9.9 Yerelleştirme, Yerlilik ve Filistin'in Modern Temsilleri: Filistin Arap Basınında Falastin Gazetesi (1911–1967) - Filistin: Dört Bin Yıllık Bir Tarih | Quran Course

9.9 Yerelleştirme, Yerlilik ve Filistin'in Modern Temsilleri: Filistin Arap Basınında Falastin Gazetesi (1911–1967) - Filistin: Dört Bin Yıllık Bir Tarih | Quran Course

Neden, ulusalcı önde gelen bir gazete olan Falastin için, ülkenin geleneksel standart Arapça adları olan Filastin veya Filistin yerine, Filastin'in yerel Arapça biçimini kullanıp bu biçimi benimsediler? Bu adlar erken İslam dönemine kadar uzanan adlardı. Yalnızca bu edebi Arapça biçimler, Filastin veya Filistin, 19. yüzyılda akılda kalmakla kalmadı; aynı zamanda Filistin ve Arap yazılarında kullanıldılar ve idari bir coğrafi birimle eşanlamlıydılar (Abd al-Hadi 1923: 32). Üstelik standart Filastin biçimi, 17. yüzyılda Hayreddin er-Ramlî, 18. yüzyılda Kudüs İslam Şer'i Mahkemesi ve 1890'larda Halil Beydas tarafından kullanıldı. Kurucu editörlerin kendilerinin bir açıklaması olmadığında, Falastin'in yerel biçiminin benimsenmesinin nedeni büyük olasılıkla çok yönlü ve bağlamsaldır: (a) modern zamanlarda yerelleştirme, "ulus olma" ve ayırt edici bir ulusal kimlik kurma ihtiyacı, erken modern Avrupa'da, modern Rusya'da, Türkiye'de, Japonya'da ve Asya'nın birçok ülkesinde defalarca görülmüştür; (b) geç Osmanlı Filistin'inde yerelleştirme, ayrı (hatta ayrılmış) bir ulusal kimlik işareti olarak görülüyordu; (c) ulusal bir gazeteye "aşağıdan" bir ad verirken editörler, Filistinlilerin ve ülke sokaklarındaki insanların en yaygın konuştuğu ve en popüler kullandığı terim olarak Falastin biçimini benimsediler; Filastin ise büyük ölçüde ülkenin eğitimli ve kültürel seçkinlerinin Arapça yazılarıyla sınırlıydı. Açıktır ki Falastin'in editörleri ve gazetecileri, Filistin ulusalcılığını "aşağıdan" ve sıradan insanlar arasında yaymaya kararlıydılar; onu yalnızca eğitimli yerel seçkinlerle sınırlamak niyetinde değillerdi.

Why vernacularise and use the vernacular Arabic form for Palestine for a leading nationalist newspaper, Falastin, rather than using Filastin or Filistin, the traditional standard Arabic names for the country – names which go all the way back to early Islam? Not only were these literary Arabic forms, Filastin or Filistin, remembered in the 19th century; in fact they were used in Palestinian and Arab writings and were synonymous with an administrative geographic unit (Abd al-Hadi 1923: 32). Moreover, the standard form of Filastin was used by Khair al-Din al-Ramli in the 17th century, the Islamic Sharia Court of Jerusalem in the 18th century and Khalil Beidas in the 1890s. In the absence of an explanation by the founding editors themselves, the answer to the adoption of the vernacular form of Falastin is likely to be multi-faceted and contextual: (a) in modern times, vernacularisation, ‘nation-ness’ and the need to establish a distinctive national identity can be seen again and again in early modern Europe, in modern Russia, Turkey, Japan and a whole range of countries across Asia; (b) vernacularisation was seen in late Ottoman Palestine as key to a distinct (and even separate) national identity marker; (c) naming a national newspaper ‘from below’, the editors adopted the form Falastin as the common, most widely spoken and most popularly used term by local Palestinians and on the streets of Palestine, as opposed to Filastin, which was largely confined to the writings in Arabic of the educated and cultural elites of the country. Clearly, the editors and journalists of Falastin were intent on popularising Palestinian nationalism ‘from below’ and among ordinary people and not just confining it to educated local elites.

Belirsizdir, Ortodoks Yusuf el-İsa'nın 1912'deki tarihi Filistin'e ilişkin coğrafi-siyasi tasvirlerinin, Arap Ortodoks Hristiyan Filistinlilerin toplumsal ve kültürel hafızasına dayanıp dayanmadığı. Bu hafıza, beşinci yüzyılın ortalarından itibaren geniş çapta tanınan ve Büyük Filistin'in (MS 4.-7. yüzyıllardaki "Üç Filistin") üzerinde uygulanan, bağımsız Kudüs Tüm Filistin Ortodoks Kilisesi'ne bağlıydı. Yirminci yüzyılın başında eğitimli tüm Ortodoks Filistinli Hristiyanların bildiği bu kilise yetki alanı bugüne kadar sürmüş ve bugünkü Filistin/İsrail'in ve Ürdün'ün tamamını kapsamaktadır. Bu kilise bağlamında, 1884'te keşfedilen dikkat çekici Bizans Madaba Zemin Mozaik Haritası (dördüncü bölümde ele alınmaktadır), Mısır'dan Lübnan'a ve Akdeniz ile Doğu Arabistan çölü arasındaki alanı kapsamakta ve Yunanca yazıtlarında Palaestina adını taşımaktadır. Kudüs Yunan Ortodoks Patrikhanesi'nin 1890'ların başı ile 1906 arasındaki dönemde haritanın incelenmesine ve keşfine ilişkin yerel ve uluslararası tanıtıma giderek artan katılımı,23 Yusuf el-İsa'nın 1912'de Filistin'in sınırlarını tarif ediş biçimiyle bir ilgisi olmuş olabilir. Madaba Haritası'nın kendisine gelince, bilinen ilk temsili, aslında 1897'de Kudüs'teki Fransiskan Matbaası'nda, Kudüs Yunan Ortodoks Patrikhanesi'nin desteğiyle üretilmiştir. Ayrıca, on dokuzuncu yüzyılın sonundan itibaren Filistinli Arap Ortodoks topluluğu, Filistin Ortodoks Kilisesi'nin Araplaştırılması ve Yunanların hâkim olduğu Kudüs Ortodoks Patrikhanesi'nde Arap piskoposların ve üst düzey din adamlarının yükseltilmesi konusunda bir mücadele içindeydi. Gerçekte, el-ʿIssa kuzenlerinin editörlüğü altında on yıllar boyunca Falastin, yalnızca Arap dayanışması içinde Filistin toprak milliyetçiliğine değil, aynı zamanda Filistin Arap Ortodoks cemaatinin Rum egemenliğindeki Kudüs Ortodoks Patrikhanesi ile verdiği mücadeleye de bağlı kalmıştır. Bu nedenle, Bizans dönemindeki daha geniş Filistin'e ilişkin kilisesel Ortodoks hafızaları, Kudüs Ortodoks Patrikhanesi'nin söyleminde bugüne kadar varlığını sürdürdüğü için göz ardı edilemez. Her hâlükârda bir şey açıktır: tarihsel olarak ve Filistinli Müslüman coğrafyacı ve yazarlara göre, el-ʿIssa'nın andığı, bugünkü Ürdün'ün başkenti olan Amman'ın kuzeybatısında yer alan “Belka bölgesi”, Orta Çağ'ın Cund Filastin eyaletinin bir parçası değildi. Aslında el-Belka, tarihsel olarak İslam eyaleti Cund Dimaşk'ın (Şam eyaleti) bir parçasıydı ve Emevi döneminin büyük bölümünde ona bağlıydı. Cund Dimaşk, Ürdün Nehri'nin doğusundaki diğer toprakları da içine alan geniş bir eyaletti (Le Strange 2010: 43‒48; Blankinship 1994: 47‒48, 292, dipnot 7).

It is not entirely clear whether Orthodox Yousef al-ʿIssa’s geo-political representations of historic Falastin in 1912 was based on Palestinian Arab Orthodox Christian social and cultural memories which were linked to the independent All Palestine Orthodox Church of Jerusalem whose ecclesiastical jurisdiction had been widely recognised and exercised over greater Palestine (the ‘Three Palestines’, 4th‒7th centuries AD) since the mid-5th century AD. This ecclesiastical jurisdiction, which would have been known to all educated Orthodox Palestine Christians in the early 20th century, has continued until today and it includes the whole of present-day Palestine/ Israel and Jordan. In this ecclesiastical context, the remarkable discovery of the Byzantine Madaba Floor Mosaic Map in 1884 (discussed in chapter four), covering the area between Egypt to Lebanon and between the Mediterranean Sea and Eastern Arabia desert, and with the name Palaestina in its Greek inscriptions, and the growing involvement of the Greek Orthodox Patriarchate in Jerusalem in the study of, and local and international publicity surrounding the discovery of, the map in the period between the early 1890s and 1906,23 may be of some relevance to the way Yousef al-ʿIssa described the boundaries of Palestine in 1912. As for the Madaba Map itself, the first known representation of the map was, in fact, created at the Franciscan Printing Press in Jerusalem in 1897, with assistance from the Greek Orthodox Patriarchate in Jerusalem. Moreover, since the late 19th century the Palestine Arab Orthodox community had been involved in a struggle over the Arabisation of the Palestine Orthodox Church and the promotion of Arab bishops and senior hierarchs in the Greek-dominated Orthodox Patriarchate of Jerusalem. In fact for decades under the editorship of the al-ʿIssa cousins, Falastin would remain dedicated not only to Palestinian territorial nationalism within pan-Arab solidarity, but also to the Palestine Arab Orthodox community in its struggle with the Greek-dominated Orthodox Patriarchate of Jerusalem. Therefore, the ecclesiastical Orthodox memories of greater Palestine under the Byzantines cannot be ruled out since it has survived in the rhetoric of the Orthodox Patriarchate of Jerusalem until today. In any event, one thing is clear: historically, and according to Palestine Muslim geographers and writers, the ‘Balqa region’ – mentioned by al-ʿIssa – which is located north-west of ‘Amman, present-day Jordan’s capital, was not part of the province of Jund Filastin of the Middle Ages; in fact, al-Balqa was originally and historically part of, and throughout most of the Umayyad period subordinated to, the Islamic province Jund Dimashq (the Damascus province), a massive province which incorporated other territories east of the River Jordan (Le Strange 2010: 43‒48; Blankinship 1994: 47‒48, 292, note 7).