جزیه حقی است که خداوند (سبحانه و تعالی) مسلمانان را مجاز ساخته است تا آن را از کافران به عنوان نشانه‌ی تسلیم ایشان در برابر حکومت اسلام دریافت کنند. این مال، صندوقی عمومی است که می‌تواند برای رفاه تمامی رعایا هزینه شود. جزیه هر سال واجب می‌شود و نمی‌توان آن را از پیش دریافت کرد. مشروعیت جزیه در متن قرآن کریم ثابت شده است. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

The Jizya is a right that Allah (swt) enabled the Muslims to take from the Kuffar as a submission from their part to the rule of Islam. It is a general fund that can be spent on the welfare of the subjects as a whole. It becomes due every year and cannot be collected beforehand. The Jizya is established through the text of the Qur’an. Allah (swt) says:

«تا آن‌گاه که با فروتنی و از سر رضایت، جزیه را بپردازند و خود را زیردست احساس کنند» [At-Tauba: 29]

“Until they pay the Jizya with willing submission (from their hands) and feel themselves subdued” [At-Tauba: 29]

ابوعبید در کتاب الاموال از قول الحسن بن محمد روایت کرده که گفت: «رسول خدا ﷺ به مجوس هجر نامه نوشت و آنان را به اسلام دعوت کرد: هرکه اسلام آورد، از او پذیرفته می‌شود، و هرکه نپذیرد، جزیه بر او مقرر می‌گردد، به شرط آنکه گوشت ذبیحه‌اش خورده نشود و زنانش به نکاح درنیایند.» جزیه تا زمانی که کافران در کفر خود باقی باشند، از ایشان گرفته می‌شود و اگر اسلام آورند، از آنان ساقط می‌گردد. جزیه بر سر (فرد) مقرر می‌شود نه بر مال؛ بنابراین از هر یک از افراد کافر گرفته می‌شود، نه بر اساس ثروت. واژه جزیه از «الجزاء» (به معنای کیفر و پاداش) گرفته شده است. از این رو، جزیه به عنوان کیفر کافر بودن گرفته می‌شود، و این بدان معناست که جز با اسلام آوردن، ساقط نمی‌شود. همچنین جزیه از کافرانی که در جنگ شرکت می‌کنند ساقط نمی‌شود، زیرا جزیه در قبال حمایت از ایشان وضع نشده است. جزیه تنها از فردی گرفته می‌شود که توانایی پرداخت آن را داشته باشد، زیرا خداوند (سبحانه) می‌فرماید:

Abu ‘Ubayd has reported in Al-Amwal (i.e. The Funds) on the authority of Al-Hassan ibn Mohammed who said: “The Messenger of Allah (pbuh) wrote to the Magi of Hajar calling them to Islam: ‘He who embraces Islam, it will be accepted from him, and He who does not, the Jizya will be imposed upon him, provided no slaughtered meat of his is to be eaten and no women of his is to be wed.’” The Jizya is taken from the Kuffar as long as they remain in Kufr; if they embrace Islam it will be waived from them. The Jizya is imposed on the head and not on the wealth; thus it is collected from every individual from the Kuffar, and not on the basis of the wealth. The word Jizya is derived from “Al-jazaa” (i.e. retribution). Hence it is taken as a retribution for being Kuffar and this means that it cannot be waived unless they embraced Islam. Also the Jizya cannot be waived from the Kuffar who take part in fighting, as it is not levied as a retribution for protecting them. It is only levied from the individual who is capable of paying it, because Allah (swt) says:

«با تسلیم و رضای کامل (از دستان ایشان)» [At-Tauba: 29]

“With willing submission (from their hands)” [At-Tauba: 29]

معنای توانایی را دارد؛ بنابراین بر فرد ناتوان واجب نمی‌شود. جزیه تنها بر مردان واجب است؛ از این رو از زنان و کودکان و دیوانگان گرفته نمی‌شود. حتی اگر زنی به دارالاسلام بیاید و پیشنهاد کند که در ازای حق اقامت، جزیه بپردازد، به دارالاسلام راه داده می‌شود و به او اجازه اقامت داده خواهد شد، و هیچ جزیه‌ای از او گرفته نمی‌شود. برای جزیه مقدار ثابتی تعیین نشده است، بلکه به نظر امام و اجتهاد او واگذار شده است، به شرط آنکه مقدار تعیین‌شده از سوی خلیفه از توان پرداخت‌کننده بیشتر نباشد. البخاری از ابی نجیح روایت کرده است که گفت: به مجاهد گفتم: «چه شده است که مردم شام باید چهار دینار بپردازند، در حالی که مردم یمن تنها یک دینار؟» او گفت: «این مقدار بر اساس وضعیت رفاه تعیین شده بود.» اگر جزیه بر کافر توانمندی واجب شود و او نتواند آن را بپردازد، این جزیه همچنان دینی بر گردن او خواهد بود و با او همچون بدهکار دچار سختی رفتار می‌شود، و به او مهلت داده می‌شود تا آن را بپردازد.

meaning with capability; thus it is not levied on the invalid. The Jizya is only imposed upon men; thus it is not levied from women nor is it levied from children, nor is it levied from the insane. Even if a woman came to live in Dar al-Islam and offered to pay the Jizya in exchange for her right of abode, she is allowed in Dar al-Islam and would be given leave to reside and no Jizya will be levied from her. No fixed amount is estimated for the Jizya, rather it is left to the opinion of the Imam and his own Ijtihad, provided that the amount set by the Khalifah is no higher than the payer could bear. Bukhari extracted that Abu Najeeh reported: “I said to Mujahid: “What is with the people of Ash-Sham? They have to pay four dinars, while the people of Yemen have to pay only one dinar?” He said: “This was determined according to prosperity.” If the Jizya became due on a capable Kafir and He could not pay it, it will remain a debt on his neck and He would be treated like the indebted facing difficulty, thus He would be given time to pay it.