ya da dies rosationis ("gül süsleme günü") olarak da adlandırılır.

In the 6th century, a ‘Day of Roses’ was held in Gaza as a spring festival that may have been a Christianised continuation of the Rosalia (Talgam 2004: 223‒224; Belayche 2004: 17). In Greece and Rome, floral wreaths and garlands and greenery had been worn by both men and women for festive occasions. Rosaria or Rosalia was a Roman festival of roses celebrated on various dates, primarily in May. The observance is sometimes called a rosatio (‘rose-adornment’) or the dies rosationis (‘day of rose-adornment’).

Ölülerin anısına yapılan bir anma biçimi olarak rosatio, mezar yerlerine çiçek bırakma geleneğinden gelişmiştir. Klasik mitolojide kan ve çiçekler, ilahi dönüşümde birbiriyle ilişkilendirilmiştir. Çiçekler geleneksel olarak yenilenmenin, yeniden doğuşun ve anmanın sembolleriydi; gülün ve menekşenin kırmızı ve mor renkleri ise bir tür kefaret olarak kanın rengini çağrıştırdığına inanılıyordu.

As a commemoration of the dead, the rosatio developed from the custom of placing flowers at burial sites. In classical mythology blood and flowers were linked in divine metamorphosis. Flowers were traditional symbols of rejuvenation, rebirth and memory, with the red and purple of roses and violets felt to evoke the colour of blood as a form of propitiation.

Adonis, Afrodit'in sevgilisi, bir av sırasında bir yaban domuzu tarafından öldürüldüğünde, kanı bir çiçek doğurdu. Çiçeklenme dönemleri ilkbahar mevsimini çerçeveledi. Pagan Roma İmparatorluğu'nun bazı bölgelerinde Rosalia, Dionysos, Adonis ve Afrodit'e (Roma'daki Venüs'e) ait ilkbahar şenliklerinin çiçeksi unsurlarına dahil edildi; ancak gül süsleme bir uygulama olarak ölülerin Hristiyan anılmasına da elverişliydi. Roma'nın pagan geleneklerinde Rosalia ile ilişkilendirilen unsurlar Hristiyan kavramlara yeniden yorumlandı ve Filistin'deki erken Hristiyan yazarlar, gül ve menekşeden yapılmış çelenk ve taç gibi pagan imgelerini Hristiyan azizlerin kültüne aktardı. Gül, genel olarak erken Hristiyan mezar sanatının imgelerinin bir parçasıydı. Hristiyan şehitler sıklıkla çiçek imgeleriyle betimlendi ya da anlatıldı, veya çiçeklerle özdeşleştirildi. Bizans Filistin'i ve Gazze'nin bu erken Hristiyan gelenekleri, Filistin'in modern Katolik geleneklerinde de yaşamaya devam etti.

When Adonis, beloved of Aphrodite, was killed by a boar during a hunt, his blood produced a flower. Their blooming period framed the season of spring. In some parts of the pagan Roman Empire the Rosalia was assimilated into floral elements of spring festivals for Dionysus, Adonis and Aphrodite (Roman Venus), but rose-adornment as a practice lent itself to Christian commemoration of the dead. The Roman pagan traditions associated with the Rosalia were reinterpreted into Christian terms and early Christian writers of Palestine transferred the pagan imagery of garlands and crowns of roses and violets to the cult of the Christian saints. Roses were in general part of the imagery of early Christian funerary art. Christian martyrs were often described or depicted with flower imagery, or in ways that identified them with flowers. These early Christian traditions of Byzantine Palestine and Gaza also survived in modern Catholic traditions of Palestine.

Roma Katolik Tespih'inin modern bir biçimi, Arapça Rahbat al-Wardiyyah ('Tespih Kardeşleri') adında bulunmaktadır. Mayıs 2015'te, Rahbat al-Wardiyyah'ın kurucusu olan Filistinli rahibe Marie Alphonsine Danil Ghattas, Vatikan'da düzenlenen bir törenle azize ilan edildi.24

A modern incarnation of the Roman Catholic Rosary is found in the Arabic name Rahbat al-Wardiyyah (‘Sisters of the Rosary’). In May 2015 the founder of Rahbat-al-Wardiyyah, Sister Marie Alphonsine Danil Ghattas, a Palestinian nun, was proclaimed a saint at a ceremony in the Vatican.24

Kudüs'te doğan Maryam Sultanah Danil Ghattas (1843‒1927) – Apparition'ın (Görünme) Aziz Yusuf Cemaati'ne katıldıktan sonra Marie Alphonsine adını alan – 1880'de Rosary Sisters'ı (Tespih Rahibeleri) kurdu. Bu, dinine bakılmaksızın kadınlar arasındaki okuma yazmamazlığını ortadan kaldırmaya, ayrıca eğitim ve sosyal yardım alanlarında çalışmaya adanmış ilk kadın rahibe cemaatiydi. Kutsal Topraklar/Filistin'de hizmet verdi. Bugün, Latin Kudüs Patrikhanesi'nin desteğiyle çalışan Hristiyan Arap Tespih Rahibeleri, Filistin, Ürdün ve İsrail'de kırk iki okul işletiyor. Bu okullarda hem Müslüman hem de Hristiyan Arap öğrenciler eğitim görüyor (Jansen 2006: 59).

Born in Jerusalem, Maryam Sultanah Danil Ghattas (1843‒1927) – Marie Alphonsine after she joined the Congregation of St Joseph of the Apparition – founded in 1880 the Rosary Sisters, the first female congregation of nuns devoted to eradicating illiteracy among women regardless of faith, education and social welfare in the Holy Land/Palestine. Today the Christian Arab Sisters of the Rosary, supported by the Latin Patriarchate of Jerusalem, run forty-two schools in Palestine, Jordan and Israel. These schools educate both Muslim and Christian Arab students (Jansen 2006: 59).