یکی دیگر از راه‌های مالکیت، آن مالی است که دولت از اموال بیت‌المال به شهروندان می‌دهد تا نیازهای آنان را برآورده کند یا با مالکیت آن، به جامعه سود برساند. در مورد برآوردن نیازهای آنان، دولت اموالی به ایشان می‌دهد که با آن زمین‌ها را کشت می‌کنند یا بدهی‌های خود را می‌پردازند. عمر بن الخطاب اموالی از بیت‌المال به کشاورزان عراق داد، که با آن به آنان یاری رساند تا بر این زمین‌ها بکارند و نیازهای خود را برآورده کنند، بی‌آنکه از ایشان بازپس گرفته شود. شرع برای بدهکاران در مال زکات حقی قرار داده است، که اگر از پرداخت بدهی خود ناتوان باشند، از آن به ایشان داده می‌شود تا بدهی خود را بپردازند. خداوند سبحان می‌فرماید:

Another means of property ownership is that property which the State gives from the Bait ul-Mal properties to the citizens in order to meet their needs or to benefit the community by their ownership. With regard to the meeting of their needs, the State grants them properties with which they cultivate lands or repay their debts. ’Umar bin Al-Khattab gave properties from the Bait ul-Mal to the farmers in Iraq, by which He helped them to plant on this land and to meet their needs without being reimbursed from them. Shar’a made for the debtors a right in the Zakat property, from which they are given to repay their debts if they were unable to do so. Allah (swt) said:

«و الغارمین» [التوبة: ۶۰] در مورد بهره‌مند ساختن جامعه از مال فردی، این امر زمانی رخ می‌دهد که دولت از اموال بلااستفادهٔ خود به شهروندانش می‌بخشد؛ مانند آنکه دولت زمینی را که مالکی ندارد به آنان واگذار کند. همان‌گونه که پیامبر ﷺ هنگام هجرت به مدینه، به ابوبکر و عمر زمینی داد. او ﷺ همچنین ناحیهٔ وسیعی از زمین‌های مرده در «نقیع» را به زبیر بخشید، به اندازهٔ آنچه اسبش در آن بتازد، و نیز زمینی را که درخت و نخل داشت به او داد. به همین ترتیب، خلفای راشدین پس از او زمین‌هایی به مسلمانان بخشیدند. این زمینی که دولت به شخص می‌دهد، به‌واسطهٔ این بخشش ملک او می‌شود. زیرا جامعه نیازمند بهره‌مندی از این مال است، نیازمند آن است که فرد را در استفاده از این مال یاری دهد، و تلاش ذهنی و جسمی او را از راه مالکیتش در خدمت منافع جامعه به کار گیرد. اصطلاح «اقطاع» که در اینجا به کار رفته، معنای لغوی و فقهی دارد و هیچ ارتباطی با نظام شناخته‌شدهٔ فئودالی «اقطاع» ندارد که اسلام هرگز آن را نپذیرفته است.

“and the debtors.” [At-Tauba: 60] With regards to benefiting the community from the individual property, this occurs when the State grants to its citizens from its unused properties, such as the State giving land, which has no owner. As the Prophet (pbuh) did when He gave Abu Bakr and ’Umar some land when He (pbuh) emigrated to Madinah. He (pbuh) also gave Az-Zubair a wide area of dead land of al-Naqee’a, as much as his horse could run in, and He (pbuh) also gave Him land which had trees and palms. Similarly the rightly guided Khulafaa after Him gave lands to the Muslims. This land which the State gives to the person becomes his property through this granting. For the community is in need of the benefit of this property, of facilitating the individual to utilise this property, and of employing his mental and physical efforts for the benefit of the community by means of its ownership. This term of granting (Iqta’a) used here is lingistic and jurist one, and it has no relation with the known feudal (Iqta’a) system which Islam never acknowledged.

آنچه دولت از غنائم جنگی میان مجاهدان توزیع می‌کند، و آنچه امام به ایشان اجازه می‌دهد از غنایم جنگ در اختیار داشته باشند، نیز نمونه‌هایی از چیزهایی‌اند که دولت به افراد می‌بخشد تا مالک آن شوند.

What the State distributes amongst the warriors from the booties, and what the Imam allows them to hold of the war spoils are also examples of what the State grants to the individuals for them to own.