1918'den beri Filistin milliyetçiliği büyük ölçüde Mandat Filistin'in sınırları etrafında yoğunlaşmıştır. Ancak 19. yüzyılın sonlarında Arap Doğusu'nda modern milliyetçiliğin ortaya çıkışı, yeni fikirlerin ve birkaç efsanenin doğmasına yol açmıştır; bunların arasında Suriye Kavmî kimliği fikri ve Geç Osmanlı döneminde ortaya çıkmaya başlayan belirli bir modern Filistin kimliğini tanımlamanın bir yolu olarak "Suriyyetü'l-Cenubiyye" ya da "Güney Suriye" fikri de vardır. Ancak "Suriye" adı da "Filistin" adı kadar eskidir ve modern "Suriye" terimi, geleneksel İslami "eş-Şam" terimiyle otomatik olarak özdeşleştirilmemelidir. Yine de, 19. yüzyılın sonlarından önce Filistinliler arasında bir Suriye Kavmî kimliğinin veya ayrı bir Suriyyetü'l-Cenubiyye kimliğinin var olduğuna ya da kullanıldığına dair hiçbir kanıt yoktur.

Palestinian nationalism since 1918 has focused largely on the boundaries of Mandatory Palestine. However, the emergence of modern nationalism in the Arab East in the late 19th century spawned the creation of new ideas and several myths including that of Syrian Qawmi identity and the idea of ‘Suriyya al-Janubiyyah’, or ‘Southern Syria’, as a way of describing a particular modern Palestinian identity which began to emerge in the late Ottoman period. However, although the name Syria is as ancient as the name Palestine and the modern term Syria should not be conflated automatically with the traditional Islamic term of al-Sham, there is no evidence that a Syrian Qawmi identity or a distinct Suriyya al-Janubiyyah identity had existed or been used by Palestinians before the late 19th century.

Arap dünyasında modern milliyetçiliğin yükselişi, aslında Arap Doğusu'nda iki farklı ve birbirini tamamlayan terimle iki katmanlı bir Vatani/Kavmi milliyetçiliğin ortaya çıkmasına yol açmıştır:

At the same time the rise of modern nationalism in the Arab world has, in fact, resulted the creation of a two-tier Watani/Qawmi nationalism in the Arab East with two distinct and mutually complementary terms:

Wataniyyah ve qawmiyyah: Birincisi ülke temelli toprak merkezli milliyetçiliği (örneğin Filistin'i) ifade ederken, ikincisi daha geniş Arap dayanışmasını ve birlik projelerini anlatır. Bu daha geniş bağlam Filistin açısından doğrudan sonuçlar doğurdu; Osmanlı sonrası dönemde Filistinli milliyetçiler, Filistin merkezli bir wataniyyah'ı (yerel vatansever milliyetçilik) Arap dayanışması biçimi olan qawmiyyah ʿarabiyyah ile birleştiren ikili bir laik milliyetçilik anlayışını teşvik etmeye çalıştı. Bazı Filistinli aydınlar, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra kısa bir süre Suriye Qawmi milliyetçiliğiyle de denemeler yaptı; ancak bu siyasi ideoloji bugün büyük ölçüde ortadan kalkmış durumda.

wataniyyah and qawmiyyah, the former referring to country-based territorial nationalism (for instance, Palestine) and the latter to the wider pan-Arab solidarity and unity schemes. This wider context had direct implications for Palestine, and in the post-Ottoman period Palestinian nationalists sought to promote a dyadic form of secular nationalism which combined a Palestine-based wataniyyah (local patriotic nationalism) with qawmiyyah ʿarabiyyah, a form of pan-Arab solidarity. Some Palestinian intellectuals also experimented for a short period after the First World War with Syrian Qawmi nationalism, but this political ideology is today largely extinct.

Kısa ömürlü Filistinli gazete Suriyya al-Janubiyyah bunun açık bir örneğiydi. Ayrıca Suriyya al-Janubiyyah gibi yeni terimlerin icadı çoğu zaman birden fazla etkeni yansıtır; Suriyya al-Janubiyyas ('Güney Suriye') gazetesinin adının oluşturulması bunun klasik bir örneğidir.

The short-lived Palestinian newspaper Suriyya al-Janubiyyah was a case in point. Further the invention of new terms, such as Suriyya al-Janubiyyah, often reflect multiple factors and the creation of the name of the newspaper Suriyya al-Janubiyyas (‘Southern Syria’) is a classic case in point.

"Suriyya al-Janubiyyah" terimi, dört siyasi ve kültürel akımın kesişimini yansıtıyordu: (a) modern Filistin kimliğinin her zaman güçlü olan Arap kültürel ve dilsel boyutları; (b) 19. yüzyılın sonlarında ortaya atılan ve yayılan Suriye milliyetçi ideolojisi; (c) modern Filistin ulusal mücadelesinin, komşu Arap halklarıyla paylaşılan sömürgecilik karşıtı niteliği; ve (d) 1919‒1920 yıllarında Emir Faisal'ın başkanlığında Şam'da aceleyle kurulan panarabist milliyetçi rejimi çevreleyen özel koşullar. Hem "Suriyyah al-Janubiyyah" terimi hem de Faisal'ın Şam'daki yönetimi kısa ömürlü oldu.

The term Suriyya al-Janubiyyah reflected the convergence of four political and cultural currents: (a) the Arab cultural and linguistic dimensions of modern Palestinian identity which were always strong; (b) the invention and propagation of a late 19th century Syrian nationalist ideology; (c) the anti-colonial nature of the modern Palestinian national struggle, a struggle shared with neighbouring Arab peoples; and (d) the particular circumstances surrounding the hurried formation of the pan-Arab nationalist regime in Damascus in 1919‒1920 headed by Emir Faisal. Both the term Suriyyah al-Janubiyyah and Faisal’s administration in Damascus were short-lived.

Suriye milliyetçiliği – tıpkı Filistin milliyetçiliği ve Arap milliyetçiliği gibi – modern bir ideolojidir ve bir "ulusal, toprağa dayalı fikir" olarak Suriye, 19. yüzyılın sonlarında, Lübnanlı bir Maruni olup Protestanlığa geçmiş, çağının Arap kültürel uyanışında önemli bir figür olan ve Suriye Kavmî ulusçuluğunun entelektüel kurucusu sayılan Butrus el-Bustani (1819–1883) gibi Arap yazarlar tarafından icat edilmiştir (Sheehi 2011). "Suriyya al-Janubiyyah" etiketi, dönemin Suriye milliyetçi (Kavmî) ideolojisinin ortaya çıkışının bir yan ürünü olarak, 20. yüzyılın başlarında üretilmiş, kısa ömürlü ve siyasi amaçlı bir yapıydı. El-Bustani ve 19. yüzyılın sonlarındaki Arap Rönesansı'nın bazı Arap figürleri, kısmen Dürzi‒Maruni arasında Lübnan Dağı'nda yaşanan ve Şam'a ile diğer Suriye ve Lübnan şehirlerine yayılarak yıkıcı sonuçlar doğuran, 1860 kanlı iç savaşına bir tepki olarak, "Büyük Suriye" fikrini yaydılar.

Syrian nationalism – like Palestinian nationalism and Arab nationalism – is a modern ideology and Syria as a ‘national, territorially based idea’ was invented in the late 19th century by Arab writers such as Butrus al-Bustani (1819–1883), a Lebanese Maronite convert to Protestantism and a key figure in the Arab cultural awakening of his age, who is considered the intellectual founder of Syrian Qawmi nationhood (Sheehi 2011). The label Suriyya al-Janubiyyah was a short-lived politically-driven construct manufactured in the early 20th century as a by-product of the emergence of the Syrian nationalist (Qawmi) ideology of the period. Al-Bustani and some Arab figures in the Arab Renaissance of the late 19th century propagated the idea of ‘greater Syria’, partly in response to the bloody 1860 Druze‒Maronite Civil War of Mount Lebanon which spread to Damascus and other Syrian and Lebanese cities with devastating consequences.

1919 Eylül'ünde Kudüs'te kurulan Filistinli Arap gazetesi Suriyye el-Canubiyye, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Filistin fikrinin zayıflığına değil, aksine İslam altında yüzyıllardır Filistin ile Şam (el-Şam) arasında var olan güçlü ve yakın ilişkilere işaret etmektedir. Daha açık söylemek gerekirse, bu olay, 1919-1920 yıllarında Şam'da kısa ömürlü olan Emir Faysal yönetiminin siyasi faaliyetleri bağlamında değerlendirilmelidir. Gazete, İngilizler tarafından Nisan 1920'de kapatılana kadar yalnızca birkaç ay yayımlanabilmiş; bundan kısa bir süre önce Faysal yönetimi Fransız ordusu tarafından devrilmiştir. Gazete, 1919'da Şam'da kurulan el-Nadi el-Arabi'nin (Arap Kulübü) yayın organıydı ve Şam'da Emir Faysal'ın önderliğinde Filistin-Suriye birliğini destekliyordu. Gazeteyi Filistinli bir avukat olan Muhammed Hasan el-Budeyri yayımlıyor, editörlüğünü ise Arif el-Arif yapıyordu; yazarlar arasında diğerlerinin yanı sıra Hac Emin el-Hüseyni de bulunuyordu. Suriyye el-Canubiyye terimi Arap ve ortak bilinç ile söylemden neredeyse silinmiş olsa da, zaman zaman Pan-Arapçı aydınlar tarafından Filistin halkının varlığını inkar etmenin bir yolu olarak yeniden gündeme getirilmektedir.29

The Palestinian Arab newspaper Suriyya al-Janubiyyah, founded in Jerusalem in September 1919, does not testify to the weakness of the idea of Palestine after the First World War but rather points to the strength and close relations that had existed under Islam for centuries between Palestine and al-Sham. More specifically, this episode should be seen within the context of the political activities of the short-lived regime of Emir Faisal in Damascus in 1919‒1920. The newspaper only operated for a few months until its final closure by the British in April 1920, shortly before Faisal’s regime was removed by the French military. The newspaper was an organ of the al-Nadi al-ʿArabi (the Arab Club), founded in Damascus in 1919, and supported Palestinian‒Syrian unity under Emir Faisal’s leadership in Damascus. It was published by a Palestinian lawyer, Muhammad Hasan al-Budayri, and edited by ‘Arif al-‘Arif with contributions from, inter alia, Haj Amin al-Husayni. Although the term Suriyyah al-Janubiyyah has almost vanished from Arab and collective consciousness or discourse, it is occasionally resurrected by pan-Arab intellectuals as a way of denying the existence of the Palestinian people.29

Suriyya al-Janubiyyah terimi bu kısa süreli olayın hemen sırasında ve sonrasında yaygınlaştırıldı; ancak bu terimin ortaya çıkışı büyük ölçüde Faysal'ın Şam'da kurulan kısa ömürlü Arap birliği yönetiminin ve Filistin‑Suriye ortak devleti tartışmasının çevresindeki koşullardan kaynaklandı. Bununla birlikte bu olay, "Güney Suriye" üzerine bir miktar literatürün de doğmasına yol açtı ve özellikle bu yeni terimin çevresindeki bağlamı ve koşulları anlamakta güçlük çeken tarihçiler arasında büyük bir karışıklık yarattı. Bazı tarihçiler, yeni bir etiket olan Suriyya al-Janubiyyah ile Levant'ın İslam tarihiyle ilişkili eski bir terim olan el-Şam'ı birbirine karıştırarak karışıklığı daha da artırdılar. Diğer tarihçiler de el-Şam'ı otomatik olarak "Büyük Suriye" diye çevirmeye başladılar; bu da karışıklığı daha da artırdı ve Suriyya al-Janubiyyah teriminin kökeni hakkında çok az anlayışa yol açtı.

The term Suriyya al-Janubiyyah itself was propagated during and in the aftermath of this brief episode, but it was largely the outcome of the circumstances surrounding the formation of the short‑lived pan‑Arab administration of Faisal in Damascus and the concurrent debate about joint Palestinian‒Syrian statehood. However, this episode also spawned a certain amount of literature on ‘Southern Syria’ and a great deal of confusion among historians, especially those who failed to understand the context and contingencies surrounding this new term. Some historians added more confusion by beginning to conflate a new label, Suriyya al-Janubiyyah, with al-Sham, an old term associated with the Islamic history of the wider Levant. Other historians also began to translate al-Sham automatically into ‘greater Syria’, thus adding more confusion and little understanding as to the origin of the term Suriyya al-Janubiyyah.

Buna karşın, al-Şam'dan farklı olarak, Süriyye el-Cenubiyye, Birinci Dünya Savaşı öncesinde ne Filistin tarihinde köklere sahipti ne de Filistinliler arasında yaygındı. Ayrıca, en önemlisi, Kudüs'te birkaç ay boyunca Süriyye el-Cenubiyye adıyla bir gazetenin kurulması, "Güney Suriye" teriminin dönemin ruhunu bütünüyle kapsadığının ya da 1919'da bir "Filistin ulusal kimliğinin" bulunmadığının kendi başına kanıtı değildir. Aksine, 1920'lerden itibaren hem Hacı Emin el-Hüseyni hem de Arif el-Arif Filistin milliyetçiliğinin son derece etkili figürleri olarak öne çıktı ve Faysal'ın 1920'deki düşüşünden sonra Süriyye el-Cenubiyye terimi bunlardan hiçbiri tarafından kullanılmadı.

Yet, in contrast to al-Sham, Suriyya al-Janubiyyah was neither rooted in the history of Palestine nor found among Palestinians before the First World War. Also, crucially, the setting up of a newspaper under the name Suriyya al-Janubiyyah for several months in Jerusalem is not in itself evidence that the term ‘Southern Syria’ encapsulated the whole spirit of the age or the lack of a ‘Palestinian national identity’ in 1919. On the contrary, from the 1920s onwards both Haj Amin al-Husayni and ‘Arif al-‘Arif emerged as highly influential figures in Palestinian nationalism and the term Suriyya al-Janubiyyah was not used by either of them after Faisal’s fall in 1920.

Pan-Suriyecilik, nispeten kısa ömürlü bir ideolojik olgudur.

Pan-Syrianism was a relatively short-lived ideological phenomenon.

Ayrıca, kısa süren varlığı boyunca Suriyya al-Janubiyyah gazetesi, güçlü bir Filistin milliyetçiliği bağlılığı ve Siyonist yerleşimci-sömürgeciliğine karşı güçlü muhalefetle, Filistin‒Suriye‒Arap birliği projelerini savundu.

Moreover, during its brief existence, the newspaper Suriyya al-Janubiyyah advocated Palestinian‒Syrian‒Arab unity schemes with a strong commitment to Palestinian nationalism and strong opposition to Zionist settlercolonisation.

O dönemde bu siyasi tutumlar çelişkili değil, birbirini tamamlayıcı olarak algılanıyordu. Ancak 1920'de Fransızların Şam'daki Faysal yönetimini devirmesiyle birlikte, Suriyya al-Janubiyyah fikri keskin bir biçimde gerileyti ve 1930'larda Filistinli siyasi partiler, Filistin milliyetçiliğine güçlü bağlılıklarını çoğunlukla Pan-Suriye değil, Pan-Arap birliği planlarıyla birleştiriyordu.

At the time these political positions were perceived to be complementary rather than contradictory. However, with the overthrow of Faisal’s administration in Damascus by the French in 1920, the idea of Suriyya al-Janubiyyah declined sharply and in the 1930s Palestinian political parties often combined strong commitments to Palestinian nationalism with pan-Arab – rather than pan-Syrian – unity schemes.

Filistin milliyetçiliğinin etkili bir akımı, İngiliz Mandası dönemi boyunca, pan-Arap kavmiyye ideolojileriyle yakından bağlantılı olan, Filistin merkezli vatansever milliyetçilik anlamına gelen Filistin vataniyyesini savunmayı sürdürdü. Bu akım, Filistin'i Arap tarihinden ve çevresinden koparma yönündeki İngiliz Siyonizm yanlısı politikasına güçlü biçimde karşı çıktı.

One influential current of Palestinian nationalism continued to advocate Palestinian wataniyyah – Palestine-based patriotic nationalism – closely allied with ideologies of pan-Arab qawmiyyah persisted throughout the British Mandatory period. This current strongly argued against the British pro-Zionist policy of detaching Palestine from its Arab history and environment.

Filistin'deki bu akımın tanınmış temsilcileri, İstiklal Partisi'nin liderleriydi: 'Awni 'Abd al-Hadi (1889‒1970)30 ve 1919'da Şam'da kurulmuş bir Filistinli milliyetçi örgüt olan Filistin Diriliş Derneği'nin (al-Nahdah al-Filistiniyyah) liderlerinden biri olan Muhammed İzzet Darwazah (1888–1984). 'Abd al-Hadi, Cenin (Nablus) bölgesinde toprak sahibi bir aileden geliyordu; Darwazah ise uzun süredir tekstil işiyle uğraşan ve Şam ile Beyrut'taki Arap tüccarlarla geniş ticari ilişkileri olan, Nablus'lu orta sınıf bir tüccar ailesinden geliyordu (Doumani 1995: 59‒61). Hem 'Abd al-Hadi hem de Darwazah Osmanlı döneminde eğitim görmüş ve Mandater öncesi dönemde radikal Pan-Arap siyasi faaliyetlerinde bizzat yer almıştı. 'Abd al-Hadi, Beyrut, İstanbul ve Paris'teki Sorbonne Üniversitesi'nde öğrenim görmüştü; kendi kendini yetiştirmiş bir aydın olan Darwazah (Muslih 1991: 178) ise Nablus'ta Telgraf ve Posta Hizmetleri Dairesi'nde memur olarak, daha sonra da Beyrut'ta Posta Hizmetleri Müdürü olarak yerel Osmanlı yönetiminde görev yapmıştı. 1930'ların başında İstiklal Partisi, ‘Filistinli Araplar'ı Siyonizm karşıtı ve emperyalizm karşıtı bir program etrafında seferber etmeye başlayan, ‘kitle temelli tek Pan-Arapçı parti’ haline geldi (Tamari 2008: 6‒7).

Well-known representatives of this current were leaders of the Istiqlal party: ‘Awni ‘Abd al-Hadi (1889‒1970)30 and Muhammad Izzat Darwazh (1888–1984), who had been one of the leaders of the Palestinian Revival Society (al-Nahdah al-Filistiniyyah), a Palestinian nationalist organisation founded in Damascus in 1919. ‘Abd al-Hadi belonged to a landowning family in the Jenin (Nablus) area and Darwazah came from a middle class family of merchants from Nablus that had long been involved in textiles and had extensive trade relationships with the Arab merchants of Damascus and Beirut (Doumani 1995: 59‒61). Both ‘Abd al-Hadi and Darwazah had been educated in the Ottoman period and had been personally involved in radical pan-Arab political activities during the pre-Mandatory period. ‘Abd al-Hadi had been educated in Beirut, Istanbul and at the Sorbonne University in Paris and Darwazah, a self-taught intellectual (Muslih 1991: 178), had served in the local Ottoman administration as a clerk in the Department of Telegraphic and Postal Services in Nablus and later as Director of Postal Services in Beirut. In the early 1930s the Istiqlal party became ‘the only mass-based pan-Arabist party, [which] began to mobilize Palestinian Arabs around an anti-Zionist and anti-imperialist program’ (Tamari 2008: 6‒7).

Ayrıca, hem ‘Abd al-Hadi hem de Darwazah, “Filistin’in, daha geniş Suriye [Bilad al-Sham] vatanının bir bileşeni olduğu kimliğine inanmayı sürdürdüler” (Tamari 2008: 7). İstiklal partisi, Filistin için Arap birliği planları çerçevesinde bağımsızlık arıyordu; bu panarabist planlar o dönemde, Filistin ulusal mücadelesini güçlendirmenin ve Siyonist yerleşimci-sömürgeciliğine direnmenin bir yolu olarak tasarlanmıştı. Nitekim İstiklal partisinin liderleri, panarabizmi savunmak ile Filistin ulusal kurtuluş hareketine aktif katılımları arasında hiçbir çelişki görmüyorlardı. Aksine, onlar için bu iki amaç birbirini tamamlayıcıydı. Ayrıca, Siyonist ulusal iddialarına karşı çıkmak ile Orta Doğu’daki Mandater (sömürge) sistemine karşı çıkmak, ki bu sistem Arap öz-belirlenmesinin başlıca engeliydi, birbirine bağlı olarak algılanıyordu: “[İngiliz] Mandası düşerse, Siyonist proje de çökecektir” (Krämer 2011: 256).

Furthermore, both ‘Abd al-Hadi and Darwazah ‘continued to believe in Palestine’s identity as a component of the greater Syrian [Bilad al-Sham] homeland’ (Tamari 2008: 7). The Istiqlal party sought independence for Palestine within Arab unity schemes – pan-Arab schemes which at the time were conceived as a way of empowering the Palestinian national struggle and resisting Zionist settler-colonisation. In fact, the leaders of the Istiqlal party saw no contradiction between the advocacy of pan-Arabism and their active involvement in the Palestinian national liberation movement. On the contrary, for them the two objectives were complementary. Also, opposition to Zionist national claims to Palestine and opposition to the Mandatory (colonial) system in the Middle East, which was the main obstacle to Arab self-determination, were perceived as intertwined: ‘If the [British] Mandate fell, then the Zionist project would also collapse’ (Krämer 2011: 256).

'Abdulhadi, o dönemde yerel Filistin kimliği, Araplık ve Filistin'deki yerleşimci-sömürgeciliğe karşı muhalefet arasındaki yakın bağlantıyı kavramıştı. Siyonist iddialara Filistin üzerinden karşı çıkma tutkusuyla, 1937 Ocak ayında İngiliz Peel Komisyonu önünde ifade verdi; bu sırada, Filistin'i 1917 tarihli Balfour Deklarasyonu'nun taahhütleri doğrultusunda el-Şam'ın geri kalanından ayırmayı amaçlayan İngiliz politikalarını reddetti. Bu deklarasyonda şöyle deniliyordu: "Majesteleri Hükümeti, Yahudi halkı için Filistin'de ulusal bir yurt kurulmasını olumlu karşılamaktadır."

‘Abd al-Hadi understood the close linkage at the time between local Palestinian identity, Arabism and opposition to settler-colonialism in Palestine. In his passionate quest to refute the Zionist claims to Palestine, ‘Abd al-Hadi testified before the British Peel Commission in January 1937, while rejecting British policies which sought to detach Palestine from the rest of al-Sham in line with the commitments of the Balfour Declaration of 1917, which stated: ‘His Majesty’s Government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people’.

'Abd al-Hadi, aynı zamanda hem bir Filistinli Arap milliyetçisi hem de Manda dönemindeki Filistinli Arap milliyetçi hareketinin başlıca isimlerinden ve en önemli sözcülerinden biriydi. 1928'de Filistin Arap Kongresi'nin Yürütme Komitesi'nde genel sekreterlik görevinde bulundu. Ayrıca, Filistinlilerin genel grevini koordine etmek amacıyla Nisan 1936'da kurulan Arap Yüksek Komitesi'nin genel sekreterliğine de atandı.

‘Abd al-Hadi was, at the same time, a Palestinian Arab nationalist and a key figure in, and one of the chief spokesmen of, the Palestinian Arab nationalist movement during the Mandatory period. He served as secretary of the Executive Committee of the Palestine Arab Congress in 1928. He was also appointed general secretary of the Arab Higher Committee, which was formed in April 1936 to coordinate the general strike among Palestinians.

Istiqlal partisi, 1936–1939 Filistin ayaklanmasına katıldı ve Hindistan Ulusal Kongre Partisi tarzında İngilizlere karşı bir boykot çağrısında bulundu (Khalidi, R.

The Istiqlal party took part in the Palestinian uprising in 1936‒1939 and called for an Indian Congress Party-style boycott of the British (Khalidi, R.

2001: 25). İstiklal Partisi'nin ardından İngilizler tarafından yasaklandı.

2001: 25). The Istiqlal party was subsequently banned by the British.

Istiqlal Partisi'nin Panarabist yönelimine karşı akıllıca bir karşı hamle olarak, Kudüs Müftüsü ve Yüksek Müslüman Konseyi başkanı Hac Emin el-Hüseyni ile destekçileri, Filistin Arap Partisi'ni (el-Hizbü'l-Arabi'l-Filastini) kurdu. Bu partiye, önde gelen Filistinli Müslüman ve Hıristiyan liderler dahil oldu (Krämer 2011: 258). Filistin'deki ulusal mücadelede Filistinli failliği ve Filistin'e özgü boyutları vurgulayan ve 1936-1948 döneminde Arap Yüksek Komitesi'ne hakim olan bu parti, Nekbe sonrası dönemde Filistin Ulusal Kurtuluş Hareketi'nin (Harakatü't-Tahrir el-Vatani el-Filastini ya da Fetih) ortaya çıkmasına ilham verecekti.

As a shrewd countermove to the pan-Arabist orientation of the Istiqlal party, Haj Amin al-Husayni, the mufti of Jerusalem and head of the Supreme Muslim Council, and his supporters formed the Palestinian Arab Party (al-Hizb al-ʿArabi al-Filastini), which included key Palestinian Muslim and Christian leaders (Krämer 2011: 258). This party, which emphasised the Palestinian agency in, and Palestinian dimensions of, the national struggle in Palestine and dominated the Arab Higher Committee in the period 1936‒1948, would subsequently inspire the emergence of the Palestinian National Liberation Movement (Harakat al-Tahrir al-Watani al-Filastini or Fateh) in the post-Nakba period.

1930'larda kurulan bir başka partinin de Filistin Arap toplumsal özne olarak eylemliliğini ve Filistin mücadelesinin Filistin Arap ulusal boyutlarını vurguladığı belirtilmelidir: 1935 Haziran ayında Kudüs'teki Halidi ailesinin üyeleri tarafından kurulan Filistin Arap Reform Partisi (Hizb al-Islah al-ʿArabi al-Filastin) (Krämer 2011: 258).

The Palestinian Arab collective agency and Palestinian Arab national dimensions of the struggle in Palestine were also emphasised by another party created in the 1930s: the Palestine Arab Reform Party (Hizb al-Islah al-ʿArabi al-Filastin), established by members of the Khalidi family of Jerusalem in June 1935 (Krämer 2011: 258).

1936‒1939 Filistin ayaklanmasının, Filistin'in ulusal kimliğinin ve Filistin'deki ulusal mücadelenin belirli bileşenlerinin pekişmesi üzerinde büyük bir etkisi oldu. Bu durum, Filistin'deki en ünlü ve en etkili şiir olma ihtimali yüksek olan milliyetçi şiir Mawtini ('Vatanım') ile en iyi şekilde gösterilebilir ve sembolleştirilebilir. Şiir, 1934 yılında İbrahim Tuqan (1905–1941) tarafından yazıldı ve 1930'ların büyük ayaklanması sırasında İngiliz sömürgeciliğine ve Siyonizme karşı bir savaş çığlığına dönüştü (Jayyusi and Tingley 1977). Tuqan, Osmanlı döneminde 18. ve 19. yüzyılın büyük bölümünde kentin siyasetine hâkim olmuş, önemli bir Nablus ailesine mensuptu. 1923'ten 1929'a kadar Nablus'ta, Kudüs'te ve Amerikan Beyrut Üniversitesi'nde eğitim gördü.

The Palestinian uprising of 1936‒1939 had a major impact on the consolidation of the particular components of Palestine’s national identity and national struggle in Palestine. This can be best illustrated and symbolised by the nationalist poem Mawtini (‘My Homeland’), perhaps the most famous and influential Palestinian poem of all time. It was written by Ibrahim Tuqan (1905–1941) in 1934 and became a rallying cry against British colonialism and Zionism in Palestine during the great uprising in the 1930s (Jayyusi and Tingley 1977). Tuqan belonged to a notable Nablus family that had, under the Ottomans, dominated the politics of the city for much of the 18th and 19th centuries. He had been educated in Nablus, Jerusalem and at the American University of Beirut from 1923 to 1929.

Daha sonra Beyrut'taki Amerikan Üniversitesi'nde profesör olarak çalıştı ve Kudüs merkezli Filistin Yayın Hizmeti'nin müdür yardımcılığını yaptı. O tarihten bu yana, Filistin'in kendi kaderini tayin hakkı için verdiği yılmaz ulusal mücadeleyi somutlaştıran şiirden bir alıntı şöyledir:

He later worked as a professor at the American University in Beirut and a sub-director of the Jerusalem-based Palestine Broadcasting Service. An excerpt from the poem, which has since then embodied that indomitable Palestinian national struggle for self-determination, reads as follows:

Kılıç ve kalem.

The sword and the pen.

Konuşmamak ya da tartışmamak.

Not talking or quarrelling.

Bunlar bizim sembollerimizdir.

Are our symbols.

Şanımız ve ahdimiz.

Our glory and covenant.

Ve onu yerine getirmek bir görevdir.

And a duty to fulfil it.

Bizi sars.

Shake us.

Onurumuz.

Our honour.

Onurlu bir amaç.

Is an honourable cause.

Yükseltilmiş bir bayrak.

A raised flag.

Ey, güzelliğin!

O, your beauty.

Saygıdeğer hocam.

In your eminence.

Düşmanlarınız üzerinde galip gelen.

Victorious over your enemies.

Vatanım.

My homeland.

Vatanım.

My homeland.