Unutulmuş, sanki hiç var olmamışsın gibi.

Forgotten, as if you never were.

Bir kuşun şiddetli ölümü gibi, terk edilmiş bir kilise gibi unutulacaksın, geçip giden bir aşk ve gecede bir gül gibi... ben unutulduğumda unutulacaksın! (Mahmud Derviş, Hiç Varmış Gibi Değil Gibi Unutulacaksın25)

Like a bird’s violent death like an abandoned church you’ll be forgotten, like a passing love and a rose in the night ... forgotten when I’m forgotten! (Mahmoud Darwish, Forgotten As If You Never Were25)

"Çöl teolojisi" ve Geç Antik Çağ'ın Filistin, Mısır ve Suriye çölündeki manastırları, Yakın Doğu toplumlarında etkili bir rol oynadı; "Çöl Babaları" ise bugün Hristiyan teolojisi, maneviyatı ve doktrinel gelişmelerinin tarihinde önemli figürler olarak geniş ölçüde kabul görmektedir (Binns 1994). Sezare Maritima ve Gazze gibi Akdeniz kentleri, ünlü bilginleri, kütüphaneleri ve aydınlarıyla zihnin Palaestina'sını temsil ederken, Palaestina'nın manastır gelenekleri ise kalbin Filistin'ini temsil ediyordu. Bu manastır gelenekleri, hem Hristiyanlık hem de İslam'ın dünya çapındaki manastır gelenekleri ve genel olarak dini tasavvuf üzerinde büyük bir etki yaptı. İslami rivayete göre Peygamber ﷺ, Hauran bölgesindeki Busra kasabasında, o dönemde Palaestina Secunda'nın ayrılmaz bir parçası olan Hristiyan manastırlarından birinde, rahip Bahira (Sergius) ile karşılaşmıştır.

‘Desert theology’ and the monasteries of the desert of Late Antiquity Palestine, Egypt and Syria played an influential role in Near Eastern societies, and the ‘Desert Fathers’ are widely acknowledged today as key figures in the history of Christian theology, spirituality and doctrinal developments (Binns 1994). If the Mediterranean cities of Caesarea Maritima and Gaza, with their renowned scholars, libraries and intellectuals, represented Palaestina of the mind, the monastic traditions of Palaestina represented Palestine of the heart. The latter had a huge impact on the worldwide monastic traditions of both Christianity and Islam and religious mysticism in general. According to Muslim tradition, the Prophet Muhammad met the monk Bahirah (Sergius) in one of the Christian monasteries in the town of Bosra in the Hauran region, then an integral part of Palaestina Secunda.

"Üç Filistin" içinde, Gassani Arap Hristiyanların büyük çoğunluğu monofizitliğe bağlıydı. Geç Antik Çağ'ın Gazze'si, klasikçi Retorik Okulu'yla felsefe, retorik, drama ve hukuk alanlarında ünlü bir merkez haline geldiyse, Gazze bölgesi de kendine özgü manastır geleneğiyle ün kazandı.

In the ‘Three Palestines’, Ghassanid Arab Christians belonged largely to monophysitism. If Gaza of Late Antiquity, with its classicising Rhetorical School, became a famous centre for philosophy, rhetoric, drama and law, the region of Gaza also became renowned for its distinct monastic tradition.

Geç Antik Çağ Filistin tarihinin en çarpıcı bölümlerinden biri, şüphesiz Gazze'nin manastır kültürü ve manastır mirasıdır.

Indeed, one of the most spectacular chapters in the history of Late Antiquity Palestine was the monastic culture and monastic legacy of Gaza.

Dördüncü yüzyıldan yedinci yüzyıla kadar Palaestina Prima'nın Gazze bölgesinde entelektüel bir manastır topluluğu gelişti; bu topluluk, beşinci ve altıncı yüzyıllardaki Hristolojik entelektüel mücadelelerle şekillenen ve 'Gazze Manastır Okulu' olarak adlandırılabilecek zengin bir edebi eser üretimine yol açan, kendine özgü bir Filistin manastır geleneği yarattı (Bitton-Ashkelony ve Kofsky 2006).26

An intellectual monastic community flourished in the region of Gaza in Palaestina Prima from the 4th to the 7th century, creating a distinct Palestinian monastic tradition, shaped by the Christological intellectual battles of the 5th and 6th centuries, and producing a wealth of literary works which might be termed the ‘Monastic School of Gaza’ (Bitton-Ashkelony and Kofsky 2006).26

En erken bilinen Hristiyan manastır hayatı, MS 3. yüzyılda Mısır ve Filistin çöllerinde eş zamanlı olarak ortaya çıktı. Gazze bölgesinin ünlü manastır gelişmeleri hem Filistin hem de Mısır deneyimleriyle yakından bağlantılıydı (Hevelone-Harper 2005: ix). Ancak 4. yüzyılda, daha geniş Filistin, çöl manastırcılığının merkezi olarak Mısır'ın yerini fiilen aldı. 4. yüzyıl ile 7. yüzyılın başları arasında Filistin, özellikle de "Kudüs çölü" olarak bilinen yarı kurak iki bölge olan Gazze ve doğu Kudüs, "bir kente dönüştürüldü" ve küresel Hristiyan manastır hareketinin merkezi haline geldi.

The earliest known Christian monasticism appeared simultaneously in the deserts of Egypt and Palestine around the 3rd century AD. The famous monastic developments of the Gaza region were intimately connected to both the Palestinian and the Egyptian experiences (Hevelone-Harper 2005: ix). However, by the 4th century greater Palestine effectively replaced Egypt as the centre of desert monasticism. Between the 4th and early 7th centuries Palestine, and in particular the two semi-arid regions of Gaza and east Jerusalem – which became known as the ‘desert of Jerusalem’ – was ‘converted into a city’ and became the centre of the global Christian monastic movement.

Efsanevi Çöl Babaları ve Çöl Analarıİ27, Hıristiyanlığın ve dünya çapında Hıristiyan manastırcılığının gelişiminde büyük etkisi olan Hıristiyan münzevileri, keşişleri ve rahibeleriydi. Filistin'in manastırları, eski şarap yapım teknolojisinin korunmasından (Palaestini şaraplarının) eski el yazmalarının kopyalanmasına ve arşivlenmesine kadar, bilginin korunması ve üretilmesi için bir merkezdi.

The legendary Desert Fathers and Desert Mothers27 were Christian hermits, monks and nuns who had a major influence on the development of Christianity and Christian monasticism worldwide. The monasteries of Palestine were a centre for knowledge preservation and knowledge production, from the preservation of the ancient technology of wine-making (of Palaestini liquors) to the copying and archiving of ancient manuscripts.

Kopyalama sanatı ve el yazmalarının geniş çapta dolaşıma girmesi İslam altında önemli ölçüde gelişmiş olsa da, Müslüman kalp felsefelerinin ve Sufi zühdünün Mısır ve Filistin'in çölkıran mistisizminden doğrudan ve dolaylı olarak nasıl etkilendiği hakkında çok az şey bilinmektedir. Bununla birlikte, Hristiyan manastırcılığındaki kalp bilgisi ya da içsel idrak, İslam tasavvufunda 'Ilm al-Ghayb veya 'Ilm al-Batin – gizli, saklı ya da içsel hakikat bilgisi – ile örtüşmektedir ve bu bilginin özgün ilhamı Kur'an-ı Kerim'de (4: 34, 11:49, 12: 52, 12:102, 25:4‒6) yer almaktadır. Origenizm ile Sezarea Maritima, Gazze, İskenderiye ve Antakya gibi dışa dönük Akdeniz kentleri, erken Hristiyanlığa klasik-öykünücü entelektüel, retorik, spekülatif ve rasyonel temeller sağlarken; yalnızlık, yoksulluk, çilecilik, içsel sessizlik ve 'kalbin duası' (İsa Duası) ise

While the art of copying and wide circulation of manuscripts developed considerably under Islam, little is known about the ways in which Muslim philosophies of the heart and Sufi asceticism were directly and indirectly influenced by the desert mysticism of Egypt and greater Palestine. However, the knowledge of the heart or inner insight into Christian monasticism corresponds to ‘Ilm al-Ghayb, or ‘Ilm al-Batin – knowledge of the concealed, hidden or inner truth – in Sufi Islam, whose original inspiration appears in the holy Quran (4: 34, 11:49, 12: 52, 12:102, 25:4‒6). While Origenism and outward-looking Mediterranean cities such as Caesarea Maritima, Gaza, Alexandria and Antioch provided the classicising intellectual, rhetorical, speculative and rational underpinnings for early Christianity, the solitude, poverty, austerity, interior silence and ‘prayer of the heart’ (the Jesus Prayer)

Mısır, Gazze bölgesi ve daha geniş Filistin'deki manastır cemaatlerinin çoğu, kalbin şehri haline geldi. Bu Filistin manastır hareketi, İsa'nın yaşam biçimini; oruçları, nefis terbiyelerini ve manevi faaliyetleri içeren mütevazı ve inziva dolu bir hayatla birleştirdi. Her şeyden önce, bu Filistin manastır hayatının sadelik ve "çöl kaçışçılığı" ruhunun merkezinde, güçten ve örgütlü dinden, yani şehirde konuşlanmış resmi kilisenin giderek büyüyen hiyerarşisinden uzak durma arzusu vardı.

of the monastic communities of Egypt, the Gaza region and greater Palestine became the city of the heart. This Palestinian monastic movement combined the way of life of Jesus with a modest and secluded life which included fasts, mortifications and spiritual activities. Above all, at the heart of this Palestine monastic life of simplicity and ‘desert escapism’ was the desire to shun power and organised religion, and the growing hierarchy of the official, urban-based church.

Filistin'deki erken dönem Hristiyan manastır toplulukları, rahiplerinin ve rahibelerinin manevi ve sosyal refahından sorumlu bir abba ("babam"; hem Süryani Aramicesi'nde hem de Kur'an Arapçası'nda aynı anlamda) ve bir amma (anne) bulunan, özerk ve eşitlikçi topluluklar kurdu. İngilizcedeki Abbot (kadın karşılığı Abbess) terimi, "baba" anlamına gelir ve çeşitli Hristiyan geleneklerinde bir manastırın başına verilen dini bir unvandır. Terimin kendisi, Bizans Filistin'inin bu Süryani Aramicesi Monofizit geleneğine dayanan Süryani Aramicesi abba kelimesinden türemiştir. Unvan kısa sürede tüm dillerde bir manastırın başkanını belirten genel olarak kabul edilmiş bir ad haline geldi.

The early Christian monastic communities in Palestine established autonomous egalitarian communities with an abba (‘my father’ in both Syriac Aramaic and Quranic Arabic) and an amma (mother) in charge of the spiritual and social welfare of their monks and nuns. The English term Abbot (its female equivalent is Abbess), meaning father, is an ecclesiastical title given to the head of a monastery in various Christian traditions. The term itself is derived from the Syriac Aramaic abba, which is based on this Syriac Aramaic Monophysite tradition of Byzantine Palestine. The title soon became generally accepted in all languages as the designation of the head of a monastery.

4. yüzyılın sonunda Filistin'de binlerce keşişin yaşadığı onlarca manastır vardı. Filistin çöl keşişliği, dünyadan uzaklaşmadan toplumla sosyal ve pratik bir ilişkiye doğru evrildi. Gazze bölgesi, Beytlehem, Kudüs, Eleutheropolis (Beyt Cibrin), Nasıra ve Celile'de, hastalara bakmak ve yerel topluluklarına hizmet etmek amacıyla bitişiğinde hastane ve okulların bulunduğu çok sayıda Filistinli rahip ve rahibe manastırı kuruldu. Bu erken dönem eşitlikçi manastır topluluklarının toplumsal öğretisi ve ahlakı, modern Filistin Hristiyan teolojisinde yaşamaya devam etti. Ancak bu topluluklarının spekülatif yaklaşımı ve dünyadan kopuk yaşam tarzı, yerini daha katılımcı ve uygulamalı bir teolojiye bıraktı.

By the end of the 4th century there were dozens of monasteries with thousands of monks in Palestine. Palestine desert monasticism evolved from detachment from the world to social and practical engagement with society. Numerous Palestinian monasteries of monks and nuns were established in Gaza region, Bethlehem, Jerusalem, Eleutheropolis (Beit Jibrin), Nazareth and the Galilee with adjacent hospitals and schools to care for the sick and serve their local communities. The social teaching and ethics of these early egalitarian monastic communities survived in modern Palestinian Christian theology. However, their speculative approach and detached way of life gave way to a more engaged and applied theology.

Bu, modern bağlamsallaştırılmış Filistin kurtuluş teolojisinin temelini oluşturdu; bu teoloji yoksullara, ezilenlere ve toplumun kenarına itilmiş alt sınıflara öncelik veriyor ve Siyonist yerleşimci-sömürgeciliğe ve Filistin'in işgaline karşı mücadele ediyor (Masalha ve Isherwood 2014). Onların toplumsal öğretisi ayrıca Filistin'in daha etkin Hristiyan kiliseleri tarafından toplumsal adalet, yoksulluk ve zenginlik, ekonomik ve toplumsal örgütlenmeler ile devletin rolü konularında geliştirilen doktrinlere de ilham verdi.

This formed the basis of modern contextualised Palestinian liberation theology with its preference for the poor, marginalised subaltern and its struggle against Zionist settler-colonialism and the occupation of Palestine (Masalha and Isherwood 2014). Their social teaching also gave rise to the doctrines developed by the more engaged Christian churches of Palestine on matters of social justice, poverty and wealth, economic and social organisations and the role of the state.

Filistin'de manastırlar iki ayrı türe dönüştü: "inziva edenlerin manastırı" ya da lavralar (Yunanca: lavra) ve "cemaatli rahiplerin manastırı" (koinobiyum28). İlk lavralar Filistin'de kuruldu. Yunanca Λαύρα (Yunanca: patika29) terimi, keşiş ve inzivacıların yalnızlaşmak için kullandığı mağara veya hücreler kümesini ifade ediyordu; haftalık toplanma merkezleri ise bir kilise idi. Bu terim, 5. yüzyıldan itibaren "Kudüs Çölü" olarak bilinen bölgedeki, Filistin'e özgü yarı inziva monastik topluluklarını adlandırmak için özellikle kullanıldı. Bu bölgede binlerce inziva edici ve keşiş yaşadı ve düzinelerce lavra ile cemaatli manastır kuruldu.

In Palestine monasteries evolved into two distinct types: ‘monastery of hermits’, or lauras (Greek: lavra), and ‘communal monastery of monks’ (coenobium28). The first lauras were founded in Palestine and the Greek term Λαύρα (Greek: path29), which referred to the cluster of caves or cells used by the hermits for seclusion, with a church as their weekly meeting centre, was specifically employed from the 5th century for the Palestine semi-hermitical monastic communities in what became known as the ‘desert of Jerusalem’, where thousands of hermits and monks lived and dozens of lauras and communal monasteries were established.

Bizans devleti tarafından desteklenen çöl manastırcılığı ve gönlü aydınlatan felsefi öğretiler, Filistin'in bütününde (Palaestina Prima, Palaestina Secunda ve Palaestina Salutaris) manastırların çoğalmasını teşvik etti.

Supported by the Byzantine state, desert monasticism and enlightened philosophies of the heart encouraged the proliferation of monasteries across greater Palestine (Palaestina Prima, Palaestina Secunda and Palaestina Salutaris).

Bizans'ın Hristiyan döneminde Sina, Negev (Nagab), Nabatilerin bölgesi ve kuzey Arabistan (eski Roma Provincia Arabia'sı) hepsi Palaestina Salutaris'in parçasıydı (Ward 2008: 69). Aziz Catherine Manastırı, 548 ile 565 yılları arasında, İskenderiyeli Aziz Catherine'e adanmış bir Palaestina Salutaris manastırı olarak inşa edildi. Aziz Catherine Manastırı, Kur'an'da adı geçen Sina Dağı'nın (Sure et-Tur, Bölüm 52, Ayet 1–28) eteğinde yer almaktadır. 6. ve 7. yüzyıllardaki yerel halk için Palaestina Salutaris, Sina ve kuzey Arabistan coğrafi olarak birbirine bağlıydı ve idari bakımdan birleşikti.

Crucially under the Christian Byzantines Sinai, the Nagab (Negev), the Nabataean region and northern Arabia (former Roman Provincia Arabia) were all part of Palaestina Salutaris (Ward 2008: 69). The monastery of St Catherine was built between 548 and 565 as a Palaestina Salutaris monastery dedicated to Saint Catherine of Alexandria. Saint Catherine’s monastery lies at the foot of Mount Sinai, which was mentioned in the Quran (Surah al-Tur, Chapter 52, Verses 1–28). For local audiences in the 6th and 7th centuries, Palaestina Salutaris, Sinai and northern Arabia were geographically linked and administratively united.

Kudüs çölündeki manastırlar, yağmur suyunu toplayıp depolamak için inşa edilmiş geniş bir sarnıç sistemi geliştirdiler ve tıpkı kendilerinden önceki Nabatî Araplar gibi, yarı kurak ve verimsiz çevrede verimli su toplama yöntemleri inşa etmedeki büyük becerileriyle tanındılar.

The Jerusalem desert monasteries developed an extensive system of cisterns built to catch and store rainwater, and, like the Nabataean Arabs before them, they became known for their great ability in constructing efficient water collecting methods in the semi-arid and barren environment.

Palaestina Prima'daki çok sayıda manastır arasında, 428 yılında Kudüs'in doğusunda kurulan ve Byzantine dönemi Hristiyan çoğunluklu Filistin'in "Kudüs çölü" keşişliğinin kurucularından biri olan Ermeni keşiş Euthemius'un (377‒475) adını taşıyan ünlü Euthemius Manastırı da bulunuyordu. Euthemius Manastırı, ayrıca 4. ve 5. yüzyıllarda Palaestina Prima'ya yerleşmiş Arap kabilelerinin Hristiyanlığa geçişinde de önemli bir rol oynayacaktı (bkz. beşinci bölüm). Bölge, Müslüman yönetimi altında da yüzyıllar boyunca önemli bir Hristiyan manastırı olarak işlevini sürdürdü ve Latin Haçlıları 12. yüzyılda manastırı daha da genişletti. 12. yüzyılın sonlarında Haçlıların Kudüs'ten çıkarılmasının ardından manastır terk edildi; 13. yüzyıldan itibaren ise bölge, Kudüs‒Eriha ticaret yolu üzerinde önemli bir Filistin kervansarayı olan el-Han el-Ahmer ("Kızıl Han") olarak işlev görmeye başladı. Bu kervansaray, Osmanlı döneminde bir noktada nihai olarak terk edilene kadar kullanıldı. Yakınlarda, tüccar kervanlarını barındırmak için inşa edilmiş, aynı adı taşıyan 16. yüzyıl Osmanlı kervansarayı da bulunmaktadır.

The numerous monasteries of Palaestina Prima included the famous Euthemius Monastery which was established in 428 to the east of Jerusalem and named after the Armenian monk Euthemius (377‒475), who was one of the founders of the ‘Jerusalem desert’ monasticism of Christian-majority Byzantine Palestine. The monastery of Euthemius would also play an important role in converting to Christianity the Arab tribes that had settled in Palaestina Prima in the 4th and 5th centuries (see chapter five). The site continued to function as a major Christian monastery for centuries under Muslim rule and the Latin Crusaders expanded it further in the 12th century. The monastery was abandoned after the expulsion of the Crusaders from Jerusalem in the late 12th century, and beginning in the 13th century the site began to function as a major Palestinian caravanserai, al-Khan al-Ahmar (the ‘Red Inn’), on the Jerusalem‒Jericho trade road, until its final desertion at some point during the Ottoman period. A nearby 16th century Ottoman caravanserai, also named al-Khan al-Ahmar, was built to shelter caravans of traders.

Arap İslam fetihlerinden sonra, 630'lu yıllarda Filistin'in ele geçirilmesinden sonra da birçok Bizans dönemi Filistin manastırı varlığını sürdürdü. Mar Saba Manastırı, Batı Şeria'da, Kudüs'ün güneyinde yer almaktadır. Bir Laura'dan ortak yaşamlı bir manastıra dönüşmüş olup bugün de faaliyetini sürdürmektedir. 484 yılında Palaestina Prima'da kurulan manastır, Kutsal Sabbas'a (439–532) adanmıştır.30

Many Byzantine Palestinian monasteries continued to flourish after the Arab Islamic conquest of Palestine in the 630s. Mar Saba’s Monastery is located south of Jerusalem in the West Bank. It evolved from a Laura to a communal monastery and continues to function today. Founded in Palaestina Prima in 484, it is dedicated to Saint Sabbas the Sanctified (439–532),30

Filistin kökenli manastırcılığın bir "lideri" olan Sabbas, kurucu ve başrahip olarak etkisi 5. yüzyıldan günümüze kadar sürmüştür (Patrich 1995). Kappadokya doğumlu bir Rum keşiş ve rahip olan Sabbas, hayatının büyük bölümünü Palaestina Prima'da geçirmiş ve manastır hayatını düzenlemek ve Bizans'taki tüm manastırlara rehberlik etmek amacıyla kiliselerdeki ibadetlere dair ilk manastır kuralı olan "Kudüs Tipikonu"nu kaleme almıştır. Palaestina Prima'daki bir diğer ünlü manastır, bugünkü Gazze Şeridi'nde yer alan ve Aziz Hilarion'a (291–371) adanmış Aziz Hilarion Manastırı'dır. Efsanevi bir Çöl Babası olan Hilarion, Roma eyaleti Suriye-Palaestina'da, Gazze şehrinin 5 mil güneyinde bulunan Thabatha'da doğmuştur. Yirmi iki yıl çölde yaşadıktan sonra, Palestin'in bu inzivaya çekilmiş keşişi Suriye-Palaestina'da ve ötesinde ün kazanmış, Gazze yakınındaki barınağına bereket ve yardım dilemek için gelen ziyaretçiler akın etmeye başlamıştır.

a ‘leader of Palestinian monasticism’ whose impact as founder and abbot has endured from the 5th century to the present (Patrich 1995). Sabbas was a Cappadacian-born Greek monk and priest who lived most of his life in Palaestina Prima and composed the first monastic rule of church services, ‘the Jerusalem Typikon’, a monastic book to regulate life in monasteries and for guidance of all the Byzantine monasteries. Another famous monastery in Palaestina Prima was Saint Hilarion’s, located in today’s Gaza Strip and dedicated to Saint Hilarion (291–371). A legendary Desert Father, Hilarion was born in Thabatha, then 5 miles south of Gaza city, in the Roman province of Syria-Palaestina. After he had lived in the wilderness for twenty-two years, this hermit of Palestine became famous throughout Syria-Palaestina and beyond and petitioners started to visit his abode near Gaza seeking his blessing and help.

Sabbas'ın Hayatı, öğrencilerinden biri olan Scythopolisli Kyrillos (525‒559) tarafından yazılmıştır. Palaestina Secunda'daki Scythopolis (günümüzdeki Beisan) doğumlu olan Kyrillos, Scythopolisli Cyrillus olarak da bilinir ve Hristiyanlığın ilk yıllarında Filistin'deki manastır yaşamının bir tarihçisi ve Hristiyan bir keşişti (Kazhdan 1991). Sabbas'ın kutsal emanetleri, 12. yüzyılda Latin Haçlılar tarafından alındı ve 1965 yılında Papa VI. Paul, Ortodoks Kilisesi'ne bir iyi niyet jesti olarak bunları Filistin'deki manastıra geri verene kadar İtalya'da kaldı. Mar Saba, şu anda UNESCO tarafından Dünya Mirası Alanı olarak değerlendirilmektedir.31 Pek çok manastır, Filistin'in manzarasında izlerini bırakmıştır.

Sabbas’ Life was written by one of his disciples, Cyril of Scythopolis (525‒559) (modern Beisan) in Palaestina Secunda; also known as Cyrillus Scythopolitanus, he was a Christian monk and historian of monastic life in Palestine in the early years of Christianity (Kazhdan 1991). Sabbas’ relics were taken by the Latin Crusaders in the 12th century and remained in Italy until Pope Paul VI returned them to the Palestinian monastery in 1965 as a gesture of goodwill towards the Orthodox Church. Mar Saba is currently being considered by UNESCO as a World Heritage Site).31 The numerous monasteries have left their mark on the landscape of Palestine.

Bunlar Filistin toplumsal hafızasında ve "Deir" (Manastır) kelimesiyle başlayan bazı modern Filistin Arapça yer adlarında da yaşamaya devam etmiştir; ancak Arapçadaki "deir" (çoğulu "diyar") kelimesi aynı zamanda "ev" anlamına da gelmektedir.

They have also survived in Palestinian social memory and in some of the modern Palestinian Arabic toponyms which begin with the word Deir (Monastery), although the Arabic word deir (pl. diyar) also means house.

Bugün Euthemius Manastırı'nın kalıntıları, Batı Şeria'da bulunan İsrail kolonisi Ma'alie Adumim'de yer almaktadır. Filistin kervansarayının anısı, İsrail yerleşimci-kolonileri Ma'alei Adumim ile Kfar Adumim arasında yer alan küçük bir Filistin Bedevi köyünün adında yaşatılmıştır: el-Han el-Ahmar. Bu Filistin köyü, 2010 yılından beri Batı Şeria'daki yerel İsrail yerleşimlerini genişletme planı kapsamında İsrail devleti tarafından yıkımla tehdit edilmektedir.32

Today the ruins of Euthemius Monastery are located in the Israeli colony of Ma’alie Adumim in the West Bank. The memory of the Palestinian caravanserai was preserved in the name of a small Palestinian Bedouin village, al-Khan al-Ahmar, located between the Israeli settler-colonies of Ma’alei Adumim and Kfar Adumim. This Palestinian village has been threatened with destruction by the Israeli state since 2010 in a plan to expand local Israeli settlements in the West Bank.32