بنابراین، توجه به کالای اقتصادی صرفاً از آن جهت که نیازی را برطرف می‌کند، بدون توجه به آنچه جامعه باید باشد، جدا کردن کالای اقتصادی از رابطه است و این کار غیرطبیعی است. این کالای اقتصادی میان مردم مبادله میشود و بدینوسیله میان آنان روابطی پدید میآورد، و روابط است که جامعه را شکل میدهد؛ از این رو، هنگام در نظر گرفتن کالای اقتصادی باید اثر آن بر جامعه نیز لحاظ شود. پس نادرست است که چیزی را تنها به این دلیل سودمند بدانیم که کسی آن را میپسندد، چه خود آن زیانبار باشد یا نباشد، چه بر روابط میان مردم اثر بگذارد یا نگذارد، و چه در باور مردم آن جامعه حرام باشد یا حلال. بلکه چیزی را باید سودمند دانست که واقعاً در جهت آنچه جامعه باید باشد سودمند باشد. از این رو، نادرست است که حشیش، تریاک و مانند آنها را کالاهای سودمند و کالای اقتصادی به شمار آوریم تنها به این دلیل که کسی آنها را میخواهد. بلکه هنگام در نظر گرفتن سودمندی چیزها، یعنی هنگام تعیین اینکه آیا چیزی کالای اقتصادی به شمار رود یا نه، باید اثر این کالاهای اقتصادی بر روابط میان مردم در جامعه لحاظ شود. چیزها باید در نسبت با آنچه جامعه باید باشد سنجیده شوند. نگریستن به چیزی صرفاً آنگونه که هست، بیتوجه به آنچه جامعه باید باشد، نادرست است.
با گنجاندن موضوع برآوردهساختن نیازها در ذیل موضوع وسایل برآوردهساختن نیازها، و با نگریستن به وسایل رفع نیاز تنها از این جهت که نیازی را برطرف میکنند و نه از هیچ جهت دیگر، اقتصاددانان بیش از توزیع ثروت، بر تولید ثروت تمرکز میکنند. اهمیت توزیع ثروت برای برآوردهساختن نیازها به امری ثانویه بدل شده است. از این رو، نظام اقتصادی سرمایه‌داری یک هدف دارد که افزایش ثروت کلی کشور است و برای رسیدن به بالاترین سطح ممکن تولید میکوشد. این نظریه بر این باور است که دستیابی به بالاترین سطح ممکن رفاه برای اعضای جامعه، نتیجهٔ افزایش درآمد ملی از راه بالا بردن سطح تولید در کشور خواهد بود، و نیز نتیجهٔ آن است که افراد را در بهرهمندی از ثروت توانا سازیم، به این صورت که آزادانه بتوانند در تولید و تملک آن کار کنند. بنابراین اقتصاد برای برآوردن نیازهای افراد و تسهیل تأمین نیاز هر فرد در جامعه وجود ندارد، بلکه بر افزایش آنچه نیازهای افراد را برآورده میسازد متمرکز است؛ یعنی بر برآوردن نیازهای جامعه از راه بالا بردن سطح تولید و افزایش درآمد ملی کشور تمرکز دارد. از طریق در دسترس بودن درآمد ملی، توزیع درآمد میان اعضای جامعه، از راه آزادی تملک و آزادی کار، صورت میگیرد. پس به خود افراد واگذار میشود که هرچه از ثروت میتوانند به دست آورند، هر کس به اندازهٔ آنچه از عوامل تولید در اختیار دارد، خواه همهٔ افراد و خواه تنها برخی از افراد برآورده شوند. این همان اقتصاد سیاسی، یعنی اقتصاد سرمایه‌داری است. این دیدگاه آشکارا نادرست است و با واقعیت در تضاد است؛ به بهبود سطح معیشت همهٔ افراد منجر نمیشود و رفاه اساسی هر فرد را تأمین نمیکند. جنبهٔ نادرست این دیدگاه آن است که نیازهایی که نیازمند برآورده شدناند، نیازهای فردیاند، نیازهای یک انسان هستند؛ پس نیازهای محمد، صالح و حسناند و نه نیازهای یک گروه از انسانها، یک گروه از ملت‌ها یا یک گروه از مردم. کسی که میکوشد نیازهایش را برآورده کند، فرد است، خواه مستقیماً آنها را برآورده کند، مانند خوردن، و خواه از راه برآورده شدن نیاز کل گروه برآورده کند، مانند دفاع از ملت. از این رو مسئلهٔ اقتصادی بر توزیع ابزارهای برآوردن نیازها برای افراد متمرکز است. توزیع اموال و منافع میان اعضای یک ملت یا مردم است، نه بر اساس نیازهایی که ملت یا مردم به آن محتاجند، بدون توجه به هر فرد در درون ملت. به عبارت دیگر، مسئله فقری است که به فرد میرسد، نه فقری که به ملت میرسد. دغدغه نظام اقتصادی تنها باید برآوردن نیازهای اساسی هر فرد باشد، نه بررسی تولید کالای اقتصادی. در نتیجه، مطالعه عواملی که اندازه تولید ملی را تحت تأثیر قرار میدهند با مطالعه برای برآوردن کامل و شخصی همه نیازهای اساسی همه افراد تفاوت دارد. موضوع مطالعه باید نیازهای اساسی انسان، به عنوان یک انسان، و مطالعه توزیع ثروت میان اعضای جامعه برای تضمین برآورده شدن همه نیازهای اساسی آنان باشد. این باید موضوع مطالعه باشد و در وهله نخست باید بدان پرداخته شود. افزون بر این، درمان فقر یک کشور، مسئله فقر را برای افراد، به صورت فردی، حل نمیکند. بلکه درمان مشکلات فقر افراد و توزیع ثروت کشور میان آنان، همه مردم کشور را به کار در افزایش درآمد ملی برمیانگیزد. مطالعه عواملی که اندازه تولید و افزایش درآمد ملی را تحت تأثیر قرار میدهند باید به عنوان علم اقتصاد بحث شود، یعنی در بحث کالای اقتصادی و افزایش آن، نه در بحث برآوردن نیازها که به وسیله نظام اقتصادی تنظیم میشود. سرمایهداران ادعا میکنند که مشکل اقتصادی که هر جامعهای با آن روبروست، کمبود کالاها و خدمات است. آنان همچنین ادعا میکنند که نیازهای روزافزون و ناتوانی از برآوردن همه آنها، یعنی ناکافی بودن کالاها و خدمات برای برآوردن کامل همه نیازهای انسان، پایه مشکل اقتصادی است. این دیدگاه نادرست است و در واقع با واقعیت در تناقض است. این به آن دلیل است که نیازهایی که باید برآورده شوند، نیازهای اساسی فرد به عنوان یک انسان هستند (خوراک، مسکن و پوشاک)، نه تجملات، هرچند که آنها نیز خواسته میشوند. نیازهای اساسی انسان محدود است، و منابع و تلاشهایی که کالاها و خدمات موجود در جهان نامیده میشوند، قطعاً برای برآورده ساختن نیازهای اساسی انسان کافیاند؛ امکان دارد که تمام نیازهای اساسی بشر بهطور کامل برآورده شود. پس، جدا از اینکه آن را مسئلهٔ اقتصادیای که جامعه با آن روبروست بدانیم، در نیازهای اساسی هیچ مشکلی وجود ندارد. مسئلهٔ اقتصادی در واقع توزیع همین منابع و تلاشهاست، بهگونهای که هر فرد بتواند تمام نیازهای اساسیاش را بهطور کامل برآورده کند، و پس از آن به او کمک شود تا برای دستیابی به تجملاتش تلاش کند.
So caring for the economic commodity with respect to its fulfilling a need, without caring for what the society should be, is a detachment of the economic commodity from the relationship, which is unnatural. This economic commodity is exchanged among the people thereby creating relationships among them, and the relationships form the society, so the effect on society should be perceived when considering the economic commodity. Therefore, it is incorrect to consider a thing as beneficial just because there is somebody who likes it, whether it is itself harmful or not, and whether it affects the relationships among people or not, and whether it is prohibited or permitted in the belief of the people in the society. Rather things should be considered beneficial if they are really beneficial in respect of what the society should be. Therefore, it is incorrect to consider cannabis, opium and the like as beneficial commodities and to consider them economic commodities just because there is somebody who wants them. Instead, the effect of these economic commodies on the relationships between people in society must be considered when considering the benefit of things i.e. when considering the thing as an economic commodity or not. Things should be viewed in relation to what the society should be. It is wrong to look at a thing merely as it is, regardless of what the society should be. By including the subject of satisfying the needs within the subject of the means of satisfying needs, and by viewing the means of satisfaction only as satisfying a need, and not by any other consideration, economists concentrate on production of wealth more than distribution of wealth. The importance of distribution of wealth to satisfy the needs has become secondary. Therefore, the capitalist economic system has one aim, which is to increase the country’s wealth as a whole, and it works to arrive at the highest possible level of production. It considers that the achievement of the highest possible level of welfare for the members of society will come as a result of increasing the national income by raising the level of production in the country, and in enabling individuals to take the wealth, as they are left free to work in producing and possessing it. So the economy does not exist to satisfy the needs of the individuals and to facilitate the satisfaction of every individual in the community, rather it is focused on the augmentation of what satisfies the needs of the individuals i.e. it is focused on satisfying the needs of the community by raising the level of production and increasing the national income of the country. Through the availability of the national income, the distribution of income among the members of society occurs, by means of freedom of possession and freedom of work. So it is left to the individuals to obtain what they can of the wealth, everyone according to what He has of its productive factors, whether all the individuals or only some individuals are satisfied. This is the political economy i.e. the capitalist economy. This is manifestly wrong, and contradicts reality; it does not lead to an improvement in the level of livelihood for all individuals, and does not fulfil the basic welfare of every individual. The erroneous aspect in this view is that the needs which require satisfaction are individual needs, they are needs of a man; so they are needs for Muhammad, Salih and Hasan and not needs for a group of human beings, a group of nations, or a group of people. The one who strives to satisfy his needs is the individual, whether He satisfies them directly such as eating, or He satisfies them through the satisfaction of the whole group such as the defence of the nation. Therefore, the economic problem is focused on distributing the means of satisfaction for individuals i.e. the distribution of the funds and benefits to the members of the nation or people, not on the needs which the nation or the people require without regard to every individual within the nation. In other words, the problem is the poverty which befalls the individual not the poverty which befalls the nation. The concern of the economic system must only be in satisfying the basic needs of every individual, not the study of producing economic commodity. Consequently, the study of the factors that affect the size of national production differs from the study for satisfying all the basic needs of all individuals personally and completely. The subject of study must be the basic human needs of man, as a human being, and the study of distributing the wealth to the members of society to guarantee the satisfaction of all their basic needs. This should be the subject of study, and should be undertaken in the first place. Moreover, the treatment of the poverty of a country does not solve the problem of poverty for individuals, individually. Rather, the treatment of the poverty problems of the individuals, and the distribution of the wealth of the country among them, motivates all the people of the country to work in increasing the national income. The study of factors that affect the size of production and the increase of the national income, should be discussed as economic science, that is, in the discussion of the economic commodity and its increase, rather than in the discussion of satisfying the needs, which are regulated by the economic system. The Capitalists claim that the economic problem which faces any society is the scarcity of commodities and services. They also claim that the steadily increasing needs, and the inability to satisfy all of them i.e. the insufficiency of commodities and services to satisfy all of man’s needs completely, is the basis of the economic problem. This view is erroneous and in fact contradicts with reality. This is because the needs which must be met are the basic needs of the individual as a human (food, shelter and clothing), and not the luxuries, although they too are sought. The basic needs of humans are limited, and the resources and the efforts which they call the commodities and services existent in the world are certainly sufficient to satisfy the basic human needs; it is possible to satisfy all of the basic needs of mankind completely. So, there is no problem in the basic needs, quite apart from considering it the economic problem that faces society. The economic problem is, in reality, the distribution of these resources and efforts enabling every individual to satisfy all basic needs completely, and after that helping them to strive for attaining their luxuries.