Filistin, Batı'nın hayal dünyasında, kutsal edebiyatında ve tarihsel temsillerinde her zaman özel bir rol oynamıştır (Said 1980: 9). Bu durum, en eski klasik edebiyatta ve Yunan yazarlarının, özellikle de MÖ 5. ve 4. yüzyıllarda yaşayan Herodot ile Aristoteles'in çığır açan eserlerinde başlamıştır. Filistin'in bu konumu, MÖ 5. yüzyılda yaşamış olan Herodot'un (yaklaşık MÖ 484–425) yazılarında da yer almaktadır.

Palestine always played a special role in the imagination, sacred literature and historical representations of the West (Said 1980: 9). This began with the earliest classical literature and seminal works of the Greek writers, especially Herodotus and Aristotle in the 5th and 4th centuries BC. It was in the writings of Herodotus (who lived in the 5th century BC (c. 484–425 BC)

ki bu ad Yunanca biçimi olan Παλαιστίνη (Palaistinê ya da Phalastin) halini aldı

that the name took on its Greek form Παλαιστίνη (Palaistinê or Phalastin)

ve bölgenin adı olarak kullanıldı. Herodotos, Palaestine, Palaestine-Suriye ve "Filistin'in Suriyelileri"nden söz eder ve Fenikelileri "Filistin'in Suriyelileri"nden ayırır (Herodotos 1841: 135). Ayrıca bugün Orta Doğu ile ilişkilendirilen bölgenin fiziki coğrafyasını şöyle anlatır:

and was used as the name of the region. Herodotus talks about Palaestine, Palaestine-Syria and the ‘Syrians of Palestine’ and he distinguishes the Phoenicians from the ‘Syrians of Palestine’ (Herodotus 1841: 135). He also describes the physical geography of the region which is associated today with the modern Middle East as follows:

Öteki [bölge], Pers ülkesinden başlayarak Erythraean denizine uzanır; önce Pers'i, sonra Asur'u ve Asur'dan sonra Arabistan'ı içerir. Sona erer, yani sona erdiği kabul edilir, ancak gerçekte bir sonla bitmez, Arap körfezinde son bulur ...

The other [region] starts from the country of the Persians, and stretches into Erythraean sea, containing first Persia, then Assyria, and after Assyria, Arabia. It ends, that is to say it is considered to end, though it does not really come to termination, at the Arabian gulf ...

Persia ile Fenike arasında geniş ve verimli bir ülke bulunur; anlattığım bölge, Fenike'den başlayıp Filistin-Suriye kıyısı boyunca uzanarak Mısır'a varıp sona erer ve bizim [Akdeniz] denizinin kıyısını takip eder. Bu bütün topraklarda yalnızca üç millet bulunmaktadır. (Herodotus 1860: 27)

between Persia and Phoenicia lies a broad and ample tract of country, after which the region I am describing skirts our [Mediterranean] sea, stretching from Phoenicia along the coast of Palestine-Syria till it comes to Egypt, where it terminates. This entire tract contains but three nations. (Herodotus 1860: 27)

Onun Παλαιστίνη (Palaistinê veya Phalastin) coğrafi tasvirinde

In his geographic representation of Παλαιστίνη (Palaistinê or Phalastin)

Herodotus, bu terimi yalnızca Filistin'e, yani Karmel'den Gazze'ye uzanan kıyı şeridine atıfta bulunmak için değil, daha geniş anlamıyla kullanır; ülkenin iç kesimlerini de kapsar (Herodotus 1841: 135). Örneğin o ve Aristoteles, terimi Ürdün Yarık Vadisi'nin ötesindeki, yani Ürdün Nehri'nin doğusundaki bölgeleri de içerecek şekilde, ‘Doğu Filistin’ dahil olmak üzere kullanmıştır. Herodotus, Filistin'i yalnızca Suriye'nin özerk bir bölgesi olarak anmakla kalmaz, bugün bildiğimiz ülkeyi coğrafi olarak tanımlar; ayrıca Sina'nın ve kuzeyin bitişik bazı bölgelerini ve Ürdün Nehri'nin doğusundaki alanı da kapsar. Herodotus ayrıca, güney Filistin'in Kadytis'ten Ienysos'a kadar uzanan deniz limanlarının (ya da Ienysos, günümüzdeki Gazze Şeridi'ndeki Han Yunus) Araplar tarafından iskân edildiğini de belirtir (Herodotus 1841: 135).

Herodotus uses the term in its wider sense and not merely in reference to Philistia, or the coastal strip of land from Carmel to Gaza, but also the interior of the country (Herodotus 1841: 135). He and Aristotle, for example, used the term in a way that includes the regions of Transjordan, or ‘Eastern Palestine’, beyond the Jordan Rift Valley. Herodotus not only mentions Palestine as an autonomous district of Syria but describes it geographically, as the country we know today, but also including some adjoining areas in the Sinai and the north, as well as the area east of the river Jordan. Herodotus also adds that southern Palestine sea ports from Cadytis to Jenysus (or Ienysos, modern Khan Yunis in the Gaza Strip) were occupied by Arabians (Herodotus 1841: 135).

Herodotos'un Palaistinê kavramı Celile'yi de kapsıyordu ve Filistin'i geniş anlamda ele alıyordu. Bu anlayış fiilen Fenike ile Mısır arasındaki Levant bölgesine ("Fenike ile Mısır arasındaki Levant") uygulanıyordu (Jacobson 1999). Palestine'in bu klasik kavrayışı ülkenin modern temsillerini de etkiledi; Herodotos'a göre M.Ö. yaklaşık 450 yılına ait bir Filistin haritası, Britanya'nın en önemli ve etkili yayıncılarından biri olan John Murray tarafından 1897'de yeniden oluşturuldu.

Herodotus’ conception of Palaistinê included the Galilee and referred to Palestine in the wider sense. In effect, this conception applied to the region of the ‘Levant between Phoenicia and Egypt’ (Jacobson 1999). This classical conception of Palestine also influenced modern representations of the country and a map of Palestine in c. 450 BC, according to Herodotus, was reconstructed in 1897 by John Murray, one of the most important and influential publishers in Britain.

Herodotus’ daha geniş Filistin tasavvuru, Babilli Nabonidus’un Demir Çağı Edom’unu yıkmasının ardından güneyde genişleyen Idumaea eyaletinin durumunu da yansıtıyordu. Bazı bilginler İdumelilerin Nabatî Arap kökenli olduğunu düşünmüştür. Idumaea’nın merkezi önce Hebron (el-Halil), sonraları ise güney eteklerindeki Lakiş’te yer aldı; böylece sınırları Transjordan platosundan Akdeniz’e kadar uzanan bir alan oluştu. Milattan sonra 132 yılında, Romalılar döneminde Idumaea, Judaea ve Celile eyaletlerine katıldı ve Latince “Palaestina” biçimi, Güney Levant’ın tamamını ifade etmek için kullanılmaya başlandı.

Herodotus’ wider conception of Palestine also reflected the expansion of the province of Idumaea in the south, following the destruction of Iron Age Edom by the Babylonian Nabonidus. The Idumites were identified by some scholars to be of Nabataean Arab origins. Idumaea’s centre, first in Hebron (al-Khalil) and later centred in Lakish, in the southern foothills, created boundaries stretching from the Transjordan plateau to the Mediterranean. In 132 CE, under the Romans, Idumaea was joined to the provinces of Judaea and the Galilee and the Latin form Palaestina was used to refer to the whole of the southern Levant.

Herodotos, Sokrates'in çağdaşıydı ve genellikle "Tarihin Babası" olarak anılır (Cicero, MÖ 1. yüzyıl). Tarihsel konuları sistemli biçimde inceleyen ilk tarihçi olup malzemeyi tarihsel bir anlatı içinde düzenledi. Herodotos'un Tarih (Histories, diğer adıyla The History, 1987) adlı eseri, Yunan-Pers Savaşlarının kökenleri üzerine en ünlü tarihsel metinlerden biridir ve dünya genelinde akademisyenler, tarihçiler ve tarih öğrencileri tarafından bilinmektedir. Histories, bugün Batı akademisinde temel bir metin olarak kabul edilmektedir. Eski sözlü gelenekler, siyaset, coğrafya ve Yunanistan, Batı Asya ile Kuzey Afrika'da bilinen çeşitli güçlerin çatışmaları hakkında önemli bir kayıt niteliği taşır. Eski Filistin ve toponimik bellek söz konusu olduğunda, modern Batılı Hristiyan yazını bu klasik eserden (1987) kısmen yararlanmaktadır.

Herodotus was a contemporary of Socrates and is widely referred to as ‘the Father of History’ (Cicero, 1st century BC). He was the first historian to systematically investigate historical subjects, arranging material into a historical narrative. Herodotus’ Histories (also known as The History, 1987) is one of the most famous historical texts on the origins of the Greco-Persian Wars, a text known to academics, historians and history students throughout the world. Histories is now considered a foundational text in the Western academy. It serves as a key record of ancient oral traditions, politics, geography and the clashes of various powers that were known in Greece, Western Asia and North Africa. When it comes to ancient Palestine and toponymic memory, modern Western Christian writing relies partly on Herodotus’ classic work (1987).

Bu klasik metinde (MÖ 450'li yıllardan MÖ 420'li yıllara kadar yazılmış), Herodotos "Palaistinê adı verilen Suriye bölgesi" hakkında yazar ve antik Filistin'in yer adlarını sıralar. Herodotos, MÖ 5. yüzyılın beşinci on yılında Filistin'i bizzat ziyaret etmiştir. "Bizzat gördüğüm, Palestin denen Suriye kesimi" boyunca geniş ölçüde seyahat etmiş ve ülke ile halkı hakkında birinci elden bilgi edinmiştir (Jacobson 1999). Herodotos, Παλαιστίνη (Palaistinê), Suriye veya yalnızca Palaistinê terimlerini birçok kez, Fenike ile Mısır arasındaki bütün bölgeyi kapsayan bir alan olarak kullanır (ayrıca bkz. Herodotos 2014: 724, Harita 10).

In this classical text (written from the 450s to the 420s BC), Herodotus writes about a ‘district of Syria, called Palaistinê’ and lists place names of ancient Palestine. Herodotus himself visited Palestine in the fifth decade of the 5th century BC. He travelled extensively through ‘the part of Syria called Palestine, I myself saw’,1 and acquired first-hand knowledge of the country and its people (Jacobson 1999). Herodotus refers to Παλαιστίνη (Palaistinê), Syria, or simply Palaistinê, many times as an area comprising the whole region between Phoenicia and Egypt (see also Herodotus 2014: 724, Map 10).

Herodotos'un metninde, önemli kasabaların ve limanların, daha sonra Via Maris adını alacak yolun ve kayda geçirdiği ve görmüş olduğu birçok başka yerin tasvirleri yer alır. Neolitik Çağ'a kadar uzanan eski bir liman kenti olan Aşkelon'u ayrıntılı biçimde anlatır. Herodotos'un zamanında Filistin çok tanrılıydı ve bu nedenle Aşkelon'u Urania Afrodit'e adanmış bir tapınağa sahip olarak betimler. Bu ad "göksel aşk" ve "ruhani" anlamına geliyordu; Afrodit Pandemos'un, yani "bütün halkın Afroditi"nin daha dünyevi yönünden ayrı tutuluyordu. Urania Afrodit kültü beden ve ruhla, ruhani aşkla, güzellikle, bereketle, üremeyle ve hazla ilişkilendiriliyordu; kutsal güvercinleri Roma döneminde de kentin çatılarında toplanıyordu (Lewin 2005: 156). Urania Afrodit kültü ayrıca denizle ilişkilendiriliyordu ve Filistin'in birkaç kentinde var olmuştu; bunlar arasında, Filistinliler tarafından Arapça olarak sıklıkla "Arus al-Bahr" (Deniz'in Gelini) diye anılan eski liman kenti Yafa da vardı.

Herodotus’ text includes the description of key towns and ports, the road later to be called Via Maris, and many other places he had seen and recorded. He describes in detail the city of Ascalon, an ancient seaport city which dates back to the Neolithic Age. At the time of Herodotus Palestine was polytheistic and he consequently describes Ascalon as having a temple for Aphrodite Urania. This signified ‘celestial love’ and the ‘spiritual’, as distinct from the more earthly aspect of Aphrodite Pandemos, ‘Aphrodite for all the people’. The cult of Aphrodite Urania was associated with body and soul and with spiritual love, beauty, fertility, procreation and pleasure, and its sacred doves still flocked on the roofs of the city in Roman times (Lewin 2005: 156). The cult of Aphrodite Urania was also associated with the sea and existed in several Palestinian cities, including the ancient port city of Jaffa, often referred to in Arabic by Palestinians as ‘Arus al-Bahr’ (Bride of the Sea).

Klasik Yunan tarihçileri Herodotos ve Thukydides (yaklaşık M.Ö. 460 – yaklaşık M.Ö. 400)

Classical Greek historians Herodotus and Thucydides (c. 460–c. 400

BC), buna karşılık Eski Ahit'in yazarlarının aksine, miti (muthos) akıl yürütmeye dayanan gerçeklikten (logos) ve tanrıların öykülerini insanların öykülerinden ayırmaya çalıştılar; siyasi ve mitik anlatıları bir kenara bırakarak yerdeki olgulara üstün tuttular. Onların tarihleri de güçlü biçimde coğrafi-etnografikti. Coğrafi-etnografi, Herodotos'un antik Filistin ve halkına dair anlatımının merkezindedir. Yunan tarihçileri ve coğrafyacıları, Akdeniz ve Kızıldeniz'in uluslararası ticaretin başlıca güzergâhı ve Filistin'in büyük bir zenginlik kaynağı olduğunun tamamen bilincindeydi. Herodotos, güney Filistin'deki Akdeniz liman kentlerini ve kuzey Sina'yı elinde tutan Araplardan söz eder (Herodotos 1841: 135); bu Araplar, Doğu Akdeniz'den güney Arabistan'a ve Kızıldeniz üzerinden Hindistan'a uzanan buhur ticaret yolunu denetlerdi. Bu yol, Akdeniz dünyasını buhur, baharat ve diğer lüks mallar için doğu ve güney kaynaklarına bağlayan büyük kara ve deniz ticaret yollarından oluşan bir ağı kapsayan Antik Çağ'ın "Buhur Yolu"ydu. Filistin ve Mısır'ın Akdeniz limanlarından Arabistan'a ve ötesine uzanan, Nabatî Araplarını (ve MS 2. yüzyılın başında doruğundaki Petra'yı) içeren buhur kara ticareti, MÖ 7. yüzyıl ile MS 2. yüzyıl arasında gelişti.

BC), in contrast with the authors of the Old Testament, sought to separate myth (muthos) from reality based on reasoned argument (logos) and histories of the gods from histories of humans; they disregarded political and myth-narratives in favour of facts on the ground. Their histories were also strongly geo-ethnographic. Geo-ethnography is central to Herodotus’ account of ancient Palestine and its inhabitants. Greek historians and geographers were fully conscious of the fact that the Mediterranean and Red Seas were a major route of international trade and a major source of wealth for Palestine. Herodotus refers to the Arabs who occupied Mediterranean sea ports in southern Palestine (Herodotus 1841: 135) and north Sinai and controlled the incense trade route from the Eastern Mediterranean to southern Arabia and via the Red Sea to India – the frankincense road of Antiquity which comprised a network of major ancient land and sea trading routes linking the Mediterranean world with eastern and southern sources of incense, spices and other luxury goods. Stretching from the Mediterranean ports of Palestine and Egypt through Arabia and beyond, and involving the Nabataean Arabs (and Petra at its height at the beginning of the 2nd century AD), the long-distance land trade in incense flourished between the 7th century BC and the 2nd century AD.

Böylece Herodotos, karşılaştığı Filistliler ve diğer gruplarla yaptığı pek çok konuşmayı ve onların yaşamları hakkında öğrendiği ilginç bilgileri kaydeder; örneğin, Mısırlılardan öğrenilen erkek sünneti âdeti (aslen çok tanrılı inanca dayanan) gibi. ‘Filistin olarak adlandırılan Suriyeliler’, ‘Mısırlıların âdetini öğrendiklerini’ itiraf ederler (Herodotos 1858, Kitap II, Bölüm 104; 1836, Cilt 1, Kitap II: 247). Mısır, erkek sünnetine dair en eski belgelenmiş kanıta sahipti; bu kanıt MÖ 2345–2182 yıllarına uzanır (Dünya Sağlık Örgütü 2007: 3). Kudüs İbrani Üniversitesi'nde Antik Tarih Profesörü ve İnsani Bilimler Fakültesi Dekanı (1972‒1975) olan David Asheri (1925‒2000), A Commentary on Herodotus, Books 1‒4 adlı eserinde şunu yazar:

Thus Herodotus records his many conversations with the Philistines and other groups he meets, and interesting facts he learnt about their lives, such as the practice of male circumcision (originally polytheistic) learnt from the Egyptians: the ‘Syrians called Palestinians’ ‘confess that they learnt the custom of the Egyptians’ (Herodotus 1858, Book II, Ch. 104; 1836, Vol. 1, Book II: 247). Egypt had the oldest documented evidence for male circumcision dating back to 2345–2182 BC (World Health Organization 2007: 3). David Asheri (1925‒2000), Professor of Ancient History at the Hebrew University of Jerusalem, Dean of the Faculty of Humanities (1972‒1975), in A Commentary on Herodotus, Books 1‒4, writes:

"Herodot zamanında 'Filistinliler olarak adlandırılan Suriyeliler', Fenikelilerin, Filistlilerin, Araplarin, Mısırlıların ve belki de başka halkların karışımıydı ... Belki de sünnetli 'Filistinliler olarak adlandırılan Suriyeliler', Sina kıyılarındaki Araplar ve Mısırlılardır; Herodot'un zamanında sahil bölgesinde çok az Yahudi vardı." (Asheri vd. 2007: 402)

the ‘Syrians called Palestinians’, at the time of Herodotus were a mixture of Phoenicians, Philistines, Arabs, Egyptians, and perhaps also other peoples ... Perhaps the circumcised ‘Syrians called Palestinians’ are the Arabs and Egyptians of the Sinai coast; at the time of Herodotus there were few Jews in the coastal area. (Asheri et al. 2007: 402)

Herodotus, der Filistin ve Suriye'de ve sahil bölgesinin ötesinde geniş yolculuklar yapmıştır, Yahudiye'den söz etmez ve Yahudilere atıfta bulunmaz. Filistin'de Kenan veya Kenanlılar ya da İsrailoğulları gibi terimlerden de bahsetmez; ülkedeki tek tanrıcılığı da tasvir etmez. Birincisi, arkeolojik kanıtların gösterdiği gibi, tek tanrıcılık Filistin'de ve Yakın Doğu'da çok daha sonraki bir gelişmedir (Masalha 2007). İkincisi, dikkat çekici bir şekilde, Eski Ahit'in dinî-ideolojik dogmalarının birçoğu Herodotus'tan yüzyıllar sonra gelişmiştir.

Herodotus, who travelled widely in Palestine and Syria and beyond the coastal region, does not mention Judaea or refer to Jews. He does not mention terms such Cana’an or Canaanites or Israelites in Palestine; nor does he describe monotheism in the country. First, as archaeological evidence shows, monotheism was a much later development in Palestine and the Near East (Masalha 2007). Second, also significantly, many of the Old Testament religio-ideological dogmas evolved centuries after Herodotus.

Ilginçtir ki, Palaistinê, Tantur (Tantura) ve Askalon ('Asqalan) için eski Filistin ve Yunanca yer adları, Yerel Filistin Arap geleneğinde ve ortaçağ Arap tarihçileri, coğrafyacıları ve gezginleri tarafından korunmuş; 'Ascalan' Filistinliler arasında 'Asqalan (ya da Majdal 'Asqalan) olarak bilinir hale gelmiş ve 1950'de İsrail ordusu tarafından boşaltılmıştır (Masalha 1997). Bu durum, Filistin'deki köy ve kasabaların yerel adlarının, Filistin'in antik, ortaçağ ve modern tarihi boyunca genel olarak oldukça istikrarlı kaldığını göstermektedir.

Interestingly the ancient Philistine and Greek toponyms for Palaistinê, Tantur (Tantura) and Ascalon (‘Asqalan) were preserved in local Palestinian Arab tradition and by medieval Arab historians, geographers and travellers, and ‘Ascalan’ became known to the Palestinians as ‘Asqalan (or Majdal ‘Asqalan), depopulated by the Israel army in 1950 (Masalha 1997). This shows how, by and large, the local names of Palestinian villages and towns were fairly stable throughout the ancient, medieval and modern history of Palestine.