قرارداد استخدام کارگر بر سودی که از کار او حاصل می‌شود واقع می‌شود، و مزد بر اساس همین سود ارزیابی می‌گردد. خود تلاش و کوشش نه معیار مزد است و نه معیار سود، وگرنه مزد سنگ‌تراش از مزد مهندس بیشتر می‌بود، زیرا تلاش سنگ‌تراش بیشتر است؛ و این با واقعیت در تضاد است. بنابراین مزد پاداش در برابر سود است، نه در برابر تلاش. افزون بر این، مزد بر حسب نوع کارگر متفاوت و متغیر است، و برای همان کارگر نیز بر حسب تفاوت در میزان سود تغییر می‌کند، نه بر حسب تفاوت در تلاش. در هر دو حالت، قرارداد بر سود کارفرما واقع شده بود، نه بر تلاش کارگر. پس آنچه اهمیت دارد نتیجه است، خواه از کارگران مختلف در کارهای مختلف باشد، خواه از کارگران مختلف در یک کار؛ و به تلاش اصلاً توجهی نمی‌شود. درست است که نتیجه کار ثمرهٔ تلاش است، خواه در کارهای مختلف باشد، خواه در یک کار که به دست افراد گوناگون انجام شده باشد، اما مقصود نتیجه است، نه صرفاً تلاش، هرچند این امر در ارزیابی مزد لحاظ می‌شود. پس اگر شخصی برای ساختمان‌سازی استخدام شود، مزد باید یا بر اساس زمان یا بر اساس کار ارزیابی شود. اگر بر اساس کار ارزیابی شود، سود آشکارا در محل ساختمان، طول، عرض، ضخامت و مصالح ساختمان و جز آن نمایان خواهد شد. و اگر کار بر اساس زمان ارزیابی شود، سود کار معمولاً با افزایش زمان افزایش، و با کاهش زمان کاهش می‌یابد. بنابراین توصیف کار همراه با ذکر زمان، معیار سود است. و اگر بر اساس زمان ارزیابی شود، شخص نباید بیش از توان معمول خود کار کند و نباید به کار سخت و خارج از معمول مکلف شود.

The contract to hire an employee applies on the benefit of the effort He expends; and the wage is evaluated in terms of this benefit. The effort itself is neither the measure of the wage, nor the measure of the benefit, otherwise the wage of the stonemason would be greater than the wage of the engineer because the stonemason’s effort is greater; and this is contrary to the reality. Therefore, the wage is a recompense for the benefit and not for the effort. Besides that, the wage differs and changes according to the type of employee, and it also changes for the same employee according to the difference in the standard of the benefit, but not according to differences in effort. The contract in both cases was over the benefit of the employer, not over the employee’s effort. So what does matter is the result, whether it was of different employees in different works, or of different employees in the same work; and there is no consideration given to the effort at all. It is true that the result of the work is the fruit of the effort, whether it was in different works, or in the same work done by different people, but what is intended is the result, not only the effort, even though this is noticed in the evaluation of the wage. So if a person was hired for building, then the wage should be evaluated by the time or by the work. If it was evaluated by the work, then the benefit will obviously be manifested in the location of the building, its length, width, thickness and the material of the building etc. If the work was evaluated by time, then the benefit of the work usually increases as the time increases, and decreases as the time decreases. Thus the description of the work together with the mentioning of the time is the measure of the benefit. If it is evaluated by time, the person should not work more than his usual capacity, and should not be obliged to do unusually hard labour.