پدیدهٔ توزیع نابرابر ثروت میان افراد در سراسر جهان، واقعیتی است که در همهٔ جنبه‌های زندگی روزمره به روشنی نمایان است، تا جایی که اثبات آن نیازی به دلیل ندارد، و رنجی که مردم به سبب شکاف آشکار در تأمین نیازهایشان متحمل می‌شوند، بیش از حد قابل بیان نیست. سرمایه‌داری چندین بار کوشید با این پدیده مقابله کند، اما بی‌ثمر ماند.

The phenomenon of maldistribution of wealth among individuals all over the world is one of the realities reflected clearly in all aspects of daily life, to the extent that this does not require an evidence to be proven, and what people suffer due to the flagrant disparity in meeting their needs cannot be over-emphasised. Capitalism had made several attempts at tackling this phenomenon but to no avail.

هنگامی که اقتصاددانان سرمایه‌داری نظریهٔ توزیع درآمد را مطالعه می‌کنند، توزیع نادرست درآمد فردی را کاملاً نادیده می‌گیرند و به انتشار ارقام و آمارها بسنده می‌کنند، بدون آنکه راه‌حلی ارائه دهند یا هیچ تفسیری داشته باشند.

When the capitalist economists study the theory of income distribution, they completely ignore the mal distribution of individual income, and become contented with the publication of figures and statistics without offering a solution and without any comment.

جز محدودسازی کمی مالکیت، سوسیالیست‌ها نتوانسته‌اند راه‌حلی برای این پدیده بیابند. اما کمونیست‌ها راه‌حلشان ممنوع‌سازی مالکیت بود. در مقابل، اسلام با تعیین شیوه‌های تملک و روش مصرف آن، و نیز با ارائه کمک مالی به نیازمندان که برای آنان برابری نسبی در برآوردن نیازهایشان با سایر اعضای جامعه را تضمین می‌کند، توزیع مؤثر و کارآمد را تضمین کرده است. بنابراین، اسلام برای پدیده توزیع نادرست، راه‌حلی ارائه داده است.

Apart from the quantitative restriction of ownership, the Socialists have not been able to conjure up a solution to this phenomenon. As for the communists, their solution was the prohibition of ownership. Islam on the other hand has ensured the effective and efficient distribution by determining the means of ownership and the method of disposal, and also by offering the needy financial assistance which secures for them a relative parity in meeting their needs with other members of society. Islam has therefore provided a solution to the phenomenon of maldistribution.

با وجود برابری نسبی میان مردم در نیازهای اساسی، ممکن است در جامعه برخی افراد بسیار ثروتمند وجود داشته باشند؛ اسلام برابری در مالکیت را تحمیل نکرده، بلکه واجب دانسته است که هر فردی در نیازهای معمول زندگی‌اش از دیگران بی‌نیاز باشد. بخاری روایت کرده که رسول خدا ﷺ فرمود: «بهترین صدقه آن است که از مالی داده شود که پس از بی‌نیازی باشد.» این مقادیر بزرگ ثروت، زمینه را برای پس‌انداز صاحبانشان فراهم می‌کند و به آنان کمک می‌کند درآمدهای کلان به دست آورند. از این رو ثروت برجا می‌ماند، زیرا ثروت ثروت می‌آورد، هرچند تلاش شخصی در به دست آوردن چنین ثروتی و در ایجاد فرصت‌های سرمایه‌گذاری آن نقش دارد. این امر برای اقتصاد خطری ایجاد نمی‌کند، بلکه برعکس، به افزایش ثروت اقتصادی جامعه و نیز فرد کمک می‌کند. خطر در انباشت پول به دست برخی افراد دارای دارایی‌های بسیار کلان است که به کاهش سطح درآمد و بیکاری گسترده می‌انجامد و در نتیجه مردم را به فقر می‌کشاند. بنابراین مهار انباشت پول ضروری است. پول واسطه مبادله میان دو مال، یا میان مال و خدمت، یا میان دو خدمت است و از این رو معیاری برای این مبادله به شمار می‌رود. پس هنگامی که پول کمیاب شود و مردم نتوانند آن را به دست آورند، مبادله از میان می‌رود و چرخ اقتصاد از حرکت باز می‌ایستد. هرچه پول بیشتر دست به دست شود، فعالیت اقتصادی بیشتر پیش می‌رود.

However, despite the relative parity among people as far as the basic needs are concerned, there may be some very wealthy individuals in the society; Islam has not imposed the parity on ownership, but rather obliged that every individual is independent from others in his ordinary needs. Bukhari reported that the Messenger of Allah (pbuh) said: “The best sadaqa is that which is given out of one’s wealth after sufficiency.” These large amounts of wealth prepare the ground for their owners to save, and help them acquire large incomes. Therefore the wealth remains intact, for wealth generates wealth, although personal effort plays a part in gaining such wealth and in generating the opportunities to invest the wealth. This does not pose a danger to the economy, on the contrary, it helps increase the economic wealth of the community as well as the individual. The danger lies in the hoarding of monies by some individuals with very large fortunes, leading to the fall in the standard of income and causing wide unemployment thus pushing people into poverty. It is therefore essential to tackle the hoarding of monies. Money is the medium of exchange between two properties, or between a property and a service, or between two services, hence it acts as a measure to this exchange. Therefore, when money becomes scarce and people are unable to obtain it, the exchange vanishes and the economic wheel comes to a grinding halt. The more that money changes hands, the more economic activity proceeds.

این به این دلیل است که درآمد هر شخص یا شرکتی باید از شخص یا شرکت دیگری سرچشمه بگیرد. وجوهی که دولت دریافت می‌کند، برای دولت درآمد و برای افراد هزینه به شمار می‌رود، و پولی که دولت برای کارمندان، پروژه‌ها و حقوق سربازان و غیر آن خرج می‌کند، در حقیقت برای آن افراد درآمد و برای دولت هزینه است. پولی که کارمند، سرباز و دیگران خرج می‌کنند، برای کسانی که کالا و خدمات خود را به آن افراد می‌فروشند درآمد است؛ مانند قصاب‌ها، بقالان، صاحبان خانه، بازرگانان و دیگران. بنابراین درآمدهای مردم و کل هزینه‌هایشان همواره در گردش است. اگر کسی مبلغی پول را انباشته کند، در واقع آن را از بازار بیرون کشیده است، و این امر به کاهش هزینه‌کرد و کاهش درآمد کسانی می‌انجامد که اگر آن شخص پول خود را انباشته نمی‌کرد، با او داد و ستد می‌کردند. این نیز به نوبه خود به کاهش تولید آنان می‌انجامد، زیرا تقاضا برای کالاها کم می‌شود، و در نتیجه بیکاری و رکود کلی اقتصاد پدید می‌آید. از این رو، انباشتن پول قطعاً به بیکاری و به رکود اقتصادی، به سبب کاهش درآمد مردم، منجر می‌شود.

This is because every person’s or company’s income must originate from another person or company. Funds levied by the State are regarded as income to the State and an expense to the individuals, and the monies spent by the State on employees, projects and servicemen’s salaries etc. are in fact incomes to those people and an expense to the State; the monies spent by the employee, the serviceman, among others are incomes to those who sell their goods and services to those people, such as butchers, grocers, landlords, traders etc. Therefore, people’s incomes and their overall spending would be constantly circulating. If a person were to hoard a sum of money, He would in fact be withdrawing it from the market, and this would lead to a decrease in spending and to a decrease in the income of persons who would have had dealings with that person had He not hoarded that money. This in turn would lead to a decrease in their production, for the demand for goods decreases, thus leading to unemployment and an overall economic decline. Therefore, the hoarding of money leads definitely to unemployment and to economic decline due to the decline in people’s incomes.

ولا بد من التوضيح هنا أن هذا الضرر الذي يلحق بالاقتصاد إنما ينشأ من اكتناز المال لا من الادخار؛ فالادخار لا يوقف دورة العمالة، أما اكتناز المال فيوقفها. والفرق بين اكتناز المال والادخار أن الأول يعني تجميع المال دون غاية، وهو إخراج للمال من السوق، بينما الادخار يعني تجميع المال لغرض معيّن، كأن يدّخر المرء ليبني بيتًا، أو لزواج، أو ليؤسس مشروعًا تجاريًا ونحو ذلك. وهذا النوع من تجميع المال لا يؤثر في السوق ولا في دورة العمالة، لأنه لا يؤدي إلى سحب المال من السوق، بل يعني ادخار مبلغ لينفقه في وقت محدد، فيعود المال إلى التداول بمجرد استثماره؛ ولذلك لا ضرر في الادخار، بخلاف اكتناز المال بلا غاية حقيقية.

It should however be made clear that this damage to the economy emanates from money hoarding and not from saving; saving does not halt the employment cycle whereas hoarding money does. The difference between hoarding money and saving is that the former means accumulating money without purpose. It means taking money away from the market, whereas, the latter i.e. saving, means accumulating money for a purpose, such as saving to build a house, or for a wedding, or to set up a business etc. This type of money accumulation does not affect the market nor does it affect the employment cycle, for it does not lead to taking money from the market, rather it means saving a sum in order to spend it at a given time, thus the money will circulate again once it is invested, there is therefore no harm in saving, unlike hoarding the money for no real purpose.

اسلام اندوختن طلا و نقره را روا دانسته است، زیرا این کار به معنای گردآوری مال برای هدفی است. اسلام به «مکاتب» (برده‌ای که با مولای خود قرارداد آزادی بسته است) اجازه داده که کار کند و پول پس‌انداز کند تا بهای آزادی خویش را بپردازد؛ همچنین اسلام به مرد اجازه داده که برای فراهم آوردن مهریه زنی که می‌خواهد با او ازدواج کند، یا برای رفتن به حج و مانند آن، پول پس‌انداز کند. پس‌انداز‌کننده تنها در صورتی باید زکاتِ مالِ گردآوری‌شده را بپردازد که آن مال به نصاب برسد و یک سال کامل در اختیار او بماند. هنگامی که آیه‌ای که اندوختن طلا و نقره را منع کرد نازل شد، این دو فلز در آن زمان واحدهای مبادله و سنجش کوششِ صرف‌شده (در کار) و واحدهای ارزش‌گذاری کالاها، خدمات و دارایی‌ها بودند، خواه سکه‌زده می‌شدند یا نه؛ بنابراین منع اندوختن مستقیماً به این واقعیت مربوط بود که آن دو، واحد مبادله بودند.

Islam has made it lawful to save gold and silver, for it means the accumulation of money for a purpose. Islam has permitted the “Mukatib” (contracting slave) to work and save money in order to pay for his freedom; Islam has also permitted a man to save money in order to accumulate a dowry for a woman He wishes to marry, or to save money in order to go to Hajj etc. The saver would only have to pay the Zakat due on the accumulated money if it reached the Nisab and remained in his possession for a full year. When the verse was revealed prohibiting the hoarding of gold and silver, these two metals represented at the time the units of exchange and measure of the effort spent (in work) and the units of value put on goods, services and properties, whether these were minted or not; the prohibition was therefore directly linked to the fact that they represented the unit of exchange.

ذخیره‌اندوزی طلا و نقره در قرآن کریم صراحتاً ممنوع شده است. خداوند متعال می‌فرماید:

The hoarding of gold and silver was prohibited explicitly in the Qur’an. Allah (swt) says:

و کسانی را که طلا و نقره را گنجینه می‌کنند و آن را در راه خدا انفاق نمی‌کنند، از عذابی دردناک و سخت آگاه ساز. [At-Tauba: 34]

“And let those who hoard gold and silver and do not spend them in the way of Allah know that a severe and painful punishment is awaiting them.” [At-Tauba: 34]

این هشدار نسبت به عذاب سخت برای کسانی که طلا و نقره را ذخیره می‌کنند، دلیلی روشن است بر آنکه شارع قطعاً ما را از چنین کاری بازداشته است؛ بنابراین ذخیره کردن طلا و نقره حرام است.

This warning of severe punishment for those who hoard gold and silver serves as a clear evidence that the Law Giver has decisively ordered us to refrain from doing so; it is therefore forbidden to hoard gold and silver.

دلیلِ اینکه این آیه به طور قطعی ذخیره‌کردن طلا و نقره را حرام کرده، در موارد زیر منعکس است:

Evidence of the fact that the verse has conclusively forbidden the hoarding of gold and silver is reflected in the following:

۱. عمومیتِ آیه: متنِ آیه، هم در منطوق (الفاظ) و هم در مفهوم (معنا)، دلیلی بر حرمت صریح و قطعی اندوختنِ طلا و نقره است. گفتن اینکه اندوختنِ طلا و نقره پس از پرداختِ زکات جایز است، به معنای کنار گذاشتنِ حکمِ آیه خواهد بود، در حالی که آیه آن را به روشنی بیان کرده است. این برداشت از آیه ممکن نیست مگر آنکه دلیلی دیگر، مستقل از این آیه، وجود داشته باشد که چنین فهمی را پدید آورد یا حکمِ آیه را نسخ کند. و هیچ متنِ صحیحی وجود ندارد که ما را به فهمی جز آنچه آیه آشکارا بیان کرده رهنمون شود، و بعید است که چنین دلیلی برای منصرف کردنِ معنای آن وجود داشته باشد، زیرا آیه از نظر معنا قاطع است. احتمالِ دیگر این است که آیه منسوخ شده باشد، و هیچ دلیلی بر نسخِ آن وجود ندارد. اما آن آیه‌ای که خداوند سبحان در آن می‌فرماید:

1. The generality of the verse: The text of the verse in Mantuq (words) and in Mafhum (meaning) serves as evidence about the clear-cut prohibition of hoarding gold and silver. To say that the hoarding of gold and silver is permitted once the Zakat has been paid would mean abandoning the rule of the verse, which is clearly indicated. This cannot be deduced from the verse unless there were another evidence, independent from this verse, leading to such an understanding or abrogating the rule of the verse. And there is no such sound text to lead us to understand other than what the verse clearly indicated, nor is it likely that such an evidence exists to avert its meaning, for the verse is conclusive in meaning. The other possibility would be that the verse has been abrogated, and there is no evidence to suggest that it has been abrogated. As for the verse where Allah (swt) says:

از اموالشان صدقه‌ای بگیر که آنان را پاک می‌کند [At-Tauba: 103]

“Take from their wealth a Sadaqah that would purify them” [At-Tauba: 103]

این آیه در سال دوم هجرت نازل شد، هنگامی که زکات واجب گردید، در حالی که آیه کنز (اندوختن ثروت) در سال نهم هجرت نازل شد؛ و وحیِ پیشین، وحیِ پسین را نسخ نمی‌کند. اما احادیثی که بیان می‌کنند مالی که زکاتش پرداخت شده، مال اندوخته‌شده شمرده نمی‌شود، جز حدیثی که دارقطنی و ابوداود از امّ سلمه روایت کرده‌اند، از نظر صحت ثابت نشده‌اند؛ و اما سایر احادیث در این باب، جعلی‌اند و از نظر سند و متن، یعنی از نظر اسناد و محتوا، مردود هستند. اما حدیث امّ سلمه، حتی اگر متواتر بود، نمی‌توانست آیه را نسخ کند؛ زیرا احادیث نبوی، حتی اگر متواتر باشند، نمی‌توانند قرآن کریم را نسخ کنند، چرا که قرآن از نظر لفظ قطعی است و ما خداوند (سبحانه و تعالی) را با قرآن، هم در لفظ و هم در معنا عبادت می‌کنیم، در حالی که حدیث متواتر تنها از نظر معنا قطعی است و ما خداوند (سبحانه و تعالی) را با الفاظ حدیث عبادت نمی‌کنیم؛ پس قرآن حتی با احادیث متواتر نیز نسخ نمی‌شود. پس چگونه می‌توان تصور کرد که خبر واحد، همچون حدیث امّ سلمه، آیه‌ای را که از نظر لفظ و معنا قطعی است، نسخ کند؟

This verse was revealed in the second year of Hijra when the Zakat was made compulsory, whereas the verse of the Kanz (hoarding) was revealed in the ninth year of Hijra; and the earlier revelation does not abrogate the later revelation. As for the Ahadith relating that the wealth whose Zakat has been paid is not regarded as a hoarded wealth, these Ahadith have not been proven sound (Sahih) except the Hadith reported by Al-Daraqutni and Abu Dawud on the authority of Umm Salama; as for the other Ahadith in relation to this matter, they are fabricated and refuted in narration and in meaning i.e. in Sanad (chain) and in Matn (content). As for the Hadith of Umm Salama, it cannot abrogate the verse even if it were Mutawatir, for the prophetic Ahadith cannot abrogate the Holy Qur’an, even if these were Mutawatir, for the Qur’an is definite in text, and we worship Allah (swt) with the Qur’an in words and in meaning, whereas the Mutawatir Hadith is only definite in meaning, and we do not worship Allah (swt) in the words of the Hadith, so the Qur’an cannot be abrogated by the Ahadith even if these were Mutawatir. So how could the individual report, such as that of Umm Salama, abrogate a verse that is definite in text and definite in meaning?

۲. طبری در تفسیر خود از ابو امامه باهلی روایت کرده که گفت: «مردی از اهل صفّه (فقرا) درگذشت و پس از آن در جامه‌اش یک دینار یافت شد. پیامبر خدا ﷺ فرمود: "این داغی (آتشی) است." سپس مرد دیگری درگذشت و در جامه‌اش دو دینار یافت شد، و پیامبر خدا ﷺ فرمود: "این دو داغ است."» این بدان سبب بود که آن دو مرد از صدقه زندگی می‌کردند در حالی که طلا داشتند. یک یا دو دینار به نصاب نمی‌رسد تا گفته شود که زکات از آن‌ها گرفته می‌شود. پس وقتی پیامبر خدا ﷺ درباره آن دو فرمود «یک داغ و دو داغ»، ایشان ﷺ آن‌ها را به سبب احتکار (اندوختن) توصیف می‌کرد، هرچند مقدار آن مشمول زکات نبود. ایشان ﷺ به آیه احتکار اشاره می‌فرمود که خداوند (سبحانه و تعالی) در آن می‌فرماید:

2. At-Tabari extracted in his commentary on the authority of Abu Umama Al-Bahili who said: “A man from the people of the Suffa (poor) died and a dinar was later found in his garment, upon this the Messenger of Allah (pbuh) said: ‘That is a branding (burn).” Then another man died and two dinars were found in his garment, and upon this the Messenger of Allah (pbuh) said: ‘That is two brands.’” This was because the two men were living off the Sadaqah while they had gold. One Dinar or two do not reach the Nisab in order to say that Zakat is taken out of them. So when the Messenger of Allah (pbuh) said about them “a branding and two brandings”, He (pbuh) was referring to them as hoarding, even though the amount is not liable for Zakat. He (pbuh) was referring to the verse of the hoarding where Allah (swt) says:

در روزی که آن [اموال] در آتش دوزخ گداخته می‌شود و با آن پیشانی‌ها و پهلوها و پشت‌هایشان داغ کرده می‌شود. [At-Tauba: 35]

“On the day their wealth will be heated in hell fire, and with which their foreheads, flanks and backs will be branded” [At-Tauba: 35]

۳. متنِ آیه دو امر را مورد هشدار قرار می‌دهد: نخست، ذخیره‌کردنِ پول، و دوم، انفاق‌نکردن در راه خدا. یعنی کسانی که طلا و نقره را ذخیره می‌کنند و آن‌ها را در راه خدا خرج نمی‌کنند، عذابی در انتظارشان خواهد بود. این به‌روشنی نشان می‌دهد که کسی که پول ذخیره نمی‌کند اما در راه خدا انفاق نمی‌کند، گناهکار است، و کسی که ذخیره می‌کند و در راه خدا انفاق هم می‌کند نیز گناهکار است. القرطبی گفته است: «کسی که ذخیره نمی‌کند و انفاق هم نمی‌کند، باید همان‌گونه (گناهکار) باشد.» مراد خداوند از «در راه خدا» جهاد است، زیرا این عبارت با انفاق پیوند خورده است. عبارت «در راه خدا» اگر با انفاق همراه شود، به معنای جهاد است. این عبارت در قرآن تنها با همین معنا آمده و هیچ معنای دیگری ندارد؛ این عبارت در قرآن با انفاق همراه نیامده مگر آنکه به معنای جهاد باشد.

3. The text of the verse contains a warning against two matters: The first is against the hoarding of money, and the second is against not spending in the way of Allah i.e. those who hoard gold and silver and do not spend them in the way of Allah, a punishment would be awaiting them. This clearly indicates that He who does not hoard money and does not spend in the way of Allah is sinful, and He who hoards and does spend in the way of Allah is also sinful. Al-Qurtubi said: “He who does not hoard and does not spend must be like that (sinful) as well.” What Allah means by “in the way of Allah” is Jihad, for it is linked to spending. The phrase “in the way of Allah” means Jihad if it is linked to spending. It came in the Qur’an with this meaning alone, and nothing else; this phrase does not appear in the Qur’an linked with spending without it meaning Jihad.

۴. البخاری از زید بن وهب روایت کرده که گفت: «در الرّبذه به ابوذر برخوردم و از او پرسیدم: "چه چیزی تو را به اینجا آورده است؟" پاسخ داد: "ما در الشّام بودیم، و من آیه‌ای را تلاوت کردم که می‌گوید: ..."»

4. Bukhari reported on the authority of Zayd Ibn Wahab who said: “I passed by Abu Dharr in Al-Rabtha so I asked him: ‘What brought you here?’ He replied: ‘We were in Ash-Sham where I recited:

و کسانی که طلا و نقره را گنجینه می‌کنند و آن را در راه خدا انفاق نمی‌کنند، به آنان مژده عذابی دردناک بده. [At-Tauba: 34]

“And those who hoard gold and silver and do not spend it in the way of Allah, then tell them that a painful punishment is awaiting them.” [At-Tauba: 34]

معاویہ نے کہا: "یہ ہم سے متعلق نہیں، یہ تو صرف اہلِ کتاب سے متعلق ہے۔" ابوذر نے کہا: "یہ بے شک ہم پر بھی اور اُن پر بھی شامل ہے۔" ابنِ جریر نے عبیداللہ بن قاسم کے واسطے سے، انہوں نے حسام سے، انہوں نے زید بن وہب سے، اور انہوں نے ابوذر سے یہ بھی روایت کیا: "یہ واقعہ ذکر ہوا تو اس میں یہ اضافہ بھی ہے: معاملے پر معاویہ اور میرے درمیان بحث تیز ہو گئی، تو انہوں نے عثمان کو خط لکھ کر میری شکایت کی۔ پھر عثمان نے مجھے خط لکھ کر اپنے پاس بلایا، تو میں ان کے پاس گیا۔ جب میں مدینہ پہنچا تو لوگ مجھ پر یوں ٹوٹ پڑے گویا انہوں نے مجھے پہلے کبھی دیکھا ہی نہ ہو۔ میں نے یہ معاملہ عثمان سے شکایت کے طور پر پیش کیا، تو انہوں نے مجھ سے کہا: 'تھوڑا سا (مدینہ سے) دور ہٹ جاؤ۔' میں نے کہا: 'اللہ کی قسم! جو کچھ میں کہہ رہا ہوں اسے کبھی نہیں چھوڑوں گا۔'" پس ابوذر اور معاویہ کے درمیان بحث اس بات پر تھی کہ آیت کا مصداق کون ہے، نہ کہ اس کے معنی پر۔ مزید یہ کہ اگر اُس وقت کوئی حدیث موجود ہوتی جس میں یہ بیان ہوتا کہ جس مال کی زکات نکال دی گئی ہو وہ جمع شدہ دولت شمار نہیں ہوتا، تو یقیناً معاویہ اسے اپنی دلیل کے طور پر پیش کرتے اور ابوذر کا رد کرتے۔ غالب گمان یہ ہے کہ ایسی احادیث ابوذر کے واقعے کے بعد گھڑی گئی ہیں، اور یہ بات بھی ثابت ہو چکی ہے کہ ایسی احادیث صحیح شمار نہیں ہوتیں۔

Mu’awyya said: “This does not concern us, it only concerns the people of the book.” Abu Dharr said: “It does indeed include us and them.” This was also reported by Ibn Jarir on the authority of Ubaydullah ibn Qasim from Hassam from Zayd Ibn Wahab from Abu Dharr: “The incident was mentioned and it was added: The argument about the matter between Mu’awyya and myself became heated so He wrote to Uthman complaining about me. Then Uthman wrote to me and summoned me to him, so I went to him.When I reached Madinah people overwhelmed me as if they hadn’t see me before, so I complained about the matter to Uthman, He said to me: “Distance yourselves slightly (away from Madinah)”, so I said: “By Allah I shall never abandon what I have been saying.” Therefore, the argument between Abu Dharr and Mu’awyya was regarding whom the verse referred to, and not regarding its meaning. Besides, had there been a Hadith at the time stating that the money for which its Zakat has been taken out would not be considered as hoarded wealth, then surely Mu’awyya would have used it to argue his case and refute Abu Dharr. It is likely that such Ahadith have been fabricated after the Abu Dharr incident, and it has also been confirmed that such Ahadith are not classified as Sahih.

۵. از نظر لغوی، «الکنز» (اندوختن) به معنای انباشتن پول است، و «المال المکنوز» به معنای پول انباشته‌شده است. «کنز» همچنین به هر چیزی گفته می‌شود که انباشته شده و چه در زیر زمین و چه روی زمین پنهان شده باشد. سخنان قرآن را تنها با معنای لغوی می‌توان تفسیر کرد، مگر آنکه معنای شرعی‌ای برای آن واژه‌ها بیان شده باشد، که در آن صورت با معنای شرعی تفسیر می‌شوند. ثابت نشده که واژه «کنز» معنای شرعی داشته باشد، بنابراین باید تنها با معنای لغوی آن تفسیر شود، یعنی اندوختن پول و انباشتن آن بی‌هدف. این اندوختن مذموم است و همان چیزی است که خداوند (سبحانه و تعالی) از آن برحذر داشته و برای مرتکب آن عذابی سخت وعده داده است.

5. Linguistically, Al-Kanz (hoarding) means piling up money, and hoarded money means accumulated money. Kanz also means anything piled up and hidden underground or overground. The words of the Qur’an can only be explained with the linguistic meaning, unless a Shari’ah meaning to such words is mentioned, in which case they would then be explained with the Shari’ah meaning. It has not been established that the word Kanz has had a Shari’ah meaning, therefore it must be explained with its linguistic meaning only, which is to hoard money and pile it up without purpose. This hoarding is abhorred and it is the one which Allah (swt) warned against and for which He promised the perpetrator a severe punishment.