قیمت، برآورد جامعه از ارزش کالاها است و دستمزد، برآورد جامعه از ارزش خدمات است. پول، واسطه‌ای است که این برآورد از طریق آن بیان می‌شود. پول وسیله‌ای است که به ما امکان می‌دهد کالاها و خدمات گوناگون را بسنجیم و آنها را به یک مبنای مشترک بازگردانیم، و بدین‌ترتیب فرایند مقایسه میان کالاهای مختلف و میان خدمات مختلف را با ارجاع دادن آنها به یک واحد عمومی که به‌عنوان معیار کلی به کار می‌رود، تسهیل می‌کند. قیمت کالاها و دستمزد کارگران، بر اساس همین واحد پرداخت می‌شود.

The price is the society’s estimate of the value of goods and the wage is the society’s estimate of the value of services. Money is the medium by which this estimate is expressed. It is the medium which enables us to measure various goods and services and refer them to one common basis, thus facilitating the process of making a comparison between various goods and between various services by referring them to one general unit which serves as the general standard. Prices are paid for goods and wages are paid for workers on the basis of this unit.

ارزش پول با قدرت خرید آن سنجیده می‌شود، یعنی با این‌که شخص با آن چه مقدار کالا یا خدمات می‌تواند به دست آورد. بنابراین، وسیله‌ای که جامعه با آن ارزش کالاها و خدمات را تعیین می‌کند، باید قدرت خرید داشته باشد تا بتواند پول شمرده شود، یعنی قدرتی که هر شخصی با آن بتواند کالاها و خدمات را به دست آورد.

The value of money is estimated by its purchasing power i.e. by how much a person could acquire with it in terms of goods or services. Therefore, the medium by which the society estimates the value of goods and services must have a purchasing power in order to qualify as money i.e. a power with which any person could acquire goods and services.

این واسطه‌ی مبادله باید در اصل دارای ارزش ذاتی باشد، یا وابسته به یک ارزش ذاتی باشد، یعنی خودش باید ارزشی داشته باشد که مردم آن را بشناسند تا بتوان آن را پول به شمار آورد. با این حال، در واقع صدور پول میان کشورهای مختلف جهان متفاوت است. برخی کشورها پول خود را دارای ارزش ذاتی یا وابسته به یک ارزش ذاتی قرار داده‌اند، در حالی که برخی دیگر پول خود را پول قراردادی (غیرقابل تبدیل) کرده‌اند، یعنی بر واسطه‌ای توافق کرده‌اند تا پول به شمار آید و به آن قدرت خرید داده‌اند.

This medium must originally have an intrinsic power, or be dependent on an intrinsic power i.e. it should itself have a value recognised by the public, in order to be considered as money. However, in reality the issuing of money differs among the various countries of the world. Some countries have made their money an intrinsic power or dependent on an intrinsic power, while others have made their money a conventional money (inconvertible) i.e. they have agreed upon a medium to be considered as money and they gave it a buying power.

کشورها هنگام انتشار پول می‌توانند یا نظام طلا و نقره را اتخاذ کنند، یا پول کاغذی غیرقابل تبدیل را. اما کشورهایی که نظام طلا و نقره را اجرا می‌کنند، دو روش انتشار را دنبال می‌کنند: روش پول فلزی، یعنی یا نظام فلزی تک‌فلزی یا دوفلزی، و یا روش پول کاغذی. روش فلزی بدین صورت است که سکه‌های طلا و نقره با ضرب قطعاتی از طلا یا نقره برای نمایش ارزش‌های گوناگون منتشر می‌شوند، اما بر پایه یک واحد پولی که همه ارزش‌های گوناگون پول و کالاها به آن ارجاع داده می‌شود. هر قطعه باید بر اساس این واحد ضرب شود و این قطعات به‌عنوان پول رایج کشور در گردش قرار گیرند. روش پول کاغذی که در کشورهای دارای نظام طلا و نقره به کار می‌رود، به‌سادگی بدین معناست که کشور از پول کاغذی استفاده کند، یعنی اسکناسی که در صورت درخواست با طلا و نقره قابل تبدیل باشد. در اجرای چنین نظامی دو شیوه می‌توان به کار گرفت. شیوه نخست آن است که کشور پول کاغذی را نماینده مقدار معینی از طلا و نقره قرار دهد که به‌عنوان پول یا شمش در مکان مشخصی ذخیره شده است. در این حالت، این مقدار دارای ارزش فلزی برابر با ارزش اسمی است که پول کاغذی دارد و اسکناس‌ها در صورت درخواست قابل تبدیل‌اند. این پول به پول کاغذی ذاتی معروف است. اما شیوه دوم زمانی به کار می‌رود که کشور تصمیم بگیرد پول کاغذی باید نماینده سندی باشد که امضاکننده آن متعهد می‌شود در صورت درخواست، مبلغ معینی پول را به دارنده آن بپردازد. در این حالت، این پول کاغذی مقدار طلا و نقره‌ای را که ارزش فلزی برابر با ارزش اسمی صادرشده داشته باشد، نمایندگی نمی‌کند؛ با این حال، مؤسسه منتشرکننده، خواه بانک باشد خواه خزانه دولت، مقداری طلا و نقره کمتر از ارزش اسمی آن نگه می‌دارد، مثلاً سه‌چهارم، دوسوم، یک‌سوم، یک‌چهارم یا هر درصد دیگری از ارزش اسمی. برای مثال، یک بانک یا خزانهٔ دولت، اسکناسی به ارزش ۵۰۰ میلیون دینار منتشر می‌کند و در گاوصندوق‌های خود تنها ۲۰۰ میلیون دینار طلا و نقره نگه می‌دارد. این نوع اسکناس به «اسکناس اعتباری» معروف است. ذخایر فلزی به «ذخایر طلا» یا «پشتوانهٔ طلا» موسوم است. در هر صورت، کشوری که پول را تحت این شرایط منتشر می‌کند، در واقع نظام طلا را اجرا می‌کند.

When issuing money, countries may either adopt the gold and silver standard, or the non-exchangeable paper money. As for the countries which operate the gold and silver standard, they follow two methods of issuing: the metallic money method, i.e. either the single/dual metallic standard or the paper money method. The metallic method is where gold and silver coins are issued by minting pieces of gold or silver to represent various values, but based on one monetary unit to which all the various values of money and goods would be referred. Each piece would be coined to be based on this unit, and these pieces would be circulated as the country’s currency. The paper method used in the countries which operate the gold and silver standard means simply that a country would use paper money i.e. paper currency that can be exchanged to gold and silver upon demand. Two methods can be used in operating such a standard; the first method is when a country makes the paper money represent a certain amount of gold and silver deposited in a specific place as money or bullion. In this case, this amount would have a metallic value equal to the nominal value which the paper money holds and the notes can be exchanged on demand. This is known as intrinsic paper money. As for the second way, this would be used when a country decides that the paper money should represent a document in which the undersigned, promises to pay the bearer on demand a certain amount of money. This paper money would not in this case represent the amount of gold and silver which has a metallic value equal to the issued nominal value; the issuing house, be it a bank or a government treasury, would however maintain a lesser amount of gold and silver than its nominal value, for example, three-quarters of the value, two thirds, one third, a quarter or any other percentage of the nominal value. For instance, a bank or the State’s treasury would issue paper money worth 500 million Dinars and maintain in its safes 200 million Dinars worth of gold and silver only. This type of paper money is known as fiduciary paper money. The metallic reserves are known as gold reserves or gold cover. In any case, a country which issues money under these conditions would in fact be operating the gold standard.

این امر نشان می‌دهد که وسایلی که دارای ارزش ذاتی هستند، یعنی طلا و نقره، خود پول‌اند و پایه‌ای هستند که پول بر آن بنا می‌شود. با این حال، هر کشوری شیوه، شکل، وزن، ضرب‌خانه و غیره‌ی خاص خود را برمی‌گزیند تا بتواند پول خود را از پول‌های دیگر متمایز سازد. کشوری همچنین ممکن است بر پول کاغذی دارای ارزش ذاتی، مبتنی بر طلا و نقره، توافق کند، خواه این پول در داخل کشور و در خارج از آن در گردش باشد، خواه تنها در مبادلات ارزی به کار رود. کشوری نیز می‌تواند بر پول کاغذی اعتباری توافق کند که برای مقدار معینی از ارزش اسمی‌اش پشتوانه‌ی طلا دارد، یعنی ذخیره‌ی طلای آن کمتر از ارزشش به طلاست. این اوراق دارای شکل و چاپ مشخصی خواهند بود تا پول کشور صادرکننده شوند و از پول‌های دیگر متمایز گردند.

This demonstrates that the media which possess an intrinsic power i.e. gold and silver, are in themselves money and are the basis upon which money is based. However each country chooses her own specific method, shape, weight, mint, etc. so that she can distinguish it from other money. A country may also agree on an intrinsic paper currency based on gold and silver either circulating in the country and abroad, or used only in foreign exchanges. A country could also agree upon fiduciary paper money, backed by gold for a certain amount of its nominal value i.e. it would have a gold reserve less than its value in gold. These papers would have a specific shape and print so that they become the currency of the issuing country and so that they are distinguished from other currencies.

در مورد کشورهایی که نظام پول کاغذی غیرقابل تبدیل را اجرا می‌کنند، آنها اسکناس‌هایی منتشر می‌کنند که با طلا، نقره یا هیچ فلز گرانبهای دیگری با نرخی ثابت قابل تبدیل نیستند. بنابراین، نهادی که این اسکناس‌ها را منتشر می‌کند، ملزم نیست این اسکناس‌ها را در هر زمان که درخواست شود، به قیمتی معین به طلا تبدیل کند. در چنین کشورهایی، طلا همانند هر کالای دیگری تلقی می‌شود که قیمت آن بنا به عرضه و تقاضا از زمانی به زمان دیگر نوسان می‌کند. این اسکناس‌ها نه با ذخیره فلزی پشتوانه می‌شوند و نه به پول فلزی قابل تبدیل‌اند. آنها تنها ارزش قانونی دارند و قدرت ذاتی ندارند و به قدرت ذاتی نیز وابسته نیستند. آنها صرفاً نمایانگر واحدی‌اند که به عنوان وسیله‌ی گردش مورد توافق قرار گرفته است، و این قانون است که به آن توان می‌دهد تا وسیله‌ی گردش شود و فرد بتواند با آن کالا و خدمات به دست آورد. توان آن از قدرت دولتی برمی‌خیزد که آن را منتشر می‌کند و به عنوان پول رایج خود به کار می‌برد.

As for the countries who operate a non-exchangeable paper money standard, they issue bills which are not exchangeable to gold or silver or any precious metal with a fixed rate. Therefore, the institution which issues these bills is not liable to exchange these bank notes for gold at a specific price on demand. Gold in such countries is treated just like any other commodity whose price fluctuates from time to time according to supply and demand. These bank notes are not backed by a metallic reserve, nor are they exchangeable to metallic money. They only hold a legal value and do not possess an intrinsic power, nor do they depend on an intrinsic power. They merely represent a unit that has been agreed upon as a means of circulation, and it is the law that gives it the power to become a means of circulation, with which a person may acquire goods and services. Its power is derived from the power of the State who issues it and who uses it as her currency.

از آنجا که پول به همان شیوه‌های یادشده صادر می‌شود، هر کشوری می‌تواند بر چیزی توافق کند که برآورد جامعه از کالاها و خدمات را بیان می‌کند، به شرط آنکه آن چیز قدرت خرید داشته باشد تا فرد بتواند با آن کالاها و خدمات را از آن کشور به دست آورد. بنابراین، هر کشوری می‌تواند پولی منتشر کند که ویژگی ثابت و متمایزی داشته باشد و نشان‌دهندهٔ برآورد جامعه از ارزش کالاها و خدمات باشد، یعنی پولی که هر کس بتواند با آن، بر اساس ارزشی که به آن پول داده شده، کالاها و خدمات را در کشور صادرکننده به دست آورد. این کشور صادرکنندهٔ پول است که دیگر کشورها را وادار می‌کند ارز آن را به رسمیت بشناسند تا بتوانند از آن کشور کالا و خدمات تهیه کنند.

Since money is issued in the above mentioned ways, any country could therefore agree upon something which expresses the society’s estimate of goods and services, as long as this thing has purchasing power with which a person could acquire goods and services from that country. Therefore, any country could issue a currency that has a fixed and a distinguished quality, which expresses the society’s estimation of the value of goods and services i.e. a money with which any person could acquire goods and services in the issuing country, according to the value given to that money. It is the issuing country which forces other countries to recognise her currency so that these countries could acquire from her goods and services.

یک کشور نیازی نداشت که به صندوق بین‌المللی پول، بانک جهانی، بانک مرکزی یا هر نهاد دیگری وابسته باشد. ارزش واحد پول در به‌دست آوردن کالاها و خدمات آن‌قدر قوی خواهد بود که خود آن را به پول رایج تبدیل کند؛ یا به‌طور مستقل، همچون طلا و نقره، یا از طریق وابستگی به طلا و نقره، مانند پول کاغذی ذاتی که ارزش اسمی‌اش را به طلا و نقره نشان می‌دهد، یا با نگه‌داشتن مقدار معینی طلا و نقره به‌عنوان ذخیره، چنان‌که در مورد پول کاغذی اعتباری چنین است. این امر همچنین ممکن است به سبب آن باشد که پول، پول قانونی با پذیرش اجباری است که به فرد امکان می‌دهد با آن کالاها و خدمات به دست آورد، مانند پول کاغذی غیرقابل تبدیل، یعنی اسکناس.

A country would not need to depend on the International Monetary Fund, the World Bank, a central bank or any other institution. The strength of the unit in obtaining goods and services would be sufficient to turn it into a currency either by itself, such as gold and silver, or by its dependence on gold and silver e.g. intrinsic paper money which represents its nominal value in gold and silver, or through having a certain amount of gold and silver held in reserve, as is the case with fiduciary paper money. This may also be due to it being a legal tender with enforced acceptability which allows a person to acquire with it goods and services, such as the non-exchangeable paper money i.e. the banknote.

در گذشته، کشورها با طلا و نقره معامله می‌کردند؛ به این صورت که هر کشور بر نشانه‌ای مشخص و ثابت برای طلا و نقره خود توافق می‌کرد تا پول خود را از پول کشورهای دیگر متمایز سازد. سپس هر کشور، همراه با طلا و نقره، پول کاغذی با نشانه‌ای ثابت و متمایز منتشر می‌کرد. پس از آن، کشورها بر انتشار پول کاغذی توافق کردند، در حالی که ذخایر طلا و نقره را حفظ می‌کردند. بنابراین در جهان سه نوع پول وجود داشت: پول فلزی ساخته‌شده از طلا و نقره، پول کاغذی دارای ارزش ذاتی، و اسکناس‌های غیرقابل تبدیل.

Countries in the past used to deal in gold and silver, whereby each country would agree upon a specific fixed character for her gold and silver in order to distinguish her money from other countries’ money. Each country would then issue alongside the gold and silver paper money with a fixed distinguished character. Then the country would agree upon the issuing of paper money while maintaining gold and silver reserves. There was therefore three types of money in the world: metallic money made of gold and silver, intrinsic paper money and non-exchangeable banknotes.

از پایان جنگ جهانی دوم تا سال ۱۹۷۱، تمام جهان دو نوع اصلی پول را به کار می‌بُرد: پول فلزی و پول کاغذی با سه نوعش. اما از سال ۱۹۷۱ به بعد، تمام جهان به‌طور انحصاری استاندارد پول کاغذی غیرقابل تبدیل را آغاز کرد، یعنی پول قانونی با پذیرش اجباری، تا آن‌که رئیس‌جمهور آمریکا، نیکسون، بیانیه‌ی برتون وودز را باطل و بی‌اثر اعلام کرد و بدین‌ترتیب پیوند میان دلار و طلا را گسست.

Since the end of the Second World War and until 1971, the whole world used to operate two main types of money, the metallic and the paper money with its three types. However, since 1971 the whole world began operating exclusively the non-exchangeable paper money standard i.e. the legal tender with enforced acceptability, until the U.S. president Nixon declared the Bretton Woods Declaration null and void, thus severing the link between the dollar and gold.