4. (Üç-Birdeki) Provincia Palaestina

4. (Üç-Birdeki) Provincia Palaestina - Filistin: Dört Bin Yıllık Bir Tarih | Quran Course

Bizanslı Hristiyanlar Romalıların yerini aldıktan sonra Filistin ve başlıca şehirleri – Sezarya-Filistin, Kudüs, Gazze, Neapolis (Nablus), Scythopolis (Beysan), Tiberias ve Beyt Cibrin (Eleutheropolis) – Antik Çağ'da en büyük büyüme ve refahını yaşadı. MS 4. ila 7. yüzyıllar arasındaki erken Hristiyan ve Bizans döneminde Palaestina, bu bölge için baskın ve evrensel olarak kullanılan ad olmaya devam etti. Eski Roma eyaleti olan "Suriye Palaestina", Bizanslı Hristiyanlar tarafından bölündü ve onlar ülkenin idari bölgelerini de yeniden düzenlediler. Palaestina üç alt bölgeye ayrıldı. Doğu Akdeniz, Yakın Doğu ve Roma Arabistan Eyaleti'nde Yunanca ve Aramice konuşan Hristiyanlığın yayılması ile MS 4. yüzyılda büyük Filistin'in oluşturulması, erken Roma'daki Filistin kavramını ve MÖ 5. yüzyılın ortalarından itibaren Herodot gibi klasik Yunan yazarlarının kullandığı adlandırmayı daha da genişletti. Bu büyük Filistin; ülkenin merkezindeki Palaestina Prima, Galile'nin büyük bölümünü kapsayan Palaestina Secunda ve güney ile güneydoğudaki Palaestina Salutaris'ten oluşuyordu.

After the Christian Byzantines replaced the Romans, Palaestina and its major cities – Caesarea-Palaestina, Jerusalem, Gaza, Neapolis (Nablus), Scythopolis (Beisan), Tiberias and Beit Jibrin (Eleutheropolis) – experienced their greatest growth and prosperity in Antiquity. Throughout the early Christian and Byzantine period, the 4th to the 7th centuries AD, Palaestina remained the dominant and universally applied name for this region. The former Roman provinces of ‘Syria Palaestina’ were split by the Christian Byzantines, who also redrew the administrative regions of the country. Palaestina was reorganised into three subdivisions. The spread of Greek- and Aramaic-speaking Christianity in the Eastern Mediterranean, Near East and Roman Provincia Arabia1 and the creation of greater Palestine in the 4th century AD further expanded the early Roman concept of Palestine and the designation employed by classical Greek writers such as Herodotus from the mid-5th century BC onwards. This greater Palestine consisted of Palaestina Prima (in the centre of the country), Palaestina Secunda (much of the Galilee) and Palaestina Salutaris (in the south and south-east).

Palaestina Salutaris (4. yüzyılda kuruldu ve daha sonra Palaestina Tertia olarak da bilinmeye başladı) eski Roma eyaleti Provincia Arabia'yı (Ward 2008), İdumaea'yı, Naqab/Negev'i, Sina'nın bir kısmını, Transjordan'ın güneybatısını, Ölü Deniz'in güneyini ve Arabia Petraea'yı kapsıyordu; Arabia Petraea'nın 2. yüzyılın başındaki Nabatean başkenti Petra idi. Bu bölge 6. yüzyılda Arabia Petraea'dan ayrıldı (Shahin 2005: 8). Petra, Palaestina Salutaris'in başkenti oldu. İlginç olarak, "Üç Filistin" (Prima, Secunda ve Tertia) adlandırması, klasik ve erken Hristiyan dönemindeki "Üçte Bir" temsilinden esinlenmişti. Bu Greko-Bizans kavramının en bilinen benzetmesi, 325 M.S.'de İznik Konsili'nde kabul edilip kodlanan Teslis teolojik fikriydi. Önemlisi, "Üç Filistin" tamamen ayrı eyaletler olarak düşünülmedi. Siyasi, askeri, kültürel ve kilisesel açılardan, Palaestina'nın "Üçte Bir" eyaletleri olarak tasavvur edildi, yönetildi ve savunuldu. "Üç Filistin" dört farklı alanda yakından bağlantılıydı:

• Palaestina Salutaris (created in the 4th century and later became known also as Palaestina Tertia) included the former Roman Provincia Arabia (Ward 2008), Idumaea, the Naqab/Negev, parts of Sinai, south-west of Transjordan, south of the Dead Sea and Arabia Petraea,4 whose Nabataean capital at the beginning of the 2nd century AD was Petra. It was split from Arabia Petraea in the 6th century AD (Shahin 2005: 8). Petra became the capital of Palaestina Salutaris Interestingly, the naming of the ‘Three Palestines’ (Prima, Secunda and Tertia) was inspired by classical and early Christian representation of ‘Three in One’. The most famous analogy of this Greco-Byzantine concept was the theological idea of Trinity which was settled and codified at the Council of Nicaea in 325 AD. Crucially the ‘Three Palestines’ were not conceived as totally separate provinces. Politically, militarily, culturally and ecclesiastically they were conceived and evolved, managed and defended as ‘Three in One’ provinces of Palaestina. The ‘Three Palestines’ were closely linked in four different areas: