حق مالکیت فردی، حقی قانونی است که برای فرد وجود دارد و بر اساس آن او می‌تواند دارایی‌های منقول و غیرمنقول را در اختیار داشته باشد. این حق توسط قانون‌گذاری و فرهنگ حمایت و تعیین می‌شود. حق مالکیت، علاوه بر آنکه منفعتی دارای ارزش پولی (مالی) است که شرع آن را تعیین کرده، نشان می‌دهد که فرد بر آنچه در اختیار دارد تسلط دارد. او می‌تواند در آن همان‌گونه تصرف کند که بر کارهای اختیاری خود تسلط دارد. بنابراین حق مالکیت در چارچوب اوامر و نواهی الله (سبحانه و تعالی) تعیین می‌شود.

The right of individual ownership is a legal right of the individual who has the right to possess movable and immovable assets. This right is protected and determined by legislation and culturing. The right of ownership, besides being an interest of monetary (financial) value determined by Shar’a, indicates that the individual has control over what He possesses. He may dispose of it in the same way that He has control over his optional actions. The right of ownership is thus determined within the limits of the commands and prohibitions of Allah (swt).

تعیین مالکیت در وسایل قانونی تصرف که به وسیلهٔ آنها حق مالکیت تعیین می‌شود، و در مواردی که مجازات ممکن است یا نباشد نیز آشکار است. نمونه‌های آن عبارت‌اند از تعریف سرقت، تعریف غارت و تعریف تصرف غیرقانونی. این تعیین همچنین در حق تصرف در مالکیت آشکار است، جایی که برخی موارد تصرف مجاز و برخی دیگر ممنوع‌اند، و در تعریف این موارد و نمود مصادیق آنها. وقتی اسلام مالکیت را تعیین می‌کند، آن را بر اساس کمیت تعیین نمی‌کند، بلکه بر اساس کیفیت آن تعیین می‌کند، همان‌گونه که در موارد زیر نشان داده شده است:

The determination of ownership is evident in the legal means of possession by which the right of ownership is decided, and in the cases to which punishments may or may not be applicable. Examples of this are the definition of theft, the definition of robbery and the definition of illegal seizure. This determination is also evident in the right of disposal of the ownership, where some cases of disposal are allowed, and some other cases are prohibited, and in the definition of these cases and the manifestation of their incidents. When Islam determines ownership it does not determine it by quantity but rather by its manner as shown in the following matters:

این امر، مالکیت را از حیث ابزارهای تصرف و سرمایه‌گذاری در مال تعیین می‌کرد، نه از حیث میزان مالی که در اختیار انسان است.

1. It determined ownership in respect of the means of possession and investing of the property, rather than in the amount of the property owned.

۲۔ این امر شیوهٔ دفع (یا تصرف در) آن را تعیین کرد۔

2. It determined the manner of disposal.

۳. این که عنوان مالکیت زمین خراجی متعلق به دولت است، نه افراد.

3. The fact that the Kharaji land title is owned by the State, not the individuals.

۴. این که مالکیت فردی در برخی موارد به صورت اجباری به مالکیت عمومی تبدیل می‌شود.

4. The fact that individual property forcibly becomes a public property in certain cases.

۵. دولت مبالغی را که برای کسانی که وسایل تملک آنان برای تأمین نیازهایشان کافی نیست، ضروری تشخیص داده شود، اعطا می‌کند.

5. The State grants amounts deemed necessary to those whose means of ownership are insufficient to cater for their needs.

لازم است که برای تضمین حقوق قانونی مالکیت افراد بر اموال شخصی، مرجعی مشخص برای اختیار او بر آنچه مالک است وجود داشته باشد. قانونگذاری تأمین حق مالکیت فرد را وظیفهٔ دولت قرار می‌دهد. این قانون احترام به مالکیت، حمایت از آن و عدم تجاوز به آن را تضمین می‌کند. قانونگذاری بازدارنده‌هایی در قالب مجازات‌ها را در خود دارد که بر کسانی که این حق را نقض کنند، چه از راه دزدی، سرقت یا هر شیوهٔ دیگر، اجرا می‌شود. در تربیت، تأکید بر این است که خواسته‌های مردم برای آنچه حق مالکیت آن را ندارند و آنچه دیگران مالک آنند، مهار شود. بنابراین تنها مال حلال، مالی است که در حوزهٔ معنای مالکیت قرار گیرد. و مال حرام، مالکیت شمرده نمی‌شود و در معنای مالکیت نیز نمی‌گنجد.

It is inevitable that in order to ensure legal rights of ownership of individual property, a defined authority for Him over what He owns should exist. Legislation makes the securing of the individuals right of ownership a duty upon the State. It ensures the respect of ownership, its protection and non-aggression against it. Legislation incorporates deterrents in the form of punishments, which are enforced upon those who infringe on this right, whether by stealing, robbery, or in any other manner. During culturing, emphasis is placed to curtail the desires of people from longing for that which they have no right to own, and that which is owned by others. So the only legal (Halal) property is that which falls within the meaning of ownership. And the illegal (Haram) property is not considered ownership, nor does it fall within the meaning of ownership.