Siyasi ve idari açıdan başkent, bir ülkenin, ilin veya eyaletin hükümet merkezi olarak birincil veya resmi statüye sahip olan şehirdir. "Başkent" kelimesi Latince caput ("baş") kökünden gelir; ancak Grekçe konuşulan Bizans Filistini'nde başkentler için kullanılan Grekçe terim metropolis idi. Kudüs gibi bazı başkentler aynı zamanda dini merkezlerdi. Ayrıca İslam'da, Abbasi Halifeliği'nin zirvesinde ortak siyasi ve idari başkentlerden oluşan bir düzen mevcuttu: Harun er-Reşid döneminde (miladi 796-809) Bağdat ve er-Rakka (bugünkü Suriye'de).

Politically and administratively a capital city is the city enjoying primary or official status in a country, province or state as a seat of government. The word capital derives from the Latin caput (‘head’), but in Greek-speaking Byzantine Palestine the Greek term for capital cities was metropolis. Some capital cities, such as Jerusalem, were also religious centres. Furthermore, under Islam an arrangement of joint political and administrative capitals existed at the height of the Abbasid Caliphate: Baghdad and al-Raqqa (in modern Syria), under Harun al-Rashid in 796‒809 AD.

Filistin'de siyasi/idari başkent ile dini başkent arasında açık bir ayrım yapan ilk kişi, Yunanca konuşan İdumeli Kral Büyük Herod oldu. Herod, Sezarya-Palestina'yı kendi büyükşehir siyasi başkenti olarak geliştirip genişletirken, aynı zamanda özerk krallığının dini başkenti olarak Aelia Capitolina'yı geliştirmeyi sürdürdü.

The first to make a clear distinction between political/administrative capital city and religious capital in Palestine was the Greek-speaking Idumite King Herod the Great, who developed and expanded Caesarea- Palaestina as his metropolitan political capital, while at the same time continuing to develop Aelia Capitolina as the religious capital of his autonomous kingdom.

Bizans yönetimi altında zamanla Filistin'de iki önemli kilise gelişmesi yaşandı:

Under the Byzantines over time two crucial ecclesiastical developments took place in Palestine:

1. Filistin'in üç eyaletinin kilise özerkliği 5. yüzyıl boyunca ve 6. yüzyılın başlarında gelişmeyi sürdürdü; kendine özgü bir Filistin dinî-kültürel kimliğinin oluşumu ise, Batı'dakinden kökten farklı tasarlanmış olan Doğu'daki kiliselerin uluslararası örgütlenmesinden büyük ölçüde yararlandı.

1. The ecclesiastical autonomy of the three Palestine provinces continued to evolve throughout the 5th and early 6th centuries and the evolution of a distinct Palestinian religio-cultural identity benefited greatly from the international organisation of the churches in the East which was conceived as radically different from that in the West.

2. Kudüs'teki Tüm Filistin Kilisesi hem Yunanca konuşan hem de Arap piskoposlar tarafından yönetiliyordu (Shahid 2006a: 46‒48, 193‒194, 523). Filistin'in birkaç Arap piskoposu – Palaestina Tertia'daki Elusa piskoposu, Abdelas (Arapça 'Abdallah; Yunanca Theodulos, bu, onun Arapça adının bir çevirisiydi: 'Tanrı'nın kulu') ve Aretas (el-Harith) dahil – sırasıyla 431 ve 451 yıllarında Efes ve Kalkedon'daki kritik ekümenik konsillere katıldı (Shahid 2006a: 523; Sharon 2013: 75).

2. The All Palestine Church of Jerusalem was headed by both Greekspeaking and Arab bishops (Shahid 2006a: 46‒48, 193‒194, 523) and several Arab bishops of Palestine – including the bishops Elusa, in Palaestina Tertia, Abdelas (Arabic ‘Abdallah; Greek Theodulos, which was a translation of his Arabic name: ‘Servant of God’) and Aretas (al-Harith) – participated in the crucial ecumenical councils of Ephesus and Chalcedon in 431 and 451 respectively (Shahid 2006a: 523; Sharon 2013: 75).

Filistin ve genel olarak Yakın Doğu'da kiliseler "aşağıdan" başlayarak bağımsız kiliselerden oluşan bir ağ olarak ortaya çıktı; Roma merkezli (Katolik) Batı Kilisesi ise sonunda alt kiliseleri olan tek ve hiyerarşik bir yapıya dönüştü. Roma Piskoposunun (ve Kilisesinin) bütün piskoposların üstünde olduğu Katolik anlayışının aksine, Doğu'da kiliseler Yunanca kökenli özerk başlık (autocephaly, αὐτοκεφαλία, 'kendi başına baş olan') fikirlerini benimsedi.

In Palestine and the Near East as a whole the churches began ‘from below’ as a network of independent churches, while the Rome-based (Catholic) Church in the West ultimately evolved into a single, hierarchical structure with sub-churches. In contrast with the Catholic notion that the Bishop (and Church) of Rome was above all bishops, in the East the churches adopted the Greek ideas of autocephaly (αὐτοκεφαλία, ‘selfheaded’)

ve "birinin arasında birinci" (Yunanca: Πρῶτος μεταξὺ ἴσων) ilkeleri de öyleydi. Bu ilkeler, Filistin Patrikleri ('Piskoposların Piskoposu' ya da Başpiskoposlar) Antakya veya İstanbul Patriklerine dahil olmak üzere hiçbir üst düzey Patriğe karşı sorumlu olmayan Ortodoks kiliselerinin rehber ilkeleri haline geldi. Bu iki ilke, 'Üç Filistin' üzerinde yetkisi olan bağımsız bir Filistin Ortodoks Kilisesi'nin pekişmesine katkıda bulundu. Ayrıca Filistin'de ayrı bir dinsel-kültürel kimliğin ortaya çıkmasına da katkı sağladı. Ancak ironik biçimde, Aelia Capitolina Kilisesi'nin bu kilisevi bağımsızlığı, 'Üç Filistin'deki eyalet siyasi ve askeri güçlerinin nihayetinde İstanbul İmparatoru'na bağlı olduğu Bizans İmparatorluğu'nun katı resmi güç yapısıyla çelişiyordu.

and ‘first among equals’ (Greek: Πρῶτος μεταξὺ ἴσων). These became the guiding principles of the Orthodox churches whose Palestine Patriarchs (‘Bishop of Bishops’ or Archbishops) did not have to report to any higher-ranking Patriarch, including the Patriarchs of Antioch or Constantinople. These two principles contributed to the consolidation of an independent Palestine Orthodox Church with jurisdiction over the ‘Three Palestines’. They also contributed to the emergence of a distinct religio-cultural identity in Palestine. Ironically, however, this ecclesiasThe tical independence of the Church of Aelia Capitolina contrasted with the rigid formal power structure of the Byzantine Empire, in which provincial political and military powers in the ‘Three Palestines’ were ultimately subordinate to the Emperor of Constantinople.

Aelia Capitolina'daki Bütün Filistin Kilisesi'ne özerklik verildi ve başpiskoposu, ya da Patrik'i, Bizans'taki hiçbir üst rütbeli Patrik'e bağlı olmak zorunda kalmadı. Bu gelişme, 451 yılında yapılan Kalkedon Konsili ile başladı. Konsile, Palaestina Tertia'daki Elusa, Gazze ve Provincia Arabia'daki Neila piskoposları dahil dört Arap piskopos katıldı (Shahid 2006a: 523). Bu konsil, Filistin kilisesinin tarihinde ve büyüyen bağımsızlığında bir dönüm noktası oldu.

The All Palestine Church of Aelia Capitolina was granted autocephaly and its head bishop, or Patriarch, did not have to report to any higher-ranking Patriarch in Byzantium. This development began with the Council of Chalcedon in 451 AD, which was attended by four Arab bishops including the bishops of Elusa in Palaestina Tertia, Gaza and Neila in Provincia Arabia (Shahid 2006a: 523) and which was a turning point in the history and growing independence of the Palestinian church.

Constantine Büyük'ün saltanatı boyunca ve sonrasında artan Hristiyan hac ziyaretleri ve ülkenin büyüyen ekonomisi, Filistin'in özerkliğinde ve gücünde bu artışın başlamasını sağlamıştır. Hac ziyaretlerinin ve gelirlerin artışı, Aelia Capitolina başpiskoposunun talihini yükseltmiştir. Kilisenin ilk ekümenik konsili olan İznik Konsili, 325 yılında bu kutsal kente özel bir onur atfetmiş, ancak kendisine, o dönemde kilisenin en yüksek rütbesi olan 'metropolit' statüsünü vermemiştir. Bu statü, Aelia Capitolina piskoposu yerine Caesarea-Palaestina metropoliti'ne verilmiştir. 325 yılında Patriklik fikri ortaya çıkana kadar metropolitlik, kilisedeki en yüksek piskoposluk rütbesiydi. Ancak 531 yılında Bizans İmparatoru Justinianus'un (527–565 arasında hüküm sürdü) emriyle Aelia Capitolina için 'Patrik' unvanı oluşturulmuştur.

This growth in the autonomy and power of Palestine had begun with the increased Christian pilgrimage and growing economy of the country throughout and after the reign of Constantine the Great. The growth in pilgrimage and revenues increased the fortunes of the head bishop of Aelia Capitolina. Already in 325 AD the first ecumenical council of the church, the Council of Nicaea, attributed special honour to the holy city, though without awarding it the ‘metropolitan’ status, then the highest rank in the church, which went to the metropolitan of Caesarea-Palaestina rather than to the bishop of Aelia Capitolina. Until the creation of the idea of the Patriarchate in 325 AD, the position of metropolitan was the highest episcopal rank in the church. However, in 531 the title of ‘Patriarch’ of Aelia Capitolina was created by Byzantine Emperor Justinian (reigned 527–565

AD). Ancak gerçekte Aelia Capitolina, 451 yılına kadar bir piskoposluk olarak görülmeye devam etti. O yıl kilisenin dördüncü ekümenik konsili olan Kalkedon Konsili, buraya yalnızca Sezarya metropoliti'nden değil, Antakya dahil olmak üzere diğer üst düzey piskoposlardan da bağımsızlık verdi. Bu, "Üç Filistin" üzerinde kendi kendini yöneten bir kilise olan ve otosefali adıyla bilinen bir düzenlemeydi. Konsilin yedinci oturumunda, Aelia Capitolina ile Antakya'nın yargı yetkisine ilişkin "Yetki Kararnamesi", büyük Filistin'in üç eyaletine şu atıfta bulunur:

AD). Yet, in reality, Aelia Capitolina continued to be viewed as a bishopric until 451, when the Council of Chalcedon, the fourth ecumenical council of the church, granted it independence not only from the metropolitan of Caesarea but also from any other higher-ranking bishop, including that of Antioch, in what became known as autocephaly, a self-governing church over the ‘Three Palestines’. In the Council’s seventh session, the ‘Decree on the Jurisdiction’ of Aelia Capitolina and Antioch contains the following reference to the three provinces of greater Palestine:

Müthiş ve yüce yargıçlar şöyle dedi: … Kutsal Antakya Piskoposu Maksimus ile Kutsal Aelia Capitolina (Kudüs) Piskoposu Juvenal'in mutabakatıyla varılan düzenleme, her birinin beyanının da gösterdiği üzere, bizim kararımız ve kutsal sinodun hükmüyle sonsuza dek yürürlükte kalacaktır; yani, Kutsal Piskopos Maksimus'un, daha doğrusu Kutsal Antakya Kilisesi'nin, kendi yetkisi altında iki Fenike ile Arabistan'a sahip olması; Kutsal Piskopos Juvenal'in, daha doğrusu onun altındaki Kutsal Kilise'nin ise üç Filistin'i kendi yetkisi altında bulundurması kararlaştırılmıştır. En kutsal ve dindar hükümdarımızın emriyle, bu konudaki tüm imparatorluk pragmatikleri, yazılı buyruklar ve cezalar ortadan kaldırılmıştır.19

The most magnificent and glorious judges said: … The arrangement arrived at through the agreement of the most holy Maximus, the bishop of the city of Antioch, and of the most holy Juvenal, the bishop of Jerusalem [Aelia Capitolina], as the attestation of each of them declares, shall remain firm for ever, through our decree and the sentence of the holy synod; to wit, that the most holy bishop Maximus, or rather the most holy church of Antioch, shall have under its own jurisdiction the two Phoenicias and Arabia; but the most holy Juvenal, bishop of Jerusalem, or rather the most holy Church which is under him, shall have under his own power the three Palestines all imperial pragmatics and letters and penalties being done away according to the bidding of our most sacred and pious prince.19

Burada Kalkedon Konsili, Filistin'in "Üç" eyaleti, Fenike'nin "İki eyaleti" (yani Suriye'nin iki eyaleti) ve Arabistan eyaleti arasında açık bir coğrafi-siyasi ayrım yapmaktadır.

Here the Council of Chalcedon makes a clear geo-political distinction between the ‘Three’ provinces of Palaestina, the ‘Two provinces of Phoenicias’ (i.e. the two provinces of Syria) and the province of Arabia.

Bu kararname, Filistin Kilisesi'nin yükseltilmesine yol açtı; bunun sonucunda Aelia Capitolina Kilisesi yalnızca bağımsız bir Patrikhane olmakla kalmadı, aynı zamanda (a) "Üç Filistin"in baskın kilise ve dinî merkezi haline geldi ve (b) o dönemde Pentarşi (Πενταρχία) olarak bilinen Hristiyanlığın beş Patrikhanesinden biri oldu. Bu modelde, Bizans İmparatoru I. Justinianus'un (MS 527–565) yasalarında yansıtılan ve MS 692'deki Trullo Konsili'nde resmî kilise onayı alan düzende, evrensel Hristiyanlık imparatorluğun beş büyük Patriğinin başkanları tarafından yönetiliyordu: İstanbul, Roma, İskenderiye, Antakya ve Aelia Capitolina.

This decree of elevating the Palestine Church led to the Church of Aelia Capitolina not only becoming an independent Patriarchate, but also to becoming (a) the dominant ecclesiastical and religious capital of the ‘Three Palestines’ and (b) one of the five Patriarchates of Christendom, at the time known as the Pentarchy (Πενταρχία). In this model, which was reflected by the laws of Emperor Justinian I (527–565 AD) and received formal ecclesiastical sanction at the Council in Trullo (692 AD), universal Christendom was governed by the heads of the five major Patriarchs of the empire: Constantinople, Rome, Alexandria, Antioch and Aelia Capitolina.

Sonuncusu, imparatorluğun en büyük ve en güçlü kentsel merkezleri arasında yer almıyordu; kendisine yer verilmesi kutsallığı sayesindeydi. Beşlilik (Pentarşi) bu beş Patrikhanenin siyasi ve kilisevi öne çıkmasından doğmuş olsa da, bunların evrensel ve münhasır otoritesi fikri, 7. yüzyılda Bizans İmparatorluğu'nun giderek hiyerarşikleşen idari yapısıyla bağlantılı hale geldi ve böylece kiliseleri demokratik kökenlerinden ve bağımsız kiliseler birliği olma statüsünden daha da uzaklaştırdı. Ancak gerçekte, Görevliler (Sees) arasındaki iç çekişmeler ve Roma ile Konstantinopolis arasındaki rekabet, Beşlilik'in etkin biçimde işlemesini engelledi. Yine de Filistin Kilisesi'nin olağanüstü yükselişi, onu resmi yargı alanının çok ötesinde, Kilise belgelerinde tek bir ülke olarak algılanıp temsil edilen "Üç Filistin" üzerinde bile, uluslararası alanda üst düzey bir aktör haline getirdi. Ancak metropolitan ("ana") ...

The latter was not among the biggest and most powerful urban centres of the empire; it was included by virtue of its holiness. Although the Pentarchy came about because of the political and ecclesiastical prominence of these five Patriarchs, the idea of their universal and exclusive authority was linked to the increasingly hierarchical administrative structure of the Byzantine Empire in the 7th century, thus moving the churches further away from their democratic roots and their status as an association of independent churches. In reality, however, infighting among the Sees, and the rivalry between Rome and Constantinople, prevented the Pentarchy from functioning effectively. Yet the extraordinary elevation of the Palestine Church made it a top international player far beyond its formal jurisdiction over the ‘Three Palestines’, which were perceived and represented in Church documents as one country. However, the metropolitan (‘mother’)

Sezarya-Filistin Kilisesi, Büyük Filistin'in siyasi, askeri, ticari ve idari başkenti olmayı sürdürdü ve onun metropolit piskoposu hem siyasi hem de dini açıdan son derece etkili olmaya devam etti.

church of Caesarea-Palaestina remained the political, military, commercial and administrative capital of greater Palestine and its metropolitan bishop remained highly influential both politically and religiously.

Ayrıca Ortodoks geleneğinde piskoposlar ve başpiskoposlar hem dini hem de dünyevi siyasi güç kullanırlardı. Filistin Kilisesi için özerk statü (otosefali) ve Pentarşi'ye (imparatorluğun beş büyük Patriği) üyelik, beş şey anlamına geliyordu:

Furthermore, in the Orthodox tradition, bishops and archbishops exercised both religious and temporal political power. Autocephaly for the Palestine Church and membership in the Pentarchy (the five major Patriarchs of the empire) meant five things:

Dinî özerklik, kendi kendini yönetme, kendi kendine yasa koyma ve Antakya Kilisesi'nden veya İstanbul Kilisesi'nden kilise bakımından bağımsızlık.

• Religious autonomy, self-governing, self-legislation and ecclesiastical independence from the Church of Antioch or Church of Constantinople.

• Aelia Capitolina Kilisesi'nin dini yetki alanının ve dünyevi gücünün "Üç Filistin" (Prima, Secunda ve Tertia) üzerine genişletilmesi.

• The extension of the religious jurisdiction and temporal power of the Church of Aelia Capitolina over the ‘Three Palestines’ (Prima, Secunda and Tertia).

Aelia Capitolina Kilisesi'ne verilen özerklik ve öncelik, Bizans Filistin'inde seküler ve dini başkentler arasındaki ayrımı pekiştirdi: Aelia (Kudüs) ile Caesarea Maritima arasında.

• Autocephaly and primacy for the Church of Aelia Capitolina reinforced the distinction between secular and religious capitals in Byzantine Palestine, of Aelia (Jerusalem) versus Caesarea Maritima.

Filistin Kilisesi'nin özerkliği ve bağımsızlığı, Büyük Filistin'in birliğini güçlendirdi. Artık "Üç Filistin" de kilise açısından resmen birleşmişti. Bu üç bölge zaten ticari ve askeri bakımdan yakından bağlıydı ve 5. ve 6. yüzyıllarda Palaestina'nın üç eyaletinin tümünün garnizonunu komuta eden, merkezi Caesarea-Palaestina'da bulunan Dux Palaestinae, yani "Filistin'in askeri komutanı" tarafından yönetiliyordu. Tüm bunlar, 6. yüzyılın başına gelindiğinde, hem kilise-dini-geçici işler hem de askeri işler bakımından Büyük Filistin'in Bizans İmparatorluğu'nun üç Filistin eyaletinden fazlası olarak ele alındığı anlamına geliyordu; artık ayrı "Üç Filistin" olarak görülmüyor, tek bir dinsel-siyasi birim haline gelmişti.

• Autocephaly and independence of the Palestine Church reinforced the unity of greater Palestine. Now the ‘Three Palestines’ were also officially united ecclesiastically. They were already closely linked commercially and militarily and were commanded by the Dux Palaestinae, ‘the military commander of Palestine’, who was based in Caesarea-Palaestina and commanded the garrison of all three provinces of Palaestina in the 5th and 6th centuries. This all meant that by the early 6th century, in both ecclesiastical-religious-temporal and military affairs, greater Palestine was treated as more than three Palestine provinces of the Byzantine Empire; it was longer treated as separate ‘Three Palestines’ but had evolved into a single religio-political entity.

• Pentarşi'nin seçkin kulübüne üyelik, Tüm Filistin Kilisesi'ne ek uluslararası prestij ve ülke içinde daha fazla nüfuz kazandırdı.

• Membership in the exclusive club of Pentarchy provided the Church of All Palestine with an added international prestige and further clout at home.

İlginç bir şekilde, 9. veya 10. yüzyılda yazılmış, "The Limits of the Five Patriarchates" (Beş Patrikhanenin Sınırları) adlı ortaçağ belgesi, Ortaçağ'da Hristiyan dünyasının beş patrikhanesini anlatır ve Filistin'i bir ülke olarak ele alır. Bazı Yeni Ahit el yazmalarına eklenmiş olarak bulunan metnin sıralaması, Kalkedon ve Trullo Ekümenik Konsilleri tarafından kurulan Pentarşi'nin bir varyantıdır; Kudüs Patrikhanesi beşinci sıradan birinci sıraya yükselmiştir. Bazı kaynaklarda "Patrikhane Makamlarının Bilgisi ve İdraki" (Scrivener 1893: xx) olarak adlandırılan metin şöyle der: "İlk Makam ve ilk patrikhane Kudüs'tür ... Arabistan'a kadar uzanan bütün Filistin ülkesini kapsar" (Πρῶτος θρόνος καὶ πρώτη πατριαρχία Ἱεροσολύμων ... περιέχων πᾶσαν τὴν Παλαιστίνων χώραν ἄχρι Ἀραβίας).

Interestingly, a medieval document written in the 9th or 10th century, entitled The Limits of the Five Patriarchates, describes the five Patriarchates of Christendom in the Middle Ages and treats Palestine as a country. The sequence of the text, which was found appended to some manuscripts of the New Testament, is a variation of the Pentarchy established by ecumenical Councils of Chalcedon and Trullo, with the Patriarchates of Jerusalem moving from fifth to first place. The text, which in some sources is entitled Knowledge and Cognition of the Patriarchate Sees (Scrivener 1893: xx), states: ‘The first See and the first patriarchate is of Jerusalem ... contains the whole Palestine a country until Arabia’ (Πρῶτος θρόνος καὶ πρώτη πατριαρχία Ἱεροσολύμων ... περιέχων πᾶσαν τὴν Παλαιστίνων χώραν ἄχρι Ἀραβίας).

Filistin'in bu dini ve laik idari özelliklerinden bazıları başlangıçta korunmuş, daha sonra İslam altında uyarlanmıştır. 7. yüzyılda Müslüman fethinden sonra Arap yöneticiler Otosefali ilkesini onaylamış, Aelia Capitolina Kilisesi'nin Filistin Ortodoks Hristiyanlığının merkezi olarak özerkliğini tanımış ve Patriği onun lideri olarak kabul etmiştir. Uzun yıllar boyunca Müslüman Araplar şehre hâlâ İliya (Aelia Capitolina) adını vermeye devam etmiş ve başlangıçta "İliya Filistin" yazılı Arap-Bizans tarzı sikkeler basmışlardır. Filistinli tarihçi el-Makdisi ve bazı Müslüman yazarlar, 10. yüzyılda da kutsal şehir için Beytü'l-Makdis gibi diğer Müslüman adlarıyla birlikte İliya adını kullanmaya devam etmişlerdir (el-Makdisi 2002: 43, 135, 144; Drijvers 2004: 2; Gil, M. 1997: 114).

Some of these religious and secular administrative features of Palestine were initially maintained and later adapted under Islam. Following the Muslim conquest in the 7th century the Arab rulers endorsed the principle of Autocephaly, recognised the autonomy of the Church of Aelia Capitolina as the seat of Palestinian Orthodox Christianity and recognised the Patriarch as its leader. For many years, the Muslim Arabs continued to call the city Iliya (Aelia Capitolina) and they initially minted Arab Byzantine style coins with the name Iliya Filastin. Palestinian historian al-Maqdisi and some Muslim writers were still using the name Iliya in the 10th century in combination with other Muslim names for the holy city such as Bayt al-Maqdis (al-Maqdisi 2002: 43, 135, 144; Drijvers 2004: 2; Gil, M. 1997: 114).

Ancak İslami fetihten bir süre sonra, Arapça Beytü'l-Makdis terimi yaygın biçimde kullanılmaya başlandı. Daha sonra, özellikle 11. yüzyıldan itibaren, mevcut ad olan el-Kuds en yaygın hale geldi ve diğer bütün adların yerini aldı (Gil, M. 1997: 114). Dahası, erken İslam döneminde birkaç yüzyıl boyunca (Hristiyan Bizanslılar döneminde olduğu gibi), Filistin'in siyasi ve idari başkenti (er-Remle) ile ülkenin dini başkenti (İliya, Beytü'l-Makdis) arasındaki net ayrım korundu.

However, sometime after the Islamic conquest the Arabic term Bayt al-Maqdis came into common use. And later, largely starting from the 11th century onwards, the current name al-Quds became the most common, supplanting all the other names (Gil, M. 1997: 114). Moreover, for several centuries throughout early Islam (as under the Christian Byzantines), the clear distinction between the political and administrative capital of Filastin (al-Ramla) and the religious capital of the country (Iliya, Bayt al-Maqdis)

korunmuştur.

was maintained.

Erken İslam döneminde Sezarya kenti, Yunanca konuşan bir seçkinin yönetiminde, büyük ölçüde Hristiyan bir kent olarak gelişmeyi sürdürdü. Bununla birlikte yerel Hristiyanların çoğu, dil, tarih ve toplumsal gelenekler bakımından Filistinli Müslüman Araplara bağlı olan Arap Hristiyanlardı. Kentin güçlü büyükşehir başpiskoposları özerkliklerini korudu ve Bizans devletinin kiliseleriyle kilise bağlarını sürdürmeyi başardılar. Ancak Bizans imparatorluk denetiminin yakın olmadığı bir ortamda, Sezarya (ve Aelia Capitolina) başpiskoposlarının yerel özerkliği

Throughout early Islam the city of Caesarea continued to thrive as a largely Christian city, led by a Greek-speaking elite. However, the local Christians were predominantly Arab Christians who were connected to the Palestinian Muslim Arabs by language, history and social customs. The powerful metropolitan archbishops of the city kept their autonomy and managed to maintain ecclesiastical ties with the churches of the Byzantine state. However, in the absence of close Byzantine imperial control, the local autonomy of the archbishops of Caesarea (and of Aelia Capitolina)

Arap Müslüman yönetimi altında önemli ölçüde arttı ve Sezariye Maritima Başpiskoposluğu yalnızca kentin değil, çevresindeki kırsal bölgenin de fiili yerel yöneticileri haline geldi.

increased significantly under Arab Muslim rule and the See of Caesarea Maritima became the effective local rulers not only of the city but also of its surrounding countryside.