درآمدهای دائمی بیت‌المال عبارت‌اند از: غنایم بی‌جنگ (فیء)، غنایم جنگی (غنائم)، خراج، جزیه، انواع درآمدهای اموال عمومی، درآمدهای اموال دولتی، عُشر، یک‌پنجم گنج پنهان (رکاز)، معادن، و اموال زکات. اما اموال زکات در جایگاه ویژه‌ای در بیت‌المال نگهداری می‌شود و جز برای هشت دسته‌ای که در قرآن ذکر شده‌اند خرج نمی‌شود، و هیچ‌یک از آن‌ها نباید جز برای این هشت دسته خرج شود، چه برای امور دولت و چه برای امور امت. با این حال، خلیفه اجازه دارد بر اساس رأی و اجتهاد خود، آن‌ها را برای هر یک از این هشت دسته که صلاح بداند خرج کند. او حق دارد آن‌ها را به یک یا چند دسته از این دسته‌ها، یا به همه آن‌ها بدهد. درآمدهای اموال عمومی نیز در جایگاه ویژه‌ای (حساب جداگانه) در بیت‌المال نگهداری می‌شود و با دیگر اموال آمیخته نمی‌گردد، زیرا این اموال متعلق به همه مسلمانان است. خلیفه بر اساس احکام شریعت و به مصلحت مسلمانان، بر پایه رأی و اجتهاد خود، از آن‌ها هزینه می‌کند.

The permanent revenues of the Bait ul-Mal are: Booties (Fai’), Spoils (Ghana’im), Land Tax (Kharaj), Head Tax (Jizya), the different types of public property revenues, the revenues of the State properties, the tithes (Ushr), the fifth of the hidden treasure (Rikaz), the minerals, and the properties of Zakat. But the Zakat properties are kept in a special place in the Bait ul-Mal, and they are not spent except for the eight categories mentioned in the Qur’an, and nothing of them should be spent for other than the eight categories, whether the State affairs or the Ummah’s affairs. But the Khalifah is allowed to spend them, according to his opinion and Ijtihad, for whom He sees fit of the eight categories. He has the right to give them to one or more of these categories, or to all of them. The revenues of the public properties are also kept in a special place (hold) in the Bait ul-Mal, and are not mixed with others, because they are owned by all the Muslims, from whence the Khalifah spends them, within the Shari’ah rules, in the interest of the Muslims according to his opinion and Ijtihad.