همه مردم حق دارند از امکانات عمومی برای همان هدفی که برای آن تعیین شده‌اند بهره ببرند. این امکانات را نباید جز برای همان هدفی که برای آن تعیین شده‌اند به کار گرفت. بنابراین، استفاده از جاده برای توقف استراحت (پارک کردن برای استراحت) جایز نیست، و همچنین پارک کردن برای تجارت، و نیز هر کاری که جاده برای آن وجود نداشته است. زیرا جاده برای این ساخته شده که بر روی آن رفت‌وآمد شود؛ مگر اینکه از آن به شیوه‌ای استفاده شود که در رفت‌وآمد اختلالی ایجاد نکند؛ و این استفاده‌ی حاشیه‌ای، چنان ارزیابی می‌شود که برای عابران ضرر یا دشواری ایجاد نکند. رودخانه‌ها نیز نباید برای غیر از آن کاری که برای آن وجود دارند به کار روند. پس اگر رودخانه‌ای برای آبیاری وجود دارد، مانند رودخانه‌ی کوچک، نباید برای کشتی‌رانی (حمل‌ونقل دریایی) به کار رود، در حالی که اگر برای هر دو کار وجود داشته باشد، مانند نیل و دجله، می‌توان از آن برای هر دو کار استفاده کرد.

There is a right for all the people to benefit from the public utilities, for the purpose for which they are designated. They should not be used except for the purpose for which they are designated. Thus, it is not allowed to use a road for the purpose of a recess (parking for a break), nor parking to trade, nor anything that the road did not exist for. This is because the road exists for the purpose of travelling upon it; unless it were to be used in such a way that does not interfere with travelling; and this marginal use is evaluated as that which does not cause harm or difficulty for passers by. Rivers also should not be used for other than the matter, which they exist for. So if a river exists for irrigation, as would be the case for example with a small river, then it should not be used for navigation (shipping), while if it exists for both matters, like the Nile and Tigris, it may be used for both.

هیچ کس حق ندارد چیزی از امکانات عمومی، مانند چراگاه‌ها، مسجد و دریاها را برای خود اختصاص دهد. پیامبر ﷺ فرمود:

Also no one is allowed to designate for himself anything from the public utilities, like the pastures, Masjid and seas. The Prophet said:

«لا حِمى إلا لله ولرسوله»، رواه أبو داود عن الصعب بن جثامة. كان أصل الحِمى عند العرب أن رئيسهم إذا نزل بمكان خصب، أمر كلبًا فصعد على مكان مرتفع ونبح، فكل ما بلغ إليه صوت الكلب من الجوانب الأربعة يُحمى له، فلا يُسمح لأحد أن يرعى فيه ماشيته، بينما يبقى له أن يرعى ماشيته مع الناس في أماكن أخرى. فالحِمى إذن هو المكان المحمي، وهو يختلف عن المكان المباح. وهكذا منع الإسلام الناس من أن يحجزوا شيئًا من الأشياء العامة لاستعمالهم الخاص دون غيرهم. وبناءً على ذلك، فمعنى الحديث أنه لا يحق لأحد أن يحمي (لاستعماله الخاص) شيئًا من تلك الأشياء التي هي حق لجميع المسلمين، إلا الله ورسوله، إذ هما وحدهما لهما الحق في حماية ما يريان من هذه الأشياء مناسبًا. وقد عمل رسول الله ﷺ بمقتضى ذلك، فحمى بعض الأماكن. وقد روي عن ابن عمر «أن النبي ﷺ حمى النقيع لخيل المسلمين»، رواه أبو عبيد في كتاب الأموال، أي أن النبي ﷺ حمى مكانًا يسمى النقيع، وهو أرض تشبعت بالماء تمامًا فصارت خصبة، وكانت على بُعد عشرين فرسخًا من المدينة. فمُنع الناس من عمارة هذه الأرض البور (غير المزروعة)، لتنمو فيها المراعي، وسُمح لقطعان مخصوصة بالرعي فيها دون غيرها.

“There is no seclusion (Hima) except for Allah and His Messenger,” narrated by Abu Dawud through Ass’ab ibn Jathama. The origin of seclusion (Hima) to the Arabs was that their chief, when he camped in a fertile place, would let a dog bark at the top of a high place, and wherever the voice of the dog reached on all sides, that area would be protected for him, and no one would be allowed to send his cattle (flock) to graze inside it, while he was still able to graze his flock with other people in other places. So the sanctuary (Hima) is the protected place, and it is different from the allowed (Mubah) place. Thus, Islam prevented people from secluding any of the public things for their own use to the exclusion of the others. Accordingly, the meaning of the Hadith is that no one is allowed to protect (for one’s use) any of those things, which belong to all Muslims, except Allah and His Messenger, for only they have the right to protect any of these things they deem appropriate. The Messenger of Allah acted in accordance with this, so he protected some places. It is narrated from Ibn ’Umar, “that the Prophet protected the (land of) Naqee’a for the horses of the Muslims,” narrated by Abu Ubayd in the book of Al-amwal (properties) i.e. the Prophet protected a place called an-Naqee’a i.e. a land which was thoroughly soaked with water and was therefore fertile, it was 20 farsakh (a measure of length) from Al-Madina. So people were prohibited from inhabiting this dead (uncultivated) land, thus the pastures could grow, and special flocks were allowed to graze whilst others were prohibited.

منظور این است که او آن را برای اسب‌هایی که در جهاد در راه الله به کار می‌رفتند، اختصاص داده بود. خلفای پیامبر ﷺ پس از او نیز زمین‌ها را حمایت‌شده (حمی) قرار می‌دادند؛ عمر و عثمان برخی از مکان‌های عمومی را حمایت‌شده کردند و این موضوع به اطلاع صحابه رسید و هیچ‌یک از آنان آن را انکار نکرد، پس این امر اجماع صحابه (اجماع الصحابة) شد. همچنین از عامر بن عبیدالله بن الزبیر از پدرش روایت شده که گفت: «اعرابی‌ای نزد عمر آمد و گفت: ای امیرالمؤمنین، این سرزمین ماست که در دوران جاهلیت بر سر آن جنگیدیم»

What is meant here is that he reserved it for the horses used in Jihad in the way of Allah. The Khulafaa of the Prophet after him also protected land – ’Umar and Uthman protected some of the public places, and this matter became known to the Sahaba and none of them denied it, so it became an Ijma’a-as-sahaba (concensus of the companions). It was also narrated from Amir ibn Ubaydullah ibn az-Zubair from his father, that he said: “A Bedouin came to ‘Umar and said: ‘O Ameer of the believers, this is our country on which we fought in jahiliyyah (days of ignorance)

و مسلمان شدند، پس چرا از آن محافظت می‌کنی؟» عمر سرش را پایین انداخت و شروع به دمیدن در سبیلش و تاب دادنش کرد، همان‌طور که وقتی چیزی او را نگران می‌کرد سبیلش را تاب می‌داد و می‌دمید. وقتی اعرابی او را در حال این کار دید، آنچه را به او گفته بود تکرار کرد. سپس عمر گفت: «مال از آنِ خداست و انسان‌ها بندگان خدایند. به خدا سوگند، اگر در راه خدا (فی سبیل الله) به این کار مأمور نشده بودم، حتی یک وجب از آن زمین را محافظت نمی‌کردم.» روایت از ابوعبید در کتاب الأموال.

and became Muslims on it, so why do you protect it?’ ‘Umar bowed his head and started to blow and twist his moustache, as he used to twist his moustache and blow when something worried him. When the Bedouin saw him doing that, he repeated what he had said to him. Then ‘Umar said: “The property (Mal) belongs to Allah, and the human beings are servants of Allah. By Allah had I not been charged with that in the way of Allah (FeesabeelIllah) I would not have protected one handspan of the land,” narrated by Abu Ubayd in Al-amwal.

الحِمى الممنوع المذكور في الحديث يشمل أمرين: الأول الأرض الموات (غير المزروعة)، وهي جائزة لمن يُعمِّرها ويأخذ منها. والثاني حماية الأشياء التي جعلها النبيُّ ﷺ مشتركةً بين الناس، كالماء والمراعي والنار؛ مثل أن يخصّص أحدٌ مجرى ماءٍ لسقي نباتاته ويمنع غيره من فعل ذلك.

The prohibited protection mentioned in the Hadith includes two matters: the first is the dead (uncultivated) land, which is allowed for the person to inhabit and take from. And the second is the protection of the things which the Prophet made the people associates in, like the water, pastures and fire; for example where someone designates a canal of water to irrigate his plants and prevents others from doing the same.

احمد نے ایاس بن عبد سے روایت کیا کہ انہوں نے کہا: "زائد پانی نہ بیچو، کیونکہ نبی ﷺ نے پانی بیچنے سے منع فرمایا۔" ہشام نے حسن سے روایت کیا کہ نبی ﷺ نے فرمایا: "جو شخص زائد پانی سے اس لیے روکے کہ اس کے ذریعے زائد چراگاہ سے روکے، اللہ قیامت کے دن اسے اپنے فضل سے محروم رکھے گا"، یہ روایت ابو عبید نے کتاب الاموال میں نقل کی ہے۔ اس سے واضح ہوتا ہے کہ ریاست کو حق حاصل ہے کہ وہ غیر آباد (موات) زمین اور وہ زمین جو عوامی ملکیت میں داخل ہو جائے، ہر اس چیز کے لیے محفوظ کرے جسے وہ مسلمانوں کے مفاد میں سمجھے، بشرطیکہ اس سے کسی کو نقصان نہ پہنچے۔

Ahmed narrated from Iyas ibn Abd that he said: “Do not sell the excess water as the Prophet forbade selling water.” Hisham narrated from Al Hassan, that the Prophet said: “Whoever prevented the excess water to prevent with it the excess pasture, Allah will prevent him of His bounty on the Day of Judgement”, narrated by Abu Ubayd in Al-amwal. Thus it becomes clear that the State is allowed to protect the dead (uncultivated) land, and that which enters into the public property, for anything that it considers to be in the interests of the Muslims, on condition that it does not cause harm to anybody.