ونوع دیگری از کار، استخراج چیزی است که در درون زمین وجود دارد و از ضروریات جامعه نیست، یعنی گنج پنهان (رکاز). این، همان‌گونه که در اصطلاح فقهی آمده، حقِ جمعیِ مسلمانان نیست. کسی که گنجی را استخراج کند، چهار پنجم آن را مالک می‌شود و یک پنجم دیگر را به‌عنوان زکات می‌پردازد.

Another type of work is extracting that which exists inside the earth and which is not one of the necessities of the community, namely the hidden treasure (Rikaz). This is not a right for Muslims collectively, as is stated in Fiqh terminology. The one who extracts a treasure possesses four-fifths of it and gives the other fifth as Zakat.

اما اگر چیزی از نیازهای جامعه و حقی برای مسلمانان به‌طور جمعی باشد، آنگاه جزو اموال عمومی به شمار می‌آید. آنچه این مسئله را دقیقاً تعیین می‌کند این است که اگر گنجینه با عمل انسان در زمین پنهان شده باشد، یا اگر مقدارش آنقدر اندک باشد که نیازی برای جامعه نباشد، آنگاه «رِکاز» (گنج) خواهد بود. در حالی که آنچه در اصل درون زمین وجود دارد و جامعه به آن نیاز دارد، رِکاز نیست بلکه جزو اموال عمومی است. و آنچه در اصل درون زمین وجود دارد و جامعه به آن نیازی ندارد، مانند معادن سنگ که از آن سنگ‌های ساختمانی و چیزهای مشابه تولید می‌شود، نه رِکاز است و نه مال عمومی، بلکه جزو مال فردی به شمار می‌آید. مالکیت رِکاز و پرداخت یک‌پنجم آن به‌عنوان زکات، در حدیثی ثابت شده است که عمرو بن شعیب از پدرش، از جدّش در سنن نسائی روایت کرد و گفت: از پیامبر ﷺ درباره‌ی لُقَطه (چیزی که از زمین برداشته می‌شود) پرسیده شد و ایشان فرمودند: «اگر از جاده‌ی پُرتردد یا روستای آباد برداشته شده، باید آن را توصیف کنی و یک سال اعلام کنی؛ اگر صاحبش آن را شناخت، به او بازگردانده شود، وگرنه از آنِ تو است. اما اگر از جاده‌ی پُرتردد یا روستای آباد برداشته نشده باشد، آنگاه باید یک‌پنجم آن و از گنج (رِکاز) را بپردازی.» استخراج آنچه در هوا وجود دارد، مانند اکسیژن و نیتروژن، همانند چیزی که از درون زمین تولید می‌شود، تلقی می‌گردد. و هر چیزی که خداوند (سبحانه و تعالی) آفریده و شریعت آن را مباح کرده و استفاده از آن را محدود نساخته، نیز به همین‌گونه در نظر گرفته می‌شود.

However if it was of the community necessities and a right for the Muslims collectively, then it belongs to the public property. What defines this matter precisely is that if the treasure was hidden in the earth by man’s action or if it was of too small a quantity to become a need for the community, then it would be a treasure (Rikaz). While that which exists originally inside the earth and is needed by the community is not Rikaz but it is a public property. That which exists originally inside the earth and that the community has no need for, such as stone quarries, from where building stones and other such things are produced, is not Rikaz nor a public property, rather it belongs to the individual property. The possession of the Rikaz and giving out a fifth of it as a Zakat, is proven in the hadith where ’Amr ibn Shu’aib narrated in al-Nisai from his father, from his grandfather, who said: “The Prophet (pbuh) of Allah (pbuh) was asked about Luqatah (a thing picked from the ground) and He (pbuh) said: ‘If it was picked from a used road or an inhabited village, you have to describe it and announce it for one year: If its owner identified it, it is restored to him, otherwise it is yours. But if it was not picked from a used road or an inhabited village, then you have to pay a fifth of it and of the treasure (Rikaz).’” Extracting that which exists in the air, such as oxygen and nitrogen is treated as that which is produced from inside the earth. Anything created by Allah (swt) which the Shar’a made Mubah and did not restrict the use of it is also treated similarly.