زمینِ مَوات آن زمینی است که هیچ نشانه‌ای از مالکیت بر آن نیست، مانند دیوارکشی، کاشت، سکونت یا مانند آن. آباد کردنِ زمین یعنی آماده کردنِ فوری آن برای کشاورزی. هر قطعه زمین مَوات که شخصی آن را آباد کند، مالکیتِ او می‌شود. بدین ترتیب، شریعت آن را به کسی می‌دهد که آن را آباد می‌کند. این بر اساس آن چیزی است که بخاری از عایشه (رض) روایت کرده که رسول خدا ﷺ فرمود: «هر کس زمینی را آباد کند که مالِ کسی نیست، پس او به آن سزاوارتر است.» ابوداوود روایت کرده که رسول خدا ﷺ فرمود: «هر کس زمین (مَوات) را دیوارکشی کند، آن از آنِ او می‌شود» و بخاری از عمر (رض) روایت کرده که آن حضرت ﷺ فرمود: «هر کس زمین مَوات را آباد کند، آن از آنِ او می‌شود.» مسلمانان و اهل ذمه در این موضوع برابرند، زیرا حدیث از نظر الفاظ عام است.

The dead land is that land upon which there are no signs of ownership such as fencing, planting, habitation or the like. Cultivation of land means making it suitable for farming at once. Every piece of dead land once cultivated by a person becomes his ownership. Thus the Shari’ah gives it to the one who cultivates it. This is according to what Bukhari related from ‘Aisha (ra) that the Messenger of Allah (pbuh) said: “Whosoever cultivated a land that is not owned by anybody, then He deserved it more.” Abu Dawud narrated that the Messenger of Allah (pbuh) said: “Whosoever fenced a (dead) land it becomes his” and Bukhari narrated from Umar (ra) that He (pbuh) said: “Anyone who cultivated a dead land it becomes his.” Muslims and the Dhimmi are equal in this matter, because the Hadith is general in its words.