صندوقهای زکات از جمله صندوقهایی هستند که در بیتالمال قرار دارند. زکات از جهت جمعآوری، از جهت مبالغ جمعآوری شده و از جهت مصرف با سایر صندوقها تفاوت دارد. از جهت جمعآوری، زکات تنها از اموال مسلمانان گرفته میشود و نه از غیرمسلمانان. همچنین زکات مالیات عمومی نیست، بلکه یکی از ارکان اسلام است. افزون بر این، زکات مالی است که پرداخت آن، ارزشی معنوی دارد، همانند نماز، روزه و حج، و تکلیفی فردی است که بر عهده مسلمان است.

Zakat funds are one of the funds that are placed in the Treasury. Zakat is different from the other funds in regards with its collection, in regards of with its collected amounts and in regards with its spending. In regards with its collection, it is collected from the properties of the muslims only and not from the non-muslims. It is, as well, not a general tax, rather one of the pillars of Islam. Besides that, it is a property, paying of which achieves a spiritual value, like the prayer, fasting and the hajj, and it is an individual obligation paid by the Muslim.

اما گرفتن زکات، مطابق با نیازهای دولت و منافع جامعه پیش نمی‌رود، آن‌گونه که در مورد همهٔ انواع دیگر وجوهی که از امت گرفته می‌شود چنین است. بلکه زکات نوع خاصی از وجوه است که باید به بیت‌المال پرداخت شود، چه نیازی به آن باشد یا نباشد. مسلمان از وظیفهٔ پرداخت زکات، هنگامی که بر مالش واجب می‌شود، معاف نیست. پرداخت آن بر مسلمانی که به اندازهٔ نصاب (حداقل مقداری که مشمول زکات است) مالک است واجب است، پس از کسر بدهی‌ها و نیازهای او. زکات بر غیرمسلمان واجب نیست. اما بر نوجوان و دیوانه واجب است، زیرا ترمذی از عبدالله بن عمرو روایت کرده که رسول خدا ﷺ فرمود: «هر کس سرپرست یتیمی باشد که مال دارد، باید با آن مال تجارت کند و آن را رها نکند تا صدقه آن را بخورد»، یعنی نباید آن را رها کند تا به سبب پرداخت زکات از آن، همه‌اش تلف شود. از آنجا که زکات بر مالی واجب است که فرد مالک آن است، پس آن یک عبادت مالی است و نه عبادت بدنی.

Yet the levying of Zakat does not proceed in conformity with the needs of the State, nor according with the interest of society as is the case with all the other types of funds levied from the Ummah. It is rather a specific type of fund that must be paid to the Treasury, whether there was a need for it or not. The muslim is not absolved of the duty to pay the Zakat when it becomes due on his wealth. Its payment is obligatory on the Muslim who owns the Nisab (minimum amount eligible for Zakat), after deducting his debts and his needs. Zakat is not an obligation upon the non-Muslim. It is however an obligation upon the adolescent and the insane, because At-Tirmidhi reported on the authority of Abdullah Ibn Amru that the Messenger of Allah (pbuh) said: “He who acts as guardian for an orphan who has property, let Him trade in that property and not leave it until the Sadaqah devours it”, meaning that He should not leave it until it all perishes from paying Zakat upon it. As Zakat is an obligation upon the wealth owned by the individual, it is therefore a monetary worship and not a physical worship.

در مورد مقدار زکات، این مبلغی مشخص است که افزایش یا کاهش نمی‌یابد. این مقدار یک‌چهارم یک‌دهم (۲٫۵٪) تعیین شده است، و این در مورد طلا، نقره و کالاهای تجاری اعمال می‌شود. این مقدار از مبلغ معینی گرفته می‌شود که همان نصاب است یا بیشتر از آن. نصاب معادل ۲۰۰ درهم نقره یا ۲۰ مثقال طلاست. مثقال طلا برابر با دیناری است که در شریعت پذیرفته شده و وزن آن ۲۰ قیراط است که معادل ۴٫۲۵ گرم طلاست. بنابراین نصاب برابر با ۸۵ گرم طلا خواهد بود. اما درهم نقره معادل ۲٫۹۷۵ گرم است، پس نصاب نقره ۵۹۵ گرم نقره خواهد بود. اگر مقدار کمتر از نصاب باشد، از آن چیزی گرفته نمی‌شود. اما در مورد رِکاز (معدن و مانند آن)، زکات آن یک‌پنجم است. برای غلات، مانند گندم و امثال آن، و چهارپایان، مانند شتر، گاو و گوسفند، علما مقدار نصاب آن‌ها و آنچه باید از آن‌ها گرفته شود را به تفصیل بیان کرده‌اند.

As for the amount levied, this is a specific amount which does not increase or decrease. It has been determined as a quarter of the tenth (2.5%) in gold and silver and the commercial commodities. The amount is levied from a specific sum, which is the Nisab or over. The Nisab equates to either 200 silver Dirhams or 20 gold Miskals. The gold Miskal is equal to a Shari’ah approved dinar, whose weight is 20 carats, which is equal to 4.25 grams of gold. Hence, the Nisab would be equal to 85 grams of gold. As for the silver dirham, it is equal to 2.975 grams, thus the Nisab of silver would be 595 grams of silver. If the amount was less than the Nisab, nothing would be taken from it. As for the Rikaz (ore etc..), its Zakat is a fifth. For cereals, such as wheat and the like, and cattle, such as camels, cows and sheep, the Scholars have explained the amount of their Nisab and what should be taken from them in detail.

اما مصرف زکات و موارد صرف آن، این موارد نیز با حدّی معیّن مشخّص شده‌اند؛ بنابراین جز به هشت دسته‌ای که خداوند (سبحانه و تعالی) در قرآن کریم ذکر کرده، پرداخت آن جایز نیست. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

As for the disposal of Zakat and the areas of its expenditure, these have also been determined by a specific limit; thus it could not be paid except for the eight categories Allah (swt) mentioned in the Qur’an. Allah (swt) says:

«إِنَّمَا الصَّدَقَاتُ لِلْفُقَرَاءِ وَالْمَسَاكِينِ وَالْعَامِلِينَ عَلَيْهَا وَالْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَفِي الرِّقَابِ وَالْغَارِمِينَ وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَابْنِ السَّبِيلِ» [التوبة: 60]. أما الفقراء فهم الذين لهم مال، لكن نفقاتهم أكثر مما يملكون. والمساكين هم الذين لا مال لهم ولا دخل. قال الله تعالى:

“The alms are only for the poor, and the needy, and those who collect them, and those whose hearts are to be reconciled and to free the slaves, and the debtors, and for the way of Allah (Jihad) and for the wayfarers.” [At-Tauba: 60] As for the poor, they are those who have money, but their expenses are higher than what they own. The needy are those with no money and no income. Allah (swt) says:

یا بینوایی (مسکین) که در خاک افتاده است [Al-Balad: 16]

“Or the indigent (miskeen) in the dust” [Al-Balad: 16]

اما کسانی که برای آن گماشته شده‌اند، همان کسانی‌اند که زکات را جمع‌آوری و توزیع می‌کنند. کسانی که «دل‌هایشان به دست آورده شده» کسانی‌اند که دولت صلاح می‌داند زکات به آنان داده شود تا به‌عنوان تشویق، در اسلام استوار شوند. کسانی که در بند هستند، همان بردگان‌اند؛ به آنان پول داده می‌شود تا بتوانند آزاد شوند. این دسته امروزه وجود ندارد. کسانی که بدهکارند، کسانی‌اند که از پرداخت بدهی‌های خود ناتوان‌اند. «فی سبیل الله» به معنای جهاد است؛ هر جا که در قرآن عبارت «فی سبیل الله» همراه با انفاق آمده، معنای آن جهاد است. در راه‌مانده، مسافری است که از وطن و اموالش جدا افتاده است. پرداخت از صندوق زکات به غیر از این هشت دسته جایز نیست، و همچنین خرج کردن آن در امور اقتصادی دولت نیز ممنوع است. اگر هیچ‌یک از هشت دسته یافت نشود، باز هم صندوق زکات نباید در جای دیگری خرج شود؛ بلکه باید در بیت‌المال نگهداری شود و هرگاه نیاز پدید آید، به هشت دسته پرداخت گردد. زکات باید به امام یا نماینده او پرداخت شود، زیرا خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

As for those employed for it, they are those who levy and distribute the Zakat. Those whose “hearts have been reconciled” are those the State deems appropriate to give them from the Zakat as an incentive to establish them firmly in Islam. Those in bondage are the slaves; they are given money so that they can be freed. This category is not existent today. Those in debt are indebted who are unable to pay off their debts. In the way of Allah means Jihad; whenever “in the way of Allah” is mentioned in the Qur’an, coupled with spending, its meaning is Jihad. The wayfarer is the traveller who has been cut off. It is forbidden to pay off from the Zakat funds to any other than from these eight categories, and it is also forbidden to spend it upon the economic matters of the State. If none of the eight categories can be found, the Zakat fund should still not be spent on any other area; rather it should be kept in the Treasury and then paid out to the eight categories whenever the need arises. The Zakat should be paid to the Imam or his deputy, for Allah (swt) says:

«از اموال ایشان صدقه‌ای بگیر تا بدان ایشان را پاک و پاکیزه سازی» [At-Tauba: 103]

“Take alms from their properties so that you might purify and sanctify them” [At-Tauba: 103]

و همچنین از آن رو که ابوبکر زکات را از آنان مطالبه کرد، و صحابه با او در این کار موافقت کردند، و او از ایشان نپرسید که آیا زکات خود را به فقیران می‌دهند یا نه. وقتی آنان از پرداخت زکات به او خودداری کردند، با ایشان جنگید. این امام است که زکات را به مستحقان آن می‌پردازد. حتی اگر حاکمان ستمگر باشند، زکات باید به آنان تحویل داده شود. از سهیل بن ابی صالح روایت شده که گفت: «نزد سعد بن ابی وقاص رفتم و به او گفتم: "پولی دارم که باید زکات آن را بدهم، و این مردم چنان‌که می‌بینی هستند؛ به نظر تو چه کار کنم؟" گفت: "به ایشان بده." پس نزد ابن عمر رفتم و او نیز همان را گفت؛ سپس نزد ابوهریره رفتم و او هم همان سخن را گفت. سپس نزد ابوسعید رفتم و او نیز به من همان را گفت.» (این روایت را صاحب المغنی نقل کرده است). زکات هرگز نباید به کافر داده شود، خواه ذمی باشد یا غیر آن، زیرا پیامبر خدا ﷺ هنگامی که معاذ بن جبل را به یمن فرستاد به او فرمود: «به ایشان خبر بده که خداوند صدقه‌ای را بر ثروتشان واجب کرده است که از توانگرانشان گرفته و به تهیدستانشان داده شود»، این حدیث را بخاری از ابن عباس روایت کرده است. از این رو، پیامبر ﷺ مشخص کرده که زکات باید صرف تهیدستان ایشان شود و بر توانگرانشان واجب شده است. اما دادن صدقه داوطلبانه به کافر جایز است، زیرا خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Also because Abu Bakr demanded Zakat from them; the Sahaba agreed with Him on this and He did not ask them whether they were paying their Zakat to the poor or not. When they refused to pay Zakat to him, He fought them. It is the Imam who pays it to those eligible. Even if the governors are unjust, Zakat should be handed to them. It has been reported on the authority of Suhayl Ibn Abu Salih that He said: “I came to Sa’ad Ibn Abu Waqqas and said to him: “I have some money on which I must pay Zakat, and these people are as you can see, so what do you suggest I do?” He said: “Pay it to them.” So I went to Ibn Umar and He said the same; then I went to Abu Hurayra and He also said the same thing. Then I went to Abu Sa’id and He also said to me the same thing.” (mentioned by the writer of Al-Mughni). Zakat must never be given to a Kafir whether He were a Dhimmi or otherwise, because the Messenger of Allah (pbuh) said to Mu’adh Ibn Jabal when He dispatched Him to Yemen: “Inform them that Allah has imposed upon them a Sadaqah in their wealth, to be taken from their rich and rendered to their poor,” narrated by Bukhari on the authority of Ibn Abbas. Hence, the Messenger of Allah (pbuh) had specified that it should be spent on their poor and that it has been imposed upon their rich. It is, however, permitted to donate to the Kafir a voluntary Sadaqah, for Allah (swt) says:

«و به آنان که با وجود نیازشان به آن، غذا می‌دهند، به مسکین، یتیم و اسیر» [Al-Insan: 8]

“And they give the food, despite their need of it, to the indigent (miskeen), the orphan and the captive” [Al-Insan: 8]

و همهٔ اسیرانِ آن زمان کافر بودند۔

and all the captives at the time were Kuffar.