یکی از راه‌های مالکیت، نیاز به مال برای تأمین معاش است. این به خاطر آن است که معاش حقی برای هر انسانی است، پس باید معاش برای او به عنوان حق باشد، نه به عنوان بخشش یا لطف. راهی که شهروند دولت اسلامی از طریق آن معاش خود را تأمین می‌کند، کار است. اگر یافتن کار برای او دشوار باشد، دولت باید آن را برایش فراهم کند، زیرا دولت سرپرست شهروندان است و مسئول تأمین نیازهای آنان می‌باشد. پیامبر ﷺ فرمودند: «امام سرپرست است و نسبت به رعیت خود مسئول است»، که بخاری از ابن عمر روایت کرده است. اگر یافتن کار برای او دشوار باشد یا به سبب بیماری، پیری یا هر دلیل ناتوانی، نتواند کار کند، آنگاه تأمین معاش او بر عهده کسانی است که شریعت آنان را مسئول تأمین مالی او قرار داده است. اگر چنین کسی وجود نداشته باشد، یا باشد اما توان تأمین مالی او را نداشته باشد، آنگاه بیت‌المال یا دولت مسئول فراهم کردن کمک لازم می‌شود. افزون بر این، چنین شخصی حق دیگری از بیت‌المال دارد که همان زکات است. خداوند فرموده است:

One of the means of ownership is the need of property for sustenance. This is because sustenance is a right for every human being, so He must have sustenance as a right for him, and not as a grant or as a favour. The means by which a citizen of the Islamic State secures his livelihood is work. If it is difficult for Him to find work, the State has to make it available for him, because it is the caretaker of the citizens and is responsible for supplying their needs. The Prophet (pbuh) said: “The Imam is a caretaker (ra’i), and He is responsible for his subjects,” narrated by Bukhari from Ibn Umar. If it was difficult for Him to find work or He was unable to work due to sickness, old age or due to any reason of disability, then his sustenance becomes a duty upon those whom Shari’ah made responsible for financially supporting him. If there was no such person, or there was one but He was unable to financially support him, then the Bait ul-Mal, or the State becomes responsible for providing the required support. Moreover, such a person has another right from the Bait ul-Mal, which is the Zakat. Allah said: