5. Arap Hristiyan Filistin

5. Arap Hristiyan Filistin - Filistin: Dört Bin Yıllık Bir Tarih | Quran Course

3. ve 6. yüzyıllar boyunca Üç Filistin'de Hristiyan Arap topluluklar varlık gösteriyordu (Shahid 1989). Filistin'deki en büyük Arap grubu Gassânîler (Arapça: al-Ghasasinah) idi. Bunlar 3. yüzyılın başlarında, farklı dalgalar hâlinde Arap Yarımadası'ndan Filistin'e ve Güney Levant bölgesine göç etmişlerdir (Bowersock ve diğerleri 1999). Gassânîlerin, 4. yüzyılda resmen Palaestina Salutaris adını alan bölgedeki varlığı 3. yüzyıla kadar uzanmaktadır. Arapça konuşan Gassânîler, Palaestina Tertia'ya göçlerinden önce ve sonra Monofizit Hristiyanlığı'na geçmişlerdir ve sıklıkla bölgenin Rumca konuşan Hristiyan topluluklarıyla kaynaşmışlardır. Katı Monofizitliğe bağlı olan birçoğu, başlangıçta bölgeye egemen olan İznik İnancı'na (İsa'nın "iki tabiatı") ve Ortodoks Kilisesi'nin resmî/seçkin Kalkedon doktrinine karşı düşmanca bir tutum takınmıştır. Gassânîlerin bir kısmı 7. yüzyılın ortalarından itibaren İslam'a geçmiş olsa da, çoğunluğu Hristiyan kalmış ve Levant ile Büyük Filistin'in Melkit ve Süryani Monofizit topluluklarına katılmıştır. Gassânîler, Palaestina Tertia ve Palaestina Secunda'ya yerleştikten sonra, Doğu Roma (daha sonra Bizans) İmparatorluğu'na bağlı tampon devletler kurmuş ve Bizanslılarla birlikte Pers Sasanilerine ve güney Irak'taki Arap Lahmi kabilelerine karşı savaşmışlardır. Hem Romalılar hem de Bizanslılar, tampon bölge görevi gören ve Bizans ordusuna asker sağlayan, ayrıca Palaestina Salutaris ile Palaestina Secunda'nın bazı kısımlarını denetleyen güçlü bir müttefik olarak Gassânî Araplarını bulmuşlardır.

Christian Arab communities existed in the ‘Three Palestines’ throughout the 3rd‒6th centuries (Shahid 1989). The Ghassanid Arabs (Arabic: al- Ghasasinah) were the biggest Arab group in Palestine. They migrated in different waves in the early 3rd century from the Arabian Peninsula to Palestine and the southern Levant region (Bowersock et al. 1999). The presence of the Ghassanids in what became officially known as Palaestina Salutaris in the 4th century dates back to the 3rd century. The Arabicspeaking Ghassanids converted to Monophysite Christianity before and after their migration to Palaestina Tertia and frequently merged with the Greek-speaking Christian communities of the region. Many of them, adhering to austere Monophysism, were initially hostile to the dominant Nicene Creed (‘two natures’ of Jesus) and official/elite Chalcedon doctrine of the Orthodox Church. While some Ghassanids converted to Islam from the mid-7th century onwards, the majority remained Christian and joined Melkite and Syriac Monophysite communities of the Levant and greater Palestine. After settling in Palaestina Tertia and Palaestina Secunda, the Ghassanids created client (buffer) states to the eastern Roman (later Byzantine) Empire and fought alongside the Byzantines against the Persian Sassanids and Arab Lakhmid tribes of southern Iraq. Both the Romans and Byzantines found a powerful ally in the Ghassanid Arabs, who acted as a buffer zone and a source of troops for the Byzantine army and controlled parts of Palaestina Salutaris and Palaestina Secunda.

163). El-Harith, 528 civarında Mundhir hükümdarlarına ve güney Irak'taki Arap Pers müttefiklerine karşı başarılı bir askeri sefer yürüttükten sonra Gassanilerin Kralı ve Palaestina Secunda ile Arabia Petraea'nın baş filarkı oldu. Kayserli (Caesarea Maritima) tarihçi Prokopios'un sözleriyle, Gassani hükümdarına düşman bir kaynak olan Palaestina Prima'da, El-Harith Justinianus tarafından ‘bir kral mertebesine’ yükseltildi ve patrikios (πατρίκιος καὶ φύλαρχος τῶν Σαρακηνῶν, ‘Saracenlerin patrikiosu ve filarkı’) unvanıyla Doğu'daki Bizanslıların tüm Arap müttefikleri (foederati) üzerinde genel komutan oldu; ancak onun siyasi ve askeri denetim alanı başlangıçta Palaestina Secunda ve Arabia Petraea'nın bazı kısımlarıyla sınırlı kalmış olabilir (Shahid 1995, Cilt 1: 84‒85, 95‒109, 225‒226, 260, 282‒288, 294‒297, 337; Martindale ve diğerleri 1992: 111‒113; Kazhdan 1991: 163; Greatrex ve Lieu 2002: 88, 129‒130, 135‒136).

163). Al-Harith became King of the Ghassanids and supreme phylarch of Palaestina Secunda and Arabia Petraea around 528 after leading a successful military campaign against the Mundhir rulers and their Arab Persian allies in southern Iraq. In the words of historian Prokopios of Caesarea Maritima, in Palaestina Prima, a source hostile to the Ghassanid ruler, al-Harith was promoted by Justinian ‘to the dignity of a king’, becoming the overall commander of all the Byzantines’ Arab allies (foederati) in the East with the title patrikios (πατρίκιος καὶ φύλαρχος τῶν Σαρακηνῶν, ‘patrician and phylarch of the Saracnes’), although his actual area of political and military control may initially have been limited to parts of Palaestina Secunda and Arabia Petraea (Shahid 1995, Vol. 1: 84‒85, 95‒109, 225‒226, 260, 282‒288, 294‒297, 337; Martindale et al. 1992: 111‒113; Kazhdan 1991: 163; Greatrex and Lieu 2002: 88, 129‒130, 135‒136).

Gassanî Araplar, Kutsal Topraklar'ı Irak'taki Arap Lahmîlerin akınlarından korumada önemli bir rol oynadılar; Filistin'in bu tür akınlardan güvende olması, bölgenin gelişen ekonomisinin bel bağladığı hac yolculuklarının sürmesi için hayati önemdeydi. Dindar Gassanî Araplar, Filistin'de ekonomik olarak refaha kavuştu, dinî ve kültürel açıdan da gelişti; çok sayıda dinî ve kamusal yapı inşa ettiler. Bunun kanıtı, kentleşmenin yayılması ve birkaç kilise ile manastırın himaye edilmesidir. Üzüm bağları ve başka ürünler yetiştirdiler, hayvancılık yaptılar, topraklarının yeraltı zenginliklerinden altın, gümüş ve bakır çıkardılar ve atlı binicilikte ustalaştılar. Arap gümrük memurları, Palaestina Tertia ve Palaestina Secunda üzerinden geçen bölgesel ve kıtalararası kârlı ticaretten vergi topladılar. Ekonomik, toplumsal ve kültürel yaşamları, dindar Hristiyanlıkları ve Kutsal Topraklar'a gelen hacılarla yakın ilgileriyle sıkı sıkıya bağlıydı.

The Ghassanid Arabs played a key role in protecting the Holy Land from raids of the Arab Lakhmids of Iraq – the security of Palestine from such raids was crucial for the continuation of the pilgrimages on which the thriving economy depended. The religiously devout Ghassanid Arabs prospered in Palestine economically and flourished religiously and culturally, and they engaged in much religious and public building, as evidenced by a spread of urbanisation and the sponsorship of several churches and monasteries. They planted vineyards and other crops, raised livestock, mined the subterranean wealth of their territories for gold, silver and copper and cultivated horsemanship. Their Arab customs officers raised taxes from the lucrative regional and trans-continental trade passing through Palaestina Tertia and Palaestina Secunda. Their economic, social and cultural lives were closely connected to their devout Christianity and close involvement with the pilgrims to the Holy Land.

Hristiyan takvimindeki ve liturjik yıldaki bayramların belirgin toplumsal yönleri vardı. Dindar Hristiyanlar olan Gassaniler bu bayramlara titizlikle uyuyor, aynı zamanda bu kutlamalar toplumsal etkinliklere dönüşüyordu; böylece bu kutlamalar kültürel yaşamlarının bir parçası haline geliyordu … Foederati olarak Provincia Arabia, Palaestina Secunda ve Palaestina Tertia'da konuşlandıklarında, Kutsal Topraklara fiziksel olarak çok yakındılar; askeri karakollarından bazı loca sancta'larını bile görebiliyorlardı. [Bu tür yerler özellikle, Mesih'in kanamalı kadını iyileştirdiği mucizeyi gerçekleştirdiği Palaestina Secunda'dan görünürdü (Markos 5: 25‒34). Jabiya'dan (Golan Tepeleri'nde) ve başka yerlerden Gassaniler, Celile Denizi'ni, Mesih'in hizmetinin göl kıyısındaki mekânlarını, Tabor Dağı'nı, yani Dönüşüm'ün gerçekleştiği yeri ve vaftiz nehri olan Ürdün'ü görebiliyorlardı. Şairleri el-Nabiga'nın şiirlerinden birindeki bir dize, Kuzey Celile'de bile bir varlıklarının olduğunu düşündürebilir].

The feasts of the Christian calendar and the liturgical year had distinct social aspects. As devout Christians, the Ghassanids scrupulously observed these feasts, which at the same time became social events; thus these celebrations became part of their cultural life … As foederati encamped in the Provincia Arabia, Palaestina Secunda, and Palaestina Tertia, they were physically very close to the Holy Land, some of whose loca sancta they could even see from their military stations. [Such places were especially visible from Palaestina Secunda, where Christ performed one of his miracles on the woman with the issue of the blood (Mark 5: 25‒34). From Jabiya (in the Golan Heights) and elsewhere the Ghassanids could see the Sea of Galilee, sites of the lakeside of the ministry of Christ, and Mount Tabor, the scene of the Transfiguration, as well as the Jordan, the river of baptism. A verse in one of the poems of their panegyrist al-Nabigha may suggest they even had a presence in northern Galilee].

5. Arap Hristiyan Filistin

İslam Öncesi Provincia Palaestina'nın Arap Kralları, Piskoposları, Şairleri ve Kabileleri (MS 3. yüzyıl – 7. yüzyılın başları)