اندیشهها، در هر ملتی، بزرگترین سرمایهای است که آن ملت در زندگیاش به دست میآورد، اگر ملت تازه متولد شده باشد؛ و بزرگترین هدیهای است که هر نسلی میتواند از نسل پیش از خود دریافت کند، به شرط آنکه ملت در اندیشهٔ روشنگر ریشهدار باشد.

Thoughts, in any nation, are the greatest fortune the nation gains in her life if the nation is newly born; and they are the greatest gift that any generation can receive from the preceding generation, provided the nation is deep-rooted in the enlightened thought.

در مورد ثروت مادی، کشفیات علمی، اختراعات صنعتی و امثال آن، همه این‌ها از اهمیت بسیار کمتری نسبت به افکار برخوردارند. در حقیقت، به دست آوردن چنین امورى به افکار بستگى دارد، و حفظ این امور نیز به افکار وابسته است.

With regard to material wealth, scientific discoveries, industrial inventions and the like, all of these are of much lower importance than thoughts. In fact, to gain such matters depends on the thoughts, and preservation of these matters depends on the thoughts as well.

اگر ثروت مادی یک ملت نابود شود، امکان بازگرداندن آن به سرعت وجود دارد، به شرط آن که ملت، ثروت فکری خود را حفظ کند. اما اگر ثروت فکری فرو بریزد و ملت تنها ثروت مادی خود را نگه دارد، این ثروت به زودی کاهش می‌یابد و ملت به فقر فرو می‌افتد. بیشتر دستاوردهای علمی‌ای که ملت روزگاری به دست آورده است، اگر راه تفکر خود را از دست ندهد، قابل بازیابی است. در حالی که اگر شیوه تفکر سازنده را از دست بدهد، به زودی به عقب بازمی‌گردد و کشفیات و اختراعات خود را از دست می‌دهد. بنابراین، ضروری است که نخست به اندیشه‌ها توجه شود. بر پایه این اندیشه‌ها و بر اساس شیوه تفکر سازنده، ثروت مادی به دست می‌آید و دستیابی به کشفیات علمی، اختراعات صنعتی و مانند آن دنبال می‌شود.

If the material wealth of a nation is destroyed, it is possible for it to be restored quickly as long as the nation preserves its intellectual wealth. However, if the intellectual wealth collapses and the nation retains only its materialistic wealth, this wealth will soon shrink and the nation will fall down into poverty. Most of the scientific achievements which the nation once made can be regained, provided it does not lose its way of thinking. Whereas, if it lost the productive way of thinking, it would soon regress and lose its discoveries and inventions. Therefore, it is necessary to take care of the thoughts first. Based upon these thoughts, and according to the productive way of thinking, material wealth is gained, and the achievement of scientific discoveries, industrial inventions and the like is sought.

منظور از افکار، وجودِ فرایندِ اندیشیدن در امورِ زندگیِ یک ملت است، به این صورت که اکثریتِ افرادِ آن، هنگامِ روبه‌رو شدن با رویدادها، از اطلاعاتی که دارند بهره می‌گیرند تا درباره‌ی آنها داوری کنند. این یعنی آنان افکاری دارند که برای به‌کار بستن در زندگی تلاش می‌کنند، و با به‌کارگیریِ مکررِ موفقِ این افکار، شیوه‌ی تفکرِ سازنده‌ای پدید می‌آید. امروز امتِ اسلامی از افکار تهی است و طبیعتاً از شیوه‌ی تفکرِ سازنده محروم است. نسلِ کنونی از نسلِ پیشین هیچ اندیشه‌ای، چه اسلامی و چه غیراسلامی، به ارث نبرده است و طبعاً شیوه‌ی تفکرِ سازنده‌ای را دریافت نکرده است. نه خود نیز به افکار یا شیوه‌ی تفکرِ سازنده دست یافته است. در نتیجه، طبیعی است که این نسل با وجودِ فراوانیِ منابعِ مادی در سرزمین‌هایش، در فقر دیده شود. همچنین طبیعی است که با وجودِ آنکه نظریه‌های کشفیات و اختراعات علمی و صنعتی را می‌خواند و از آنها آگاه است، هیچ کشف علمی و اختراع صنعتی نداشته باشد. زیرا تا زمانی که شیوه‌ی تفکرِ سازنده، یعنی افکار و خلاقیت در به‌کارگیریِ آنها در زندگی، را نداشته باشد، دستیابی به آنها به شکلی سازنده ممکن نیست. بنابراین، برای مسلمانان ناگزیر است که برای خود افکار و شیوه‌ی تفکرِ سازنده پدید آورند. پس از آن، بر پایه‌ی آن خواهند توانست به دستیابی به ثروتِ مادی، کشفیاتِ علمی و اختراعاتِ صنعتی پیش روند. اگر چنین نکنند، حتی یک گام هم پیش نخواهند رفت، بلکه همچنان در دایره‌ای باطل خواهند چرخید، تلاش ذهنی و جسمی‌شان را فرسوده خواهند کرد، و سرانجام دقیقاً به همان جایی بازمی‌گردند که از آن آغاز کرده بودند.

What is meant by thoughts is the existence, within the nation, of the process of thinking in it’s life affairs, such that the majority of its individuals use the information that they have when facing events, so as to judge on them. This means that they have thoughts which they contrive to use in life, and by using these thoughts frequently and successfully, a productive way of thinking results. Today, the Islamic Ummah is lacking in thoughts, so it is naturally deprived of the productive way of thinking. The present generation did not receive from its preceding generation any ideas, be they Islamic or non-Islamic and naturally; it did not receive a productive way of thinking. Nor did it attain by itself any thoughts or a productive way of thinking. As a result, it is natural for this generation to be seen in poverty, despite the abundance of material resources in its lands. Likewise, it is natural to have no scientific discoveries and industrial inventions even though it studies the theories of these discoveries and inventions and is aware of them. This is because it is impossible to rush to gain them in a productive way, unless it possesses a productive way of thinking i.e. unless it has thoughts and it is creative in using their thoughts in life. Therefore, it is inevitable for the Muslims to establish for themselves thoughts and a productive way of thinking. Thereafter, they will be able to proceed, based on that, to acquire material wealth, make scientific discoveries, and industrial inventions. Unless they do this, they will not proceed a single step; rather they will continue to go around in a vicious circle, exhausting their mental and physical efforts, only to end up exactly where they began.

این نسل کنونی مسلمانان حتی یک اندیشهٔ بنیادینی را که با ایدئولوژی اسلام در تضاد باشد نپذیرفته است، ایدئولوژیِ اسلامی‌ای که ما در پی برپا کردنش در میان آنان هستیم. اگر چنین کرده بود، می‌توانست اندیشهٔ اسلامی‌ای را که به آن داده شده است به‌طور کامل دریابد؛ زیرا این درک از برخورد میان ایدئولوژی اسلامی و آن اندیشه‌ای که این نسل حمل می‌کند پدید می‌آمد و امت را به درستیِ ایدئولوژی اسلامی آگاه می‌ساخت. بلکه نسل کنونی اسلامی از هر اندیشه و از هر شیوهٔ فکریِ سازنده تهی است. در عوض، اندیشه‌های اسلامی را به‌مثابه یک فلسفهٔ آکادمیک به ارث برده است، همان‌گونه که یونانیان فلسفه‌های ارسطو و افلاطون را به ارث بردند. همچنین اسلام را به‌صورت آیین‌ها و جزم‌های دینی به ارث برده است، همان‌گونه که مسیحیان مسیحیت را به ارث بردند. در همان حال، پس از مشاهدهٔ موفقیت‌های سرمایه‌داری، شیفتهٔ آن شده است؛ نه از راه درک اعتبار اندیشه‌های آن، بلکه از راه تسلیم شدن در برابر قواعدش و نه از راه درک اینکه این راه‌حل‌ها از دیدگاه سرمایه‌داری به زندگی چگونه برمی‌خیزند. از این رو، امت از نظر فکری از اندیشه‌های سرمایه‌داری تهی است، با آنکه بر پایهٔ شیوهٔ زندگی سرمایه‌داری زیست می‌کند. امت همچنین در عمل از اندیشه‌های اسلامی تهی شده است، با آنکه برخی از آیین‌های آن را به جا می‌آورد و اندیشه‌هایش را مطالعه می‌کند.

The present generation of Muslims has not even adopted a basic thought which contradicts their ideology of Islam, which we aim to establish amongst them. If it had done so, it would have been able to fully comprehend the Islamic ideology given to it, because this comprehension would have resulted from a clash between the Islamic ideology and the one carried by this generation, making the Ummah realise the correctness of the Islamic ideology. Rather, the current Islamic generation is empty of any thought and of any productive way of thinking. Instead, it inherited the Islamic thoughts as an academic philosophy, in the same way that the Greeks inherited the philosophies of Aristotle and Plato. It also inherited Islam as rituals and religious dogma, in the same way the Christians inherited Christianity. At the same time, it became fascinated with Capitalism after witnessing its successes, and not through comprehending the validity of its thoughts; and from its submission to its rules, and not from comprehending how these solutions emanate from the Capitalist viewpoint of life. Therefore, the Ummah is devoid of the Capitalist thoughts intellectually, although it lives according to the Capitalist way of life. The Ummah also became devoid of the Islamic thoughts in practice, although it conducts some of its rituals and studies its thoughts.

این گرایش نسل کنونی به اندیشه‌های سرمایه‌داری فراتر رفته است از صرفِ سازگار کردن اسلام با قوانین و راه‌حل‌های سرمایه‌داری. اکنون به جایی رسیده که احساسی وجود دارد مبنی بر این‌که اسلام ناتوان از حل مشکلات معاصر زندگی است، و تمایلی هست به اینکه قوانین غربی را همان‌گونه که هستند بپذیرند، بی‌آنکه حتی آن‌ها را با اسلام سازگار کنند. امت به این باور رسیده که هیچ زیانی ندارد که احکام اسلامی را کنار بگذارد و احکام دیگری را بپذیرد تا با جهان متمدن پیشرفت کند و به ملت‌های سرمایه‌داری و سوسیالیستی برسد، چراکه آن‌ها را ملت‌های پیشرفته می‌پندارد. اما کسانی که به اسلام پایبندند، همان گرایش به اندیشه‌های سرمایه‌داری را دارند، ولی با این حال می‌کوشند آن‌ها را با اسلام سازگار کنند. با این همه، کسانی که می‌کوشند اسلام را با اندیشه‌های دیگر سازگار کنند، در زندگی هیچ تأثیری ندارند و در جامعه، یعنی در روابط واقعی‌ای که میان مردم جریان دارد، حضوری نمی‌یابند.

The tendency of this generation towards the Capitalist ideas went far beyond just reconciling Islam with the Capitalist laws and solutions. It has now reached such an extent that there is a feeling of Islam being incapable of solving contemporary problems of life, and there is an urge to take Western laws as they are, without even reconciling them with Islam. The Ummah came to see no harm in giving up Islamic rules and adopting others, in order to progress with the civilised world, and catch up with the Capitalist and Socialist nations, considering them as progressed peoples. As for those who adhere to Islam, they have the same tendency towards the Capitalist thoughts, but they still try to reconcile them with Islam. However, those who try to reconcile Islam with other thoughts have no influence in life, nor do they have any presence in society, i.e. in the actual relationships that go on between the people.

بنابراین، عرضهٔ اندیشه‌ها و احکام اسلامی که مشکلات زندگی را حل می‌کنند، با ذهن‌هایی برخورد می‌کند که از تفکر و شیوهٔ اندیشیدن تهی‌اند. بلکه با تمایلاتی از سوی همهٔ مردم برخورد می‌کند که به سوی اندیشه‌های سرمایه‌داری و سوسیالیستی گرایش دارند، و با شیوهٔ زندگی‌ای که اکنون بر اساس سرمایه‌داری اداره می‌شود. پس مگر آنکه اندیشهٔ مورد نظر آنقدر قوی باشد که در دل‌ها و ذهن‌ها تکانی ایجاد کند، جنبش دادن مردم و حتی جلب توجه آنان به آن ناممکن خواهد بود. این اندیشه باید ذهن‌های کُند و کم‌عمق را به تفکر عمیق وادارد، و باید تمایلات منحرف و ذوق‌های بیمار را از خود دور سازد، تا گرایش سالم به اندیشه‌ها و احکام اسلامی برقرار گردد.

Therefore, the delivery of the Islamic thoughts and rules which solve problems of life, collides with minds, empty of thought and a way of thinking. Instead it clashes with inclinations, from all the people, towards the Capitalist and Socialist thoughts, and with the way of life currently governed by Capitalism. So unless the given thought is strong enough to cause a shake-up in the hearts and minds, it will be impossible to move the people, nor even attract their attention to it. This thought has to push the dull shallow minds to think deeply, and it has to shake off the deviated inclinations and the sick tastes, so as to establish the sound inclination towards the Islamic thoughts and rules.

بنابراین، حامل دعوت اسلامی لازم است بنیادی را که راه‌حل‌های سرمایه‌داری بر آن استوار است آشکار کند، بطلان آنها را روشن سازد و آنها را از نظر فکری نابود کند۔ او باید به مسائل گوناگون و نوین زندگی بپردازد و راه‌حل‌های اسلامی این مسائل را به‌عنوان احکام الهی که باید از آنها پیروی شود نشان دهد، زیرا این احکام از قرآن و سنت، یا از آنچه این دو دلیل به آن راهنمایی کرده‌اند، استنباط شده‌اند، و نه از این دیدگاه که آیا با این زمان سازگارند یا نه۔ یعنی باید آنها بر پایه عقیده پذیرفته شوند، نه بر پایه سودی که به نظر می‌رسد۔ پس هر حکم باید همراه با دلیل الهی‌ای که از آن استنباط شده ارائه شود، یا با توضیح علت الهی (عِلّت) که حکم یا نص آن را آورده است۔

Consequently, it is necessary for the carrier of the Islamic Da’wah to expose the foundation upon which the Capitalist solutions are established, illustrate their falsehood and destroy them intellectually. He has to address the various new issues of life and show the Islamic solutions to these issues as divine rules which must be followed, because they are rules derived from the Qur’an and Sunnah, or from what these two evidences have directed to, and not from the perspective of whether or not they are suitable for this time. That means they have to be taken based on the Aqeedah and not based on their perceived benefit. So each rule has to be given along with the divine evidence from which it was derived, or by explaining the divine reason (Illah) which the rule or the text brought.

اندیشه‌هایی که به نظام حکومت و اقتصاد مربوط‌اند، همان اندیشه‌هایی هستند که بیش از همه مسلمانان را شیفته خود کرده و آنان را در زندگی‌شان به سخت‌ترین آزمون‌ها کشانده است. مسلمانان عموماً این اندیشه‌ها را ارج می‌نهند، و غرب می‌کوشد آن‌ها را در عمل پیاده کند و در تلاش‌های خود برای اجرای آن‌ها پافشاری می‌کند. با آنکه امت از نظر نظری، به‌عمد از سوی استعمارگران کافر، و برای حفظ نظام غربی و استعمار، تحت حکومت دموکراسی اداره می‌شود، در عمل در همه جنبه‌های اقتصادی زندگی، تحت نظام اقتصادی سرمایه‌داری قرار دارد. از این رو، اندیشه‌های اقتصادی اسلامی همان‌هایی هستند که بیشترین تأثیر را در زندگی اقتصادی جهان اسلام خواهند داشت، تا جایی که آن را زیر و رو خواهند کرد؛ و بیشترین مخالفت را از سوی عاملان استعمارگران کافر و کسانی که شیفته غرب‌اند برخواهند انگیخت، یعنی کسانی که خشنودند در تاریکی زندگی کنند، شکست‌خوردگان و حاکمان.

The thoughts related to the ruling system and economics are the thoughts which most fascinated the Muslims, and made them suffer the severest tribulations in their lives. The Muslims generally admired these thoughts, and the West tries to practically apply these thoughts, and persists in its endeavours to implement them. Although the Ummah is theoretically governed by democracy on purpose by the infidel colonialists, in order to protect the Western system and colonisation, she is governed practically by the Capitalist economic system in all the economic aspects of life. Therefore, the Islamic economic thoughts are those which will have the greatest influence in the economic life of the Islamic world, so much so that they will turn it upside down and they will be most opposed by the agents of the infidel colonialist, and those who are fascinated by the West, namely those who are pleased to live in the darkness, the defeatists and the rulers.

بنابراین، لازم است تصویری روشن از نظام اقتصادی سرمایه‌داری ارائه شود؛ نظامی که اندیشه‌های بنیادینی را که اقتصاد سیاسی در غرب بر پایه آن‌ها استوار است، طبقه‌بندی می‌کند. این کار باعث می‌شود کسانی که شیفته نظام اقتصادی غرب شده‌اند، فساد این نظام و تضادش با اسلام را ببینند. سپس آنان اندیشه‌های اقتصادی اسلامی را که مشکلات زندگی اقتصادی را به شیوه‌ی درست حل می‌کنند بررسی خواهند کرد و آن‌ها را به عنوان یک شیوه‌ی زندگی منحصربه‌فرد معرفی خواهند نمود که هم در اصول کلی و هم در جزئیات با زندگی سرمایه‌داری در تضاد است.

Therefore, it is necessary to give a clear picture of the Capitalist economic system, which classifies the basic thoughts upon which the political economy in the West is established, so that those who have become fascinated with the Western economic system can come to see the corruption of this system and its contradiction with Islam. They will then examine the Islamic economic thoughts which address the problems of economic life in the correct manner, and present them as a unique way of life which contradicts the Capitalist life in both its general principles and in its details.

نظام اقتصادی سرمایه‌داری اگر نظام اقتصادی سرمایه‌داری را بررسی کنیم، درمی‌یابیم که از نظر آنان، این نظام به نیازهای انسان و وسایل برآوردن آن نیازها می‌پردازد. این نظام تنها به جنبه مادی زندگی انسان توجه دارد و بر سه اصل استوار است:

The Capitalist Economic System If we examine the Capitalist economic system we find that, in their view, it deals with man’s needs and the means of satisfying those needs. It only addresses the materialistic side of man’s life and it is established on three principles:

۱. نسبت به نیازها، کالاها و خدمات به‌طور نسبی کمیاب‌اند. یعنی کالاها و خدمات برای برآوردن نیازهای روزافزون انسان کافی نیستند. از دیدگاه جامعه، این همان مشکل اقتصادی آن است.

1. There is a relative scarcity of commodities and services in relation to needs. This means the insufficiency of commodities and services to meet the ever-increasing needs of man. This is the society’s economic problem from their viewpoint.

۲. ارزشِ کالایی که پایه‌ی بیشترِ پژوهش‌ها و مطالعات اقتصادی است.

2. The value of a product which is the basis of most economic research and study.

۳. قیمت، و نقش آن در تولید، مصرف و توزیع. قیمت سنگ بنای نظام اقتصادی سرمایه‌داری است.

3. The price, and its role in production, consumption, and distribution. The price is the cornerstone of the Capitalist economic system.

با توجه به کمیابی نسبی کالاها و خدمات، این وضعیت از آن رو وجود دارد که کالاها و خدمات وسایلی هستند که برای برآوردن نیازهای انسان به کار می‌روند. می‌گویند انسان نیازهایی دارد که باید برآورده شوند، پس باید وسایلی برای برآوردن آنها وجود داشته باشد. این نیازها کاملاً مادی‌اند؛ یا ملموس‌اند، مانند نیاز به غذا و پوشاک، یا نیازهایی‌اند که انسان آنها را درک می‌کند اما ملموس نیستند، مانند نیاز به خدمات پزشکان و معلمان، برای نمونه. اما نیازهای اخلاقی، مانند غرور و آبرو، یا نیازهای معنوی، مانند تقدیس آفریدگار، از نظر اقتصادی به رسمیت شناخته نمی‌شوند و در نتیجه نادیده گرفته می‌شوند و در مطالعات اقتصادی جایی ندارند.

With regard to the relative scarcity of commodities and services, this situation exists because the commodities and services are the means which are used to satisfy man’s needs. They say man has needs that require satisfaction, so there must exist the means to satisfy them. These needs are purely materialistic; they are either tangible, such as the need for food and clothing, or they are needs which are sensed by man but are intangible, such as the need for the services of, for example, doctors and teachers. As for the moral needs such as pride and honour, or spiritual needs such as the sanctification of the Creator, they are not recognised economically, and are therefore disregarded and have no place in economic studies.

وسایل ارضای نیازها «کالا» و «خدمات» نامیده می‌شوند. کالاها وسایلی برای برآوردن نیازهای مادی‌اند، در حالی که خدمات وسایلی برای برآوردن نیازهای غیرمادی‌اند. آنچه کالاها و خدمات را از دیدگاه اقتصاد قادر به برآوردن نیازها می‌کند، «منفعت» موجود در آن‌هاست. این منفعت، ویژگی‌ای است که چیز را برای برآوردن یک نیاز مطلوب می‌سازد. از آنجا که نیاز به معنای «میل اقتصادی» است، پس هر چیزی که مورد میل باشد، چه ضروری باشد چه نباشد، و حتی اگر برخی آن را سودمند و برخی زیان‌بار بدانند، از نظر اقتصادی «سودمند» شمرده می‌شود. تا زمانی که کسی آن را مطلوب بداند، از نظر اقتصادی سودمند به حساب می‌آید. این باعث می‌شود که آنان چیزهایی را از دیدگاه اقتصادی سودمند بدانند، حتی اگر افکار عمومی آن‌ها را بی‌فایده یا زیان‌آور بداند. بدین ترتیب، شراب و حشیش برای اقتصاددانان چیزهایی سودمندند، زیرا کسانی هستند که آن‌ها را می‌خواهند.

The means of satisfaction are called commodities and services. Commodities are the means of satisfying the tangible needs, whereas services are the means of satisfying the intangible needs. What makes commodities and services satisfy the needs, in their viewpoint, is the benefit in these commodities and services. This benefit is an attribute which renders the thing desirable for satisfying a need. Since the need means the economic desire, then the economically beneficial thing is everything desired, whether it is essential or not, and even if some consider it beneficial and others consider it harmful. It is considered economically beneficial as long as there is someone who finds it desirable. This makes them consider things as beneficial from an economic viewpoint even if the public opinion considers them of no benefit, or harmful. Thus wine and hashish are beneficial things to the economists since there are people who want them.

اقتصاددان به وسایل رضایت، یعنی کالاها و خدمات، از این منظر نگاه می‌کند که نیازی را برآورده می‌سازند، بدون آن‌که هیچ عامل دیگری را در نظر بگیرد. بنابراین او نیازها و منافع را آن‌گونه که هستند، نه آن‌گونه که باید باشند، می‌نگرد؛ یعنی منفعت را صرفاً از آن جهت که نیازی را برطرف می‌کند می‌بیند، بی‌آن‌که هیچ چیز دیگری را مدّ نظر قرار دهد. پس او شراب را از آن جهت که برای برخی افراد نیاز را برآورده می‌کند و در نتیجه ارزش اقتصادی دارد، می‌نگرد، و شراب‌ساز را شخصی می‌بیند که خدمتی ارائه می‌دهد، و این خدمت را از آن رو که نیاز برخی افراد را برآورده می‌کند، دارای ارزش اقتصادی می‌داند.

The economist looks upon the means of satisfaction, that is, the commodities and services, from the viewpoint that they satisfy a need, without taking any other factor into consideration. Thus, He looks at the needs and the benefits as they are, not as they should be i.e. He looks at benefit as satisfying a need, without taking anything else into consideration. So He would look at wine in its capacity of having an economic value because it satisfies the needs of some people, and He perceives the wine maker as a person who provides a service, considering this service as having an economic value, because it satisfies the need of some individuals.

این است ماهیت نیازها در سرمایه‌داری و ماهیت وسایل برآوردن این نیازها. از این رو، اقتصاددان به ماهیت جامعه اهمیت نمی‌دهد، بلکه به منابع مادی اقتصادی (کالاهای اقتصادی) توجه دارد، زیرا آن‌ها نیازی را برآورده می‌کنند. بنابراین، وظیفه اقتصاددان عرضه کالاها و خدمات است، یعنی فراهم آوردن وسایل برآوردن نیازهای انسان، بدون توجه به هیچ ملاحظه دیگری. بر این اساس، اقتصاددان می‌کوشد وسایل رفع نیاز را در دسترس قرار دهد. از آنجا که کالاها و خدماتی که وسایل رفع نیاز هستند محدودند، برای برآوردن همه نیازهای انسان کافی نیستند؛ زیرا این نیازها از دیدگاه آنان نامحدود و پیوسته در حال افزایش‌اند. این به آن دلیل است که نیازهای اساسی‌ای وجود دارد که انسان به عنوان یک انسان باید آن‌ها را برآورده کند، و نیازهایی وجود دارد که با پیشروی انسان به سطح بالاتری از شهرنشینی افزایش می‌یابند. این نیازها چندبرابر و فزاینده می‌شوند و همگی به برآورده شدن کامل نیاز دارند؛ وضعیتی که هر قدر کالاها و خدمات افزایش یابد، محقق نخواهد شد. از اینجا مبنای مسئله اقتصادی پدید آمد، که عبارت است از فزونی نیازها و کمبود وسایل برآوردن آن‌ها، یعنی نبود کالاها و خدماتی که بتوانند همه نیازهای انسان را به‌طور کامل برآورده کنند.

This is the nature of needs in Capitalism and the nature of the means of satisfying these needs. Hence, the economist does not care about the nature of society, but cares about the economic material resources (economic commodities), since they satisfy a need. Therefore, the function of the economist is to supply commodities and services i.e. to provide the means of satisfying man’s needs, irrespective of any other consideration. Accordingly, the economist strives to make available the means of satisfaction. Since the commodities and services, which are the means of satisfaction are limited, they are not sufficient to meet all of man’s needs, because these needs in their view are unlimited and constantly growing. This is because there are basic needs which man as a human must satisfy, and there are needs which increase in number as man proceeds to a higher level of urbanisation. These needs multiply and increase and they all need complete satisfaction, a situation which cannot be fulfilled no matter how much commodities and services increase. From here the basis of the economic problem emerged, which is an overabundance of needs and the shortage of the means of their satisfaction i.e. the lack of commodities and services to completely satisfy all of man’s needs.

از این دیدگاه، جامعه با یک مسئلهٔ اقتصادی روبه‌روست و آن کمیابیِ نسبیِ کالاها و خدمات است. پیامد اجتناب‌ناپذیر این کمیابی آن است که برخی نیازها یا تا حدی برآورده می‌شوند یا اصلاً برآورده نمی‌شوند. با این وضع، لازم است که اعضای جامعه بر سر قواعدی توافق کنند که تعیین کند کدام نیازها باید برآورده شوند و کدام‌ها باید بی‌پاسخ بمانند. به بیان دیگر، باید قاعده‌ای وضع شود که شیوهٔ توزیع منابع محدود میان نیازهای نامحدود را معین کند. بنابراین، از نظر ایشان مسئله، نیازها و منابع است، نه انسان. پس مسئله آن است که منابع چنان فراهم شوند که نیازها برآورده گردند، اما لزوماً نیازهای هر فرد به‌طور جداگانه. از این رو، قواعدی که وضع می‌شوند باید تضمین‌کنندهٔ بالاترین سطح ممکن تولید باشند تا بیشترین عرضهٔ منابع حاصل شود، یعنی کالاها و خدمات به کل ملت عرضه گردند، نه لزوماً به هر فرد. بنابراین مسئلهٔ توزیع کالاها و خدمات با مسئلهٔ تولید پیوندی تنگاتنگ دارد و هدف مطالعات و پژوهش‌های اقتصادی افزایش کالاها و خدماتی است که جامعه مصرف می‌کند. از این رو شگفت‌آور نیست که بررسی عواملی که اندازهٔ تولید ملی (تولید ناخالص داخلی و تولید ناخالص ملی) را تحت تأثیر قرار می‌دهند، بر همهٔ مطالعات اقتصادی مقدم شمرده شود. زیرا مطالعهٔ افزایش تولید ملی یکی از مهم‌ترین مطالعات برای حل مسئلهٔ اقتصادی، یعنی کمیابی کالاها و خدمات در برابر نیازهاست. ایشان بر این باورند که فقر و محرومیت جز با افزایش تولید حل نمی‌شوند. پس حل مسئلهٔ اقتصادی پیش روی جامعه تنها از راه افزایش تولید میسر است.

From this perspective, the society faces an economic problem, which is the relative shortage of commodities and services. The inevitable result of this shortage is that some needs are either partially satisfied or not satisfied at all. Since this is the situation, it is necessary that the members of society agree on rules that decide which needs have to be satisfied and which needs are to be deprived. In other words, it is necessary to set a rule that decides the manner of distributing the limited resources over the unlimited needs. So the problem to address in their view is the needs and resources and not the man. Thus, the problem is to make available the resources so as to satisfy the needs, but not necessarily the needs of every individual. Therefore, it is necessary that the rules which are laid down, be rules which guarantee the achievement of the highest possible level of production, so as to achieve the highest supply of resources i.e. to supply the goods and services to the nation as a whole, but not necessarily to each individual. Therefore, the problem of distributing the goods and services is closely connected to the problem of production, and the objective of economic studies and research is to increase the goods and services which are consumed by the society. It is not surprising therefore, that the study of the factors which affect the size of the national production (GDP and GNP) takes precedence over all economic studies. Because the study of increasing the national production is one of the most important studies to solve the economic problem, that is the scarcity of the commodities and services in relation to the needs. For they believe that poverty and deprivation cannot be solved except by increasing production. Therefore, solving the economic problem facing society is only by increasing production.

ارزشِ کالا یعنی میزانِ اهمیتِ آن، خواه نسبت به شخصی خاص باشد یا نسبت به چیزی دیگر. در حالتِ نخست، آن را «ارزشِ منفعت» می‌نامند؛ در حالتِ دوم، «ارزشِ مبادله». ارزشِ منفعتِ یک چیز را می‌توان چنین خلاصه کرد: ارزشِ منفعتِ هر واحد از یک چیز با «منفعتِ نهایی» آن سنجیده می‌شود، یعنی با منفعتِ واحدی که ضعیف‌ترین نیاز را برطرف می‌کند. آنان این را «نظریه‌ی مطلوبیت نهایی» نامیده‌اند. این بدان معناست که منفعت صرفاً از دیدگاهِ تولیدکننده سنجیده نمی‌شود، یعنی با هزینه‌های تولیدِ آن ارزیابی نمی‌گردد، زیرا این به معنای در نظر گرفتنِ عرضه بدونِ تقاضاست. همچنین صرفاً از دیدگاهِ مصرف‌کننده سنجیده نمی‌شود، یعنی با فایده و مطلوبیتِ آن و نیز با توجه به کمیابیِ نسبیِ آن ارزیابی نمی‌گردد، زیرا این به معنای در نظر گرفتنِ تقاضا بدونِ عرضه است. در واقع، ایشان معتقدند که منفعت باید از دیدگاهِ عرضه و تقاضا با هم مورد توجه قرار گیرد. بنابراین، منفعتِ یک چیز در آخرین نقطه‌ای که نیاز را برطرف می‌کند، یعنی در حداقلِ نقطه‌ی رفعِ نیاز، سنجیده می‌شود. از این رو، ارزشِ یک قرصِ نان در حداقلِ گرسنگی سنجیده می‌شود، نه در حداکثر آن، و در زمانی که نان در بازار موجود است، نه در زمانی که کمیاب است.

The value of the product means its degree of importance, whether relative to a particular person or relative to another thing. In the first case, it is called ‘the value of the benefit’. In the second case, it is called the ‘value of exchange’. The value of the benefit of a thing can be summarised as: the value of benefit of any unit of a thing is evaluated by its marginal benefit i.e. by the benefit of the unit that satisfies the weakest need. They called this ‘The Theory of Marginal Utility’. This means that the benefit is not evaluated according to the viewpoint of the producer alone i.e. evaluated by the costs of its production, since this would mean consideration of supply without demand. Nor is it evaluated from the viewpoint of the consumer alone i.e. evaluated by its benefit and desirability, as well as looking at its relative shortage, because this would mean the consideration of demand without supply. In fact, they claim that benefit should be observed from the viewpoint of supply and demand together. Thus the benefit of a thing is assessed at the last point that satisfies the need i.e. at the minimum point of satisfaction. Therefore, the value of a loaf of bread is assessed at the minimum point of hunger not at its maximum, and at a time when there is an availability of bread in the market, not at a time when there is a shortage.

درباره ارزش مبادله، این ویژگی‌ای است که چیزی را برای مبادله مناسب می‌سازد. میزان قدرت مبادله‌ی یک چیز نسبت به چیز دیگر سنجیده می‌شود، بنابراین ارزش مبادله‌ی گندم نسبت به ذرت با واحدهایی از ذرت برآورد می‌شود که باید در ازای یک واحد گندم داده شود. آنان برای اشاره به ارزش منفعت تنها از واژه‌ی «منفعت» استفاده می‌کنند و برای اشاره به ارزش مبادله تنها از واژه‌ی «ارزش».

As for the value of exchange, it is an attribute which makes a thing suitable for exchange. The strength of exchange of a thing is measured relative to another, so the value of exchange of wheat relative to corn is estimated by the units of corn which should be conceded to obtain a unit of wheat. They refer to the value of the benefit using the term ‘benefit’ only, and refer to the value of exchange using the term ‘value’ only.

مبادله میان دو کالا یا خدمت انجام می‌گیرد که ارزش‌هایشان مشابه یا نزدیک به هم باشد. از این رو، بررسی ارزش برای اقتصاددانان ضروری بود؛ زیرا ارزش پایه‌ی مبادله است و مطلوبیتی است که می‌توان آن را اندازه‌گیری کرد. ارزش معیاری است که کالاها و خدمات با آن سنجیده می‌شوند و بر اساس آن، کنش‌ها بهره‌ور یا غیربهره‌ور ارزیابی می‌گردند.

Exchange occurs between two commodities or services which are similar or close in their values. Hence, the study of value was necessary for economists; because it is the basis of exchange, and it is a utility which can be measured; it is a scale with which the commodities and services are measured and by which actions are judged as productive or not.

از دیدگاه آنان، تولید عبارت است از ایجاد یک منفعت یا افزایش آن، که با کار تحقق می‌یابد. بنابراین، برای تشخیص اینکه کارها تولیدی هستند یا نه، و برای دانستن اینکه کدام‌یک بهره‌وری بیشتری دارند، باید مقیاسی دقیق برای محصولات و خدمات گوناگون وجود داشته باشد. این مقیاس، ارزش اجتماعی محصولات و خدمات گوناگون است. به بیان دیگر، این ارزش، ارزیابی جمعی از کار صرف‌شده و خدمت ارائه‌شده است. چنین ارزیابی‌ای ضروری شد، زیرا در دوران جدید، تولید برای مبادله جایگزین تولید برای مصرف شده است. اکنون وضعیتی پدید آمده است که تقریباً هر فرد، تولید خود را با تولید دیگران مبادله می‌کند. این مبادله با وجود پرداخت عوض برای کالا یا خدمت انجام می‌شود، پس باید ارزش کالا برآورد شود تا بتوان آن را مبادله کرد. از این رو، شناخت ارزش، از نظر ماهیت آن، عاملی اساسی در تولید و مصرف است؛ یعنی عاملی اساسی در جهت برآوردن نیازهای انسان با بهره‌گیری از این وسایل.

Production, in their view, is creating a benefit or increasing it, which is accomplished by work. So, to identify works as being productive or not, and to know which are of greater productivity, there must be an accurate scale for the various products and services. This scale is the societal value of the various products and services. In other words, it is the collective evaluation of the work spent and the service provided. Such an evaluation became necessary, because in the modern time, production for the purpose of exchange has replaced production for consumption. The situation now arises whereby virtually every person exchanges his production with other people’s production. The exchange is achieved by the existence of compensation for the commodity or service, so there must be an estimation of the value of the commodity in order that it can be exchanged. Hence, knowledge of the value in terms of what it is, is an essential factor in production and consumption i.e. an essential factor towards satisfying man’s needs, by using these means.

در تاریخ معاصر، این ارزش مبادله با یکی از ارزش‌های آن شناسایی شده و این نوع ارزش غالب شده است. در جوامع توسعه‌یافته، ارزش کالاها با یکدیگر مرتبط نیست، بلکه با کالای خاصی به نام پول مرتبط است. نسبت مبادله یک کالا یا خدمت با پول، قیمت آن نامیده می‌شود. بنابراین، قیمت مقدار مبادله یک کالا یا خدمت نسبت به پول است. از این رو، تفاوت میان ارزش مبادله و قیمت در این است که ارزش مبادله نسبت مبادله یک چیز با چیز دیگر است، خواه آن چیز پول باشد، خواه کالا یا خدمت؛ در حالی که قیمت، ارزش مبادله یک چیز با پول است. این بدان معناست که ممکن است قیمت همه کالاها در یک زمان افزایش یابد و در زمانی دیگر همه کاهش یابد، در حالی که محال است ارزش‌های مبادله همه کالاها نسبت به یکدیگر در یک زمان افزایش یا کاهش یابد. همچنین ممکن است قیمت کالاها تغییر کند بی‌آنکه در ارزش مبادله آن‌ها تغییری پدید آید. بنابراین، قیمت یک کالا یکی از ارزش‌های آن است؛ به بیان دیگر، تنها ارزش کالا نسبت به پول است. از آنجا که قیمت یکی از ارزش‌هاست، طبیعی است که قیمت به‌عنوان معیاری برای تعیین سودمند بودن یک چیز و میزان سودمندی آن در نظر گرفته شود. بنابراین، کالا یا خدمت زمانی مولد یا سودمند شمرده می‌شود که جامعه آن کالا یا خدمت را به قیمت معینی ارزش‌گذاری کند. میزان سودمندی این کالا یا خدمت با قیمتی سنجیده می‌شود که اکثریت مصرف‌کنندگان برای داشتن یا بهره‌برداری از آن حاضر به پرداخت آن هستند، خواه این کالا محصول کشاورزی باشد یا صنعتی، و خواه این خدمت از آنِ بازرگان، شرکت حمل‌ونقل، پزشک یا مهندس باشد.

In modern history, this value of exchange has been identified by one of its values, and this type of value has become predominant. In developed communities, the values of commodities are not related to each other but are related to a certain commodity called money. The exchange ratio of a commodity or a service with money is called its price. The price therefore, is the amount of exchange of a commodity or a service relative to money. Hence, the difference between the value of exchange and the price is that the value of exchange is the ratio of an exchange of one thing with another, whether that thing is money, commodities, or services; while the price is the exchange value of a thing with money. This means that it is possible that the prices of all goods rise at any one time, and all fall at any one time, whilst it is impossible that the exchange values of all commodities relative to each other rise or drop at any one time. It is also possible for prices of commodities to change without resulting in a change in their value of exchange. Therefore, the price of a commodity is one of its values; in other words it is the value of a commodity relative to money only. Since the price is one of the values, it is natural for price to be taken as a scale for deciding whether a thing is beneficial or not, and the degree of benefit of that thing. Therefore, the commodity or the service is considered as productive or beneficial if the society evaluates this particular commodity or service by a particular price. The degree of benefit of this commodity or service is measured by the price which the majority of the consumers agree to pay for possessing or utilising it, whether this commodity is an agricultural or industrial product, and whether the service is that of a trader, transportation company, doctor, or engineer.

در مورد نقشی که قیمت در تولید، مصرف و توزیع ایفا می‌کند، این مکانیسم قیمت است که تعیین می‌کند کدام‌یک از تولیدکنندگان وارد رقابت تولید شوند و کدام‌یک از آن کنار گذاشته شوند. به همین ترتیب، قیمت تعیین می‌کند کدام‌یک از مصرف‌کنندگان بتوانند نیازهای خود را برآورده کنند و کدام‌یک قادر به این کار نباشند. هزینه تولید یک کالا عامل اصلی‌ای است که عرضه آن را در بازار تعیین می‌کند، و سود یا مطلوبیت کالا عامل اصلی‌ای است که تقاضای آن را در بازار تعیین می‌کند؛ و هر دو با قیمت سنجیده می‌شوند. از این رو، مطالعه عرضه و تقاضا مسئله بنیادین در اقتصاد سرمایه‌داری است. منظور از عرضه، عرضه بازار و منظور از تقاضا، تقاضای بازار است. از آنجا که تقاضا بدون ذکر قیمت قابل تعریف نیست، عرضه نیز بدون قیمت قابل ارزیابی نیست. با این حال، تقاضا با تغییر قیمت به‌طور معکوس تغییر می‌کند؛ یعنی اگر قیمت افزایش یابد تقاضا کاهش می‌یابد و اگر قیمت کاهش یابد تقاضا افزایش می‌یابد. این برخلاف عرضه است که با قیمت به‌طور مستقیم تغییر می‌کند؛ یعنی میزان عرضه با افزایش قیمت بالا می‌رود و با کاهش قیمت پایین می‌آید. در هر دو حالت، قیمت بیشترین تأثیر را بر عرضه و تقاضا دارد، و به همین سبب بیشترین تأثیر را بر تولید و مصرف دارد.

As for the role which the price plays in production, consumption, and distribution, it is the price mechanism that decides which of the producers will enter the production race and which will be excluded. In the same manner, price decides which of the consumers will satisfy their needs and which consumers will not be able to do so. The production cost of a commodity is the principal factor which governs its supply in the market, while the benefit of the commodity is the principal factor which governs the demand in the market for it, and both are measured by the price. Therefore, the study of supply and demand is the fundamental issue in the Capitalist economy.What is meant by the supply is the supply of the market, and what is meant by demand is the demand of the market. As demand cannot be defined without mentioning the price, supply too cannot be evaluated without the price. However, demand changes inversely proportional to the change in price i.e. if price increases, demand decreases, and if price decreases then demand increases. This is contrary to supply which changes directly proportional to the price i.e. the level of supply increases as the price increases and it drops as price decreases. In both cases, price has the greatest effect upon supply and demand, that is, it has the greatest effect upon production and consumption.

در دیدگاه سرمایه‌داران، سازوکار قیمت، روش ایده‌آل توزیع کالاها و خدمات میان افراد جامعه است، زیرا منافع، نتیجهٔ تلاشی است که انسان صرف می‌کند. بنابراین، اگر پاداش با تلاش برابر نباشد، بی‌شک سطح تولید کاهش خواهد یافت. از این رو، روش ایده‌آل برای توزیع کالاها و خدمات در جامعه، روشی است که بالاترین سطح ممکن تولید را تضمین کند. این روش همان روش قیمت است که نظام قیمت یا سازوکار قیمت نیز نامیده می‌شود. آنان بر این باورند که سازوکار قیمت به‌طور خودکار تعادل اقتصادی را پدید می‌آورد، زیرا به مصرف‌کنندگان این اختیار را می‌دهد که خود تصمیم بگیرند منابعی را که جامعه در اختیار دارد، میان فعالیت‌های گوناگون اقتصادی چگونه توزیع کنند؛ این کار از راه تقاضای مصرف‌کنندگان برای برخی کالاها و روی‌گرداندن آنان از برخی دیگر انجام می‌شود. از این رو، آنان درآمد خود را با خریدن آنچه نیاز دارند یا دوست دارند، خرج می‌کنند. برای نمونه، مصرف‌کننده‌ای که از شراب بدش می‌آید، از خریدن آن خودداری کرده و درآمد خود را صرف چیزهای دیگر می‌کند. اگر شمار مصرف‌کنندگانی که از شراب بدشان می‌آید افزایش یابد، یا اگر همهٔ آنان از آن بدشان بیاید، تولید شراب به دلیل کاهش تقاضا، سودآور نخواهد بود. بدین ترتیب، تولید شراب به‌طور طبیعی متوقف خواهد شد، و همین قاعده دربارهٔ دیگر کالاها و خدمات نیز صادق است. مصرف‌کنندگان با آزاد بودن در تصمیم‌گیری دربارهٔ آنچه می‌خرند و آنچه وامی‌گذارند، خود سطح و نوع تولید را تعیین می‌کنند. از راه خود قیمت، توزیع کالاها و خدمات انجام می‌شود، خواه قیمت برای تولیدکنندگان در دسترس باشد یا نباشد، و خواه آن را به تولیدکنندگان بدهند یا ندهند.

The price mechanism in the view of the Capitalists is the ideal method of distribution of commodities and services amongst individuals in society, since the benefits are the result of the efforts which man expends. So, unless the compensation is equal to the effort, then, no doubt, the level of production will drop. Therefore, the ideal method to distribute commodities and services in a society is that which guarantees the highest possible level of production. This method is the price method which is also called the price system or the price mechanism. They consider that the price mechanism produces economic equilibrium automatically, since it gives the consumers the choice to decide for themselves the distribution of the resources owned by the society over the various economic activities, through the consumers demand for some commodities and their turning away from others. Hence they spend their income by buying what they need or what they like. Thus, the consumer who dislikes wine will abstain from buying it and spends his income on other things. If the number of consumers who dislike wine increased, or if all came to dislike it, then the production of wine becomes unprofitable due to decreasing demand. Thus, production of wine would stop naturally, and the same rule applies to other commodities and services. The consumers themselves define the level and kind of production by being left free to decide what to buy and what to leave. Via the price itself, the distribution of commodities and services occurs whether or not the price is available to the producers, and whether or not they give it to the producers.

مکانیسم قیمت انگیزهٔ تولید است، تنظیم‌کنندهٔ توزیع است، و پیوند میان تولیدکننده و مصرف‌کننده است؛ یعنی وسیله‌ای است که تعادل میان تولید و مصرف را به دست می‌آورد۔ مکانیسم قیمت انگیزهٔ تولید است، زیرا انگیزهٔ اصلی انسان برای انجام هر تلاش یا فداکاری تولیدی، پاداش مادی اوست۔ اقتصاددانان سرمایه‌داری امکان اینکه انسان به انگیزهٔ اخلاقی یا معنوی تلاش کند را نفی می‌کنند۔ انگیزهٔ اخلاقی، آنگاه که آن را می‌پذیرند، به جبرانی مادی نسبت داده می‌شود۔ آنان بر این باورند که انسان تنها برای ارضای نیازها و خواسته‌های مادی‌اش تلاش می‌کند۔ این ارضا یا از راه مصرف کالاهایی است که خود مستقیماً تولید می‌کند، یا از راه دریافت پاداشی پولی که او را قادر می‌سازد کالاها و خدماتی را که دیگران تولید کرده‌اند به دست آورد۔ از آنجا که انسان در برآوردن بیشتر، اگر نه همهٔ نیازهایش، به مبادلهٔ تلاش خود با دیگران وابسته است، ارضای نیازها بر به دست آوردن پاداش پولی برای تلاشش متمرکز می‌شود۔ این پاداش پولی به او امکان می‌دهد کالاها و خدمات را به دست آورد، و بر این اساس او بر کالاهایی که خود تولید می‌کند تمرکز نمی‌کند۔ بنابراین پاداش پولی، یعنی قیمت، انگیزهٔ انسان برای تولید است۔ از این رو قیمت وسیله‌ای است که تولیدکنندگان را به عرضهٔ تلاششان برمی‌انگیزد۔ پس قیمت انگیزهٔ تولید است۔

The price mechanism is the incentive for production, it is the regulator of distribution, and the link between the producer and the consumer i.e. it is the means which achieves equilibrium between production and consumption. The price mechanism is the incentive for production, because the principal motive for man to undertake any productive effort or sacrifice is his material reward. The Capitalist economists exclude the possibility that man expends effort for a moral or spiritual motive. The moral motive, when they do recognise it, is attributed to a materialist compensation. They consider that man expends his efforts to satisfy his materialistic needs and wishes only. This satisfaction is either through the consumption of commodities which He produces directly, or through receiving a monetary reward that enables Him to obtain the commodities and services produced by others. Since man depends in satisfying most of his needs, if not all of them, on exchanging his efforts with others, then the satisfaction of needs is focused on obtaining a monetary reward for his efforts. This monetary reward allows Him to obtain commodities and services, and accordingly He is not focused on obtaining the commodities which He produces. Therefore, the monetary reward, which is the price, is the motive for man to produce. Hence, the price is the means which motivates the producers to offer their efforts. Thus the price is the incentive for production.

قیمت وسیلهای است که توزیع را تنظیم میکند، زیرا انسان دوست دارد همهٔ نیازهای خود را بهطور کامل برآورده سازد و برای به دست آوردن کالاها و خدماتی که این نیازها را برطرف میکنند تلاش میکند. اگر به هر انسانی آزادی داده شود تا نیازهای خود را برآورده کند، او از تملک و مصرف هر کالایی که دوست دارد باز نخواهد ایستاد. از آنجا که هر انسانی برای همین هدف میکوشد، همگان باید در برآوردن نیازهای خود در همان حدی توقف کنند که بتوانند تلاش خود را با تلاش دیگران مبادله نمایند، یعنی در حد پاداش پولیای که در ازای صرف کوشش خود دریافت میکنند، یعنی در حد قیمت. بنابراین، قیمت همان محدودکنندهای است که بهطور طبیعی عمل میکند و انسان را در تملک و مصرفش به سطحی محدود میسازد که با درآمدش متناسب باشد. پس وجود قیمت سبب میشود انسان دربارهٔ نیازهای رقیب خود که به برآورده شدن نیاز دارند بیندیشد، ارزیابی کند و میان آنها تمایز قائل شود؛ آنچه را ضروری میبیند برمیگزیند و آنچه را کماهمیتتر میداند رها میکند. بدین ترتیب، قیمت فرد را وادار میسازد که به برآورده شدن جزئی برخی از نیازهایش رضایت دهد تا بتواند نیازهای دیگری را که آنها را نه کمتر مهم میداند برآورده سازد.

The price is the means which regulates distribution, because man likes to satisfy all of his needs completely and He strives to obtain the commodities and services which satisfy these needs. Had every human being been left free to satisfy his needs He would not stop short of possessing and consuming whatever commodity He likes. Since every man strives for this same aim, everybody has to stop in satisfying his needs at the limit at which He can afford to exchange his efforts with others efforts, that is at the limit of the monetary compensation which He receives for expending his effort i.e. at the limit of the price. Therefore, the price is the constraint which acts naturally to restrict man in his possession and consumption to a level which is proportional to his income. So the existence of the price makes man think, evaluate, and differentiate between his competing needs which require satisfaction, and He takes what He finds necessary, and leaves what He finds of less importance. Thus, the price forces the individual to settle for partial satisfaction of some of his needs, so as to be able to satisfy the other needs which He considers no less important.

قیمت همان ابزاری است که توزیع منافع مورد نیاز افراد را تنظیم می‌کند. قیمت همچنین توزیع منافع محدود میان مصرف‌کنندگانی را که خواستار این منافع‌اند تنظیم می‌کند. تفاوت درآمد مصرف‌کنندگان باعث می‌شود مصرف هر فرد محدود به آن چیزی شود که درآمدش اجازه می‌دهد. این امر موجب می‌شود برخی کالاها تنها در انحصار کسانی قرار گیرد که توان خرید آن‌ها را دارند، در حالی که مصرف برخی کالاهای دیگر میان کسانی که توان پرداخت قیمت‌های پایین‌تر را دارند، رایج می‌شود. بنابراین قیمت با تعیین قیمتی بالا برای برخی کالاها و خدمات و قیمتی پایین برای برخی دیگر، و نیز با مناسب بودن قیمت برای برخی مصرف‌کنندگان بیش از دیگران، به تنظیم‌کننده توزیع منافع میان مصرف‌کنندگان تبدیل می‌شود.

So, the price is the tool which regulates the distribution of utilities required by individuals. The price also regulates the distribution of limited utilities amongst the consumers who demand these utilities. The disparity in income of the consumers makes the consumption of each individual confined to that which his income allows. This makes some commodities confined to only those who can afford them, while the consumption of other commodities would become common amongst people who can afford the lower prices. Therefore, the price will become the regulator in distributing utilities amongst consumers by setting a high price for some commodities and services and a low price for others, and also by the suitability of the price to some consumers more than others.

قیمت میان تولید و مصرف تعادل برقرار می‌کند و پیوند میان تولیدکننده و مصرف‌کننده است، زیرا تولیدکننده‌ای که خواسته‌های مصرف‌کنندگان را برآورده می‌کند، از طریق سود پاداش می‌گیرد. از سوی دیگر، تولیدکننده‌ای که محصولاتش مورد پذیرش مصرف‌کنندگان قرار نمی‌گیرد، سرانجام دچار زیان می‌شود. راهی که تولیدکننده از طریق آن می‌تواند خواسته‌های مصرف‌کنندگان را تشخیص دهد، قیمت است. اگر مصرف‌کنندگان کالای خاصی را تقاضا کنند، قیمت آن افزایش می‌یابد و تولید آن کالا برای برآوردن خواسته مصرف‌کنندگان افزایش می‌یابد. اگر مصرف‌کنندگان از خرید کالای خاصی روی گردانند، قیمت آن در بازار کاهش می‌یابد و در نتیجه تولید این کالا کم می‌شود. بنابراین، منابعی که به تولید اختصاص می‌یابد با افزایش قیمت زیاد و با کاهش قیمت کم می‌شود. به این ترتیب، قیمت ابزاری است که تعادل میان تولید و مصرف را برقرار می‌کند و پیوند میان تولیدکننده و مصرف‌کننده است، و این فرایند به‌طور خودکار رخ می‌دهد. از این رو، از دیدگاه سرمایه‌داران، قیمت مبنایی است که اقتصاد بر آن استوار می‌شود و به نظر آنان سنگ بنای اقتصاد است.

The price achieves equilibrium between production and consumption, and it is the link between the producer and the consumer, because the producer who fulfils the desires of the consumers is rewarded through profits. On the other hand, the producer whose products are not accepted by the consumers, would end up with losses. The method through which the producer can detect the desires of the consumers is the price. If the consumers demand any particular commodity its price will increase, and the production of that commodity will increase, in fulfilment of the consumer’s desires. If consumers turn away from buying a particular commodity, its price will drop in the market, and so production of this commodity will decrease. So, the resources assigned to production increase as the price increases, and decrease as the price decreases. In this way the price is the tool which achieves equilibrium between production and consumption, and it is the link between the producer and the consumer, and this process occurs automatically. Therefore, the price is the basis on which the economy is established in the view of the Capitalists, and it is the cornerstone of the economy to them.

این خلاصه‌ای از نظام اقتصادی در سرمایه‌داری است که اقتصاد سیاسی نامیده می‌شود. با مطالعه‌ی دقیق آن، می‌توان بطلان نظام اقتصادی سرمایه‌داری را از جنبه‌های بسیاری نشان داد:

This is a summary of the economic system in Capitalism, which is called the political economy. By studying it thoroughly, the falsehood of the Capitalist economic system can be shown from many aspects:

۱. درهم‌آمیختنِ نیازها با ابزارهای برآوردنِ آن‌ها اقتصاد در سرمایه‌داری به معنای پرداختن به نیازهای انسان و ابزارهای برآوردنِ آن‌هاست. از این رو، تولید کالاها و خدمات، که ابزارهای برآوردنِ نیازها به‌شمار می‌روند، همراه با توزیعِ این کالاها و خدمات، در نگاه ایشان یک موضوع به‌شمار می‌آید. نیازها و ابزارهای برآوردنِ آن‌ها چنان به هم پیوسته دانسته می‌شوند که یک موضوع و جدایی‌ناپذیرند، گویی یکی از آن‌ها در دیگری گنجانده شده است. بنابراین، توزیعِ کالاها و خدمات در دلِ موضوعِ تولیدِ همان کالاها و خدمات قرار می‌گیرد. بر این اساس، اقتصاد را از یک زاویه می‌نگرند که هم کالاهای اقتصادی و هم شیوه‌ی تملّکِ آن‌ها را دربر می‌گیرد، بی‌آنکه میان این دو جدایی بیفکنند یا یکی را از دیگری متمایز سازند. بدین‌سان، ایشان درباره‌ی دانشِ اقتصاد و نظامِ اقتصادی یک دیدگاه دارند و میان آن‌ها تفاوتی نمی‌گذارند. با این حال، میان نظامِ اقتصادی و دانشِ اقتصاد تفاوت وجود دارد.

1. Mixing the Needs and the Means of Satisfaction Economy in Capitalism means to address man’s needs and the means of their satisfaction. Hence the production of commodities and services, which are the means of satisfying the needs, together with the distribution of these commodities and services are considered in their view, one subject. The needs and the means of their satisfaction are considered to be interrelated such that they are one subject, inseparable from each other, as if one of them is included within the other. So, the distribution of commodities and services is included in the subject of the production of these commodities and services. Thereupon, they look at the economy from one angle which includes the economic commodities and the method of their possession, without separation between them and without differentiating one of them from the other. Thus, they hold one view towards the economic science and the economic system without differentiating between them. However, there is a difference between the economic system and economic science.