Aynı Filistin'in daha geniş toprak kavramını, klasik Yahudi yazarları da benimsemiştir; özellikle de Kudüs'te bir kâhin ailesinde doğan Josephus (M.S. 37–yaklaşık M.S. 100; İbranice: Yosef ben Matityahu) ile İskenderiyeli Philo (yaklaşık M.Ö. 25

The same wider territorial concept of Palestine was embraced by classical Jewish writers, especially Josephus (37–c. 100 AD; Hebrew: Yosef ben Matityahu), born in Jerusalem to a priestly family, and Philo of Alexandria (c. 25

BC–c. 50 CE; İbranice: Yedidia HaCohen; Philo Judaeus olarak da anılır), İskenderiye'de yaşayan Yahudi filozof ve İsa'nın çağdaşı; Roma eyaleti Mısır'da yaşamış ve Helenistik Yahudiliğin en önemli temsilcisi olmuştur. Babasının Filistin'de önemli bir rol üstlendiği, ardından İskenderiye'ye taşındığı anlaşılmaktadır. Philo, Quod Omnis Probus Liber Sit adlı eserinde, MÖ 2. yüzyıldan MS 1. yüzyıla kadar varlığını sürdüren ve modern zamanlarda Ölü Deniz Parşömenlerinin keşfiyle ün kazanan Yahudi bir mezhep olan Essenilerden 'dört bin' kişinin 'Filistin ve Suriye'de' yaşadığını yazmıştır.11

BC–c. 50 CE; Hebrew: Yedidia HaCohen; also called Philo Judaeus), the Jewish philosopher and a contemporary of Jesus who lived in the Roman province of Egypt and became the most important representative of Hellenistic Judaism. Philo (whose father had apparently played a prominent role in Palestine before moving to Alexandria8), wrote in Quod Omnis Probus Liber Sit9 that ‘four thousand’ Essenes10 – a Jewish sect that flourished from the 2nd century BC to the 1st century AD and who gained fame in modern times as a result of the discovery of the Dead Sea Scrolls – lived in ‘Palestine and Syria’.11

Hellenize edilmiş, Yunanca konuşan Yahudi yazarlar olan Philo ve Josephus, bölgedeki eğitimli Yahudi çevreleri ile Roma ve Yunan okurları için standart Yunancayla yazıyorlardı. Yunan ve Roma yazarları ile birçok Yahudi Roma vatandaşı gibi, hem Josephus hem de Philo de Palestine terimini, modern Lübnan'dan Mısır'a uzanan "daha geniş Filistin" için kullanıyor ve anlıyorlardı (Robinson 1865: 15; Jacobson 1999). Bu terim yalnızca Philistia'ya, yani Filistin'in kıyı bölgesine ya da Gazze'den Tantur'a uzanan eski "Filistlilerin toprağı"na karşılık gelmiyordu.

Hellenised Greek-speaking Jewish authors such as Philo and Josephus wrote in standard Greek for educated Jewish classes in the region and for Roman and Greek audiences. Like Greek and Roman writers and many Jewish Roman citizens, both Josephus and Philo understood and applied the term Palestine to ‘greater Palestine’ extending from modern Lebanon to Egypt (Robinson 1865: 15; Jacobson 1999), and not just to Philistia, the coastal region of Palestine, or the former ‘land of the Philistines’ from Gaza to Tantur.

Roma'nın eyaleti Syria-Palaestina olarak resmî adlandırması, MS 66–69 yıllarındaki Yahudi isyanından çok önce de mevcuttu. Ancak, Yahudi tarihçi Josephus'un hamisi olan ve Yahudiye'deki isyanın bastırılmasında bizzat rol alan Vespasianus, Filistin'in toprak sınırlarını resmen genişletti ve ülkenin tamamını resmen "Filistin" olarak adlandırdı; bu durum dönemin Roma sikkelerinde de görülmektedir. Yine de, Roma'nın Provincia Palaestina'sının Yahudiye'nin yerini aldığını ya da onun yerine geçtiğini varsaymak yanlış olur.

The official Roman designation of the province as Syria-Palaestina existed long before the Jewish revolt of 66–69 AD. However, Vespasian – the patron of Josephus – who was personally involved in subduing the revolt in Judaea, formally widened the territorial boundaries of Palestine and officially designated the whole country as ‘Palestine’, and this is evident from Roman coins of the period. However, it would be wrong to assume that Roman Provincia Palaestina displaced or replaced Judaea.

Ikincisi basitçe Provincia Palaestina'nın bölgelerinden biriydi ve öyle kaldı.

The latter simply was and remained one of the regions of Provincia Palaestina.

Yahudiye her zaman bu daha büyük bütünün yalnızca belirli ve küçük bir bileşenini temsil eden bir yer olarak görülmüştür; Palaestina ise klasik Yunan ve Yahudi yazarları ile Roma siyasetçileri tarafından, Fenike'den (çoğunlukla modern Lübnan ile ilişkilendirilen bölge) başlayarak bütün ülkeyi temsil eden bir ad olarak değerlendirilmiştir.

Judaea was always seen as representing only a specific and small component of this greater whole, while Palaestina was viewed by classical Greek and Jewish writers and Roman politicians as representative of the whole country from Phoenicia (mostly associated with modern Lebanon)

Mısır'a.

to Egypt.

MS. 1. yüzyılın sonlarında yazan Josephus, Roma'nın hami-himaye (patron-protégé) sistemini benimsemiştir ve daha sonra tarihsel eserlerini, yani Antiquities of the Jews (Yahudilerin Eski Tarihi), The Jewish War (Yahudi Savaşı) ve Against Apion (Apion'a Karşı) adlı kitaplarını Yunanca olarak yazmıştır; bu tarih eserlerinde Vespasianus, Josephus tarafından olumlu bir şekilde anılmaktadır. Josephus, Suriye ile Filistin arasında açık bir ayrım yapmış ve MÖ 5. yüzyıldan Herodot'un Filistin'e dair anlatımını onaylamıştır.

Writing in the late 1st century, Josephus embraced the Roman patron‒ protégé system and himself would later write his history works Antiquities of the Jews, The Jewish War and Against Apion in Greek; in these works of history Vespasian is positively remembered by Josephus. Josephus made a clear distinction between Syria and Palestine and endorsed Herodotus’ account of Palestine from the 5th century BC.

Josephus, Herodotus'u tarihyazımının kurucusu olarak yüksek bir değerle anar; etnografik konulardaki otoritesini kabul eder, bilginin temeli olarak otopsiye (bizzat görüp tanık olmaya) dayanmasını över ve Histories'ten malzeme, sözcük dağarcığı ve temalar kullanır. Hatta tarihsel bilgiyi Kitab-ı Mukaddes'i "düzeltmek" için bile kullanır. (Priestley and Zali 2016: 6)

Josephus holds Herodotus in high esteem as the founder of historiography, recognizes his authority on ethnographical matters, praises his reliance on autopsy as a basis for knowledge, uses material, vocabulary and themes from the Histories, and even uses historical information to ‘correct’ the Bible. (Priestley and Zali 2016: 6)

Josephus, zaman zaman Palaestina'dan Philistia ve 'Filistinlilerin ülkesi' bağlamında söz etse de, genel olarak Roma'nın daha geniş Filistin kavramını benimsemiş ve bu adı ülkenin resmî Roma adlandırması ve toponimik betimlemesi kapsamında kullanmıştır (Flavius Josephus 1981, 2004, 2013).

Although occasionally Josephus would refer to Palaestina in connection with Philistia and the ‘land of the Philistines’, by and large he accepted the wider Roman conception of Palestine and used the name within the wider context of the official Roman designation and toponymic representation of the country (Flavius Josephus 1981, 2004, 2013).

Coinage of Philistia'nın 5. ve 4. yüzyıl Batı Anadolu... (note: the user asked for translation only) Aşağıdaki çeviri: Filistin Sikkeleri'nin (MÖ 5. ve 4. yüzyıllar) ikonografisinde olduğu gibi (yukarıda tartışıldığı üzere), uzun yüzyıllar boyunca Helenistik ve Atina entelektüel ve sanatsal yaratımları, Akka (Askelon), Gazze ve Aşdod'un sahil kentlerinin kültürü ve bu kentlerin Helenleşmiş aydınları üzerinde önemli bir etki yaratmıştır. Filistinli en ünlü akademisyen, Roma dönemindeki en seçkin Filistinli filozof olan Askelonlu Antiochus'tur (MÖ 130‒68/67). Akdeniz kıyısındaki Filistin kenti Askelon'da doğan Antiochus'un hemşehrisi, Stoacı Sosus of Ascalon, onun felsefi eğitiminde önemli bir rol oynamıştır (Sedley 2012: 11). Antiochus, o dönemde dünya felsefe merkezi olan Atina'ya yaklaşık MÖ 110'da gitti ve seçkin bir Platoncu filozof ile Roma'nın en büyük siyasetçisi ve hatibi Cicero'nun dostu oldu; Cicero, MÖ yaklaşık 78‒79 yıllarında Atina'da onun öğrencisi olmuştur. Antiochus, Larisalı Philon'un öğrencisiydi ve Platon tarafından Atina'da kurulmuş olan Yeni Akademi'nin başkanı olarak Philon'un yerini aldı. Atina'da felsefe öğrettikten sonra İskenderiye'ye gitti ve daha sonra, 'bilginin olanağını savunan ve böylece yakın dönem Akademi'nin şüpheci geleneğini tersine çeviren' kendi felsefe okulunu kurdu (Sedley 2012:

As with the iconography of the Coinage of Philistia of the 5th and 4th centuries BC (discussed above), for many centuries Hellenistic and Athenian intellectual and artistic creations had exercised considerable influence on the culture of the coastal Palestinian cities of Ascalon, Gaza and Ashdod and their Hellenised intellectuals. The most famous Palestinian academic was Antiochus of Ascalon (130‒68/67 BC), by far the most distinguished Palestinian philosopher of the Roman era. Born in the Palestinian city of Ascalon on the Mediterranean coast, Antiochus’ compatriot Sosus of Ascalon, a Stoic, played an important part in his philosophical education (Sedley 2012: 11). Antiochus travelled to Athens, at the time the world centre of philosophy, at around 110 BC and became an eminent Platonic philosopher and a friend of Cicero, Rome’s greatest politician and orator; the latter was his pupil in Athens in about 78‒79 BC. Antiochus was a pupil of Philon of Larisa and succeeded Philon as the head of the New Academy which had been founded in Athens by Plato. After teaching philosophy in Athens, he travelled to Alexandria and later founded his own school of philosophy which ‘advocated the possibility of knowledge, thus reversing the sceptical tradition of the recent Academy’ (Sedley 2012:

3). Ayrıca Platon epistemolojisinin ilkeleriyle Stoacıların ilkelerini uzlaştırmaya da çalıştı ve MÖ 87/86'da fikirlerini yaymak amacıyla İskenderiye'ye ve Roma İmparatorluğu'nun Doğu eyaletlerine bir görev yolculuğuna çıktı (Gerson 2005: 42).

3). He also attempted to reconcile the principles of Platonic epistemology with those of the Stoics and in 87/86 he went on a mission to Alexandria and the Eastern provinces of the Roman Empire to spread his ideas (Gerson 2005: 42).

Antiochus’ school of philosophy, especially Antiochian epistemology and ethics, had ‘a considerable impact among the Romans of his day’, Cicero included (Sedley 2012: 4); ‘Antiochus’ influence at Alexandria was also considerable’ (Sedley 2012: 5). Ancak Antiochus’un Aşkelon’daki doğduğu kente geri dönüp ders verdiğine dair hiçbir kanıt yoktur. Yine de aşağıda göreceğimiz gibi, Atina ve İskenderiye’deki Platoncu akademilerin başında bulunmasının üzerinden yarım yüzyıl geçtikten sonra, Aşkelon’un yaklaşık 20 kilometre güneyinde yer alan, Akdeniz kıyısındaki bir diğer Yunanca konuşan Filistin kenti, Atina ve İskenderiye’nin yerini alarak Akdeniz bölgesinde klasikleştirici Helenistik felsefenin en önemli merkezi olacaktı.

Antiochus’ school of philosophy, especially Antiochian epistemology and ethics, had ‘a considerable impact among the Romans of his day’, Cicero included (Sedley 2012: 4); ‘Antiochus’ influence at Alexandria was also considerable’ (Sedley 2012: 5). However, there is no evidence to suggest that Antiochus went back to teach in his native Ascalon. Nevertheless, as we shall see below, half a millennium after he led Platonic academies of Athens and Alexandria, another Greek-speaking Palestinian city on the Mediterranean coast, only 20 kilometres to the south of Ascalon, would replace both Athens and Alexandria as the most important centre of classicising Hellenistic philosophy in the Mediterranean region.