۱۱.۱ تجارت - نظام اقتصادی اسلام | Quran Course

۱۱.۱ تجارت - نظام اقتصادی اسلام | Quran Course

0% read · 1 min left

نظام اقتصادی اسلام Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۱۱.۱ تجارت

11.1 Trade

by Taqiuddin an-Nabhani1 min readViewed 97 times

الله (سبحانه و تعالی) مال را وسیله‌ای برای تأمین مصالح انسان‌ها در این دنیا قرار داد و تجارت را به‌عنوان راهی برای به‌دست آوردن این مصالح مباح ساخت. درست است که آنچه همه انسان‌ها می‌خواهند در هر مکانی موجود نیست، و گرفتن چیزی با زور و چیره شدن بر دیگران فساد است. بنابراین باید نظامی وجود داشته باشد که هر کس را قادر سازد آنچه را که نیاز دارد، بدون توسل به زور و قدرت به دست آورد. تجارت همان نظام است، و برای فروش قواعدی وجود دارد. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Allah (swt) made the property a means to establish the interests of human beings in this Dunya (worldly life) and He (swt) allowed trading as a way to gain these interests (Masalih). It is true to say that what everybody wants is not available in every location and that taking something by force and overpowering is corrupt. Thus, there should be a system that enables everybody to take that which He needs without resorting to force and strength. Trading is that system, and there are rules of selling. Allah (swt) says,

«ای کسانی که ایمان آورده‌اید! اموال خود را در میان خود به باطل نخورید، مگر آنکه تجارتی باشد که با رضایت متقابل انجام شود.» [النساء: ۲۹]. تجارت دو نوع است: آنچه حلال است و در شرع بیع نامیده می‌شود، و آنچه حرام است و ربا نامیده می‌شود. هر یک از این دو، تجارت است. خداوند ما را آگاه ساخته که کافران، تفاوت میان تجارت و ربا را از روی عقل خود انکار کردند. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

«وَأَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ وَحَرَّمَ الرِّبَا» [البقرة: ۲۷۵] از این آیه چنین فهمیدیم که هر یک از آن دو [بیع و ربا] نوعی تجارت است، و آن نوعی که شرع آن را جایز دانسته، بیع است. فرایند بیع با دو طرف منعقد می‌شود: یکی از آن دو ایجاب می‌دهد و دیگری قبول می‌کند. این‌ها با عبارت «فروختم» و «خریدم» یا هر لفظ یا عملی که همین معانی را برساند، بیان می‌شود. صاحب کالا حق دارد بیع را انجام دهد و کسی را به‌عنوان وکیل یا نماینده تعیین کند تا بیع را از جانب او اجرا کند. همچنین او مجاز است شخصی را استخدام کند تا بیع را به‌نیابت از او انجام دهد، به شرط آنکه اجرتش مشخص باشد. اگر او را در برابر بخشی از سود استخدام کند، آن شخص شریک خاموش خواهد بود و حکم شریک، نه کارگر، بر او جاری می‌شود. او همچنین مجاز است خودش یا از طریق وکیل و نماینده‌اش مال را بخرد، یا کسی را اجیر کند تا برایش بخرد. خلاصه آنکه تجارت جایز است. این شیوه‌ای برای افزایش مالکیت است و در احکام بیع و شرکت (مشارکت) آشکار است. تجارت در قرآن و حدیث آمده است. خداوند سبحان فرموده است:

“Whereas Allah permitted selling and prohibited usury.” [Al-Baqarah: 275] We understood from this that each of them is trading, and the one which is permitted by Shar’a is selling. The selling process is concluded by two parties. One of them gives the offer (Ijab) and the other accepts (Qabool). These are expressed with the word “I sold” and “I bought” or any words or action which hold these meanings. The owner of the commodity has the right to carry out the selling and to deputise somebody as an agent or as a Messenger to execute the selling on his behalf. He is allowed also to employ a person to perform the selling on his behalf, on condition that his wage is defined. If He employed someone for part of the profit He would be a silent partner, and the rule of the partner rather than the employee will be applied upon him. He is also allowed to buy the property himself or through his agent, his representative or to hire a person who will buy for him. In summary, trading is allowed. It is a form of increasing the ownership, and it is evident in the laws of selling and company (partnership). Trading came in the Qur’an and the Hadith. Allah (swt) said:

راوی رفاعه روایت میکند که او همراه با پیامبر خدا ﷺ به محل نماز رفت و دید که مردم مشغول تجارت هستند. پیامبر خدا ﷺ فرمود: «ای تاجران!» آنان به پیامبر خدا ﷺ پاسخ دادند و گردن‌ها و چشمان خود را به سوی او بلند کردند. او ﷺ فرمود: «تاجران در روز قیامت به‌عنوان فُجّار (گناهکاران) برانگیخته می‌شوند، مگر کسانی که پرهیزگار و امین باشند.» ترمذی روایت کرده است که ابوسعید روایت می‌کند که پیامبر خدا ﷺ فرمود: «تاجر امین و درستکار با پیامبران، صدیقان و شهیدان برانگیخته خواهد شد.» تجارت دو نوع است: داخلی و خارجی. تجارت داخلی عبارت است از خرید و فروشی که میان مردم بر سر کالاها انجام می‌شود، چه این کالاها از محصولات خودشان باشد، کشاورزی یا صنعتی، و چه از محصولات مردم دیگر باشد که در کشور خودشان در گردش است. تجارت داخلی بدون محدودیت مجاز است، مگر در مواردی که با قواعد مربوط به فروش ارتباط دارد. در مورد کالاها، انواع آن‌ها و نقل و انتقال‌شان در داخل کشور از جایی به جای دیگر، به هر تاجری واگذار شده است که در چارچوب احکام شریعت تجارت کند. دولت در تجارت داخلی جز از راه نظارت هیچ دخالتی ندارد. اما تجارت خارجی عبارت است از خرید کالاها از خارج کشور، چه این کالاها کشاورزی باشد و چه صنعتی. این نوع تجارت تحت نظارت مستقیم دولت است، به این معنا که دولت مستقیماً واردات و صادرات این کالاها را کنترل می‌کند و بر تاجران محارب و تاجران صلح‌جو (آنان که با معاهدات پایبندند) نظارت دارد.

Rifa’a narrated that He went out with the Messenger of Allah (pbuh) to the prayer place and He saw the people trading. The Messenger of Allah (pbuh) said, “O traders!” They responded to the Messenger of Allah (pbuh) and raised their necks and eyes towards him. He (pbuh) said, “Traders will be resurrected on the Day of Judgement as fujjar (wrongdoers) except those who were righteous and honest.” Al-Tirmidhi reported that Abu Sa’id narrated that the Messenger of Allah (pbuh) said: “The honest trustworthy merchant will be resurrected with the prophets, righteous and the martyrs.” Trading is of two types, domestic and foreign. Domestic trading is the selling and buying which occurs among the people over commodities, whether they are of their own products, agricultural or industrial, or of other peoples products, where they are circulated in their own country. Domestic trading is allowed without constraints, except by those rules connected with selling. With regard to the commodities, their types, and their transfer inside the country from place to place, it is left to every merchant to trade within the rules of Shar’a. The State has nothing to do with the domestic trading except through supervision only. Regarding foreign trade, it is the purchase of commodities from abroad, whether such commodities were agricultural or industrial. This type of trading is subject to the direct supervision of the State, so it directly supervises the import and export of these commodities and supervises the belligerent and peaceful (those bound by treaties) merchants.