On 18. yüzyılda, Dahir el-Ömer yönetimindeki Celile merkezli özerk rejim uzun yıllar boyunca, özellikle Fransa ve Britanya ile artan ticaret bağlantılarıyla, Celile'yi Lübnan'dan Gazze'ye uzanan bütün Filistin kıyısına fiilen bağlamıştır. Bu nedenle, 19. yüzyıl boyunca Avrupa seyahatnameleri ('Filistin'de seyahatler'), rehber kitapları, dini risaleler, romanlar, hacı anlatıları ve haritaların birlikte oluşturduğu etki, 'Filistin' ile 'Suriye' arasında açık bir ayrım yapmış ve tarihi Filistin/Kutsal Topraklar'ı pratikte ayrı bir ülke gibi ele almıştır. Üstelik 19. yüzyıl boyunca Avrupalı ve Rus gezginler ile hacılar için Filistin ve Kutsal Topraklar eş anlamlı ve birbirinin yerine kullanılabilir durumdaydı. Bu eş anlamlılık Suriye'yi kapsamıyordu; bu da Filistin'i kuzeydeki Suriye'den keskin biçimde ayırıyordu. 19. yüzyılda dini canlanma hareketi, yoğun bir mesihçi milliyetçilikle birleşerek, 'Kitap'a dönüş' hareketleri ve Filistin'in 'yeniden keşfi' Avrupa ve Rusya'yı kasıp kavurdu. Ayrıca, 19. yüzyılın Avrupa ve Rus Oryantalizmlerinde 'Filistin' ile 'Kutsal Topraklar/Terra Sancta/İsa'nın topraklarý' birbirinin yerine kullanılıyordu. Yeni Ahit'in hikayeleriyle yoğrulmuş bu dini-siyasi Filistin algısı, Filistin/Kutsal Topraklar'ı Suriye ve Lübnan'dan keskin biçimde ayrı gösteriyor ve Celile'yi (İsa'nın doğduğu yer ve Yeni Ahit'in birçok hikayesinin geçtiği yer) öne çıkarıyordu.

For many decades in the 18th century the Galilee-based autonomous regime of Dhaher al-ʿUmar – with its increased trade links with France and Britain in particular – effectively linked the Galilee with the entire Palestinian coast from Lebanon to Gaza. It is not surprising, therefore, that throughout the 19th century the combined effect of European travelogues (‘travels in Palestine’), guide books, religious treatises, novels, pilgrims’ accounts and maps made a clear distinction between ‘Palestine’ and ‘Syria’ and treated historic Palestine/Holy Land for all practical purposes as a separate country. Moreover, throughout the 19th century for European and Russian travellers and pilgrims Palestine and the Holy Land were synonymous and interchangeable. This synonymy did not include Syria, which made Palestine sharply distinct from Syria to the north. In the 19th century religious revivalism, combined with feverish messianic nationalism, ‘back to the Bible’ movements and ‘rediscovery’ of Palestine, swept across Europe and Russia. Moreover, in European and Russian Orientalisms of the 19th century ‘Palestine’ and the ‘Holy Land/Terra Sancta/the land of Jesus’ were interchangeable. This religio-political perception of Palestine, steeped in the stories of the New Testament, made Palestine/the Holy Land seem sharply distinct from Syria and Lebanon and made the Galilee (the birthplace of Jesus and the scene of many of the stories of the New Testament)

İslam'da Şam bölgesiyle geleneksel olarak kurulan yakın bağlarından çok daha fazla, Kudüs, Beytüllahim, Hebron, Yafa ve Gazze ile doğal ve yakından bağlantılı.

inherently and closely linked with Jerusalem, Bethlehem, Hebron, Jaffa and Gaza, more than its traditionally close links under Islam with the vast al-Sham region.

Filistin kavramının yaygınlaşması, Haçlı Seferleri tarihçisi Alman tarihçi Gustav Reinhold Röhricht'in 1890 tarihli *Bibliotheca geographica Palaestinae* adlı eserinde listelediği Filistin üzerine coğrafya yazınının dağ gibi birikimiyle gösterilmektedir. Röhricht, 333 yılından 1878 yılına kadar Filistin'e adanmış 3515 basılı ve el yazması kaynağın bir dökümünü sunmuştur. Eserde ayrıca Filistin ile ilgili haritaların kronolojik bir listesi de yer almaktadır. Röhricht'in Filistin yazını ve yayınları üzerine yaptığı bu araştırma şunu göstermektedir:

The popularisation of the concept of Palestine was illustrated by the mountains of geographical literature on Palestine listed in the 1890 Bibliotheca geographica Palaestinae by Gustav Reinhold Röhricht, a German historian of the Crusades. Röhricht provided a census of 3515 print and manuscript accounts dedicated to Palestine literature between 333 AD and 1878 AD. The work also had a chronological list of maps relating to Palestine. Röhricht’s survey of Palestine literature and publications shows the following:

(a) MS 333'ten MS 1300'e: 177 eser (b) 14. yüzyıl: 97

(a) 333 to 1300 AD: 177 works (b) 14th century: 97

(c) 15. yüzyıl – matbaanın icadıyla–: 279

(c) 15th century – with the invention of the printing press–: 279

(d) 16. yüzyıl: 333

(d) 16th century: 333

(e) 17. yüzyıl: 390

(e) 17th century: 390

(f) 18. yüzyıl: 318

(f ) 18th century: 318

(g) 19. yüzyıl (1878'e kadar) – el ile çalıştırılan Gutenberg tarzı baskı makinelerinin, endüstriyel ölçekte baskıya olanak tanıyan buharla çalışan baskı makineleriyle değiştirilmesiyle –: 1915 eserleri. (Shalev 2012: 79)

(g) 19th century (until 1878) – with the replacement of the handoperated Gutenberg-style presses by steam-powered presses which allowed printing on an industrial scale –:1915 works. (Shalev 2012: 79)

Ancak bu dikkate değer araştırma hiçbir şekilde kapsamlı değildi. 18. ve 19. yüzyıllarda Filistin'e dair Batılı seyahatnameleri, Avrupalı, Rus ve Kuzey Amerikalı gezginlerin Kutsal Topraklar'a yaptıkları yolculukları anlatan binlerce kitap, makale ve diğer materyali içeriyordu.

However, this remarkable survey was far from being exhaustive. Western travelogues of Palestine in the 18th and 19th centuries included thousands of books, articles and other materials detailing accounts of the journeys of European, Russian and North American travellers to the Holy Land.

Modern kapitalizm, yeni baskı teknolojileri ve yeni ulaşım araçlarının desteğiyle, Filistin üzerine yazılan seyahatnamelerin birçoğu ülkeyi, sıradan insanların yaşayan tarihleri ve ortak hafızaları olan bir toprak olarak değil, daha çok Batı Hristiyanlığının bir anıtı olarak ele almıştır. Bu Hristiyanlık, bilimsel akılcılık ve şüphecilik ile literal evanjelist köktendincilik arasındaki kızgın mücadelenin ortasında yeni bir kimlik arayışı içindeydi. Tipik olarak, 1891 tarihli bir Church of England dergisi, The Church Quarterly Review, Röhricht'in kitabını Filistin coğrafyası öğrencileri için "vazgeçilmez" olarak nitelendirmiştir. Röhricht'in Filistin literatürü üzerine yaptığı araştırma, özellikle iki belirli döneme ilişkin olarak en çok şey açığa çıkarmaktadır:

Fuelled by modern capitalism, new printing technologies and new transport means, many of the travelogues on Palestine treated the country not so much as a land of living histories and shared memories of ordinary people but more of a memorial to Western Christianity – a Christianity in search of a new identity in the midst of the raging struggle between scientific rationalism and scepticism, on the one hand, and literalist evangelist fundamentalism, on the other. Typically, a Church of England journal, The Church Quarterly Review of 1891, described Röhricht’s book as ‘indispensable’ to students of Palestinian geography. Röhricht’s survey of Palestine literature is most revealing with regard to two particular periods:

Rönesans dönemi ile 19. yüzyıl. Bu iki dönem, Filistin edebiyatı üzerinde önemli etkileri olan iki büyük Avrupa teknolojik devrimine tanık oldu: birincisi, 15. yüzyılın sonlarından itibaren Rönesans matbaa devrimi, yayınların kitlesel dolaşımı çağını başlattı; ikincisi, 19. yüzyılda el ile çalıştırılan Gutenberg tarzı baskı makinelerinin buharla çalışan makinelerle değiştirilmesi, baskı ve yayıncılığın endüstriyel ölçekte yapılmasını mümkün kıldı. Filistin/Kutsal Topraklar bilgisinin bu eşi benzeri görülmemiş endüstriyel ölçekteki üretimi, dolaşımı ve tüketimi, 1830'larda Avrupa, Amerika ve Rusya pazarları için çok sayıda Kutsal Topraklar görüntüsü üretmeye başlayan fotoğraf devrimiyle desteklendi.

the Renaissance period and the 19th century. These two periods experienced two major European technological revolutions with considerable impact on the Palestine literature: first, the Renaissance printing revolution press from the late 15th century introduced the era of mass circulation of publications and second, in the 19th century the replacement of the hand-operated Gutenberg-style press by the steam-powered press allowed printing and publication on an industrial scale. This unprecedented industrial scale of production, circulation and consumption of Palestine/Holy Land knowledge was aided by the photographic revolution of the 1830s which began to produce masses of images of the Holy Land for the European, American and Russian markets.

19. yüzyılda Filistin üzerine ve Filistin'e yapılan "seyahatler" konulu coğrafi yayınları da kapsayan çok sayıda Filistin literatürü, birkaç önemli Avrupa dilinde yayımlanmıştır. Bunların birkaç örneği şunlardır: John Lewis Burckhardt'ın Travels in Syria and the Holy Land (Suriye ve Kutsal Topraklarda Seyahatler, 1822); Thomas Wright'ın Early Travels in Palestine (Filistin'e Erken Dönem Seyahatleri, 1848), ki bu eser Filistin'e giden erken dönem hacılarının anlatılarından oluşur; Leslie Porter'ın A Handbook for Travellers in Syria and Palestine: Including an Account of the Geography, History, Antiquities, Inhabitants of these Countries, Part 1 and 2 (Suriye ve Filistin'deki Gezginler İçin El Kitabı: Bu Ülkelerin Coğrafyası, Tarihi, Antikaları ve Halkı Hakkında Bir Anlatımı Da Dahil, Bölüm 1 ve 2, 1858, 1868); Vital Cuinet'nin Syrie, Liban et Palestine: géographie administrative, statistique, descriptive et raisonnée (Suriye, Lübnan ve Filistin: İdari, İstatistiki, Betimleyici ve Akılcı Coğrafya, 1896); Titus Tobler'in Dritte Wanderung nach Palästina (Filistin'e Üçüncü Yolculuk, 1859); ve Bibliographia Geographica Palestinae (Filistin'in Coğrafi Bibliyografyası, 1867). Britanya'nın en önemli ve etkili yayıncılarından biri olan John Murray, Porter'ın A Handbook for Travellers in Syria and Palestine adlı eserini yayımlamıştır; bu kitap Filistin'i ayrı bir ülke olarak ele alır. Kitap Filistin'i üç ana bölümde betimler: Gazze'den Yafa'ya kadar şehirleri içeren "Filistin-Kudüs" ve "Güney Filistin" başlıklı Bölüm I ile iki bölümden oluşan Bölüm 2.

A few examples of the large amounts of Palestine literature, including geographic publications on and ‘travels in’ Palestine in the 19th century, in several key European languages, include John Lewis Burckhardt’s Travels in Syria and the Holy Land (1822); Thomas Wright’s Early Travels in Palestine (1848), which consists of accounts of the early pilgrims to Palestine, and Leslie Porter’s A Handbook for Travellers in Syria and Palestine: Including an Account of the Geography, History, Antiquities, Inhabitants of these Countries, Part 1 and 2 (1858, 1868), Vital Cuinet, Syrie, Liban et Palestine: géographie administrative, statistique, descriptive et raisonnée (1896); Titus Tobler’s Dritte Wanderung nach Palästina (1859); and Bibliographia Geographica Palestinae (1867). John Murray, one of the most important and influential publishers in Britain, produced Porter’s A Handbook for Travellers in Syria and Palestine, which treats Palestine as a separate country. This book describes Palestine in three major sections: Part I ‘Palestine-Jerusalem’ and ‘Southern Palestine’, which includes cities from Gaza to Jaffa, and Part 2 with two sections:

(a) “Kuzey Filistin”, ki Celile ve Şam'ı kapsıyordu, ve (b) “Kuzey Suriye”. Benzer şekilde, Joseph Meen'in Filistin Coğrafyası:

(a) ‘Northern Palestine’, which included the Galilee and Damascus, and (b) ‘Northern Syria’. In a similar vein, Joseph Meen’s Geography of Palestine:

Historical and Descriptive (1865) ve Walter McLeod'un The Geography of Palestine, or, the Holy Land, Including Phoenicia and Philistia (1856) adlı eseri, 19. yüzyılın ortalarında Britanya'da ve Avrupa'da yayımlanan Filistin'in tarihsel coğrafyasına dair çok sayıda kitabın tipik örnekleriydi. Bu tarihsel-coğrafi yayınlar Filistin'i, Suriye, Mısır ve Arabistan'dan ayrı, müstakil bir ülke ve ayrı bir jeopolitik birim olarak ele alıyordu. Ayrıca belirtmek gerekir ki, 20. yüzyılın başında kısa süreliğine kullanılan "Güney Suriye" ifadesi bu yayınlarda hiç geçmemiştir.

Historical and Descriptive (1865) and Walter McLeod’s The Geography of Palestine, or, the Holy Land, Including Phoenicia and Philistia (1856) were typical of the large number of books on the historical geography of Palestine published in Britain and Europe in the middle of the 19th century. These historical-geographic publications treated Palestine as a distinct country and a geo-political unit separate from Syria, Egypt and Arabia. It is also worth pointing out that the expression ‘Southern Syria’, which appeared briefly in the early 20th century, was never mentioned in these publications.

19. yüzyılın ikinci yarısında, makale ve kitapların Arapçaya çevrilmesinde Suriye ile Filistin'in birbirinden açıkça ayrılmaya başlanması büyük önem taşır.

Crucially, in the second half of the 19th century translations of articles and books into Arabic began to distinguish clearly between Syria and Palestine.

Örneğin, 1883'te George Edward Post'un "Suriye ve Filistin'in Bitkileri" başlıklı makalesi, 1876'da Syrian Protestant College'da (bugünkü Amerikan Beyrut Üniversitesi) kurulan ve 1884'te Kahire'ye taşınmadan önce orada yayımlanan Arapça al-Muqtataf dergisinde (1883) yayımlandı. Aynı ayrım, Post'un Arapça kaleme alınmış Nabat Suriyya wa-Filastin wa-al-Qatr al-Misri wa-Bawadiha (Suriye, Filistin, Sina ve Çevresinin Florası) adlı eserinde de görülür:

For instance, in 1883 George Edward Post’s article ‘Plants of Syria and Palestine’ was published in the Arabic journal al-Muqtataf (1883), which was founded in 1876 at the Syrian Protestant College, today the American University of Beirut, before moving to Cairo in 1884. The same distinction is also found in the Arabic version of Post’s Nabat Suriyya wa-Filastin wa-al-Qatr al-Misri wa-Bawadiha (Flora of Syria and Palestine and Sinai:

Bir Kitabın Hazırlanması: Toroslar'dan Ras Muhammad'a ve Akdeniz'den Suriye Çölü'ne Kadar Yerli ve Yabancı Kökenli Çiçekli Bitkiler ve Eğreltiler El Kitabı (1896); bu, 1880'lerde Filistin coğrafyası üzerine Avrupa yayınlarının ve bunların Arapçaya çevirilerinin, modern Arap algısında Filistin üzerinde etkili olmaya başladığının ve Filistin'in ayrı bir coğrafi-siyasi birim olduğu fikrinin gelişmekte olduğunun bir göstergesidir (Foster 2013).

A Handbook of the Flowering Plants and Ferns Native and Naturalized from the Taurus to Ras Muhammad and from the Mediterranean Sea to the Syrian Desert) (1896), an indication that by the 1880s European publications on Palestine geography and their translations into Arabic were beginning to have an impact on modern Arab perceptions of Palestine (Foster 2013) and the evolving notion that Palestine was a distinct geo-political unit.

Cambridge Üniversitesi'nde Arapça ve Farsça hocası Guy Le Strange'ın Ortaçağ'da İslam hâkimiyetindeki Filistin'in tarihî coğrafyası üzerine çalışmaları, 19. yüzyılın ikinci yarısında İngiltere'nin Filistin'e olan ilgisine yeni bir boyut kazandırdı. Guy Le Strange'ın *Palestine under the Moslems; A Description of Syria and the Holy Land from A.D. 650*

The work of Guy Le Strange, a scholar of Arabic and Persian at Cambridge University, on the historical geography of Palestine under Islam in the Middle Ages, added another dimension to British preoccupation with Palestine in the second half of the 19th century. Guy Le Strange’s Palestine under the Moslems; A Description of Syria and the Holy Land from A.D. 650

1500'e kadar. Ortaçağ Arap Coğrafyacılarının Eserlerinden Çevrilmiştir, 1890'da Londra'da Filistin Keşif Fonu (PEF) Komitesi tarafından yayımlanmıştır. 1865'te kurulan PEF, zaten Filistin/Kutsal Topraklar'a odaklanmıştı. PEF'in diğer öncülleri de Filistin/Kutsal Topraklar'a odaklanmış ve Filistin ile Suriye arasında açık bir ayrım yapmıştır. Buna, PEF'ten altmış yıl önce kurulmuş olan evanjelik İngiliz Filistin Derneği de dahildir. 19. yüzyılın başında Filistin Derneği'nin kuruluşu, Napolyon Savaşları ile 1798-1801 Fransız işgali ve Mısır ile Filistin'deki seferi tarafından tetiklenmiştir. Napolyon'un 1799'da Akka'daki yenilgisi, modern dünya tarihinin en iyi bilinen olaylarından biridir. Avrupa'da Latin Haçlı Kudüs Krallığı'nın son başkenti olarak bilinen Akka kuşatmasının, İngiliz deniz gücünün tam desteğiyle 1799'da çökmesi, bölgeye İngiliz doğrudan müdahalesinde yeni bir dönemin başlangıcını müjdelemiş ve İngiliz dini-siyasi açıdan Filistin ile Suriye arasında ayrım yapmanın başlangıcını getirmiştir. Bu durum, 1803'te, daha sonra Kalküta Piskoposu olarak tanınacak olan bir din adamı Reginald Heber tarafından Sir Walter Scott'ın yardımıyla yazılan, uzun ve romantik-evanjelik bir şiir olan Filistin'de açıkça görülmüştür.

to 1500. Translated from the Works of the Mediaeval Arab Geographers, was published in London by the Committee of the Palestine Exploration Fund (PEF) in 1890. The PEF, founded in 1865, had already focused on Palestine/ the Holy Land. Other antecedents to the PEF also focused on Palestine/the Holy Land and made a clear distinction between Palestine and Syria. This included the evangelical British Palestine Association, established sixty years before the PEF. The formation of the Palestine Association in the early 19th century had been spurred by the Napoleonic wars and the 1798‒1801 French invasion and campaign in Egypt and Palestine. Napoleon’s defeat at Acre in 1799 is one of the best-known episodes of modern world history. The collapse of his siege of Acre – the city known in Europe as the last capital of the Latin Crusader Kingdom of Jerusalem – in 1799 with the full support of British maritime power ushered in a new era in British direct involvement in the region and the beginnings of British religio-political distinction between Palestine and Syria. This became evident in a long romantic-evangelical poem from 1803, Palestine, which was composed by a clergyman, Reginald Heber, later known as Bishop of Calcutta, with the help of Sir Walter Scott.

Bu popüler şiir Londra tiyatrolarında okundu ve daha sonra yayımlandı; Oxford Üniversitesi müzik profesörü besteci William Crotch tarafından müziğe dönüştürüldü. Britanya'nın Filistin'e yönelik artan evanjelik ilgisi, Fransızların bölgeden ayrılmasından kısa bir süre sonra, 1805'te kurulan Filistin Derneği'nin adının değiştirilmesinde de kendini gösterdi. Bu dernek ilk olarak Mart 1805'te Suriye Derneği adıyla kurulmuştu. Bir ay sonra, 24 Nisan 1805'te kurucuları, Suriye Derneği'nin 'bundan böyle Filistin Derneği olarak anılacağına' karar verdi. Filistin Derneği'nin kurucu ortağı ve lideri, daha sonra Dışişleri Bakan Yardımcılığı görevinde bulunan İngiliz diplomat, gezgin, antikacı ve Mısırbilimci William Richard Hamilton'dı (1777–1859).

The popular poem was recited in London theatres and was later published, and set to music by the composer William Crotch, a professor of music at Oxford University. The increasing British evangelical involvement in Palestine also became evident in the renaming of the Palestine Association, which was established in 1805 shortly after the departure of the French from the region. This society had initially been founded in March 1805 under the name Syrian Society. A month later, on 24 April 1805, its founders decided that the Syrian Society ‘shall henceforth be denominated The Palestine Association’. The Palestine Association was co-founded and led by William Richard Hamilton (1777–1859), a British diplomat, traveller, antiquarian and Egyptologist who later served as Under-Secretary for Foreign Affairs.

Dernek resmî olarak 1834'te feshedildi ve Kraliyet Coğrafya Derneği'ne (Royal Geographical Society) katıldı (Silberman 1982; Kark and Goren 2011).

The Association was formally disbanded in 1834 and incorporated into the Royal Geographical Society (Silberman 1982; Kark and Goren 2011).

Le Strange'in "Palestine under the Moslems" (1890, 2010, 2014) kitabının kapağında Kubbetü's-Sahra'nın resmi yer almakta olup kitapta haritalar ve çizimler bulunmaktadır. "Orta Çağ'ın Müslüman coğrafyacı ve gezginlerinin Arapça metinlerinde gömülü duran bilgi yığını" (Le Strange 1890: Önsöz) olarak tanıttığı bu eser, 10. yüzyılda yaşamış Kudüslü Filistinli tarihçi ve coğrafyacı el-Makdisi'nin ve onun "Ahsenü't-Tekasim fi Marifeti'l-Ekalim" (Bölgelerin Bilgisi İçin En İyi Taksimler) adlı eserinin (el-Makdisi 1994, 2002) bilgilerine dayanarak İslam egemenliği altındaki Cund Filastin'in canlı betimlemelerini sunmaktadır. Le Strange, el-Makdisi'nin ünlü eserini daha önce 1886'da "al-Mukaddasi's Description of Syria and Palestine" başlığıyla Arapçadan İngilizceye çevirip yayımlamıştı ve bu başlık da 19. yüzyıl Avrupa düşüncesinde Filistin ile Suriye arasındaki keskin coğrafi-siyasi ayrımı ortaya koymaktadır.

Le Strange’s Palestine under the Moslems (1890, 2010, 2014) placed the image of the Dome of the Rock on its cover and contained maps and illustrations. His work, which introduces ‘the mass of information which lies buried in the Arabic texts of the Moslem geographers and travellers of the Middle Ages’ (Le Strange 1890: Preface), provided vivid descriptions of Jund Filastin under Islam on the basis of the accounts of the 10th century Palestinian Jerusalemite historian and geographer al-Maqdisi and his work, Ahsan al-Taqasim Fi Ma’rifat al-Aqalim (The Best Divisions for Knowledge of the Regions) (al-Maqdisi 1994, 2002). Le Strange had already translated from Arabic into English and published in 1886 al-Maqdisi’s famous work under the title al-Mukaddasi’s Description of Syria and Palestine, and this title by Le Strange also underlines the sharp geo-political distinction between Palestine and Syria in European thinking in the 19th century.

Filistin/Kutsal Topraklar ile Suriye/el-Şam arasındaki açık ayrımın yalnızca Avrupalılara özgü olmadığı; daha önce de gördüğümüz gibi, 17. yüzyılda Filistinli Müslüman yazar Salih İbn Ahmed et-Tumurtaşi'nin bu ayrımı, Kutsal Toprakları ve Sınırlarını Hatırlatmaya Dair Tam Bilgi ile Filistin ve Sınırlarını ile eş-Şam'ı Hatırlatma (1695-1696) adlı eserinde yaptığı görülmektedir.

The clear distinction between Palestine/the Holy Land, on the one hand, and Syria/al-Sham, on the other, was not exclusively European; as we have already seen, in the 17th century Palestinian Muslim author Salih ibn Ahmad al-Tumurtashi made that distinction in his work The Complete Knowledge in Remembering the Holy Land and Its Boundaries and Remembering Palestine and its Boundaries and al-Sham (1695‒1696).

Ortaçağ ve modern dönemlerin ardışık Hristiyan hacı kuşakları, Filistin, Suriye ve Arabistan'ın coğrafi alt bölümlerinden söz etti. Hem klasik Arap-İslami Filistin ve el-Şam yazılarına hem de Avrupa'da Filistin üzerine yayımlanan eserlere aşina olan eğitimli yerli Filistinliler için, Filistin/Kutsal Topraklar ile Suriye arasındaki bu ayrım kabul edilmiş bir şeydi; Avrupalı ve Rus hacı kafilelerini yakından gözlemleyen sıradan Filistinliler için de durum aynıydı. Filistin kentsel merkezlerinde, Filistinli Hristiyanların çoğunun yaşadığı Nazareth, Yafa, Beytlehem ve Kudüs'te Roma Katolik Terra Sancta okulları açılmaya başladı. Evde ya da yurt dışında Avrupa ve Rus okullarında eğitim görmüş Filistinliler için ise Filistin/Kutsal Topraklar'ın tarihsel coğrafyası üzerine Avrupa'da üretilen "bilgi" ile Filistin'de hızla çoğalan Avrupa konsoloslukları da büyük ilgi ve bir miktar kaygı konusu olurdu. On dokuzuncu yüzyılın ortalarından itibaren, iletişimin gelişmesi ve Filistin'de birkaç Avrupa konsolosluğunun kurulmasıyla birlikte, on sekizinci yüzyılın "Grand Tour"u (esas olarak varlıklı üst sınıf Avrupalı genç erkeklerin İtalyan kentlerinden geçerek yaptığı geleneksel gezi) yerini "Cook Tour"a (Thomas Cook'un düzenlediği, orta sınıfa yönelik erken kitlesel turizm ve "Yunanistan, Filistin ve Mısır" seyahatleri) bıraktı. Thomas Cook, Alman İmparatoru II. Wilhelm'in 1898'de Filistin'i ziyaret etmesini ayarladı. "Cook's Tour" ve Thomas Cook'un Kutsal Topraklar turizmi, birçok Avrupa dilinde "Filistin coğrafyası" ve Kutsal Topraklar üzerine çok sayıda yayını da beraberinde getirdi; bunların birçoğu eğitimli Filistinli seçkinlerin ve Osmanlı yetkililerinin de erişebildiği eserlerdi. Halk düzeyinde, Avrupa kitle turizminin Filistin'e gelişi, Filistin halk Arapçasını etkiledi ve zamanla birçok Fransızca ve İtalyanca kelimeyi Filistin Arapçasına kazandırdı. Bugün hâlâ yaygın olarak kullanılan otel (otel), şoför (chauffeur), duş (douche), beton (baton), moda (mode), kanepe (canapé), salon, balkon (balconeh), bilet (billet), eczane (farmacia), hatıra (souvenir), asansör (ascenseur, ascensel), dosya (dossier, dusiyyeh), otomobil (automobile), benzin (Benzina, banzin) ve garaj (garage, karaj) gibi kelimeler bunlara örnektir.

Also, successive generations of medieval and modern Christian pilgrims referred to geographical subdivision of Palestine, Syria and Arabia. For educated local Palestinians, familiar with both classical Arab Islamic writings on Palestine and al-Sham and European publications on Palestine, and for ordinary Palestinians observing the caravans of European and Russian pilgrims at close quarters, this distinction between Palestine/the Holy Land and Syria would be taken for granted. Western-funded, Roman Catholic Terra Sancta schools based in the urban centres of Palestine where most Palestinian Christians resided began to appear in Nazareth, Jaffa, Bethlehem and Jerusalem, and for Palestinians educated in the European and Russian schools at home or abroad the production of the European ‘knowledge’ on the historical geography of Palestine/the Holy Land as well as the mushrooming of European consulates in Palestine would also be a matter of great interest and some concern. From the mid-19th century, with the improvement of communication and establishment of several European consulates in Palestine, the ‘Grand Tour’ of the 18th century – the traditional trip undertaken by mainly upper class European young men of means through Italian cities – was replaced by the ‘Cook Tour’ (organised by Thomas Cook): middle class early mass tourism and travels in ‘Greece, Palestine and Egypt’. Thomas Cook arranged for the German Kaiser Wilhelm II to visit Palestine in 1898. The ‘Cook’s Tour’ and Thomas Cook Holy Land Tourism also spawned numerous publications in many European languages on the ‘geography of Palestine’ and the Holy Land, many of which were also accessible to members of the educated Palestinian elite and Ottoman officials. On a popular level, European mass tourism in Palestine impacted on the Palestinian vernacular and, over time, introduced many French and Italian words into Palestinian Arabic – words such as hotel (otel), chauffeur, douche, beton (baton), mode (moda), canapé (canabai), salon, balcon (balconeh), billet (bolet), farmacia (farmashiyyah), souvenir, ascenseur, (ascensel), dossier (dusiyyeh), automobile, Benzina (banzin) and garage (karaj) still commonly in use today.

19. yüzyılda ve 20. yüzyılın başlarında, Filistin hakkında kitaplarda ve gezi günlüklerinde üretilen Avrupa bilgisinin büyük bölümü, Kutsal Kitap Çalışmaları, Kutsal Metin Coğrafyası ve Oryantalizm tarafından egemen kılınmaya devam etti. Bu anlayışta Filistinli Araplar, "antik Kutsal Kitap [manzarasına] basit bir ek ... geçmişin uzak zamanlarından gelen 'gölgeler', zaman içinde askıya alınmış 'fosiller' olarak" tasvir ediliyordu (Kamel 2014, 2015). Bu sırada Arap fellahinleri (köylüler) ise

In the 19th century and early 20th century much of the European knowledge production on Palestine in books and travel diaries remained dominated by Biblical Studies, Scriptural Geography, Orientalism in which the Palestinian Arabs were portrayed as a ‘simple appendix to the ancient Biblical [landscape] … as “shadows” of the far- off past, “fossils” suspended in time’ (Kamel 2014, 2015), while the Arab fallahin (peasants)

Modern Filistin'in ... "biblical Jews" sembolleri olarak görülüyordu (Gil, E. Wait, I need to translate faithfully. Here is the translation: Modern Filistin'in ... "İncil'deki Yahudiler" sembolleri olarak görülüyordu (Gil, E.

of modern Palestine were viewed as symbols of the ‘biblical Jews’ (Gil, E.

2006). Ancak 19. yüzyılın ortalarında bile, Avrupalıların Levant'a yaptığı seyahatlerin yaygınlaştığı 1860'ların başında yazan kutsal kitap arkeoloğu ve kutsal kitap coğrafyacısı Edward Robinson (1794‒1863), 'Filistin, ya da Palestina, şimdi Kutsal Topraklar için en yaygın kullanılan ad' diye not eder (Robinson, E. 1865: 15; ayrıca bkz. Robinson 1841; ve Robinson ve diğerleri 1860).

2006). However, as early as the mid-19th century, biblical archaeologist and scriptural geographer Edward Robinson (1794‒1863), writing in the early 1860s when travel by Europeans to the Levant became widespread, notes ‘Palestine, or Palestina, now the most common name for the Holy Land’ (Robinson, E. 1865: 15; see also Robinson 1841; and Robinson et al. 1860).

Bu gözlem, Victor Guérin'in yedi ciltlik Description géographique, historique et archéologique de la Palestine (1868‒1880; ayrıca Guérin 1881–1883) adlı eserinde de açıkça görülmektedir. 1860'lı yıllarda İngilizler, Batı Filistin'i inceleyen Survey of Western Palestine'ı desteklemiş ve Filistin'de coğrafi haritalama seferleri düzenleyen Palestine Exploration Fund (PEF) adlı kuruluşu kurmuşlardı. PEF, Britanya'da kurulan "bilimsel cemiyetler"in tipik bir örneğiydi; imparatorluğun fikirlerini ve kuramlarını sözde bilimsel Oryantalist düşünce ve argümanlara dönüştürmekten sorumluydu. Bu durum, 2 Kasım 1917 tarihli Balfour Deklarasyonu'nda doruğa ulaşan İngiliz politikası ve niyetinin şekillenmesine yol açtı. PEF'in başlıca siyasi amaçlarından biri, kendi yayınından açıkça anlaşılmaktadır: Names and Places in the Old and New Testament and Apocrypha: With their Modern Identifications (Palestine Exploration Fund 1889). Palestine Exploration Fund, Eski Ahit ile ilgili 1150'den fazla yer adını ve 162

This observation is also evident from Victor Guérin’s seven-volume Description géographique, historique et archéologique de la Palestine (1868‒1880; also Guérin 1881–1883). In the 1860s, the British had set up the Palestine Exploration Fund, which sponsored the Survey of Western Palestine and mounted geographical map-making expeditions in Palestine. The PEF was a typical example of the ‘learned societies’ founded in Britain and was responsible for processing the empire’s notions and theories into pseudo-scientific Orientalist thinking and argumentation, leading to the shaping of British policy and intentionality which finds its apotheosis in the Balfour Declaration of 2 November 1917. One of the main political motives of the PEF was clear from its own publication: Names and Places in the Old and New Testament and Apocrypha: With their Modern Identifications (Palestine Exploration Fund 1889). The Palestine Exploration Fund listed more than 1150 place names related to the Old Testament and 162

Yeni Ahit ile ilgili. Filistin'deki İngiliz yönetimi resmen 11 Aralık 1917'de başladı; o tarihte General Allenby Kudüs'ün Eski Şehri'ne resmen girdi. İngiliz askeri işgalinden kısa bir süre sonra İngiliz yetkililer, yerel Filistinli sakinlerden yer adlarına ilişkin bilgi toplamaya koyuldu. Avrupalıların "İncil'deki yer adlarına" ve Kudüs'e duyduğu ilgi ile Avrupa ve Amerika'da gelişen "İncil Çalışmaları", resmi Osmanlı düşüncesi ve bazı Filistinli milliyetçi yazarların eserleri üzerinde belli bir etki yarattı. Bu yazarlar, modern Filistin milliyetçiliğini ilkel (primordialist) terimlerle, Kenanlı köklere ve "Kenan Diyarı"na dayandırarak, Siyonizm karşıtı bir söylem oluşturmaya çalıştı (bkz. örneğin Cattan 1969: 3‒4).

related to the New Testament. British rule in Palestine formally began on 11 December 1917 when General Allenby officially entered the Old City of Jerusalem. Shortly after the British military occupation of Palestine, the British authorities set out to gather toponymic information from the local Palestinian inhabitants. The European preoccupation with ‘biblical place names’ and with Jerusalem, and the European and American growth of ‘Bible Studies’, had some impact on official Ottoman thinking and on the writings of some Palestinian nationalist authors. The latter sought to construct a counter-Zionist discourse by couching modern Palestinian nationalism in primordialist terms, rooted in Canaanite roots and the ‘Land of Canaan’ (see, for instance, Cattan 1969: 3‒4).