یکی دیگر از راه‌های مالکیت، آن دارایی‌ای است که دولت از اموال بیت‌المال به شهروندان می‌دهد تا نیازهایشان را برآورده کند یا از طریق مالکیت آن، به جامعه سود برساند. در مورد برآوردن نیازهایشان، دولت اموالی به آنان می‌دهد که با آن زمین‌ها را کشت می‌کنند یا بدهی‌های خود را می‌پردازند. عمر بن خطاب ؓ اموالی از بیت‌المال به کشاورزان عراق داد و با آن به ایشان یاری رساند تا بر این زمین‌ها بکارند و نیازهایشان را بدون آنکه از آنان بازپس گرفته شود، برآورده کنند. شرع برای بدهکاران حقی در مال زکات قرار داده است؛ از این‌رو اگر توان پرداخت بدهی خود را نداشته باشند، از آن به ایشان داده می‌شود تا بدهی‌شان را بپردازند. خداوند سبحان می‌فرماید:

Another means of property ownership is that property which the State gives from the Bait ul-Mal properties to the citizens in order to meet their needs or to benefit the community by their ownership. With regard to the meeting of their needs, the State grants them properties with which they cultivate lands or repay their debts. ’Umar bin Al-Khattab gave properties from the Bait ul-Mal to the farmers in Iraq, by which He helped them to plant on this land and to meet their needs without being reimbursed from them. Shar’a made for the debtors a right in the Zakat property, from which they are given to repay their debts if they were unable to do so. Allah (swt) said:

«و در راه ماندگان» [التوبہ: 60]، Wait—I should translate the phrase "and the debtors" faithfully. The correct rendering: «و قرض‌داران» [التوبہ: 60]،

“and the debtors.” [At-Tauba: 60],

در خصوص بهرهمند شدن جامعه از مالکیت فردی، این امر زمانی رخ میدهد که دولت از اموال بلااستفادهٔ خود به شهروندانش میبخشد، مانند آنکه دولت زمینی را که مالکی ندارد به آنان واگذار کند. همچنان که پیامبر ﷺ هنگام هجرت به مدینه، به ابوبکر و عمر زمینی بخشید. آن حضرت ﷺ همچنین به زبیر منطقهٔ وسیعی از زمین مرده در النقیع را بخشید، به اندازهای که اسبش در آن بتازد، و نیز زمینی که در آن درخت و نخل بود به او داد. به همین ترتیب، خلفای راشدین پس از آن حضرت ﷺ زمینهایی به مسلمانان بخشیدند. زمینی که دولت به شخص میبخشد، از راه این واگذاری ملک او میشود. زیرا جامعه به بهرهمند شدن از این مال نیاز دارد، و به تسهیل بهرهبرداری فرد از آن، و به کار گرفتن تلاشهای ذهنی و جسمی او برای منفعت جامعه از راه مالکیتش. واژهٔ اقطاع که در اینجا به کار رفته، معنای لغوی و فقهی دارد و هیچ ارتباطی با نظام فئودالی شناختهشدهٔ اقطاع ندارد که اسلام هرگز آن را نپذیرفته است.

With regards to benefiting the community from the individual property, this occurs when the State grants to its citizens from its unused properties, such as the State giving land, which has no owner. As the Prophet (pbuh) did when He gave Abu Bakr and ’Umar some land when He (pbuh) emigrated to Madinah. He (pbuh) also gave Az-Zubair a wide area of dead land of al-Naqee’a, as much as his horse could run in, and He (pbuh) also gave Him land which had trees and palms. Similarly the rightly guided Khulafaa after Him gave lands to the Muslims. This land which the State gives to the person becomes his property through this granting. For the community is in need of the benefit of this property, of facilitating the individual to utilise this property, and of employing his mental and physical efforts for the benefit of the community by means of its ownership. This term of granting (Iqta’a) used here is lingistic and jurist one, and it has no relation with the known feudal (Iqta’a) system which Islam never acknowledged.

آنچه دولت از غنایم جنگی میان مجاهدان توزیع می‌کند، و آنچه امام به آنان اجازه می‌دهد از اموال جنگی در اختیار داشته باشند، نیز نمونه‌هایی از چیزهایی‌اند که دولت به افراد می‌بخشد تا مالک آن‌ها شوند.

What the State distributes amongst the warriors from the booties, and what the Imam allows them to hold of the war spoils are also examples of what the State grants to the individuals for them to own.